အခန်း ၅၂ဝ – နောက်ဆုံးတောင်းဆိုချက်
သစ်တောကြီးအတွင်းရှိ စမ်းချောင်းငယ်လေးတစ်ခု၏ ဘေးတွင် မိမိခန္ဓာကိုယ်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားသော နာဂါတို သည် ဗီဇစိတ်အရ သူ၏ လက်ချောင်းများကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခါဇူကာဇဲ နှင့် ကိုနန် တို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ စောစောပိုင်းက မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ကြားသိနေခဲ့ရသည်။
“ကိုနန်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။” နာဂါတိုက စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အပြုံးမျိုးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များက သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော နေနှင့်လပုံစံ ပန်းထိုးထားသည့် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံစဆီသို့ ဝှေ့ကြည့်သွားပြီးနောက် ခါဇူကာဇဲကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“မင်း အာကာဆူကီ ကနေ ထွက်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တာပဲ... တော်တော်လေးလည်း အဆင်ပြေပုံရပါတယ်။”
“နာဂါတို...”
သူ၏ နူးညံ့လှသော လေသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကိုနန် တစ်ယောက် မိန်းမောတွေဝေသွားခဲ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့ ပေါ့ပါးတည်ငြိမ်သော စကားသံမျိုးကို မကြားရသည်မှာ အတော်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ—ထိုနေ့ရက်နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ခါမျှ မကြားခဲ့ရတော့ပေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ တဖြည်းဖြည်း လျှံတက်လာသော မျက်ရည်များဖြင့် စိုစွတ်လာကာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်မိစဉ် ထပ်မံ၍ တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် တားဆီးလိုက်သူမှာ ခါဇူကာဇဲ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
“ရှေ့ကို ထပ်မတိုးလာနဲ့တော့။ ဒီအကွာအဝေးက အဆင်ပြေပါတယ်။” နာဂါတိုက အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ငါ ရုတ်တရက် ထတိုက်ရင်တောင် သူက မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းနီးကပ်နေရင်တော့... ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်။ လောလောဆယ် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးဘူး။ ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်ဟောင်းကို ကိုယ်တိုင် မသတ်ချင်ဘူးလေ။”
သူက အရွှန်းဖောက်သလို စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ လုံးဝရယ်စရာမကောင်းဘဲ ရင်နင့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံကို ကြားရသည့်အခါတွင်မူ ကိုနန် တစ်ယောက် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပါးပြင်ထက်သို့ မျက်ရည်များ တရဟော စီးကျလာရင်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်တော့သည်။
“မင်းအတွက် ငါ အဲဒီလူကို အသေသတ်ပြီး ကလဲ့စားချေပေးမယ်။”
“မင်းက သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။”
“ငါ...” သူမ စကားဆွံ့အသွားရရှာသည်။
“မင်းက တိုက်ပွဲတွေနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိတာပေါ့။” နာဂါတိုက တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။ သူမကို ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အားနာတောင်းပန်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားခဲ့၏။
“ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ့ကြောင့်နဲ့ မင်း မလုပ်ချင်တဲ့ အရာတွေကို မြောက်မြားစွာ လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ—ငါက သေပြီးသားလူပဲဥစ္စာ။ အခုဆို မင်းတကယ် လုပ်ချင်တဲ့အရာကို နောက်ဆုံးတော့ လုပ်လို့ရပြီပေါ့။”
“ငါ မှတ်မိသေးတယ်... မင်းက နှင်းပန်းတွေကို အကြိုက်ဆုံးမလား။ မင်းက နှင်းပန်းခင်းကြီးတစ်ခုကို အကျယ်ကြီး စိုက်ပျိုးချင်တယ်လို့ ခဏခဏ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သွားစိုက်လိုက်ပါတော့။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်းအနေနဲ့ ဘယ်သူ့အတွက်မှ မင်းကိုယ်မင်း စနစ်တကျ စွန့်လွှတ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။”
“ငါ...”
