အခန်း (၄) - နင်ဂျာလေ့ကျင့်ရေး

သာမန်လူတစ်ယောက်အဖို့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အစွမ်းသတ္တိများ ရရှိလာချိန်တွင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားရစမြဲပင်။ ချီကီဟွီ၏သားငယ် ခါဇူကာဇဲသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝင်းခြံလေးအတွင်း၌ ဟိုဒီခုန်ပေါက်ရင်း ရရှိလာသော အင်အားသစ်များကို အသားကျစေရန် ချွေးသံရွှဲရွှဲဖြင့် လေ့ကျင့်နေမိသည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ ခါဇူကာဇဲတစ်ယောက် အမောတကောဖြင့် ရပ်နားလိုက်တော့သည်။ ခြံဝင်းလေးမှာ ကျဉ်းသော်လည်း သူ့အတွက်မူ လောလောဆယ် လုံလောက်လှပေပြီ။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြေလျော့သွားပြီးနောက် သူသည် မျက်စိမှိတ်ကာ ခဏတာ အနားယူရင်း အင်အားပြန်ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကိုယ်ခံအားနှင့် ချာကရာ များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပြီဟု ခံစားရသည်နှင့် သူသည် တစ်ဖန်ပြန်ထကာ လေ့ကျင့်ခန်းစပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ စောစောကလို အစီအစဉ်မရှိ လှုပ်ရှားခြင်းမျိုးမဟုတ်တော့ဘဲ ဦးနှောက်ထဲမှ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရှာဖွေကာ ကိုယ်ခံပညာနှင့် ဓားသိုင်းများကို စနစ်တကျ စတင်လေ့ကျင့်တော့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အတွေ့အကြုံမရှိသည့် အခြေခံသမားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တောင့်တောင့်တင်းတင်း ဖြစ်နေသော်လည်း ငါးနာရီ ခြောက်နာရီခန့် အကြာတွင်မူ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရေစီးသလို ချောမွေ့လာတော့သည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားပြီးသည့်ပညာရှင်တစ်ယောက်အလား မည်သည့် အထစ်အငေါ့မျှ မရှိတော့ချေ။ ဤသည်ကိုပင် ပါရမီရှင်ဟု ခေါ်ဆိုရမည်လား (ဘယ်က ပါရမီရှင်ဖြစ်ရမှာလဲ... ဒါက လုံးဝ ‘ချိ’ သုံးထားတာပဲလေ)။

ညနေစောင်းချိန်တွင် ခါဇူကာဇဲသည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာ၌ ထိုင်ကာ ပင်ပန်းမှုများကို ဖြေဖျောက်နေစဉ် တံခါးပွင့်သံနှင့်အတူ နာနာကိုနှင့် ချီကီဟွီတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ခါဇူကာဇဲက မျက်လုံးဖွင့်ကာ "ပြန်လာပြီလား" ဟု ခရီးဦးကြိုပြုလိုက်သည်။ နာနာကိုက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သားဖြစ်သူ၏ ပါးလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း "ဗိုက်ဆာနေပြီလား... အမေ အခုပဲ ထမင်းချက်ပေးမယ်နော်" ဟု ဆိုကာ အိမ်ထဲဝင်သွားသည်။

ခါဇူကာဇဲက သူ့ဖခင် ချီကီဟွီကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဖေဖေ... သား ချာကရာကို လေ့ကျင့်လို့ အောင်မြင်သွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သားဖြစ်သူ၏ လေ့ကျင့်မှုအခြေအနေကို မေးမြန်းရန် ပြင်နေသည့် ချီကီဟွီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ခါဇူကာဇဲ၏လက်ကို ဆွဲယူကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ချာကရာကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားတော့သည်။ သားဖြစ်သူ၏ ပါရမီမှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာသာလွန်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချာကရာပမာဏမှာ ‘ဂင်နင်’ အဆင့်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အသက်လေးနှစ်သားအရွယ်၊ ၎င်းပြင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုယ်တိုင်လေ့ကျင့်ရုံဖြင့် ဤမျှအဆင့်ထိ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ပါရမီရှင်ထဲက ပါရမီရှင်ဟုပင် ဆိုရမည်။

