အခန်း (၄၀) - ကာဒိုအသစ်

"ခါဇူကာဇဲ... မင်း နိုးလာပြီပဲ!"

အခန်းထဲသို့ စပ်ဖြဲစပ်ဖြဲ ရယ်မောရင်း ပြေးဝင်လာသော နာရူတိုသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ခါဇူကာဇဲကို မြင်သည်နှင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ နာရူတိုက အားရပါးရ ပြေးဖက်ရန် စူးစူးဝါးဝါး ပစ်လှမ်းလိုက်သော်လည်း၊ ခါဇူကာဇဲက စောင်ကိုပင့်ကာ ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ လှိမ့်ရှောင်လိုက်၏။

"ဗုန်း..."

နာရူတိုတစ်ယောက် ခွေးမှောက်မှောက်လျက် လဲကျသွားရှာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူလဲကျသွားသည့်နေရာက ခါဇူကာဇဲ၏ မွေ့ရာပေါ် ဖြစ်နေ၍သာ တော်တော့သည်။ အကယ်၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်သာ ဆိုလျှင်မူ... အော်... နာရူတို၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဆိုလျှင် ဘာမှဖြစ်မည်တော့ မဟုတ်ပါ။

ခါဇူကာဇဲသည် ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြန်ပြင်လိုက်ပြီးနောက် အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါ အပြင်ထွက်ပြီး သတင်းအချက်အလက်အချို့ သွားစုဆောင်းနေတာ။ မင်းတို့ကော ဘယ်လိုလဲ... သစ်ပင်တက်တဲ့အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သွားကြပြီလား"

"အခြေခံတော့ ရနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးတယ်"

ဆာစကေးက တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမာရွတ်အချို့ ထင်ကျန်နေဆဲ ဖြစ်ရာ၊ ယနေ့ လေ့ကျင့်စဉ်အတွင်း မည်မျှအထိ လဲကျခဲ့သည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်ပေသည်။

"ငါလည်း တတ်ပြီဟေ့၊ ပြီးတော့ ဒီကောင် ဆာစကေးထက်တောင် ပိုကျွမ်းကျင်သေးတယ်။ ခါဇူကာဇဲ... ငါ တော်တယ်မလား!" နာရူတိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဆာစကေးက နာရူတိုကို အေးစက်စက် တစ်ချက်စောင်းကြည့်ပြီး "ငတုံး!" ဟု နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံ ရေရွတ်လိုက်၏။

"အမွှေကောင် ဆာစကေး... မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ၊ ငါက မင်းထက် သာနေပြီကွ" နာရူတိုက မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ဟစ်တော့သည်။

ထိုနှစ်ယောက် ဆတ်ဆတ်ထိမခံ ရန်ဖြစ်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ခါဇူကာဇဲ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ညစာစားပြီးနောက် နာရူတိုနှင့် ဆာစကေးတို့သည် ညဥ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်ကို အသုံးချကာ ထပ်မံ၍ အသည်းအသန် လေ့ကျင့်ကြပြန်သည်။ ခါဇူကာဇဲသည်လည်း နေ့ခင်းဘက်တွင် တစ်နေ့လုံး အိပ်စက်ထားသဖြင့် အားအင်များ ပြည့်ဝနေကာ၊ ထိုနှစ်ယောက်၏ လေ့ကျင့်မှုကို ကူညီလမ်းညွှန်ပေးရန် အနားသို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ထိုနှစ်ယောက်၏ တိုးတက်မှုနှုန်းက အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ အထူးသဖြင့် နာရူတို ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ရသော ချာကရာ ထိန်းချုပ်မှုပညာရပ်တွင် ဤမျှ အဆင်အခြင်မဲ့လှသော ကောင်လေးက လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်လိမ့်မည်ဟု ခါဇူကာဇဲပင် ထင်မထားခဲ့မိပေ။