သူမ၏ မျက်ရည်စများက မြက်ခင်းပြင်ထက်သို့ တစ်စက်စက် လျှောကျသွားပြီး မြက်ပင်ငယ်လေးများကို ကွေးညွတ်သွားစေလျက် မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အတန်ကြာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်တွင်မှ သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်။
“ကောင်းပါပြီ။”
နာဂါတိုက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ခါဇူကာဇဲဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီပေါ့။”
“အင်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ။” ခါဇူကာဇဲက အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ မင်းကို သိပ်ပြီး သဘောမကျဘူး။” နာဂါတိုက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
“မင်းက အတ္တကြီးတဲ့သူပဲ။ နက်နဲဆန်းကြယ်လွန်းပြီး ကိုယ်ပိုင်အတွေးအမြင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မင်းက လူတွေကို စိတ်အေးချမ်းသာ ဖြစ်စေတဲ့ နာရူတို နဲ့ လုံးဝမတူဘူး။”
“ဒါဆို မင်းက ကိုနန်ကို ငါ့အနားကနေ ထွက်သွားဖို့ ဖျောင်းဖျချင်လို့လား။” ခါဇူကာဇဲက နောက်ပြောင်သလို မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။”
ထိုအဖြေက ခါဇူကာဇဲနှင့် ကိုနန် နှစ်ယောက်စလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။
နာဂါတိုက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ကိုနန်ကို နွေးထွေးသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီးမှ ရှေ့သို့ ပြန်လည်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ရင် မဟုတ်လိမ့်မယ်။ ဟန်ဆောင်မှုတွေ ရှိချင်လည်း ရှိလိမ့်မယ်။ နာရူတိုလိုလည်း ဖြူစင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောနိုင်တာတစ်ခုကတော့—မင်းက လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ မင်းက အတ္တကြီးပြီး ကိုယ်ပိုင်တွက်ချက်မှုတွေ ရှိတာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းလိုလူမျိုးကမှ... လောကကြီးထဲမှာ ပိုပြီး အသက်ရှင်ရလွယ်တာ။ ပြီးတော့ မင်းက ကိုနန့်ကိုလည်း ပိုပြီး ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်နိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။”
“နာရူတိုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် မင်းအနားမှာ ရှိနေတာက သူမအတွက် ပိုပြီး ဘေးကင်းလိမ့်မယ်။”
“ငါက သေပြီးသားလူပဲ။ ငါ့ရဲ့ စံပြရည်မှန်းချက်တွေကလည်း မီးခိုးငွေ့လို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကိုနန်တစ်ယောက် ငါ့ကြောင့်နဲ့ သူမ မကြိုက်တဲ့အရာတွေကို ဆက်ပြီး လုပ်မနေသင့်တော့ဘူး။”
“မင်း ငါ့အကြောင်းကို သိပ်ပြီး နားလည်လှတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး...” ခါဇူကာဇဲက ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ရင်နင်းဂန် မျက်လုံးတွေက အဝေးကြီးကို လှမ်းမြင်နိုင်တယ်လေ။” နာဂါတိုက မိမိ၏ မျက်လုံးများကို ညွှန်ပြရင်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။
ခါဇူကာဇဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတစ်ယောက်၏ ဗီဇစိတ်အာရုံဆိုသည်မှာ ယခုကဲ့သို့ပင်—တိုတောင်းသော်လည်း အံ့မခန်း တိကျလှပေသည်။ သူတို့ ဆုံတွေ့ဖူးသည်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း နာဂါတိုသည် သူ့အကြောင်းကို တစ်စွန်းတစ်စ အကဲခတ်မိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နှစ်နာရီဟူသော အချိန်မှာ ကြားရသည်မှာ ရှည်လျားလှသော်လည်း တကယ်တမ်း၌ တိုတောင်းလှပေသည်။ အာလာပသလာပ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် အချိန်မှာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုမူ ညနေစောင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ နေမင်းက တဖြည်းဖြည်း တိမ်စွယ်အောက်သို့ ငုပ်လျှိုးစပြုလာပြီး—နှစ်နာရီ အချိန်မှာလည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
“ငါ့မှာ နောက်ဆုံးတောင်းဆိုချက် နှစ်ခု ရှိပါတယ်။” နာဂါတိုက ဆို၏။
“ပထမတစ်ခုက—ငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး သတ်ပေးပါ။ ဒုတိယတစ်ခုကတော့—ကိုနန် ကို ပိုပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရှင်သန်နိုင်အောင် စောင့်ရှောက်ပေးပါ။”
“သိပြီ။” ခါဇူကာဇဲက ခေါင်းညိမ့်လိုက်စဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးများ တရဟော ရုန်းကြွလာခဲ့သည်။
“ကိုနန်... ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ဆုတ်သွားတော့။ ရှေ့မှာ လာမယ့် တိုက်ပွဲက မင်း ဝင်ရောက်ပတ်သက်လို့ရမယ့် အခြေအနေ မဟုတ်ဘူး။” နာဂါတိုက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ သူနှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူမ သိထားသည်။ လုံးဝမခွဲခွာချင်သော်လည်း သူမသည် စကားကို နာခံလျက် နောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး၊ မထွက်ခွာမီ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ့ကို လှည့်ကြည့်သွားခဲ့လေသည်။
နှစ်နာရီ အချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
နေမင်းသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ လုံးဝငုပ်လျှိုးသွားခဲ့ချေပြီ။
တိုက်ပွဲကြီး စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ငရဲလမ်းစဉ်...!”
