အခန်း ၁ - သေမင်းတမန် အရိပ်အယောင်များ နေရာအနှံ့မှာ!
"တောက်! ငါတော့ သွားပြီ!"
အတိတ်မှတ်ဉာဏ်တွေက ငါ့ရဲ့အသိစိတ်ကို ရိုက်ခတ်ဖျက်ဆီးလိုက်ချိန်မှာပဲ ဆဲရေးသံဟာ ငါ့လည်ချောင်းထဲကနေ အလိုလိုပွင့်ထွက်သွားတော့တယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီလောက်က ငါ့အခန်းထဲမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းအလုပ်ကို လုပ်နေတုန်းမှာပဲ ရုတ်တရက်ဆိုသလို 'ဉာဏ်အလင်းပွင့်' သွားသလိုမျိုး အရင်က တစ်ခါမှမသိခဲ့ဖူးတဲ့ အသိပညာတွေ ငါ့ဆီကို စီးဝင်လာခဲ့တယ်။
မကြာခင်မှာပဲ ဒါဟာ ငါထင်ထားသလို သိုင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသဘောပေါက်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအစား ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာတာပဲ ဖြစ်တယ်။
ကမ္ဘာမြေ!
ငါ့ရဲ့ ဘဝဟောင်း... မနက်ကိုးနာရီကနေ ညနေငါးနာရီအထိ ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်တွေ၊ ညလုံးပေါက် ဂိမ်းဆော့ခဲ့တာတွေနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ဝတ္ထုတွေကြားမှာ နစ်မွန်းခဲ့တဲ့ ဘဝ။
အခုတော့?
ငါဟာ ပိုးထည်တွေနဲ့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ကုတင်ပေါ်ကနေ ယိမ်းယိုင်စွာ ဆင်းလိုက်မိတယ်၊ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးလည်း တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေတယ်။ အေးစိမ့်နေတဲ့ ကျောက်စိမ်းကြမ်းပြင်ဟာ ငါ့ရဲ့ခြေဗလာနဲ့ ထိတွေ့နေပြီး လေထုထဲမှာတော့ အမွှေးနံ့သာနံ့တွေ သင်းပျံ့နေတယ်။
ရွှေရောင်ခြယ် ကာရံထားတဲ့ အကာအရံတွေ၊ ဝိဉာဉ်မီးအိမ်တွေနဲ့ ရတနာတွေဟာ အခန်းထဲမှာ ပွကျဲနေတယ်—ဒါဟာ သူဌေးသား သခင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေပဲ။
ဒါ ငါ့အခန်းပဲ!
ငါ့နာမည်က... ပိုင်ဇီဟန်!
ထောင်လွှားတယ်! ရက်စက်တယ်! အလဟဿ အချိန်ဖြုန်းတတ်တယ်! အဆင့်မရှိတဲ့ ဗီလိန်တစ်ယောက်ပေါ့!
ပြောရရင်တော့ ငါဟာ အားနည်းသူတွေကို နှိပ်စက်ရတာ ဝါသနာပါပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို နေ့တိုင်း လိုက်အနိုင်ကျင့်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။
အဲ့ဒီလိုလုပ်ရတာကလည်း တခြားအကြောင်းကြောင့်မဟုတ်ဘူး၊ ငါလုပ်နိုင်လို့ လုပ်တာပဲ။
ငါ့မိဘတွေက ဒီအင်ပါယာရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး မျိုးနွယ်စုတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နဲ့ ဇနီးသည် ဖြစ်နေတာကြောင့် ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ သိပ်မရှိဘူးလေ။
ပြီးတော့ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုနဲ့ ဒေါသတွေကို ဖြေဖျောက်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေခံတစ်ယောက်လို့ ခေါ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်တဲ့ 'အသုံးမကျတဲ့သူ' တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ။
ဒါပေမဲ့ အခု ငါအရမ်း ထိတ်လန့်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါကြောင့် မဟုတ်ဘူး။
ကမ္ဘာမြေက မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းဝတ္ထုတွေအကြောင်း ငါ့ရဲ့ အသိပညာတွေကလည်း စီးဝင်လာခဲ့တယ်။
ငါ ထိတ်လန့်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုတွေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အခြေအနေကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ...
ငါ့မိသားစုဟာ သေရမယ့်ကံပါလာတဲ့ ဗီလိန်မိသားစု ဖြစ်နေလို့ပဲ!
