အခန်း ၁၆ - နတ်သုဒ္ဓါအရသာ

"ကွတ်—! ဘာကြီးလဲ?!"

အေးအေးဆေးဆေး စားနေသည့် ပိုင်ဇီဟန်မှာ အစာသီးမလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။

ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ အထူးလေးစားခံရသော စားဖိုမှူးချုပ် ချန်ကွမ်းက ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး နဖူးနှင့် ကြမ်းပြင် ဆောင့်မိတော့မတတ် ဦးညွှတ်လိုက်သဖြင့် တစ်ခန်းလုံး အေးခဲသွားသည်။

သူ့အသံမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း ထမင်းစားခန်းမအတွင်း ဟိန်းထွက်သွားသည်အထိ ကျယ်လောင်လှသည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုလောက် ပေးပါဦး!"

"ကျွန်တော်—ကျွန်တော် ဒါကို ပြင်နိုင်ပါတယ်! ခဏလေးပဲ အချိန်ပေးပါဦး!"

အစေခံများမှာ ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

ပိုင်ဇီဟန်မှာ မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် သူ၏တူကို လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်ထားမိသည်။

(ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ?)

ချန်ကွမ်းမှာ သူ့အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ထားရသလိုမျိုး အသည်းအသန် တောင်းပန်နေသည်။

အခြား မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများလည်း ထပ်တူပင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်နေကြပြီး အချို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နောင်တများကြောင့် တုန်တုန်ရင်ရင်ပင် ဖြစ်နေကြသည်။

ပိုင်ဇီဟန်က သူ၏တူကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်ပြီး နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။

"...မင်းက ဘာလို့ အသက်ဘေးက လွတ်ဖို့ တောင်းပန်နေရတာလဲ?"

ချန်ကွမ်းက မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။

"သ-သခင်လေးက... မကျေနပ်လို့ပါ!"

ပိုင်ဇီဟန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

(...မင်း ရူးနေတာလား?!)

ဤအခြေအနေမှာ ရယ်စရာကောင်းလှသည်ဟု သူယူဆသော်လည်း သူတို့ ဘာကြောင့် ဤသို့ပြုမူကြသည်ကိုမူ သူနားလည်ပါသည်။

ယခင်က သူသည် စားဖိုမှူးချုပ်ဟောင်းကို ဆားအနည်းငယ် လိုနေသည်ဆိုသော အသေးအဖွဲကိစ္စဖြင့် အလုပ်ထုတ်ခဲ့ဖူးသည်—တကယ်တော့ ထိုစဉ်က သူ ပျင်းနေ၍ ပြဿနာရှာချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ချန်ကွမ်းက ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရထားသည့်အလား သူ၏ရင်ဘတ်ကို နာကျင်စွာ ဖိထားသည်။

"သခင်လေး! ကျေးဇူးပြုပြီး! ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် သက်သေပြဖို့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး တစ်ခုလောက်ပဲ ပေးပါ!"

"ကျွန်တော်—ကျွန်တော် အရသာတွေကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပါ့မယ်! ကျိန်ဆိုပါတယ်! ဒီကမ္ဘာမှာ တစ်ခါမှ မရှိဖူးသေးတဲ့ အကောင်းဆုံး အရသာတွေကို ဖန်တီးပါ့မယ်!"

"လူသားတွေ ရနိုင်သမျှ ပါဝင်ပစ္စည်း အကုန်လုံးကို သုံးပါ့မယ်!"

"ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စားသောက်မှုပုံစံကိုပါ အသစ်ဖန်တီးပါ့မယ်!"

"ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပါဦး!"

မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများကလည်း ခေါင်းကို အသည်းအသန် ငြိမ့်ကာ တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပါဦး!"

ပိုင်ဇီဟန်မှာ ခေါင်းခဲလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအခြေအနေက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလွန်းလှသည်။

"...ငါ မင်းတို့ကို အပြစ်ပေးဖို့တောင် မစဉ်းစားထားပါဘူး။"

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဝပ်စတွား တောင်းပန်နေသော မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများမှာ အေးခဲသွားကြသည်။

လော့ချင်းပင်လျှင် ပိုင်ဇီဟန်ကို မယုံနိုင်စရာအကောင်းဆုံးစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ကြည့်နေမိသည်။

ချန်ကွမ်း၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်ခြင်းများဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"...မပေးဘူး ဟုတ်လား?"

