အခန်း ၄၈။ နာရူတိုနှင့် ကိုးမြီးမြေခွေး

ဆာစကေး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ နာရူတို၏ နာကျင်ကြေကွဲမှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောထွေးနေသည့် အော်ဟစ်သံကို ကြားနေရသော်လည်း ခါဇူကာဇဲသည် တုပ်တုပ်မျှမလှုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။ သို့သော် သူ၏လက်သီးတို့မှာမူ မသိစိတ်အလိုအလျောက် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိလျက်သား ဖြစ်နေချေပြီ။ သူကိုယ်တိုင် ဝန်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ မဝန်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ ရင်ထဲတွင် ဂရုစိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မစိုက်သည်ဖြစ်စေ... ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားချင်စိတ်တို့ တားမရဆီးမရ ပေါ်ပေါက်လာမိသည်။ ရင်ထဲတွင်လည်း နောင်တရိပ်တို့ အနည်းငယ် သန်းလာရ၏။ ဤသို့ မဖြစ်သင့်ခဲ့ပါချေ။

သူ့ကိုယ်သူလည်း ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ ငါမှားသွားခဲ့တာလား...။ သူတို့နှစ်ဦးကို ကူညီနိုင်စွမ်း အထင်အရှား ရှိနေပါလျက်နှင့် ဘေးထိုင်နံသာကြည့်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့မိသည်။ ဆာစကေး ဒုတိယအကြိမ်မြောက် လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင်မူ သူ၏ရင်ထဲ၌ ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ ရုန်းကြွပေါက်ကွဲလာခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆာစကေးနှင့် နာရူတိုတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဟာကု၏ အလေးသာမှုက ပေါ့ပါးလွန်းနေ၍ ဖြစ်၏။

"ငါကတော့ ဟန်ဆောင်ကောင်းနေတုန်းပဲ။ ကိုယ်တိုင်က လက်ပိုက်ကြည့်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးမှ အခုလို အတွေးတွေ ဝင်နေတာ တကယ်ကို အရေခြုံလွန်းရာ ကျနေပြီ..."

ခါဇူကာဇဲသည် စိတ်ထဲမှ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ရင်း ဆုပ်ထားသော လက်သီးတို့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင် သရော်သည့် အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်သွား၏။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် အသိဉာဏ်ဖြင့်သာ စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရပြန်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆာစကေး သေဆုံးမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိနားလည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ မည်သည့်အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဟာကုသည် ဆာစကေးကို သတ်လိမ့်မည်မဟုတ်။ သတ်ချင်စိတ်ရှိပါက ကူနိုင်းအပ်များ စိုက်ဝင်သွားသည့် နေရာများသည် ဆာစကေး၏ လက်မောင်းနှင့် ခြေသလုံးများ ဖြစ်နေစရာ အကြောင်းမရှိဘဲ လည်ချောင်း၊ မျက်လုံး၊ ဦးခေါင်းနှင့် နှလုံးသားကဲ့သို့သော သေကွင်းသေကွက် နေရာများ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ဤသည်က သူတို့အတွက် ခဲယဉ်းလှသော တွေ့ကြုံမှု အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည့်အပြင်၊ သူ့အနေဖြင့်လည်း ဟာကုကို လိုအပ်ချက်ရှိနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် နောက်ဆုံးအထိ လက်မလွန်ဘဲ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤသို့ စဉ်းစားတွေးခေါ်နေခြင်းကပင် တကယ့်ကို ဟန်ဆောင်လွန်းလှသည်မဟုတ်ပါလော။

မြေပြင်ပေါ်မှ ပြန်လည်ထလာသော ဟာကုသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက်အနေအထားဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ထောင်ချောက်မှန်း သိသိကြီးနဲ့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပြေးဝင်လာတယ်... ကိုယ့်အတွက် အရေးပါတဲ့လူကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပေါ့လေ... သူက တကယ့်ကို လေးစားဖို့ကောင်းတဲ့ နင်ဂျာတစ်ယောက်ပါပဲ။ မင်း မှတ်ထားသင့်တာက... သူဟာ မင်းကို ကာကွယ်ရင်းနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တာပဲ...!"

"ဒါဟာ နင်ဂျာရဲ့ ကမ္ဘာပဲ..." ဟာကုသည် ပူဆွေးသောကရောက်နေသော နာရူတိုနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဆာစကေးကို ကြည့်ကာ ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်းအနေနဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တစ်ယောက်ရဲ့ သေဆုံးမှုကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မှတ်ထားပါ... သူဟာ မင်းကြောင့် သေသွားခဲ့တာ..."

"မင်း... ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း...!"

နာရူတိုသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲလိုက်ပြီး ဆာစကေးကို ပွေ့ဖက်ထားရာမှ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်သည်။ ဟာကုကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အစင်းကြောင်းများမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီလျက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ နက်မှောင်သော မျက်ဆန်တို့သည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဒေါင်လိုက်မျက်ဆန်နီများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မကြုံစဖူး ပြင်းထန်လှသော ချာကရာလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရုန်းကြွပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။

"မင်းကို... ငါ... အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင်... သတ်ပစ်မယ်...!"

