အခန်း ၁၇ - ဟင်းချက်နတ်ဘုရား

မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလုအယက် ဖြစ်နေကြသည့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေကို ပိုင်ဇီဟန်က သဘောကျစွာ ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ပန်းကန်နှစ်ချပ်ကို ယူလိုက်သည်—တစ်ချပ်မှာ မိမိအတွက်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ချပ်မှာ လော့ချင်းအတွက် ဖြစ်သည်။

သူ လှည့်လိုက်သောအခါ လော့ချင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမသည် ဤနေရာရှိ မည်သူမဆိုထက် ပိုင်ဇီဟန်ကို ပိုသိသူဖြစ်ပြီး သူသည် ယခင်က မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တစ်ခါမျှ ခြေမချဖူးကြောင်းကိုလည်း သူမ သေချာပေါက် သိထားသည်။

တောက်! ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲ၊ ဘာအတွက် သုံးလဲဆိုတာတောင် သူ သိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူမ အသေအချာ ယုံကြည်ထားသည်။

ဤကဲ့သို့ အလိုလိုက်ခံထားရသည့် သခင်လေးတစ်ဦးအတွက် ရိုးရိုးအသားတစ်တုံး ကင်ဖို့ဆိုတာတောင် မဖြစ်နိုင်သည့် အရာပင်။

ပိုင်ဇီဟန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။

"ဟေ့!"

လော့ချင်း၏ အကြည့်မှာ သူ့ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။

သူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမထံသို့ ပန်းကန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့။ မြည်းကြည့်ဦး!"

လော့ချင်းသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ရှေ့သို့တိုးကာ ပန်းကန်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

သူမသည် အသားတစ်တုံးကို သူမ၏တူဖြင့် ဂရုတစိုက် ညှပ်ယူကာ တစ်လုပ် စားလိုက်သည်။

အသားက သူမ၏လျှာပေါ် ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏ၌—

သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။

၎င်းမှာ အလွန်အရသာရှိလှပြီး သူမ ယခင်က စားဖူးသမျှ အရာအားလုံးနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

"...အရသာရှိတယ်" ဟု လော့ချင်းက မယုံကြည်နိုင်လောက်သည့် ခံစားချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သခင်လေးက ဟင်းချက်တတ်ရုံတင်မကဘဲ သူ၏ဟင်းပွဲမှာ ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ စားဖိုမှူးများ ချက်သည့်အရာထက်ပင် အများကြီး သာလွန်နေသည်။

"ဟက်! သေချာတာပေါ့!"

ပိုင်ဇီဟန်က မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည်လည်း မိမိ၏ အစားအစာကို တစ်လုပ် စားလိုက်ပြီး အရသာကို ခံစားလိုက်သည်။

(ဒါပဲလေ! ငါလိုချင်တဲ့ အရသာက ဒါမျိုးပဲ!)

ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အရသာအတိုင်း ဖြစ်ရန် ပါဝင်ပစ္စည်းများစွာ လိုအပ်နေသေးသောကြောင့် ဤသည်ကို သူ၏ အကောင်းဆုံးဟင်းပွဲဟု မခေါ်နိုင်သော်လည်း—

အချို့သော ပါဝင်ပစ္စည်းများ လိုအပ်နေလင့်ကစား အသုံးပြုထားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ ထိပ်တန်းအရည်အသွေးများ ဖြစ်သောကြောင့် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

ပိုင်ဇီဟန်သည် မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျေနပ်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ပြုံးနေမိသည်။

သူ စားနေစဉ်အတွင်း မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်း အများစုမှာ ပိုင်ဇီဟန် မည်သည့်အရာကို ကွဲပြားအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ရှာဖွေရန် အသည်းအသန် မှတ်စုထုတ်နေကြသည်။

စားဖိုမှူးချုပ် ချန်ကွမ်းသည်လည်း ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဟင်းချက်ခြင်းကို မြတ်နိုးပြီး ဂုဏ်ယူသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အမြဲတမ်း သင်ယူရန် စိတ်အားထက်သန်သူဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်က ပိုတော်နေပါက သူသည် ထိုသူထံမှ သင်ယူရန် သဘာဝအတိုင်း ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ပိုင်ဇီဟန်၏ အဆင့်အတန်းကို သိထားသဖြင့် သင်ပေးရန် သူ မတောင်းဆိုရဲပါ။ သခင်လေး၏ အချိန်မှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ချက်ပြုတ်သွားသည့် ဟင်းပွဲကို သူ မလေ့လာနိုင်ဘူးဟု မဆိုလိုပါ။