ပိုင်ဇီဟန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ အစားအသောက်က အဆင်ပြေပါတယ်။"

ချန်ကွမ်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

"...ဟုတ်လို့လား?"

"ဟုတ်တယ်!"

မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများက ဇဝေဇဝါဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခေတ္တမျှ မည်သူမျှ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြသည်။

ဒါက နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ပြဿနာရှာသူ သခင်လေး ပိုင်ဇီဟန်လေ။

ဆားပမာဏ နည်းနည်းလွဲရုံနှင့် ရှေ့က စားဖိုမှူးချုပ်ကို အလုပ်ထုတ်ခဲ့သူ။

အမြင်မလှရုံနှင့် အစားအစာတစ်ခုလုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ် သွန်ပစ်ခဲ့ဖူးသူ။

ချန်ကွမ်း၏ လက်များ တုန်ယင်လာသည်။

"...ဒါ-ဒါဆို သခင်လေး... ဘာလို့ အားမရတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ?"

ပိုင်ဇီဟန်က နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချကာ သူ၏ပန်းကန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"...နည်းနည်း ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လို့ပါ၊ ဒါပါပဲ!"

ပိုင်ဇီဟန်သည် ကမ္ဘာမြေ၏ အရသာများကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။

"ပေါ့ပျက်ပျက်?"

ချန်ကွမ်းမှာ ပိုင်ဇီဟန် ဆိုလိုသည့်အရာကို နားမလည်နိုင်ပါ။ ဤနေရာမှ အစားအစာများမှာ အဆင့်မြင့်လှပြီး တော်ဝင်စားသောက်ပွဲများကိုပင် ယှဉ်နိုင်ပါသည်။

ဤအရသာကို ပေါ့ပျက်သည်ဟု ဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့် ဟင်းပွဲမဆို ပေါ့ပျက်သည်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ဇီဟန်က သူတို့ကို အပြစ်မပေးဟု အာမခံထားသော်လည်း စားဖိုမှူးချုပ်နှင့် အခြားဝန်ထမ်းများမှာမူ ဤမှတ်ချက်ကြောင့် စိုးရိမ်စိတ် မပြေနိုင်ကြသေးပေ။

ပိုင်ဇီဟန်က သူတို့၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း မေးစေ့ကို လက်နှင့်ထောက်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤသည်မှာ ဤကမ္ဘာက ပေးနိုင်သော အကောင်းဆုံး အရသာဖြစ်နေပါက—

သူ စားရသမျှ အရာအားလုံးက ဤမျှသာ ဆိုလျှင် သူ၏ အစားအသောက်အပေါ် မြတ်နိုးမှုမှာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့မည် မဟုတ်ပါလား?

(ဒါက တကယ်ပဲ အကောင်းဆုံးလား?)

ပိုင်ဇီဟန် တွေးလိုက်မိသည်။ ယခင်က အစားအစာမှာ ဤထက် ပိုခံသာသည်ဟု သူမှတ်မိသော်လည်း ယခုမူ အလွန်ပင် လိုအပ်ချက်များနေသည်ဟု သူခံစားရသည်။

၎င်းမှာ ယခုအခါ ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် အရသာကို သူသိရှိမှတ်မိသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အဆင့်မြင့် ဝိုင်ကို မြည်းစမ်းဖူးသွားသူ တစ်ဦးအတွက် ရိုးရိုးရေကို ပြန်သောက်ရန် ခက်ခဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

(ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ?)

အကယ်၍ ဤကမ္ဘာက ပေးနိုင်သည့် အရာမှာ ဤမျှသာ ဆိုလျှင် အစားအသောက်ကို မေ့ထားလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ရတော့မည်ဟု ပိုင်ဇီဟန် တွေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်—

ဒုန်း!

သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးသစ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်။

"ဒါနဲ့လေ"

ပိုင်ဇီဟန်က ရုတ်တရက် ထရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ချက်တော့မယ်။"

"..."

ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး လွှမ်းမိုးသွားသည်။

အစေခံများမှာ ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။

ထိတ်လန့်မှုမှ မနည်းပြန်လည် နာလန်ထူလာကာရှိသေးသော မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများမှာမူ မိုးပြိုကျလာသည့်အလား ဖြစ်သွားကြသည်။

ခံစားချက်ကို ခဲခဲယဉ်ယဉ် ပြသတတ်သော လော့ချင်းပင်လျှင် မယုံနိုင်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။

"...သခင်လေး" သူမက တွေဝေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးက... ကိုယ်တိုင်ချက်မယ်လို့ ပြောတာလား?"

ပိုင်ဇီဟန်က ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အတိအကျပဲ!"

ပုံမှန်အတိုင်း အသက်ပြန်ရှူနိုင်ကာရှိသေးသော ချန်ကွမ်းမှာမူ သူ၏ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မ-မဟုတ်တာ သခင်လေး၊ ကိုယ်တိုင် ပင်ပန်းခံနေဖို့ မလိုပါဘူး!"

ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ အမွေခံသခင်လေးကို ဟင်းချက်ခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်ပါမည်နည်း?

အခြားဝန်ထမ်းများကလည်း သူ့ကို တားဆီးရန် အသည်းအသန် ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေး! ဟင်းချက်တာက ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ပါ! အရသာတွေကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပါ့မယ်—သခင်လေး ဘယ်လိုလိုချင်လဲဆိုတာသာ ပြောပြပါ!"

ပိုင်ဇီဟန်က သူတို့ကို လက်ကာပြလိုက်သည်။

"တောက်! ငါ ရှင်းပြနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ငါ့အချိန်ကို မဖြုန်းကြနဲ့။"

ချန်ကွမ်းမှာ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားပြီး နှလုံးရပ်တော့မည့် အသွင်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

သခင်လေး ပိုင်ဇီဟန်... ဟင်းချက်မယ်?!

ဒါကတော့ ကပ်ဆိုးကြီး ဆိုက်တော့မှာပဲ!

ဒါက ရူးသွပ်မှုပဲ!

ပိုင်ဇီဟန်က ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ခမ်းနားသော မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လှမ်းသွားရာ ဝန်ထမ်းများက မလိုက်ချင်ဘဲ နောက်ကနေ လိုက်သွားကြသည်။

ဤထူးဆန်းသော သတင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူ မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်ချိန်တွင် အဝေးမှနေ၍ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောဆိုကာ ချောင်းကြည့်နေကြသော အစေခံများနှင့် ကိုယ်ရံတော်များ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"သခင်လေး ပိုင်က... ဟင်းချက်မလို့တဲ့လား?"

"...ဒါက စားဖိုမှူးတွေကို အပြစ်ပေးနေတာလား?"

"နေပါဦး၊ သူ တကယ်ကြီး ပြောနေတာလား?"

"ဒီလိုနေ့မျိုး မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ဘူး..."

ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သော မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများသည် ပိုင်ဇီဟန်အတွက် ချက်ပြုတ်မည့်နေရာကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်ပေးကြသည်။

ချန်ကွမ်းမှာ ပိုင်ဇီဟန် လက်စွပ်တင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး လက်ကို ပွတ်နေမိသည်။

"...သခင်လေး၊ အရင်က... ဟင်းချက်ဖူးလို့လား?"

ပိုင်ဇီဟန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့!"

(ဒါက လိမ်တာ မဟုတ်ဘူး!)

ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာတုန်းက ပိုင်ဇီဟန်သည် တစ်ဦးတည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် မချက်ပါက သူ ငတ်သေပေလိမ့်မည်။

သူ၏ အရည်အချင်းမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အဆင့်မဟုတ်သော်လည်း အတော်အတန် တော်ပါသည်။

ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာက အစားအသောက်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်လား?

(ဟဲဟဲ၊ ဒီလူတွေတော့ မှင်တက်သွားစေရမယ်။)

သူ မီးဖိုချောင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ရနိုင်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အသားအမျိုးမျိုး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ကောက်ပဲသီးနှံများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရှိသည်။

သို့သော်...

