အခန်း (၉) ပထမဆုံးသင်ခန်းစာ

သို့သော်လည်း ချီကီဟွီသည် စောစောကတာဝန်ကို လက်လျှော့လိုက်ပြီဟု ခါဇူကာဇဲ ထင်မှတ်နေချိန်မှာပင် စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဘာလဲ... မင်းရှုံးပြီလို့ ထင်နေတာလား? မင်းရှုံးတော့ ရှုံးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါကျေနပ်တယ်...!" ဟွီက သားဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ လက်ထဲသို့ စာလိပ်ထည့်ပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ခါဇူကာဇဲမှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးမှ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးမိသွားသည်။ ဤပညာရပ်ကို ရရှိခဲ့၍သာမကဘဲ ဤကဲ့သို့သော ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရသည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် တကယ့်ကို ကံကောင်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချီကီဟွီသည် ဘေးသို့ ခပ်လှမ်းလှမ်းလျှောက်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခါဇူကာဇဲအား 'အရိပ်ကိုယ်ပွားအတတ်' နှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို စတင်ရှင်းပြတော့သည်။ ဤအချက်အလက်များသည် စကားလုံး အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသော အသိပညာများ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လူတစ်ဦး သို့မဟုတ် လူအများ၏ အသက်နှင့်လဲ၍ ရရှိထားသော သင်ခန်းစာများလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤပညာရပ်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြပြီးနောက် ဟွီက ကိုယ်တိုင်နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သရုပ်ပြကာ ခါဇူကာဇဲကို ကြည့်၍ ဆိုသည်။ "ကဲ... စလိုက်ကြစို့!"

ခါဇူကာဇဲက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ထိုအတတ်ပညာကို စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပုံဖော်ကြည့်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ 'အရိပ်ကိုယ်ပွားအတတ်' ၏ လက်ဟန်သည် အခြေခံလက်ဟန် (၁၂) မျိုးထဲတွင် မပါဝင်ဘဲ ဤ B-အဆင့် နင်ဂျုဆုမှာ လက်ဟန်တစ်ခုတည်းသာ လိုအပ်ခြင်းပင်။ သူက သေချာပြန်စဉ်းစားကာ လက်ဟန်တစ်ခုကို ကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အရိပ်ကိုယ်ပွားအတတ်!"

ရှူး...

ခါဇူကာဇဲ၏ ဘေးတွင် အဖြူရောင် မီးခိုးလုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မီးခိုးများ လွင့်စင်သွားသောအခါ ခါဇူကာဇဲနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသော လူတစ်ယောက်က ထိုနေရာတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေလေပြီ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခါဇူကာဇဲသည် မိမိ၏ ချာကရာ ထက်ဝက်ခန့် ခွဲထွက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း မိမိနှင့် တူလွန်းလှသော ထိုသူကို ကြည့်ကာ ခါဇူကာဇဲ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။ နှစ်ယောက်သား မျက်လုံးချင်းဆုံကာ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ အပြန်အလှန် ကြည့်နေမိကြသည်။

"ကောင်းပြီ... ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် အောင်မြင်သွားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ပြောပြစရာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်" ဟု ဆိုကာ ချီကီဟွီက လျှောက်လာပြီး လက်ထဲမှ ကူနိုင်းဖြင့် ထိုအရိပ်ကိုယ်ပွားကို ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ဘုန်း!