ပထမအချက်အနေနဲ့—လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ငါ့ရဲ့အစ်မဖြစ်သူဟာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ပျက်စီးသွားတဲ့ သူမရဲ့ စေ့စပ်ထားသူနဲ့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ဝတ္ထုတွေထဲမှာဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ အင်အားကြီးလာမယ့် ဇာတ်လိုက်တွေရဲ့ ပုံစံခွက်အတိုင်းပဲ။
ဒီလို ဇာတ်လမ်းမျိုးကတော့ ရှင်းနေတာပဲ၊ သူက ပြန်လည်အင်အားကြီးလာမယ်၊ သူ့ရဲ့ ရည်းစားဟောင်းကို ဖြုတ်ချမယ်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်။
ငါ့အစ်မရဲ့ ရည်းစားဟောင်းကတော့ အဲ့ဒီလို ဇာတ်လိုက်မျိုး ဖြစ်နေတာ သေချာသလောက်ပဲ၊ ငါလည်း သူ့လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံရနိုင်တယ်။
"ဘာလို့ အခုမှ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရရတာလဲ?"
ငါသာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်လောက်က မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရခဲ့ရင် ငါ့အစ်မကို အဲ့ဒီ ဇာတ်လိုက်လောင်းနဲ့ ရန်မဖြစ်အောင် တားခဲ့မိမှာပဲ။
ဒါမှမဟုတ်လည်း တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!
အမှန်တရားကို ငါအတွင်းစိတ်က သိနေပါတယ်၊ ငါသာ အချိန်မီ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရခဲ့ရင်တောင် ငါသူမကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ငါက ပါရမီရှင် အစ်မဖြစ်သူရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ နေနေရတဲ့၊ ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အရှက်ရစရာ အသုံးမကျတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲလေ။
ငါ့ရဲ့ ပါရမီက အရှက်ရစရာဖြစ်သလို ငါ့ရဲ့ နာမည်ပျက်ကလည်း ပိုဆိုးတယ်—အားနည်းတဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို နှိပ်စက်တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ။
ငါ့ရဲ့ အကျင့်ဆိုးတွေကြောင့် ငါတို့ မောင်နှမဆက်ဆံရေးကလည်း ပြုပြင်လို့မရအောင် ပျက်စီးနေခဲ့တာ။
ပိုဆိုးတာက အဲ့ဒီ အစွမ်းမရှိတော့တဲ့ စေ့စပ်ထားသူနဲ့ လမ်းခွဲဖို့က ပိုင်မျိုးနွယ်စုရော၊ ငါ့အစ်မရဲ့ 'ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း' ကပါ လိုလားနေတဲ့အရာ ဖြစ်နေတယ်။
ဘယ်သူမှ ငါ့စကားကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို မျိုးနွယ်စုအတွက် ပြဿနာထပ်ရှာနေတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လိုပဲ မြင်ကြမှာ။
"ဟူး..."
ဒါက ငါ့အစ်မ စိုက်ထူလိုက်တဲ့ သေမင်းတမန် အမှတ်အသား တစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်။
ဒါတင် ငါ့ကို သေစေဖို့ မလုံလောက်သေးဘူးဆိုရင် ငါ့အမေကလည်း နောက်ထပ် အန္တရာယ်တစ်ခုကို ထပ်တိုးပေးထားသေးတယ်။
ငါ့အမေက ငါ့ဝမ်းကွဲညီမဆီကနေ 'တာအိုအရိုး'ကို အတင်းအဓမ္မ လုယူပြီး ငါ့ရဲ့ ပါရမီကို မြှင့်တင်ဖို့ ငါ့ကိုယ်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့တယ်။
ဒါက ငါ့ကို အနည်းငယ်တော့ အထောက်အကူဖြစ်စေပေမဲ့ လုံလောက်မှု မရှိခဲ့ဘူး။
အခုတော့ ငါ့ဝမ်းကွဲညီမဟာ သူမဆီက လုယူသွားတဲ့အရာအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ တစ်နေ့မှာ ငါ့ကို ပြန်လိုက်လံ ရှာဖွေတော့မှာပဲ။
သူမဟာ တစ်ချိန်မှာ အင်အားကြီးလာပြီး သူမရဲ့ တာအိုအရိုးကို ပြန်တောင်းဖို့ ရောက်လာမှာက သေချာသလောက်ပဲ။
ဒါကြောင့် ငါသာ ငါ့အစ်မရဲ့ ရည်းစားဟောင်းလက်ကနေ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်ခဲ့ရင်တောင်... ငါ့ဝမ်းကွဲညီမက ငါ့ကို အဆုံးသတ်ပေးလိမ့်မယ်။
ပြီးတော့ ဒီသေမင်းတမန် အရိပ်အယောင် နှစ်ခုက အစပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါ့မိသားစုနဲ့ မျိုးနွယ်စုက လုပ်ခဲ့တဲ့ တခြားအရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်—တကယ့် ဗီလိန်တွေမှ လုပ်မယ့် အလုပ်မျိုးတွေပေါ့။
ငါကိုယ်တိုင်ကလည်း ရောက်တဲ့နေရာတိုင်းမှာ ရန်သူတွေရှာပြီး ပြဿနာတွေ ဖန်တီးခဲ့တာ။
ငါ့အစ်မနဲ့ အမေကတော့ အခန်းပေါင်း ရာချီအောင် အသက်ရှင်နိုင်မယ့် ဗီလိန်ကြီးတွေ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့...