နောက်ရက်များတွင်မူ ခါဇူကာဇဲသည် မိမိကိုယ်ပိုင် လေ့ကျင့်မှုများအပြင်၊ ထိုနှစ်ယောက်ကို ရေပေါ်လမ်းလျှောက်သည့် အတတ်ပညာ ကို သင်ကြားပေးရန် အချိန်ဖဲ့ပေးခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် အလွန်ခက်ခဲလှသဖြင့် ရေမွန်း၊ ရေသီးဖြစ်ကြသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်ပင်။ သို့သော် ကံကောင်းလှစွာဖြင့် ဤနှစ်ယောက်၏ ပါရမီမှာ ကြောက်ခမန်းလိမ္မာ ကောင်းမွန်လှသဖြင့်၊ ရေအကြိမ်ကြိမ် သီးပြီးနောက်တွင် နည်းစနစ်များကို လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြတော့သည်။

ပဉ္စမမြောက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနှစ်ယောက်သည် သိပ်ပြီးမပြင်းထန်သော ရေလှိုင်းများပေါ်တွင် မယိမ်းမယိုင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သာမန်နင်ဂျာများဆိုလျှင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ထိုထက်မက အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကောင်နှစ်ယောက်မှာမူ ရက်ပိုင်းမျှဖြင့် တတ်မြောက်သွားခြင်းက သူတို့၏ ထူးချွန်လှသော ပါရမီကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။

အမှန်စင်စစ်... ခါဇူကာဇဲကိုယ်တိုင် အတိတ်က ဤအတတ်ကို လေ့ကျင့်စဉ်ကလည်း သူတို့နှင့် အချိန်တူညီမျှ၊ သို့မဟုတ် သူတို့ထက်ပင် အနည်းငယ် ပို၍ မြန်ဆန်ခဲ့ဖူးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အရွယ်ရောက်ပြီးသား စိတ်ဝိဉာဉ်ကြောင့် အချို့သောအရာများကို လုပ်ဆောင်ရာတွင် ပိုမို၍ စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

အချိန်ရက်စွဲများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကုန်လွန်လာခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ အလုပ်များကိုယ်စီ လုပ်ဆောင်နေကြ၏။ အချို့က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်၍ လေ့ကျင့်နေကြပြီး၊ အချို့က အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေကြကာ၊ အချို့ကမူ အနာဂတ်၏ လားရာကို တွေးတောနေကြသည်။

ထိုအချိန်အတောအတွင်းမှာပင် ဒါနာဇ်က 'မျှော်လင့်ချက်' ဟု အမည်ကမ္ပည်းတင်ထားသော တံတားကြီးသည်လည်း အများစု ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ မကြာမီအချိန်အတွင်း လုံးဝဥဿုံ ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည့် သက်တမ်းအရ ခါဇူကာဇဲတို့ အဖွဲ့အနေဖြင့် လှိုင်းတိုင်းပြည် တွင် ကြာရှည်စွာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် မလိုတော့ကြောင်း ပြသနေသည်။ သူတို့၏ တာဝန်မှာ တံတားကြီး ပြီးစီးသည်အထိ ဒါနာဇ်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ တံတားတည်ဆောက်ရေးမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပြီဖြစ်၍ တာဝန်မှာလည်း ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤရက်များအတွင်း ခါဇူကာဇဲသည် ပိုလျှံသောအရာများကို မလုပ်ဆောင်ဘဲ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်နေကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နာရူတိုနှင့် ဆာစကေးတို့ကို ကူညီသင်ကြားပေးလေ့ရှိသည်။ ထိုနှစ်ယောက်မှာမူ နွားသိုးနှစ်ကောင်ပမာ နေရာအနှံ့ ရန်ဖြစ်လိုက်၊ အငြင်းပွားလိုက်နှင့်။ နာရူတို၏ ပင်ကိုယ်ကရုဏာစိတ်နှင့် ဆာစကေး၏ မာနခဲပုံစံတို့ ပေါင်းစပ်နေသဖြင့် သူတို့၏ နေ့ရက်များမှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် လုံးဝမရှိခဲ့ပါချေ။