ပိုင်ဇီဟန်က မီးဖိုချောင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

(စနစ်တကျ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေလည်း မရှိဘူး၊ အမျိုးအစားကလည်း မစုံဘူး... အားလုံးက ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူး။)

သူ၏ အကြည့်မှာ အခြေခံ ပါဝင်ပစ္စည်း အချို့ဆီ ရောက်သွားသည်—ဝိညာဉ်သားရဲသား၊ ကောက်ပဲသီးနှံ အချို့၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင် အနည်းငယ်နှင့်—အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သော—ဆီ။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

(ကောင်းပြီ။ အကယ်၍ ဒီကမ္ဘာကလူတွေ တကယ့် ဟင်းခတ်အရသာကို တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသေးဘူးဆိုရင်... သူတို့ရဲ့ အသိဉာဏ်ကို ပွင့်သွားစေရမယ်။)

သူသည် ဝိညာဉ်သားရဲသား အတုံးကြီး တစ်တုံးကို ယူကာ အနေတော် အတုံးလေးများ အလျင်အမြန် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဓားကျောဖြင့် ထိုအသားများကို ထက်မြက် တိကျသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ထုရိုက်ကာ အသားနူးအောင် လုပ်နေသည်ကို မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများက နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

"သခင်လေး ဘာလုပ်နေတာလဲ...?"

တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ကျန်သူများကမူ ပိုင်ဇီဟန် မည်သို့သော ဟင်းချက်နည်းကို သုံးနေမှန်း မသိသဖြင့် ခေါင်းခါရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ပိုင်ဇီဟန်က ရနိုင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင် အချို့ကို ယူကာ လက်ဖဝါးထဲတွင် ချေမွလိုက်သည်။

၎င်းတို့ကို ဆေးဝါးအဖြစ်သာ အဓိက သုံးလေ့ရှိသော်လည်း မှန်ကန်စွာ သုံးတတ်လျှင် အရသာကို ပိုမို လေးနက်စေနိုင်သည်။

(ဒါတွေကို ဆားနဲ့ ဆီနည်းနည်းနဲ့ ရောလိုက်ရင်...)

သူက ချေမွထားသော အပင်များကို အသားပေါ်တွင် နှံ့စပ်အောင် ပွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အသားထဲ အရသာဝင်အောင် ထားထားစဉ် ကောက်ပဲသီးနှံများကို အာရုံပြောင်းလိုက်သည်—၎င်းမှာ ထမင်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အနံ့ သိပ်မမွှေးပေ။

သူသည် ၎င်းတို့ကို အလျင်အမြန် ဆေးကြောကာ အိုးထဲတွင် ထည့်ချက်လိုက်ပြီး အနူးအနပ် မျှတစေရန် ရေကို အချိုးကျ ထည့်လိုက်သည်။

ဆက်လက်၍ သူ ဆီအိုးဘက် လှည့်လိုက်သည်။ ဆီကို အိုးထဲသို့ အများအပြား လောင်းထည့်ကာ ဆီဆူလာသည်အထိ အပူပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် နယ်ထားသော အသားများကို ထည့်လိုက်သည်။

ရှူး—!

ချက်ချင်းပင် မွှေးကြိုင်သော အနံ့တစ်ခု လေထုထဲ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများမှာ အနံ့ကြောင့် နောက်သို့ ယိုင်သွားကြပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကုန်ကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ အမြဲစားနေကျ ရိုးရိုးအသားကင် အနံ့များနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

"ဒီ-ဒီအနံ့က... ဘာအနံ့လဲ?!"

"သခင်လေးက ဆေးလုံး ဖော်စပ်နေတာလား?!"

ပိုင်ဇီဟန်က ပြုံးလိုက်သည်။

(သူတို့ ဘာဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ အိပ်မက်တောင် မမက်နိုင်သေးဘူး။)

အသားကျက်လာစဉ် သူသည် အနံ့ပြင်းသော ဆေးဖက်ဝင်အပင် အချို့ကို ယူကာ ကျောက်ငရုတ်ဆုံဖြင့် ထောင်းလိုက်သည်။

၎င်းကို ဆီ၊ ဆားတို့နှင့် ရောလိုက်ရာ ပျစ်ခဲပြီး မွှေးကြိုင်သော ဆော့စ် (sauce) တစ်ခု ဖြစ်လာသည်—၎င်းမှာ ဤကမ္ဘာက တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးသော အရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အသားမှာ အပြင်ဘက်က ကြွပ်ရွပြီး အတွင်းသားက နူးညံ့ကာ အရည်ရွှမ်းနေသည့် အနေအထားသို့ ရောက်သောအခါ သူက ဆော့စ်ကို ထည့်မွှေလိုက်ပြီး အသားတုံးတိုင်းကို ဆော့စ်နှင့် နှံ့သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။

အရသာများ ပေါင်းစပ်သွားသည့် ခဏ၌ အနံ့မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသဖြင့် စင်္ကြံလမ်းရှိ ချောင်းကြည့်နေသူများပင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူမိသွားကြသည်။

"ဒါ... အနံ့တင်နဲ့တင် ဗိုက်ဆာလာပြီ!"

"ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက်မွှေးတဲ့ အနံ့မျိုး တစ်ခါမှ မရဖူးဘူး...!"

လော့ချင်းပင်လျှင် ရှူးရှူးရှဲရှဲ ဖြစ်နေသော အိုးကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သွားရည်ပင် ကျမတတ် ဖြစ်နေသည်။

စားဖိုမှူးချုပ် ချန်ကွမ်းမှာမူ ခုံကို အားပြုကိုင်ထားရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေသည်။

"ဒါ တကယ် မဖြစ်နိုင်ဘူး... အသားနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအနံ့က...!"

နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ဇီဟန်က ဟင်းပွဲကို ပြင်လိုက်သည်။ အရသာဖြင့် ဝင်းပြောင်နေသော အသားများကို နူးညံ့ပူနွေးသော ထမင်းနှင့် တွဲဖက်လိုက်သည်။

သူ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်ကာ လက်ပိုက်လိုက်သည်။

"ကဲ။ မြည်းကြည့်ကြ!"

ပထမတော့ မည်သူမျှ မလှုပ်ရဲကြပေ။

ထို့နောက် ချန်ကွမ်းက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း ရှေ့တိုးကာ အသားတစ်တုံးကို ယူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အရင် မြည်းပါရစေ!"

အသားက သူ့ပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားသည့် ခဏ၌—

ဒုန်း!

သူ့လျှာပေါ်တွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ အပြင်လွှာက အနည်းငယ် ကြွပ်ပြီး အတွင်းသားက နူးညံ့ကာ အရသာများက လျှံထွက်နေသည်။

ဆော့စ်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အရသာ အလွှာပေါင်းစုံ ပါဝင်နေသည်—ငန်၊ ဆိမ့်ပြီး စွဲလမ်းစရာကောင်းလောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် သူ တစ်ခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးသော အဆင့်ဖြစ်သည်။

ချန်ကွမ်း၏ ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားသည်။

သူက ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

"သခင်လေး..." သူ့အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။

"…ဒါ… ဒါက ဘာကြီးလဲ…?!"

ဘေးက ကြည့်နေသော အစေခံများမှာ စိုးရိမ်တကြီး အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

"စားဖိုမှူးချုပ်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ဦး... တကယ်ပဲ အဲ့လောက် ကောင်းလို့လား?"

"သူ ဒီလိုဖြစ်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သခင်လေး ပိုင် ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က တကယ်ပဲ တခြားအဆင့်မှာ ရှိနေတာလား?"

"စားဖိုမှူးချုပ်တောင် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေရင်တော့—"

"ငါ ဆက်အောင့်မထားနိုင်တော့ဘူး! ကိုယ်တိုင် မြည်းကြည့်မှ ဖြစ်မယ်!"

တီးတိုးပြောသံများ ကျယ်လောင်လာသည်နှင့်အမျှ မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများသည်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်စီ အလုအယက် မြည်းစမ်းကြည့်ကြတော့သည်။

သူတို့ မြည်းစမ်းလိုက်သည့် ခဏ၌ တုံ့ပြန်မှုများမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံကြီး... ဒါက နတ်သုဒ္ဓါ အစားအစာပဲ!"

"ဘယ်လိုလုပ် အစားအသောက်က ဒီလိုအရသာမျိုး ရှိနိုင်ရတာလဲ?!"

"တကယ်ပဲ၊ သခင်လေးရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်နဲ့ ယှဉ်ရင် ငါတို့ချက်တဲ့ အစားအသောက်တွေက အမှိုက်တွေပဲ!"

ပိုင်ဇီဟန်သည် သူတို့၏ ကမ္ဘာထဲသို့ စားသောက်မှုပုံစံ အသစ်စက်စက်တစ်ခုကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ပိုင်ဇီဟန်က သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကျေနပ်စွာ ပြုံးကြည့်နေပါတော့သည်။