ငါကတော့?
ငါ့ရဲ့ အပြုအမူတွေကို ပြန်ကြည့်ရင် ငါက အခန်း ၃ ခန်းလောက်မှာတင် ဇာတ်လိုက်နဲ့ တွေ့ပြီး အသတ်ခံရမယ့် အဆင့်မရှိတဲ့ အပိုဗီလိန် တစ်ယောက်ပဲ။
"ဟူး..."
ငါ့လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိပြီး လက်သည်းတွေက လက်ဖဝါးထဲအထိ စိုက်ဝင်နေတယ်။
ငါ့မိသားစုရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အခြေအနေကို ပြန်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ငါတစ်ခုပဲ သိလိုက်ရတယ်—
"ငါတော့ တကယ့်ကို သွားပြီ!"
ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သေမင်းတမန် အမှတ်အသားတွေက ပေါင်းပင်တွေလို နေရာအနှံ့ ပေါက်နေပြီ။
ငါ့မိသားစုရဲ့ အပြစ်တွေကနေ ငါ့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေအထိ အားလုံးက ပြည့်စုံနေတာပဲ။
ဒီအမှတ်အသားတွေထဲက တစ်ခုခုသာ ကျင့်ကြံခြင်းဝတ္ထုတွေထဲကအတိုင်း ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်...
ငါက သေပြီးသား လူတစ်ယောက်ပဲ!
"ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ..."
ငါ့အခြေအနေကို ကုစားနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားရင်း အခန်းထဲမှာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေမိတယ်။
ဒီဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရင် ပိုင်မျိုးနွယ်စုနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်တာ တစ်ခုပဲ ငါ့ကို အဲ့ဒီ ဇာတ်လိုက်တွေလက်ကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အရာတွေအပြီးမှာ အဲ့ဒီ ဇာတ်လိုက်တွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး ပြန်ကောင်းဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။
ငါ့အစ်မက သူမရဲ့ စေ့စပ်ထားသူ လင်းမျိုးနွယ်စုကို လူအများရှေ့မှာ အရှက်ခွဲပြီး လမ်းခွဲခဲ့ပြီးပြီ။
ငါ့အမေက တာအိုအရိုး လုယူခဲ့တဲ့ ငါ့ဝမ်းကွဲညီမအကြောင်းဆိုရင် ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။
ငါ့အမေက ဒီလို ရွံရှာဖွေရာ ရာဇ၀တ်မှုမျိုးကို ကျူးလွန်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ငါ့ဝမ်းကွဲညီမကို မျိုးနွယ်စုကနေပါ နှင်ထုတ်ခဲ့ပြီး သူမရဲ့ မိဘတွေ ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင် မသိရတော့ဘူး။
ငါသာ သူမနဲ့ တွေ့လိုက်ရင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရသေးခင်မှာပဲ သူမက ငါ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်မှာ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာတယ်။
ဒါ့အပြင် သူမ မျိုးနွယ်စုမှာ ရှိနေတုန်းကလည်း ငါသူမအပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမလည်း ငါ့အပေါ် မုန်းတီးနေမှာ သေချာပါတယ်။
"ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုကနေ ထွက်သွားတာက ပိုတောင် အန္တရာယ်များနိုင်တယ်!"
