အခန်း (၄၆) ဆာစကေးနှင့် ရှာရင်ဂန်

(စူးအပ်) များမှာ နာရူတို၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် နာရူတိုပင်လျှင် ထိုပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ရာများကို ဆက်လက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ ဦးခေါင်းလေး ဘေးသို့စောင်းလျက် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် မေ့လဲသွားခဲ့တော့သည်။

"နာရူတို...!"

ဆာစကေးက စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်ကာ နာရူတို၏ ဘေးသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများကို ထိုရေခဲမှန်ချပ်များထက်သို့ အဆက်မပြတ် ဝေ့ယမ်းကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင်လည်း ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားပြီး အနည်းဆုံး စူးအပ် တစ်ဆယ် သို့မဟုတ် အချောင်းနှစ်ဆယ်ခန့် စူးစိုက်ဝင်ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အခြေအနေက ပိုမိုဆိုးရွားလာလေလေ သူ၏စိတ်မှာ ပိုမိုတည်ငြိမ်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး ရေခဲမှန်ချပ်များထက်မှ လှုပ်ရှားနေသော ပုံရိပ်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသက်ရှူသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

'အာရုံစိုက်စမ်း... မြင်အောင်ကြည့်စမ်း... မြန်မြန်မြင်အောင်ကြည့်စမ်း...'

ဆာစကေးက စိတ်ထဲမှ တိုးညင်စွာ ရေရွတ်နေမိသည်။ မသိစိတ်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူသည် အလွန်ဆန်းကြယ်သော နယ်ပယ်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော အင်အားတစ်ခုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာခဲ့တော့သည်။

............................................

အပြင်ဘက် မြက်ခင်းပြင်။

ခါဇူကာဇဲ၏ ဓားချက်အောက်တွင် သွေးစက်များမှာ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ စဉ်ဆက်မပြတ် လွင့်စင်ကျရောက်နေပြီး သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ အလောင်းများစွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ရာ မြက်ခင်းတစ်ခုလုံး သွေးချင်းနီရဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူကား အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အသက်ပေါင်းများစွာကို ခြွေယူခဲ့သည့် သွေးဆာနေသော စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးပမာ ထင်မှတ်ရသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ပြီး တုတ်ကောက်ကိုင်ထားသော အဖိုးအိုမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူတင်မကဘဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးသော လူမိုက်များအားလုံးသည်လည်း လူသားနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို အန္တရာယ်ပြုမည့်ပုံမပေါ်ဘဲ ချောမောခန့်ညားလွန်းသည့် ဤလူငယ်လေးကို စိတ်ထဲမှ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် အခြေအနေများ ယခုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။ မိမိတို့၏ လူအင်အားဖြင့် ကလေးတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရသကဲ့သို့ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု တွေးတောခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အရာအားလုံး ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်ပြီး လူသန်ကြီးတစ်ဦးမှာ ဆက်လက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကာ အတင်းထွက်ပြေးတော့သည်။ သူက ပြေးရင်းလွှားရင်းနှင့် "နတ်ဆိုး... သူက နတ်ဆိုးပဲ၊ ပြေးကြစမ်း...!" ဟု ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

လူတစ်ဦး စတင်ထွက်ပြေးသည်နှင့် ကျန်ရှိနေသောသူများလည်း ဆက်လက်မတောင့်ခံနိုင်ကြတော့ချေ။ လူမိုက်တစ်ဦးက သွားများကို ကြိတ်ကာ "ဒါ... ဒါက ဘယ်လို သတ္တဝါမျိုးလဲကွာ၊ တောက်... ငါတော့ ဒီနေရာမှာ အသက်အသေမခံနိုင်ဘူး။" ဟု ဆိုကာ ဒုတိယမြောက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်...

နောက်ဆုံးတွင်မူ မတ်မတ်ရပ်နေသော လူမိုက်များအားလုံး အလုအယက် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူအုပ်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော စစ်ဗျူဟာမှူး အဖိုးအိုမှာလည်း မည်သည့်အမိန့်ကိုမျှ ထပ်မံမပေးရဲတော့ချေ။ အကြောင်းပြချက်မှာ အခြားမဟုတ်... သူကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေပြီး အသက်မသေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုလူများသည် အော်ဟစ်ကြွေးကြော်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြရာ ၎င်းတို့၏ အရှိန်နှုန်းမှာ ခါဇူကာဇဲကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်စဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နေသေးသည်။ ခါဇူကာဇဲကလည်း ၎င်းတို့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ဤရှုပ်ထွေးလှသော လောကကြီးတွင် ဤကဲ့သို့သော လူမိုက်များကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ပစ်ပါစေဦးတော့ နောက်ထပ် လူမိုက်များစွာ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ့အတွက် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည့် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ရှိနေသေးသည်။

သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ မျက်နှာထက်မှ သွေးစက်များကို သုတ်လိုက်သော်လည်း သွေးများမှာ လွယ်ကူစွာ ကွယ်ပျောက်မသွားဘဲ လက်ချောင်းများ၏ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် သူ၏ ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပိုမိုရဲရဲနီသွားခဲ့ရသည်။

"ဓားအိမ်ပေး...!"