အရိပ်ကိုယ်ပွားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ခါဇူကာဇဲ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် တကယ့်ကို ဓားနှင့် အထိုးခံလိုက်ရသလို ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် ချွေးစေးများ ပြန်လာပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားသည်။

ထိုအခါမှ ဟွီက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆက်ပြောသည်။ "အရိပ်ကိုယ်ပွားအတတ်က အရမ်းကို ထူးခြားဆန်းပြားပေမဲ့ အားနည်းချက်ကြီးတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုယ်ပွား ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ အဲဒီကိုယ်ပွား ရရှိခဲ့တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ ခံစားချက်တွေ အားလုံးက မူလကိုယ်ထည်ဆီကို ပြန်ရောက်လာတာပဲ။ အခု မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သိလောက်ပြီပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီအတတ်က ချာကရာရဲ့ တစ်ဝက်ကို ယူသုံးတာမို့လို့ မင်းမှာ ချာကရာ မလုံလောက်တဲ့အခါ ဒီပညာရပ်ကို သုံးဖို့ သတိထားရလိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ... သား မှတ်ထားပါ့မယ်" ဟု ခါဇူကာဇဲက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲမိသည်။ တောက်... တကယ်ကို နာတာပဲ!

သို့သော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ ၎င်းမှာ ခံစားချက်မျှသာဖြစ်ပြီး တကယ် ဒဏ်ရာရခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် နာကျင်မှုမှာ ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကဲ... အိမ်ပြန်ကြစို့! တော်တော် နောက်ကျနေပြီ။ မပြန်ရင် မင်းအမေ စိတ်ဆိုးတော့မယ်" သင်ကြားပေးသည့်အခါ ပြတ်သားသော်လည်း မိမိသားဖြစ်သူက B-အဆင့် နင်ဂျုဆုကို ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် အောင်မြင်အောင် သုံးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဟွီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ကျေနပ်နေမိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့!" သင်ယူမှုဖြစ်စဉ်က အနည်းငယ် နာကျင်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်ကတော့ အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ လိုချင်သည့် ပညာရပ်ကို ရခဲ့သည့်အပြင် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရခြင်းက ခါဇူကာဇဲအတွက် အတွေ့အကြုံများစွာ ရရှိစေခဲ့သည်။

မှန်တာပေါ့... တကယ့်လက်တွေ့ တိုက်ပွဲဝင်တဲ့အခါမှသာ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေက ထွက်လာတာပဲ ခါဇူကာဇဲသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း ဒီညတိုက်ပွဲကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာ၊ နင်ဂျုဆုနှင့် ဓားသိုင်းပညာတို့မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တိုးတက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တကယ့်လက်တွေ့ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ အလွန်အားနည်းနေသေးသည်။ ယနေ့တိုက်ပွဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူသာ ရန်သူဖြစ်ခဲ့ပါက သူ့ကို သတ်နိုင်သည့် အခွင့်အရေး ၁၀ ကြိမ်ထက်မနည်း ရှိခဲ့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ တိုက်ပွဲ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပြန်လည်ပုံဖော်ရင်း မိမိ၏ အမှားများကို ရှာဖွေပြင်ဆင်ကာ ဖခင်၏ ကောင်းကွက်များကို အတုယူ သင်ယူနေမိသည်။

ဤသို့ဖြင့် တစ်နာရီခန့် ကြာသွားပြီးနောက်... ခါဇူကာဇဲသည် မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စောင်ကို ဆွဲခြုံကာ လှဲအိပ်လိုက်တော့သည်။ ကလေးဆိုသည်မှာ စောစောအိပ်မှ အရပ်ရှည်မည် မဟုတ်ပါလား။

"အွန်း... ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ!" မှောင်မည်းနေသော အိပ်ခန်းထဲတွင် ဟွီက ဇနီးဖြစ်သူ၏ နဖူးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ရာ နာနာကိုမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။

"နာနာကို... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ဟွီက ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် သူမသာ မရှိခဲ့ရင် သူ ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲဆိုတာ မတွေးရဲပေ။ စစ်မြေပြင်က ပြန်လာတုန်းက ညာဘက်ခြေထောက်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး လမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ နာနာကိုဆိုတဲ့ ဒီဝတ်စုံဖြူဝတ် နတ်သမီးလေးကပဲ သူ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေပေးပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူမသာ မရှိခဲ့လျှင် ယခုထိ ဝှီးချဲပေါ်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျကာ လူပိုတစ်ယောက်လို အသက်ရှင်နေရမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မင်းသာ မရှိရင် ငါ့ဘဝက ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲ မတွေးရဲဘူး။ ပြီးတော့ ငါ့ကို ဒီလောက်တော်တဲ့ သားလေးတစ်ယောက် ပေးခဲ့လို့လည်း တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