နာရူတို၏ လည်ချောင်းထဲမှ အက်ရှရှနှင့် နက်ရှိုင်းလှသော အသံတစ်သံ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမျက်ဝန်းများက မည်မျှတိုင်အောင် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်ကာ ဖျက်ဆီးလိုစိတ်၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသနည်း။ ထိုမျက်ဝန်းများနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံမိသည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ ဟာကုပင်လျှင် ရင်ထိတ်သွားရတော့သည်။

နီရဲသော ချာကရာများသည် နာရူတို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝဲကရက်တစ်ခုကဲ့သို့ လှည့်ပတ်အုံကြွလာပြီး ထိုဝဲကရက်အထက်တွင် ချာကရာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မိစ္ဆာအရိပ်ဆိုးကြီးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာရ၏။ ထိုအရိပ်ဆိုး၏ အကြည့်က ဟာကုထံသို့ ကျရောက်လာသောအခါ ဟာကုသည် မသိစိတ်အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်မိသွားသည်။

"ဒါက ဘာလဲ... ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ချာကရာက ရုပ်လုံးပေါ်လာနိုင်တဲ့အထိတောင် ဖြစ်နေတာလား... ပြီးတော့... တကယ့်ကို မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်...!" ဟာကု၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် နာရူတိုသည် ဆာစကေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချထားလိုက်သည်။ ထိုနီရဲသော ချာကရာများ၏ ဖိအားကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စိုက်ဝင်နေသော ကူနိုင်းအပ်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အပြင်သို့ ကန်ထွက်ကုန်ကြပြီး ဒဏ်ရာများမှာလည်း သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်လောက်သည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်ပျောက်ကင်းနေပြီဖြစ်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒီလောက် မြန်ဆန်တဲ့ ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းကတော့...!" ဟာကုသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မည်သို့ ဖော်ပြရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

"ကိုးမြီးမြေခွေး...!"

ထိုတုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း၊ ထိုချာကရာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုနှင့် မိစ္ဆာဆန်မှုကို အာရုံခံမိရင်း ခါဇူကာဇဲသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ပြင်ပရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် တုပ်တုပ်မျှမလှုပ်သော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ တင်းကျပ်သွားရ၏။ ဤမျှအဆင့်ရှိသော စွမ်းအား၊ ထိုမျှ မိစ္ဆာဆန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ... အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေရုံမျှဖြင့်ပင် သူ့ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သူ၏ လက်ရှိအင်အားသည် ကိုးမြီးမြေခွေး၏ အဆင့်နှင့် ယှဉ်လျှင် ကွာခြားလွန်းလှသေးကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်လိုက်မိသည်။

မြူခိုးများအကြားတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ကာကာရှီ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားရသည်။

"ကိုးမြီးမြေခွေး...!" သူ၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်မိရင်း တွေးတောစရာများစွာ ချက်ချင်း ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ သို့သော် သေချာစွာ ပြန်လည်အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ စိတ်သက်သာရာ အနည်းငယ် ရသွားတော့၏။

ကာကာရှီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူထူများကို ကြည့်ကာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "ဇာဘူဇာ... ငါတို့တွေ အရှုံးအနိုင် ခွဲရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ ထင်တယ်..."

"ဟဲဟဲ... ဒီလိုအချိန်အထိတောင် မင်းက စကားကြီးစကားကျယ် ပြောနိုင်သေးတာပဲလား။ ကော်ပီနင်ဂျာ ကာကာရှီဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့လည်း ရှာရင်ဂန်မျက်လုံးကို သုံးပြီး သူများအတတ်ကို လိုက်တုပရုံပါပဲ။ ဒီစွမ်းရည်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီးတဲ့နောက် မင်း ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။" ဇာဘူဇာသည် မြူထူများထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း ကာကာရှီကို ကြည့်ကာ သရော်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့... မင်းက ဒီလိုပြောလာမှတော့ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုအနိုင်ယူမလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့...!"

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်... ဇာဘူဇာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်ခြည်း လှုပ်ရှားသွားပြီး ကာကာရှီထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာကာ လက်ထဲရှိ ဓားကြီးဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။ ကာကာရှီသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း လျင်မြန်စွာ ဝပ်ချလိုက်ပြီး စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် လက်ဟန်များကို ပြောင်းလဲပြီး ဇာဘူဇာ၏ တိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ သူသည် ရင်ဘတ်မှ သွေးအချို့ကို လက်ဖြင့် သုတ်ယူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရေပြင်ပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

တိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ခြင်းအပေါ် ဇာဘူဇာသည် အံ့သြခြင်းမရှိဘဲ နောက်သို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာကာ မြူထူများထဲတွင် ပြန်လည်ပုန်းကွယ်သွားပြန်သည်။ ကာကာရှီကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မည်သည့်အခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ ထို့အပြင် ဤလူကို လွယ်လွယ်နှင့် သတ်၍မရနိုင်ကြောင်းလည်း သူ သိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လောလောဆယ် တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်မပါသေးသော်လည်း တိုက်ပွဲထဲ ဝင်လာသည်နှင့် ကာကာရှီကို သူ့လက်ထဲတွင် သေခွင့်ပေးမည့်သူ မဟုတ်သော အခြားတစ်ယောက် ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဇာဘူဇာသည် နှုတ်မှ မည်သို့မျှ မပြောသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ကာကာရှီကို အလွန်အမင်း အလေးထားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ ဤမျှအထိ ဂရုတစိုက် ရှိနေလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း ကာကာရှီကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ မည်မျှပင် ထက်မြက်သော နင်ဂျာဖြစ်ပါစေ မသိစိတ်အလိုအလျောက် ဟာကွက်များ ပြသမိသွားတတ်စမြဲပင်။

"ဆင့်ခေါ်ခြင်းအတတ်...!"

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲလိုက်သော အင်းစာလုံးများ ပြန့်ကားသွားပြီး ထူးခြားဆန်းပြားသော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

နယ်ပယ်အတွင်း၌မူ...

ရေခဲမှန်နယ်ပယ်အတွင်းတွင် နာရူတို၏ ဒဏ်ရာများသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး သူ၏ ရုပ်သွင်ပြင်မှာလည်း စတင်ပြောင်းလဲလာချေပြီ။ သူ၏ သွားစွယ်များနှင့် လက်သည်းများ ရှည်ထွက်လာကာ လွှမ်းခြုံထားသော နက်မှောင်နီရဲသည့် ချာကရာများ၊ မိစ္ဆာဆန်သော အရှိန်အဝါများနှင့် ဒေါင်လိုက်မျက်ဆန်တို့ကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သောင်းကျန်းနေသော သားရဲတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသွင်ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"မင်းကို... ငါ... အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင်... သတ်ပစ်မယ်...!"

"ဝူး...!"

နက်ရှိုင်းသောအသံ ဆုံးသည်နှင့် နာရူတို၏ လည်ချောင်းထဲမှ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ရုတ်ခြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး ဟာကုထံသို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားတော့၏။

ဟာကုသည် အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး ရေခဲမှန်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ခုန်ဝင်သွားသဖြင့် နာရူတို၏ တိုက်ကွက်မှာ လွဲချော်သွားရသည်။ သို့သော် နာရူတို နင်းမိလိုက်သော ခိုင်ခံ့လှသည့် မှန်မျက်နှာပြင်မှာမူ တိုက်ရိုက်ပင် အက်ကွဲ ပေါက်ကွဲသွားရချေပြီ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟာကု၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေခဲမှန်များအကြားတွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အခြားတစ်ဖက်ရှိ ရေခဲမှန်ထဲမှ ထွက်ကာ နာရူတိုကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော နာရူတိုသည်ဟင်းလင်းပြင်၏ အကွာအဝေးကိုပင် လျစ်လျူရှုထားသည့်အလား မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်တော့သည်။

"ဒါ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...!"

ဟာကု၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ထင်ဟပ်သွားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ နောင်တရရန်ပင် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ချေပြီ။ နာရူတိုသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားလျက် ညာဘက်လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

"ဝုန်း...!"

"ဖျန်း... ဂျွမ်း...!"

ပြင်းထန်လှသော အသံနှင့်အတူ လက်သီးချက်သည် ဟာကု၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ ကျရောက်သွားပြီး နောက်ကွယ်ရှိ ရေခဲမှန်ကိုပါ ရိုက်ခတ်သွားရာ မှန်သားပြင် ကွဲအက်သံနှင့်အတူ နှစ်မီတာခန့် မြင့်သော ရေခဲမှန်ကြီးသည် တိုက်ရိုက်ပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားတော့သည်။ ဟာကုသည်လည်း ရေခဲမှန်ထဲမှ လွင့်စင်ထွက်ကာ အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားရချေပြီ။

"ဒါ... ဘယ်လိုလုပ်... ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...!"

ရေခဲမှန်များ ကွဲအက်သွားခြင်းက ဟာကု၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်နှာဖုံးကိုပါ ကွဲအက်စေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမှန်တရားကမူ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ ပြတ်သားလှသော အင်အားဗလအရှေ့တွင် မည်သည့် လှည့်ကွက် ဆန်းပြားမှုမျှ အရာမထင်နိုင်ပါချေ။

"ဟူး..."

မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ခါဇူကာဇဲသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ ဇာတ်သိမ်းရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။ သူ တကယ်ပဲ စဉ်းစားရတော့မည်... ဤအခြေအနေကို မည်သို့ ဇာတ်သိမ်းရမည်နည်း။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ရှိ အခြေအနေသည် တကယ်ကို ဇာတ်သိမ်းရ ခက်ခဲလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်ပေတော့သည်။