"ဒီလိုဆိုရင်... ဟိုတုန်းက ပါရမီရှင် ဟာတာကေး ကာကာရှီနဲ့တောင် ယှဉ်လို့ရနေပြီပဲ" ဟု ချီကီဟွီ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။

သူသည် စကားတစ်လုံးမှ မဆိုဘဲ သားဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သားဖြစ်သူ၏ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် "မင်း ချာကရာကို လေ့ကျင့်နိုင်တာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုမှတ်ထားရမှာက ဘယ်တော့မှ မာန်မာနမတက်ပါနဲ့။ ကြွားဝါတာဟာ နင်ဂျာတစ်ယောက်အတွက် သေမင်းဆီကို သွားတဲ့ အမြန်ဆုံးလမ်းပဲ" ဟု ဆုံးမလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ ဖေဖေ... သား လျှောက်ရမယ့်လမ်းက အဝေးကြီးကျန်သေးတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်၊ သား ကြိုးစားပါ့မယ်" ဟု ခါဇူကာဇဲက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ဖြေသည်။

ချီကီဟွီသည် သားဖြစ်သူ ရုတ်တရက် လူလားမြောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ထိုင်ပါဦး"

သူတို့သားအဖ နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ "မင်း ဒီလောက်မြန်မြန် ချာကရာ ထုတ်ဖော်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ ငါ ပြောစရာရှိတာ ပြောရတော့မယ်။"

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းမှာ ပါရမီရှိတယ်ဆိုတာ ငြင်းလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငယ်သေးတဲ့အတွက် သတိထားရမယ့် အချက်တွေရှိတယ်။ တစ်နေ့ကို ချာကရာ လေ့ကျင့်တာ သုံးကြိမ်ထက် မပိုစေနဲ့။ ပြီးတော့... ဒီနေ့ကစပြီး နင်ဂျာတစ်ယောက် တတ်အပ်တဲ့ ပညာရပ်တွေ၊ ဗဟုသုတတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို ငါ သင်ပေးမယ်။ မင်း ငြင်းချင်ရင်လည်း ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါပဲ အခွင့်အရေးရှိမယ်။ မင်း သဘောတူပြီးရင်တော့ ငါ့ရဲ့ စနစ်တကျ သင်ကြားမှုကို မပျက်မကွက် လိုက်နာရမယ်။ မလိုက်နာရင် ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်။ ငါက မင်းကို စစ်မြေပြင်မှာ အသက်မဆုံးရှုံးစေချင်လို့ပဲ"

တတိယအကြိမ်မြောက် ကမ္ဘာ့နင်ဂျာစစ်ပွဲကြီးကို ကိုယ်တိုင်ဖြတ်သန်းခဲ့သူဖြစ်၍ စစ်ပွဲ၏ ရက်စက်မှုကို ချီကီဟွီ အသိဆုံးဖြစ်သည်။ ယခု ငြိမ်းချမ်းနေခြင်းမှာ ခေတ္တခဏသာဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တွင် စစ်မီးပြန်တောက်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ နင်ဂျာဆိုသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းသည့်ကာလတွင်ပင် အန္တရာယ်များသည့် သက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာ ဖြစ်သည်။

"ကဲ... မင်း ရွေးချယ်ပါ။ မင်းဘဝမှာ ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိမယ်"

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အလေးအနက်ထားမှုကို ကြည့်ကာ ခါဇူကာဇဲလည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဤဘဝတွင် သူ လျှောက်ရမည့်လမ်းမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့သလို၊ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင်လည်း သူ့ကို စောင့်နေသူများ ရှိနေသေးသည်။ ပြန်သွားနိုင်ရန်အတွက် သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရပေမည်။