မြောင်ယုက ခါဇူကာဇဲ၏ ဘေးသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ခါဇူကာဇဲ ဘေးတွင် ချထားခဲ့သော ဓားအိမ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ...!"

ခါဇူကာဇဲက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ ဆောင်းဦးရေလှိုင်းဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသော မြောင်ယုကို ကြည့်ကာ "ကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်ရတာ ဘယ်လိုလဲ။" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သခင်နဲ့ယှဉ်ရင်တော့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်၊ အချိန်အများကြီး ထပ်ပြီး ပေးရဦးမယ် ထင်ပါတယ်။" မြောင်ယုက ပြန်လည်ဖြေကြားရင်း လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ခါဇူကာဇဲ၏ မျက်နှာထက်မှ သွေးစက်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ခါဇူကာဇဲကလည်း ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ "စိတ်မလောပါနဲ့၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်ပါ... မင်းအတွက် အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။" ဟု တိုးညင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့...!"

သူမသည် ခါဇူကာဇဲ၏ မျက်နှာမှ သွေးစက်များကို သုတ်ပေးပြီးနောက် တံတားပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တံတားပေါ်တွင်မူ ရေခဲမှန်ချပ်များမှာ နာရူတိုနှင့် ဆာစကေးတို့ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားခဲ့ရာ အတွင်းရှိ နာရူတိုနှင့် ဆာစကေးတို့အနေဖြင့် အပြင်ဘက်မှ အခြေအနေကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် ခဲယဉ်းသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ လူများကမူ အတွင်းမှ အခြေအနေကို သဲသဲကွဲကွဲ မြင်တွေ့နေရသည်။

မြောင်ယုသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ပြင်းထန်လှသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေပြီး ဝင်ရောက်ကူညီခြင်းမပြုသော ခါဇူကာဇဲကို အံ့ဩစွာ ကြည့်ကာ "သခင်... ဝင်ပြီး မကူညီဘူးလား။" ဟု တိုးညင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ခါဇူကာဇဲက ခေါင်းကို ရမ်းပြကာ "ဒါက... သူတို့အတွက် ရှားမှရှားတဲ့ အတွေ့အကြုံကောင်း တစ်ခုပဲ။ ဟာကုရဲ့ စွမ်းရည်က အလွန်မြင့်မားပြီး သူတို့ကို အကျပ်အတည်းထဲအထိ တွန်းပို့နိုင်စွမ်း ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟာကုက သူတို့ကို တကယ် သတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ရပြီးရင် ၎င်းတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေ အများကြီး တိုးတက်လာလိမ့်မယ်။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"သခင်က... သူတို့ကို အထင်ကြီးနေတာလား။" မြောင်ယုက မေးလိုက်သည်။

ခါဇူကာဇဲက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး "သူတို့က ငါ့ရဲ့ အထင်ကြီးမှုကို ခံယူဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒီအတိုင်း စောင့်ရုံတင် စောင့်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ရဲ့ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ စွမ်းပကားတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလဲဆိုတာ မင်း သိရလိမ့်မယ်။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့...!"

မြောင်ယုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ လူသုံးဦး၏ တိုက်ပွဲကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ယခုကဲ့သို့ အဆင့်ရှိသော တိုက်ပွဲမျိုးမှာ လက်ရှိ မြောင်ယုအတွက်မူ အလွန်ရှားပါးလှသော သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ပြောရလျှင် ရသလောက် ကျင့်စဉ်သက်တမ်း မပြည့်သေးသော (ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့်သာ ရှိသေးသော) မြောင်ယု၏ စွမ်းရည်မှာ ဆာစကေးကိုပင် မှီချင်မှ မှီဦးမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း မြူခိုးများအတွင်း၌ တိုက်ပွဲမှာ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်ခြင်းမရှိချေ။ ဇာဘူဇာသည် မြူခိုးများအတွင်း ပုန်းအောင်းနေပြီး လွယ်ကူစွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုသော်လည်း သူ၏ တိုက်ကွက်တိုင်းမှာမူ ကာကာရှီကို သေမင်း၏ အငွေ့အသက်များကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားရစေသည်။

ကာကာရှီသည် ရှာရင်ဂန်မျက်ဝန်း ရှိနေသော်လည်း ဇာဘူဇာ၏ တည်နေရာကို မမြင်နိုင်သလို၊ ဇာဘူဇာ၏ အသံကိုလည်း မကြားရချေ။ သူ အဓိက အားကိုးနိုင်သည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရာမှ ရရှိလာသည့် တိုက်ပွဲဗျူဟာ အာရုံခံစားမှု သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအာရုံခံစားမှုကြောင့်သာ သူသည် မိမိ၏ 'အမြင်နှင့် အကြား' အာရုံများ ဆုံးရှုံးနေသည့်တိုင် ယခုအချိန်အထိ ကြံ့ကြံ့ခံ တောင့်ခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ‘ဟတာကဲ ကာကာရှီ’ ဖြစ်နေ၍သာ တောင့်ခံနိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူသာဆိုလျှင် ဇာဘူဇာ၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းပကားအောက်တွင် အသက်ပျောက်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

ဇာဘူဇာကို အထင်မသေးသင့်ချေ။ သူ၏ တိုက်ကွက်များမှာ အချို့သော နင်ဂျုဆုများကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်လှပခြင်းမရှိသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် တူညီသော အချက်တစ်ခု ရှိနေသည်မှာ အလွန် ပြင်းထန်ဆိုးရွားပြီး အသက်ကို ခြွေယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့သော အခြေအနေများတွင် ဇာဘူဇာ၏ ခေါင်းဖြတ်ဓားကြီးမှာ ဆန်းကြယ်လှသော နင်ဂျုဆုများထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

............................................