အမှောင်ထဲမှာ ဖြစ်သော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ စစ်မှန်သော ခံစားချက်ကို နာနာကို မြင်နေရသကဲ့သို့ပင်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဤလူသားဆီမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရသော စကားများ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသော်လည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့်ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒါတွေ ပြောနေတာလဲ"

"အကြောင်းရင်း မရှိပါဘူး... ပြောသင့်တာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ စကားတွေကို ပြောလိုက်တာပါ" ဟွီက နာနာကို၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

"အွန်း...!"

တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ခါဇူကာဇဲသည် အချိန်မှန် နိုးလာကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် နာနာကို ပြင်ပေးလိုက်သည့် ထမင်းဘူးကို ယူကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အဖေနဲ့ အမေ... သား သွားပြီနော်"

"သွားတော့နော် ခါဇူကာဇဲလေး..." နာနာကိုသည် သားဖြစ်သူ၏ လက်ကို မလွှတ်ချင်သလို ဖြစ်နေသည်။ စောစောကပင် မှာစရာရှိသည်များကို မှာကြားပြီးဖြစ်သော်လည်း မိခင်တို့၏ သားသမီးအပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ မကုန်နိုင်နိုင်ပေ။

"အွန်း...!" ချီကီဟွီကတော့ ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြရုံသာ။ သူသည် များသောအားဖြင့် စကားနည်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ခါဇူကာဇဲလည်း ယဉ်ပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ နေရောင်ခြည်က မျက်နှာပေါ်သို့ တောက်ပစွာ ဖြာကျလာသည်။ နာရူတို၏ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထိုကောင်လေးမှာ အိပ်မောကျနေတုန်းပင်။ ခါဇူကာဇဲက ခေါင်းခါရင်း သူ့ကို နှိုးလိုက်ရာ နာရူတိုတစ်ယောက် ပျာပျာသလဲ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား နင်ဂျာကျောင်းသို့ အပြေးအလွှား သွားကြရတော့သည်။ ခါဇူကာဇဲက အလောတကြီး သွားချင်လွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ နာရူတိုကြောင့် အချိန်တွေ အတော်လေး ကြန့်ကြာသွားခဲ့သဖြင့် ကျောင်းနောက်ကျတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူတို့နှစ်ဦး အတန်းထဲသို့ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် ရောက်သွားသော်လည်း စင်မြင့်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူမှာ ရုပ်ရည်အားဖြင့် သာမန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း အစိမ်းရောင် ချူးနင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နဖူးတွင် ကိုနိုဟာ အမှတ်အသားပါသော နဖူးစည်းကို ပတ်ထားသည်။ သူ၏ အထင်ရှားဆုံးသော အမှတ်အသားမှာ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမာရွတ်ကြီးပင်။

ဒေါက် ဒေါက်!

"ဝင်ခဲ့လေ..." ထိုလူက တံခါးဝမှ လူနှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဆံပင်အဝါရောင်နှင့် ကောင်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အပြုံးများ ခဏတာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ဆာရုတိုဘီ ဟီရူဇန်က သူ့ကို ကြိုတင်ပြောထားသဖြင့် စိတ်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ထိုကောင်လေး၏ ပါးပေါ်မှ နှုတ်ခမ်းမွေးရာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရဆဲပင်။

"ဆရာ...!" ခါဇူကာဇဲက ခေါ်လိုက်သည်။

"ဪ... ဝင်လာကြလေ!" ထိုလူ၏ အသံမှာ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