ငါပြောခဲ့သလိုပဲ ငါက ကြင်နာတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မိသားစုရဲ့ ကာကွယ်မှုကို အားကိုးပြီး လူအများကြီးကို ရန်လုပ်ခဲ့တာ။
တချို့လူတွေဆိုရင် ဇာတ်လိုက်တွေထက်တောင် ငါ့ကို ပိုသတ်ချင်နေကြမှာ။
ငါသာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုကနေ ထွက်သွားပြီဆိုတာ သိတာနဲ့ မျိုးနွယ်စုပိုင်နက်ကနေ ခြေတစ်လှမ်း အထွက်မှာတင် ငါအသတ်ခံရဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီး ရှိနေတယ်။
အဲ့ဒီလို မဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဒီကမ္ဘာက ကမ္ဘာမြေလို ဘေးကင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအစွမ်းနဲ့ဆိုရင် အမှားတစ်ခုလေးကတောင် သေစေနိုင်တယ်။
ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အထောက်အပံ့မပါဘဲ အပြင်မှာနေရင် ဇာတ်လိုက်တွေ လက်ချက်နဲ့ မသေခင်မှာတင် အရင်သေသွားနိုင်တယ်။
ပြီးတော့ မျိုးနွယ်စုနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ကံကောင်းလွန်းတဲ့ ဇာတ်လိုက်တွေနဲ့ မတော်တဆတွေ့ပြီး အသတ်ခံရနိုင်သေးတာပဲ။
ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကာကွယ်မှုမရှိရင် အသတ်ခံရဖို့က ပိုတောင် လွယ်သွားဦးမယ်။
"မဟုတ်သေးဘူး! ငါ့ဆီမှာ ဒါရှိသေးတာပဲ!"
ငါ့အသက်ကို တကယ် ကယ်တင်ပေးနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုတော့ ရှိသေးတယ်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါက စနစ် မျက်နှာပြင်ပဲ!"
ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ရှိနေတာကတော့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းထက် 'လက်ဆောင်' ပဲ ဖြစ်တယ်။
ဒါက ငါမွေးကတည်းက ငါ့ဆီမှာ ရှိနေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါတစ်ခါမှ မသိခဲ့သလို အရင်ကဆိုရင် ဒါကို ပျောက်သွားအောင်လည်း မလုပ်တတ်ခဲ့ဘူး။
[ အိမ်ရှင်အချက်အလက် ]
အိမ်ရှင် - ပိုင်ဇီဟန်
အသက် - ၁၆ နှစ်
ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် - အမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် (အစောပိုင်း)
ကိုယ်ခံစွမ်းအား - မရှိပါ
သိုင်းပညာရပ် - မရှိပါ
ငါ့ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားတာထက် ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေမိတယ်။ ဒါကြောင့် ငါအရင်က ဘယ်လောက် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ပြန်သတိရလာလို့ပဲ။
"ဒါက ဘာလို့ အင်္ဂလိပ်လို ဖြစ်နေရတာလဲ?"
အခုအချိန်ထိ ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါမသိခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းနဲ့ ပျောက်သွားအောင် မလုပ်တတ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့...
ဒီ 'စနစ်' က တစ်ချိန်လုံး အင်္ဂလိပ်လို ဖြစ်နေလို့ပဲ!
ကမ္ဘာမြေက မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်မရခင်အထိ ငါလုံးဝ မရင်းနှီးခဲ့တဲ့ ဘာသာစကားပေါ့။
"ငါမွေးကတည်းက ရှိနေတဲ့ စနစ်က ဘာလို့ ဒီကမ္ဘာမှာ မရှိတဲ့ ဘာသာစကားနဲ့ ဖြစ်နေရတာလဲ?"
ငါသာ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်မရခဲ့ရင် ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်ဘဲ ၁၆ နှစ်လုံးလုံး ဒီစနစ်ရဲ့ အနှောင့်အယှက်တွေနဲ့ပဲ နေသွားရမှာ။
မဟုတ်ရင် ဒီလို 'အစွမ်းထက်တာ' တစ်ခု ရှိနေပါလျက်နဲ့ ငါဘာလို့ 'အသုံးမကျတဲ့သူ' အဖြစ် အဆက်ဆံခံနေရမှာလဲ?
ဒါပေမဲ့ ဒီစနစ်အကြောင်းကို မသိခဲ့သလို အင်္ဂလိပ်စာလည်း မတတ်ခဲ့တဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၆ နှစ်လုံးလုံးမှာတော့...
ဒီစနစ်ဟာ ငါ့အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်—ငါ့ရဲ့ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့နေပြီး ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာပေါ့။