ရေခဲမှန်ချပ်များ ဝိုင်းရံထားသော နယ်ပယ်အတွင်း။

ဟာကုသည် ရေခဲမှန်ချပ်များကြားတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ရွှေ့ပြောင်းလှုပ်ရှားနေသော်လည်း မျက်ဝန်းတစ်စုံက သူ့ကို အမြဲတမ်း စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမင်သက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဆာစကေးသည် နာရူတို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျော်ခွကာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ညွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် ချွန်ထက်လှသော ဆင်းဘို တစ်ဆယ် သို့မဟုတ် အချောင်းနှစ်ဆယ်ခန့် စူးစိုက်ဝင်ရောက်နေသည့်တိုင် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ အရှုံးပေးလိုစိတ် အလျဉ်းမရှိချေ။ သူ၏ အကြည့်မှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး စိတ်ဓာတ်မှာလည်း ပိုမိုစုစည်းလာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ သူငယ်အိမ်မှာ ရုတ်တရက် ရဲရဲနီသော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူငယ်အိမ်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် နက်မှောင်လှသော လခြမ်းကွေးပုံံစံ များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးတွင် လခြမ်းကွေး ပုံစံတစ်ခု၊ ညာဘက်မျက်လုံးတွင် လခြမ်းကွေးပုံစံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် သူသည်... အရာအားလုံးကို သဲသဲကွဲကွဲ ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆာစကေး၏ နောက်ကွယ်မှ ရေခဲမှန်ချပ်ထဲတွင် ဟာကု၏ ပုံရိပ် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ စူးအပ် ရှစ်ချောင်းကို ဆာစကေးထံသို့ တည့်တည့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အရှိန်နှုန်းမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းက ဆာစကေးသာဆိုပါက ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန် သို့မဟုတ် ကာကွယ်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး အလျဉ်းရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော လှုပ်ရှားမှု အာရုံခံစားနိုင်စွမ်း ကြောင့် မိမိထံသို့ ဦးတည်လာသော စူးအပ် များကို သဲသဲကွဲကွဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှသော ထိုစူးအပ် များသည် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ မျက်တောင်တခတ်အတွင်း အလွန်အမင်း နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

'မိပြီ...!'

ဆာစကေးက စိတ်ထဲမှ တိုးညင်စွာ ကြုံးဝါးလိုက်ရင်း မိမိ၏ လက်မောင်းထဲမှ စူးအပ်တစ်ချောင်းကို အတင်းဆွဲထုတ်ကာ လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေ့တည့်တည့်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းကာ ဆီးကြိုပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"စိမ်း... စိမ်း... စိမ်း...!"

ပြတ်သားလှသော သတ္တုချင်း ထိခတ်မိသံများနှင့်အတူ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှသော ဆင်းဘို ရှစ်ချောင်းစလုံးကို ဆာစကေးသည် လက်ထဲမှ ဆင်းဘိုဖြင့် တစ်ချောင်းမကျန် ပါးနပ်စွာ ရိုက်ချလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

'ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...!'

ဟာကု၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားမိပြီး ရေခဲမှန်ချပ်များကြားတွင် နေရာထပ်မံရွှေ့ပြောင်းကာ နောက်ထပ် ဆင်းဘိုအမြောက်အမြားကို ထပ်မံပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

သူ၏ အရှိန်နှုန်းမှာ မည်မျှပင် မြန်ဆန်ပါစေ ထိုရဲရဲနီသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကမူ သူ့ကို အမြဲတမ်း စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စူးအပ် များ ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် ခဏတွင် ဆာစကေးသည် နာရူတိုကို ဆွဲကိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရှိန်ပြင်းစွာ လွှဲလိုက်ရာ ဆင်းဘိုများအားလုံး လွဲချော်သွားခဲ့ရသည်။

ဆာစကေး၏ ရဲရဲနီသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ပြီး ဟာကုသည် နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ကာ စိတ်ထဲမှ တိုးညင်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ 'ဒီလိုကိုး... ရှာရင်ဂန် လား။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ရင်တောင်... မင်းရဲ့ အဖော်ကော ဘာဖြစ်သွားမလဲ...'

ဟာကုသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အရည်အချင်းပြည့်ဝသော နင်ဂျာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ တိုက်ပွဲဗျူဟာပိုင်းဉာဏ်မှာ အလွန်မြင့်မားလှရာ မိမိ၏ တိုက်ကွက်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့်အခါ နောက်ထပ် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည့် အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်းပင် ဆင်ခြင်မိလိုက်တော့သည်။