"ဖေဖေ... သား သဘောတူပါတယ်။ သားကို သင်ပေးပါ" ခါဇူကာဇဲက ဦးညွှတ်ကာ ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချီကီဟွီ ပြုံးလိုက်မိသော်လည်း ထိုအပြုံးထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရောယှက်နေသည်။ ထိုစဉ် တံခါးပွင့်သွားပြီး နာနာကို ပေါ်လာသည်။ "ရှင်တို့သားအဖ နှစ်ယောက် အလင်းတိုင်ကြီးမှာ တံခါးပိတ်ပြီး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ လာကူကြလေ... မဟုတ်ရင် ထမင်းစားရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အမေ!" ချီကီဟွီနှင့် ခါဇူကာဇဲတို့သားအဖမှာ ဆတ်ဆတ်ခါ တုန်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သွားရောက်ကူညီကြတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ခါဇူကာဇဲ စောစောထလိုက်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ခြံထဲတွင် အဆင်သင့် စောင့်နေပြီဖြစ်သည်။

"ခြံဝင်းက အရမ်းကျဉ်းတယ်၊ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို သွားရအောင်"

ချီကီဟွီသည် ထမင်းဘူးနှစ်ဘူးကို ဆွဲကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်ထွက်သွားသည်။ ခါဇူကာဇဲလည်း နောက်က လိုက်ပါသွားတော့သည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် ကျယ်ပြောလှသည့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကြီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကွင်းလယ်ရှိ ကူနိုင်း ပစ်မှတ်များမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး လူသူမလာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဒီကွင်းကို သုံးပတ်ပတ်ပြေးပါ။ အချိန် မိနစ်သုံးဆယ် ပေးမယ်။ အချိန်မီ မပြီးရင် နေ့လယ်စာ ထမင်းဘူး မစားရဘူး"

ခါဇူကာဇဲသည် စကားတစ်လုံးမှ မဆိုဘဲ စတင်ပြေးတော့သည်။ ချာကရာ၏ အင်အားကြောင့်လည်းကောင်း၊ နတ်ဆိုးသီး ကြောင့် ကြံ့ခိုင်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကြောင့်လည်းကောင်း သုံးပတ်ပြေးရန်မှာ သူ့အတွက် မခက်ခဲလှချေ။ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်ဖြင့်ပင် သူ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ချီကီဟွီသည် စိတ်ထဲမှ အံ့သြသွားသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ မဖော်ပြပေ။ သူသည် နင်ဂျာအိတ်ထဲမှ ကူနိုင်းအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ပစ်နည်းစနစ်ကို စတင်ပြသတော့သည်။

"ကူနိုင်းကို ဒီလိုကိုင်ရတယ်၊ ပစ်တဲ့အခါမှာ လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အရှိန်ကို တစ်ပြိုင်တည်း သုံးရမယ်။ ပစ်မှတ်ကို သေချာချိန်ပြီး..."

ချီကီဟွီက ရှင်းပြရင်း ပစ်ပြလိုက်ရာ ကူနိုင်းမှာ ဆယ်မီတာအကွာရှိ ပစ်မှတ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ "ကဲ... မင်း အလှည့်"

ခါဇူကာဇဲသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပြန်လည်အာရုံပြုကာ ကူနိုင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ အရှိန်ယူကာ ဝှေ့ယမ်းပြီး လွှတ်လိုက်ရာ 'ရွှီး' ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ကူနိုင်းမှာ ပစ်မှတ်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းသွားပြီး စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူလောက် အလယ်ဗဟို မကျသော်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ပစ်သူတစ်ယောက်အဖို့မူ မယုံနိုင်စရာပင်။

"ကောင်းပြီ... ဆက်လုပ်"

ထိုနေ့တစ်နေ့လုံး ခါဇူကာဇဲသည် ကူနိုင်းပစ်ခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ လေ့ကျင့်နေတော့သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ တိကျမှု၊ အရှိန်နှင့် အင်အားတို့မှာလည်း တိုးတက်လာခဲ့လေတော့သည်။