သူက ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ခါဇူကာဇဲကတော့ သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာအောက်မှ ခါးသီးမှုအချို့ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး စိတ်ကြိုက်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ချိန်မှာပင် အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသားအားလုံး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ခါဇူကာဇဲ၏ အကြည့်များက အတန်းထဲသို့ ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

ဟာရူနို ဆာကူရာ၊ ဟူဂါ ဟီနာတာ၊ အင်နူဇူကာ ကီဘာ၊ အာဘူရာမဲ ရှိနို၊ နာရာ ရှီကာမာရု၊ အာကီမီချီ ချိုဂျီ၊ ယာမာနာကာ အီနို

ခါဇူကာဇဲသည် ထိုသူတို့၏ အမည်များကို စိတ်ထဲမှ တစ်ဦးချင်း ရေရွတ်နေမိသည်။ ဆာဆကေးနှင့် နာရူတိုမှအပ 'ကိုနိုဟာ၏ ကြယ်ပွင့် ၁၂ ဦး' ထဲမှ ၇ ဦးမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်အဖြစ် ရောက်လာခြင်းဆိုပါက ဤသူများကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမိမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမှာမူ ခရီးထွက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရမည့်၊ ရှုံးနိမ့်ပါက သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် ရက်စက်သော ဂိမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ကဲ... ကျောင်းသားတွေ အကုန်စုံပြီဆိုတော့ ငါတို့ အတန်းစရအောင်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ" ထိုလူက အတတ်နိုင်ဆုံး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့နာမည်က အူမီနို အီရူကာ ပါ။ မင်းတို့ ကျောင်းဆင်းတဲ့အထိ ဒီအတန်းရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာအဖြစ် တာဝန်ယူသွားမှာပါ။ ပြီးတော့..."

"ကဲ... ဒီနေ့က ပထမဆုံးနေ့ဆိုတော့ စာတွေ ချက်ချင်းမသင်သေးဘဲ တစ်ယောက်ချင်းစီ ရှေ့ထွက်ပြီး မိတ်ဆက်ကြတာပေါ့" အီရူကာက အတတ်နိုင်ဆုံး နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤအတန်းထဲတွင် တက်ကြွသော ကျောင်းသားများ အမြဲရှိစမြဲပင်။ အီရူကာ ပြောပြီးသည်နှင့် ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ "ကျွန်တော့်နာမည် အီရှီကာဝါ ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မက်က ဟိုကာဂေးဖြစ်ဖို့ပါ၊ အားလုံးပဲ ကူညီကြပါဦး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ဟု အော်ပြောကာ စင်ပေါ်မှ အေးစက်စက် ပြန်ဆင်းသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ဟန်ပန်မှာ အရာမထင်ဘဲ အတန်းထဲမှ မည်သူမျှ အားပေးခြင်း မရှိပေ။

"ဟားဟား... ဟိုကာဂေးလား? ကောင်းတဲ့ အိမ်မက်ပဲ!" အခြေအနေ ကသိကအောက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အီရူကာက ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုပေးလိုက်ရသည်။ "ကဲ... နောက်တစ်ယောက်"

ထို့နောက် ကျောင်းသားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့ထွက်လာကြသည်။ နာနတ်သီးပုံစံ ဆံပင်နှင့် ကောင်လေး ရှေ့ထွက်လာသောအခါ "တကယ့်ကို ဒုက္ခပဲ!" ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းညည်းညူညူ ပြောနေသည်ကို ခါဇူကာဇဲ ကြားလိုက်ရသည်။ ခါဇူကာဇဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ နာရာ ရှီကာမာရု ဆိုသည့် ဤကောင်လေးမှာ မန်ဂါထဲကအတိုင်း အလုပ်ရှုပ်ရမှာကို တကယ် ကြောက်သည့်ပုံပင်။

ထို့နောက်တွင်တော့ နာရူတို၏ အလှည့်။ သူက မစောင့်နိုင်မဆိုင်းနိုင် ပြေးထွက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်နာမည် အူဇူမာကီ နာရူတို ပါ။ ဟိုကာဂေး ဖြစ်လာမယ့် လူပေါ့!"