(အဲဒီ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက... တစ်ခုချင်းစီဆိုရင် လူအများစုက အရသာမရှိဘူးလို့ ယူဆကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေကို ရောစပ်လိုက်တဲ့အခါ ထူးခြားတဲ့ အရသာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတာပဲ။)

ပိုင်ဇီဟန် အသုံးပြုခဲ့သော ပါဝင်ပစ္စည်းအားလုံးကို မှတ်သားရင်း ချန်ကွမ်း တွေးလိုက်သည်။

ပိုင်ဇီဟန်သည် အားရပါးရ သက်ပြင်းချရင်း သူ၏ တူဖြင့် ပန်းကန်ခွံကို ခေါက်ကာ နောက်သို့ မှီလိုက်သည်။

လော့ချင်းသည်လည်း သူမ၏ ဝေစုကို စားပြီးသွားသဖြင့် ကျေနပ်နေပုံရသည်။

သို့သော် ပိုင်ဇီဟန်က တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူမသည် အစားအစာများကို ကုန်အောင် စားပြီးသွားသော်လည်း သူမ၏ လက်ချောင်းများက တူကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

(ဟိုး~? ဒါဆို သူမက ထပ်လိုချင်သေးတာပေါ့?)

တကယ်တော့ သူ၏ ဗိုက်သည်လည်း အပြည့်အဝ မတင်းတိမ်သေးပါ။

ထို့အပြင် ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ဆိုလျှင် အစားအစာ ပေါင် ၂၀ လောက် စားလျှင်ပင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

ထို့နောက် သူသည် ရိုသေခန့်ညားမှုနှင့် ပြတ်သားမှုတို့ ရောယှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သည့် စားဖိုမှူးချုပ် ချန်ကွမ်းထံသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။

"ကဲ စားဖိုမှူးကြီး?"

ပိုင်ဇီဟန်က သူ၏ပန်းကန်ကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။

"ငါ့ဟင်းချက်တာကို ဘယ်လို ထင်သလဲ?"

ချန်ကွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားသည်။

ထို့နောက်—

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှုနှင့် နှိမ့်ချမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သခင်လေး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး?"

သူ၏အသံမှာ ကြောက်လန့်တကြား အခြေအနေ မဟုတ်တော့ဘဲ စစ်မှန်သော အံ့ဩမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပါဝင်နေသည်။

"သခင်လေး ဘယ်လိုလုပ်—မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်နေရာမှာ ဒီလိုချက်တတ်အောင် သင်ခဲ့တာလဲ?"

သူသည် နားမလည်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှာဖွေနေသည့်အလား မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ ပိုင်ဇီဟန်ကို စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။

"ဒီနည်းစနစ်... ထူးခြားပြီး လိုက်ဖက်ညီတဲ့ ဒီအရသာတွေ... ဒါက ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အရာမျိုးပါပဲ။"

ချန်ကွမ်းက ခေါင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ညွှတ်လိုက်သည်။

"ဒီဟင်းပွဲက... ကျွန်တော် တစ်ခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးတဲ့ အရသာတွေကို ပြသလိုက်တာပဲ။"

"ကျွန်တော်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပညာရပ်ကို သန့်စင်ဖို့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို မြှုပ်နှံခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့... အစားအသောက်ရဲ့ တကယ့်အနှစ်သာရကို အခုမှပဲ အပေါ်ယံလေး ထိတွေ့မိသေးတာလို့ ကျွန်တော် သိလိုက်ရပါပြီ။"

သူသည် ဝါသနာနှင့် ထက်သန်မှုများ တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေး ပိုင်! ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး လေးစားမှုကို လက်ခံပေးပါ!"

ပိုင်ဇီဟန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟား! သေချာတာပေါ့! သေချာတာပေါ့! ဒီသခင်လေးက အရာရာမှာ ထူးချွန်တာပဲလေ!"