“မြေစတိုင် - မြေလှိုင်းတံတိုင်း အတတ်!”
နာဂါတိုက လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ ၎င်းက အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားပြီး စက်မှုလက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားသည်။ လက်သီးထက် ကြီးမားသော ကျည်ဆန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပစ်ခတ်လိုက်လေသည်။
ခါဇူကာဇဲက လက်နှစ်ဖက်ကို အမြန်ဆွဲကပ်၍ ပုတ်လိုက်ရာ ဧရာမ ခိုင်ခံ့လှသော မြေတံတိုင်းကြီးတစ်ခု ဝုန်းကနဲ ထိုးထွက်လာခဲ့သည်။
ဒိုင်း...!
နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးက သံယောင်လိုက်သွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လှသော တုန်ခါမှုလှိုင်းလုံးကြီးက သစ်တောကြီးကို မွှေနှောက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် အနက်ရောင် မှိုပွင့်သဏ္ဌာန် မီးခိုးလုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း မြေတံတိုင်းကြီး၏ နောက်ကွယ်မှာမူ လုံခြုံနေဆဲပင်။ တံတိုင်းကြီး၏ ရှေ့တွင်မူ မီတာတစ်ဆယ်ကျော် ကျယ်ဝန်းသော ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။
မီးခိုးလုံးကြီးများကြားမှ အရိပ်တစ်ခုက ရှေ့သို့ လျှပ်စီးပမာ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်သွားသည်။
ခွပ်...!
ခါဇူကာဇဲ၏ လက်သီးချက်က နာဂါတို၏ လက်သီးနှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိရာ မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။
“နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် - ရှင်ရာတန်းဆေ!”
“ဟာကီ – သံမဏိအကာအကွယ်... ဖုံးလွှမ်းခြင်း...!” ခါဇူကာဇဲက စိတ်ထဲမှ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ငွေဖြူရောင် သုံးခုပုံစံက တရဟော လည်ပတ်သွားပြီး ဆန်းကြယ်နက်နဲသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်—
ထာဝရ မန်ဂဲကျိုး မျက်လုံးအစုံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝုန်း...!
နောက်ထပ် ပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပွားခဲ့ပြန်သည်။ ခါဇူကာဇဲသည် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားလှသော မြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အနက်ရောင် ဟာကီ အကာအကွယ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့၏။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို အသာချလိုက်ရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်များ စိမ့်ထွက်နေသည့် နာဂါတိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ခါဇူကာဇဲသည် ဝုန်းကနဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နာဂါတို၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပေါ်လာကာ နာဂါတို၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပြင်းထန်လှသော ကန်ချက်တစ်ခုဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။
နာဂါတိုက ကိုယ်ကိုအမြန်လှည့်၍ လက်မောင်းဖြင့် ခုခံလိုက်၏။
ဘုန်း...!
နာဂါတိုသည် လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးအချို့ကို တိုက်မိလဲပြိုသွားစေပြီးမှ အနိုင်နိုင် ရပ်တန့်သွားနိုင်ခဲ့သည်။
ဖုန်မှုန့်များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး သစ်ပင်ကြီးများက လဲပြိုနေခဲ့ကြသည်။
နာဂါတိုက ရုတ်တရက် ခေါင်းငုံ့လိုက်စဉ် စာပမာ ပြင်းထန်လှသော ကန်ချက်တစ်ခုက သူ့ခေါင်းပေါ်မှ ကပ်လျက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ ကိုနန် အနေဖြင့် တိုက်ပွဲကို တိတိကျကျ မမြင်ရသော်လည်း ပြင်းထန်လှသော မြေငလျင်ကဲ့သို့ တုန်ခါမှုများနှင့် လဲပြိုနေသော သစ်ပင်ကြီးများကို ကြည့်ရင်း လက်သီးကို ဗီဇစိတ်အရ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကွယ်ရာနောက်ကွယ်၌ ရှိနေသော ကာဘူတို သည် နာဂါတို၏ မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် ဤတိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေရင်း နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“အပြန်အလှန် စမ်းသပ်ရုံတင် ရှိသေးတယ်... ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်နေပြီလား။”
“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ... သားရဲဆိုးကြီးတွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်တာက သားရဲဆိုးကြီးတွေပဲ ရှိတာပဲ။”