"အူချီဟာ ဆာဆကေး" ဆာဆကေးကတော့ အရင်အတိုင်း အေးစက်နေဆဲပင်။ သို့သော် အခြား ဟန်ဆောင်ချောပြနေသည့် သူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူ၏ ရုပ်ရည်က မိန်းကလေးငယ်များကို တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူက ဘာမှ မပြောဘဲ ပြန်ဆင်းသွားသော်လည်း အတန်းထဲရှိ မိန်းကလေးများ၏ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောသံများကို ကြားနေရဆဲပင်။

နာရူတို၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားသောအခါ ဆာဆကေးက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ကြည့်သွားသဖြင့် နာရူတိုက "ဒီကောင် စုတ် ဆာဆကေး!" ဟု စိတ်တိုတိုဖြင့် ကျိန်ဆဲနေတော့သည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာမှာ စာသင်ခန်းဖြစ်သည်ကို သိသောကြောင့် ထွေထွေထူးထူး မလုပ်ဘဲ လက်ပိုက်ကာ စူပုတ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ရှာသည်။ ခါဇူကာဇဲက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ဤနှစ်ယောက်မှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက တကယ်ကို မကျည်းတန်နှင့် ဆံပင်နီလို ဖြစ်နေကြသည်ကိုး။

ထို့နောက် ခါဇူကာဇဲ၏ အလှည့်။ ခါဇူကာဇဲ၏ ရုပ်ရည်မှာလည်း အတော်လေး အချိုးကျလှသည်။ နှာတံပေါ်ပေါ်၊ မျက်လုံးတောက်တောက်နှင့် အသားအရေမှာလည်း ဖြူစင်ကာ ပြုံးလိုက်လျှင် ပါးချိုင့်လေးများ ပေါ်လာတတ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော့်နာမည် ချီကီ ခါဇူကာဇဲ ပါ။ အားလုံးနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိချင်ပါတယ်" စင်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားကာ အပြုံးလေးဖြင့် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ နေရာသို့ ပြန်လျှောက်လာသည်။ ခါဇူကာဇဲ၏ နူးညံ့တည်ငြိမ်သော ပုံစံကြောင့် မိန်းကလေး အများအပြား၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ နေရောင်ခြည်လို တောက်ပသော ချောမောမှုနှင့် အေးစက်သော အလှတရားတို့ကြောင့် သူသည်လည်း ဆာဆကေးနည်းတူ ဟိုးဟိုးကျော်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ် လူအနည်းငယ် ထွက်လာကြပြီး ရှက်တတ်သည့် မိန်းကလေးဖြစ်သော ဟီနာတာက နောက်ဆုံးမှ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ ခေါင်းမဖော်ဝံ့သည့် ပုံစံကို ကြည့်ကာ အီရူကာသာ အမည်မခေါ်ခဲ့လျှင် စင်ပေါ်တက်ရဲပါ့မလားဟု ခါဇူကာဇဲ သံသယဝင်မိသည်။

လူတိုင်း မိတ်ဆက်ပြီးသွားသောအခါ အတန်းချိန်မှာ တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အီရူကာက စည်းကမ်းချက်အချို့ကို ပြောကြားရင်း ပထမဆုံး အတန်းချိန်မှာ ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

တစ်ခဏတွင် နာရူတိုသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် နောက်တွင် ထိုင်နေသော ဟီနာတာက ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့သွားသည်ကို သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ဆာကူရာသည်လည်း သတ္တိမွေးကာ ဆာဆကေးကို စကားသွားပြောရန် လုပ်သော်လည်း ဆာဆကေး၏ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့သွားရသည်။

တကယ့်ကို ကလေးစောလေးတွေပဲ! မန်ဂါထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရဖူးသော ဤမြင်ကွင်းများကို အပြင်မှာ တကယ်မြင်နေရသည့်အတွက် ခါဇူကာဇဲ တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။