သူ၏ မောက်မာမှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် အစေခံများမှာ မျက်လုံးလှန်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။

သို့သော် သူတို့ပင်လျှင် ငြင်း၍မရပါ—ပိုင်ဇီဟန် ချက်ပြုတ်လိုက်သည့် ဟင်းပွဲမှာ ဤကမ္ဘာနှင့် မတူဘဲ ထူးခြားလွန်းလှသည်။

သူသည် ပန်းကန်ကို ချကာ ထရပ်လိုက်သည်။

"ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်!"

သူက မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများကို လက်ညှိုးငေါ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီဟင်းကို ဘယ်လိုချက်လဲဆိုတာ မှတ်ထားပြီး ပြန်ချက်နိုင်အောင် ကြိုးစားကြ!"

စားဖိုမှူးချုပ်၏ အရည်အချင်းနှင့်ဆိုလျှင် ပိုင်ဇီဟန်၏ ဟင်းချက်နည်းကို အကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်း တုပနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

ပြီးတော့ သူက ထူးခြားသော အရည်အချင်း လိုအပ်သည့် ရှုပ်ထွေးသော ဟင်းပွဲမျိုးကို ချက်ပြုတ်ခဲ့ခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ—သူ့မှာလည်း ထိုသို့သော အရည်အချင်း မရှိပေ။

သူ လိုအပ်သည်မှာ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို နားလည်ရန်နှင့် ၎င်းတို့ကို မည်သို့ ပေါင်းစပ်ရမည်ကို သိရန်သာ ဖြစ်သည်။

စားဖိုမှူးများမှာ သူတို့သည် မြင့်မြတ်သော ကျမ်းစာတစ်စောင်ကို ရရှိလိုက်သည့်အလား သူတို့၏ မှတ်စုစာအုပ်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အသည်းအသန် ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။

ပိုင်ဇီဟန်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။

သူသည် မီးဖိုချောင်ရှိ ပါဝင်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဂျုံမှုန့်နှင့် စနစ်တကျ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ မရှိသော်လည်း သူကတော့ ၎င်းတို့နှင့် အလုပ်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သည်။

(ကောင်းပြီ။ သူတို့ကို အစားအသောက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရတာပေါ့။)

"အားလုံး နားထောင်ကြ!"

ပိုင်ဇီဟန်က လက်ခုပ်တီးကာ အားလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

"ငါ မပြီးသေးဘူး။"

ပိုင်ဇီဟန်က သူ၏လက်ချောင်းများကို ချိုးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ဟင်းပွဲ အမျိုးမျိုးကို ပြသမယ်။ ငါ ဘယ်လိုချက်လဲဆိုတာ မှတ်မိအောင် ကြိုးစားကြ!"

(ဒီလူတွေက ဒီဟင်းပွဲတွေကို ပြန်ချက်တတ်သွားရင် အနာဂတ်မှာ ငါစားချင်တဲ့အချိန်တိုင်း စားလို့ရပြီ။)

သူသည် ကျေနပ်သောအပြုံးဖြင့် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ! အခု ကြက်ကြော် လုပ်မယ့် အချိန်ပဲ!"

ပိုင်ဇီဟန် အပြီးသတ်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် မတူညီသော ဟင်းပွဲ ဆယ်ပွဲနီးပါးကို ချက်ပြုတ်ခဲ့ပြီး တစ်ပွဲမကျန် အကုန် ပြောင်သလင်းခါသွားသည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း အစားအစာ ဆယ်ပေါင်ခန့် စားခဲ့သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာမသက်မသာမှ မဖြစ်ပေ။

တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိတာက ကောင်းတာပဲ။

စားဖိုမှူးချုပ်နှင့် မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများမှာ လုံးဝကို မှင်တက်နေကြပြီး အချို့မှာ ပိုင်ဇီဟန်ကို ဟင်းချက်နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ်ပင် မြင်လာကြသည်။

သူ အစားစားပြီးသွားချိန်မှာပင် အစေခံတစ်ဦးက သတင်းတစ်ခုနှင့်အတူ သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ပိုင်ဇီဟန်သည် စကားလုံးများကို ကြားရန်ပင် မလိုပါ—ထိုအစေခံကို ကြည့်ရုံဖြင့် မည်သူက လွှတ်လိုက်သည်ကို သူ သိသည်။

ဤသူမှာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်—သူ့ဖခင်ကိုသာ သီးသန့် အလုပ်အကျွေးပြုသည့် အစေခံ ဖြစ်သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က သခင်လေးကို လာရှာခိုင်းလိုက်ပါတယ်!"