ခါဇူကာဇဲအနေဖြင့် အရာအားလုံးသည် ဤအတိုင်း အေးအေးလူလူ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင်၊ မထင်မှတ်ထားသော အန္တရာယ်တစ်ခုသည် တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ခါဇူကာဇဲ၏ အတွေးထဲတွင်မူ ကာဒိုသည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ကာဒိုဂိုဏ်း၏ ထိပ်သီးအင်အားစုများလည်း ပြုန်းတီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်၍၊ ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဟု ယူဆထားသည်။ ဤနေရာသည် ရုတ်ချည်း ငြိမ်းချမ်းသွားမည်မဟုတ်သော်လည်း အတန်ကြာအောင်တော့ တည်ငြိမ်နေသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် အချို့သောသူများ၏ လုပ်ဆောင်ချက် ထိရောက်မှုနှုန်းက သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။ ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့ဖူးသလိုပင်... ကာဒိုဆိုသည်မှာ ဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်မဟုတ်၊ ကာဒို သေသွားလျှင် လင်ဒို၊ ဂျင်ဒို စသည်ဖြင့် ပေါ်လာမြဲပင်...!

ကာဒို သေဆုံးသွားခြင်းက ဤမြို့အတွက် အရေးကြီးသော ဖြစ်ရပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ လှိုင်းတိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး သို့မဟုတ် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ရေမှုန်ရေမွှားမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤမြို့၌ ကာဒိုတစ်ယောက်တည်းသာ လမ်းသရဲ အမှိုက်သရိုက် ဖြစ်နေသည်မဟုတ်။

ကာဒို သေဆုံးပြီးနောက် ကာဒို၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော အချို့သော လူမိုက်ဂိုဏ်းများသည် စတင်လှုပ်ရှားလာကြပြီး အခွင့်အရေးကို လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူများသည် လောဘဇော တက်နေကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့်၊ ကာဒို၏ သွေးပျက်ဖွယ် သေဆုံးမှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသော်ငြားလည်း ရရှိမည့် ကြီးမားလှသော အကျိုးအမြတ်များနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်၊ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်မလာသေးသော ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ ဘာမျှမဟုတ်တော့ဟု ယူဆကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကာဒို သေဆုံးပြီး တတိယမြောက်နေ့မှာပင် အချို့သော ဂိုဏ်းအဖွဲ့များသည် ကာဒိုချန်ထားခဲ့သော အမွေအနှစ်များကို လျင်မြန်စွာ ဝါးမြိုလိုက်ကြသည်။ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်လုယက်ပြီး ကြီးထွားလာကြပြီးနောက်၊ မြို့တော်ထဲတွင် နောက်ထပ် ကာဒိုအသစ်တစ်ယောက် လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

မြို့တွင်းရှိ အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု၏ အတွင်း၌မူ... သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် သန်မာထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အမြင့်ဆုံးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ အောက်ခြေတွင်မူ လူပေါင်း ရာချီ၍ မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။

"ဒါကို ဘယ်သူလုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ စုံစမ်းရမိပြီလား"

ထိုအမျိုးသားသည် အောက်ခြေရှိ လူများ၏ သတင်းပို့ချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း အောက်က လူတစ်ယောက်ကို မေးလိုက်သည်။

ထိုလူသည်လည်း မိမိအထက်လူကြီး ဘာကို မေးမြန်းနေသည်ကို သဘာဝကျကျ သိရှိထားသဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ ပြောသည်။

"ဘာသတင်းမှ စုံစမ်းလို့မရသေးပါဘူး ခေါင်းဆောင်။ ကာဒိုကို သွေးအေးအေးနဲ့ သတ်ဖြတ်သွားတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လူသားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မှောင်ခိုဈေးကွက် မှာလည်း ဘာသတင်းမှ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီလောက်အကြာကြီးအထိ ထပ်ပေါ်မလာတော့တာကို ကြည့်ရင်... သူ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး သေသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာပဲပြောပြော ကာဒိုရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကလည်း အားလုံး အလကားလူတွေမှ မဟုတ်တာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမြင့်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အတွေးအာရုံထဲ၌ မျက်ဝန်းအစုံသည် မသိမသာဖြင့် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် ပြင်းပြလှသော လောဘဇောတို့ဖြင့် တောက်ပလာကာ - "ဒါဆို... အဲဒီတံတားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းတို့ ဘာပြောချင်လဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

လူတိုင်းက တီးတိုးဆွေးနွေးကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်ရပ်ကာ ပြောသည်။

"အဲဒီတံတား ဆောက်ပြီးတာ မပြီးတာက ကျွန်တော်တို့အပေါ် သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဖိုးကြီး ဒါနာဇ်ကို တကယ်သာ အောင်မြင်ခွင့်ပေးလိုက်ရင်... ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း စိန်ခေါ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဘာပဲပြောပြော အဲဒီအဖိုးကြီးက အဲဒီတံတားကို မျှော်လင့်ချက်တံတားဆိုပြီး ချီးမွမ်းနေတာလေ။ သူ တကယ်သာ အောင်မြင်သွားရင်... အောက်ကလူတွေထဲမှာ စိတ်မအေးဖြစ်ပြီး တော်လှန်ချင်တဲ့သူတွေ ရှိလာနိုင်ပါတယ်"

"တစ်နည်းပြောရရင်... အဲဒီတံတားကို ဖျက်ဆီးပစ်တာက ပိုကောင်းမယ်ပေါ့" ထိုအမျိုးသားက ဆိုသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်၊ အဲဒီတံတားကို ဖျက်ဆီးလိုက်လို့ ကျွန်တော်တို့အတွက် ထူးခြားတဲ့ အကျိုးအမြတ် မရနိုင်ပေမယ့်၊ ချန်ထားရင်တော့ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘယ်လိုမှ အကျိုးရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

အဖိုးကြီးက ပြန်လည်ဖြေကြားရင်း လက်ခုပ်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ အမူအရာမှာ တကယ့် ပညာရှိတစ်ဦး ကိစ္စရပ်များကို စီမံခန့်ခွဲနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့... ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်!"

အထက်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားက လေးနက်သော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်မှာ - "အဲဒီနင်ဂျာတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့... ငါမှတ်မိသလောက် ကာဒိုက အရင်တုန်းက နင်ဂျာနှစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းထားတယ်မလား!"

"ဟုတ်ပါတယ်!"

"သူတို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ...!" အဖိုးကြီးက ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဤရာထူးနေရာတွင် ထိုင်လျက် အောက်ခြေရှိ ကြီးမားလှသော အာဏာစက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာတွင် သာယာပီတိဖြစ်မှု အပြည့် ပေါ်ထွက်လာကာ ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို... ပြင်ဆင်ကြတော့! တံတားကြီး ပြီးစီးတဲ့နေ့ကျရင်... သူတို့ကို အံ့အားသင့်စရာ အကြီးအကျယ် ပေးလိုက်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ...!"

လူတိုင်းက ပြိုင်တူ ပြန်လည်ထူးကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ကြည်နူးရွှင်ပြခြင်း သို့မဟုတ် ဂရုမစိုက်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်နေသည်။

ဤလူယုတ်မာများကို သာမန်လူသားတစ်ယောက်၏ အတွေးအခေါ်ဖြင့် ကြည့်ရှုရန် မလိုပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူများသည် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် အခြားသူများ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း၊ အသက်ကို နုတ်ယူခြင်းတို့မှာ ဤလူများအတွက် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ရိုးအီနေသည့် အမူအကျင့်များ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ တံတားကြီးကိုလည်း သူတို့ ဂရုစိုက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဖျက်ဆီးချင်၍သာ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကာဒိုဂိုဏ်းကို အမှုန့်ကြိတ်ဖျက်ဆီးသွားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ သူတို့သည် တံတားကိစ္စနှင့် လုံးဝ ဆက်စပ်တွေးတောခြင်း မရှိကြပေ။ ဘာပဲပြောပြော ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း အရာအားလုံးက အေးချမ်းသာယာနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့အပြင်... အချို့သောအရာများတွင် သူတို့သည် ရေတွင်းထဲက ဖားသူငယ်ပမာ ကောင်းကင်ပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နင်ဂျာတစ်ယောက်၏ စွမ်းအားက မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း၊ သို့မဟုတ် အင်အားကြီးမားလှသော နင်ဂျာတစ်ဦးတွင် မည်မျှအထိ အစွမ်းသတ္တိ ရှိနေသည်ကို သူတို့ လုံးဝ နားမလည်ကြချေ။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင်... တောအုပ်နက်ကြီးအတွင်းရှိ သစ်သားအိမ်ကလေးတစ်လုံး၏ အတွင်း၌ ဖုန်းတစ်လုံးသည် ရုတ်ခြည်း မြည်ဟည်းလာခဲ့တော့သည်။