အခန်း (၃၇) အရေးနိမ့်ခြင်း
လည်ပင်းအနားသတ်ဆီသို့ အေးစက်စက်ဓားရှည်တစ်လက် ဝေ့ဝဲရောက်ရှိလာသည်။ နောက်ထပ်တစ်လက်မမျှ ထပ်တိုးလိုက်ရုံဖြင့် လည်ချောင်းဝကို ဖောက်ထွင်းသွားနိုင်မည့် ထိုထက်မြက်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါကြောင့် ဇာဘူဇာတစ်ယောက် မလှုပ်ရဲတော့ဘဲ မိမိလည်ပင်း သွေးချင်းချင်းနီသွားတော့မည့် ခံစားချက်ကို အတိုင်းသားကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။
“မျက်လှည့်အတတ် (ဂန်ဂျုဆု) လား... မင်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက...”
မိမိထက် များစွာအရပ်ပုသော ရှေ့မှလူငယ်လေးကို ဇာဘူဇာ စိုက်ကြည့်မိသည်။ တစ်အိမ်လုံးနီးပါး ရေလှိုင်းဒဏ်ကြောင့် ပြိုပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူကိုယ်တိုင် နင်ဂျုဆုကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော ပျက်စီးမှုကိုလည်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လွဲချော်သွားသည်က ပြိုင်ဘက်သာ ဖြစ်၏။
ယခု ခါဇူကာဇဲမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိချေ။ ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ ရိုးရှင်းသော အရှိန်နှုန်းတစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်နိုင်ဘဲ စိတ်လှည့်စားအတတ် (ဂန်ဂျုဆု) ကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။
“တိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ အရိပ်ကိုယ်ခွဲအတတ်နဲ့ ဂန်ဂျုဆု ပေါင်းစပ်လိုက်တာပါ”
ခါဇူကာဇဲက လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောရင်း လက်ထဲမှဓားကို ပြန်မချသေးပေ။ ဇာဘူဇာကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်ရသည်နှင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန် တိုက်ခိုက်လာနိုင်သဖြင့် လုံးဝစိတ်မချရချေ။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ဟာကုသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ချက်ချင်းခုန်ဆင်းလာသော်လည်း ဇွတ်အတင်း မလှုပ်ရှားဝံ့ပေ။ သို့သော် သူ့လက်ထဲတွင်မူ အပ်တို အမြောက်အမြား အဆင်သင့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခါဇူကာဇဲဘက်မှ လှုပ်ရှားသည်နှင့် သူလည်း ချက်ချင်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။
မျက်စိရှေ့မှ နုနယ်လှသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ဇာဘူဇာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားပြီး တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မင်း တကယ်ပဲ နိုင်သွားပြီလို့ ထင်နေတာလား...”
“ဘာ...”
ခါဇူကာဇဲ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပြီး မသိစိတ်အရ ဓားကို ရှေ့သို့ထိုးသွင်းလိုက်ရာ အရေပြားကို ဖောက်ဝင်သွားသော်လည်း စီးကျလာသည်က နီရဲသော သွေးများမဟုတ်ဘဲ ရေများသာ ဖြစ်နေတော့သည်။
“ကောင်လေး... မင်း လိုပါသေးတယ်!”
ရုတ်တရက် အသံက နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကူနိုင်းတစ်လက်က ကာဇူကာဇဲ၏ လည်ပင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးစိုက်လာခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နက်မှောင်သော ဒြပ်သားတစ်ခုက ကာဇူကာဇဲ၏ လည်ပင်းတဝိုက်တွင် တိတ်တဆိတ် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
“တိန်...!”
သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်မိသော သာယာပြတ်သားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကူနိုင်းသည် ကာဇူကာဇဲ၏ အသားထဲသို့ ဖောက်ဝင်မသွားဘဲ ‘ဟာကီ’ ကျင့်စဉ်၏ ကာကွယ်မှုကြောင့် လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။
ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ခါဇူကာဇဲသည် ရှေ့သို့ သုံးမီတာကျော်မျှ အရှိန်ပြင်းပြင်း ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲကာ အချုပ်အလုပ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“မီးဂျုစု... မီးလုံးအတတ်!”
သုံးမီတာခန့် မြင့်မားသော မီးလုံးကြီးတစ်လုံးသည် ခါဇူကာဇဲ၏ ပါးစပ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဇာဘူဇာထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကာ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိတော့သည်။
ဇာဘူဇာ မည်မျှပင် တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်ပါစေဦးတော့၊ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ဖြင့် ကာကွယ်ထားရင်း ရေဓာတ်ချာကရာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်ဆုံး အကာအကွယ်ပေးလိုက်ရသည်။ သို့သော်ငြားလည်း ပြင်းထန်လှသော အပူရှိန်နှင့် ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကြောင့် သူ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင်လည်း မီးလောင်ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားခဲ့သည်။
နောက်သို့ မီတာအနည်းငယ်မျှ ဆုတ်ခွာသွားပြီးမှ ခန္ဓာကိုယ်ကို မနည်းထိန်းလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေပြီး မီးလောင်ကျွမ်းထားသည့် အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသလို၊ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အချို့တွင်လည်း မီးလျှံများ၏ လောင်ကျွမ်းမှု အမှတ်အသားများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“ဇာဘူဇာ သခင်ကြီး...!”
ဟာကုသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာပြီး ဇာဘူဇာ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ကာ ခါဇူကာဇဲကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခု ဇာဘူဇာ၏ အခြေအနေအရ ခါဇူကာဇဲကသာ အသာစီးရပြီး အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“စောစောက အဲဒါ ဘာလဲ...”
ဇာဘူဇာက ခါဇူကာဇဲကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို သဘောတူရင် သိရမှာပေါ့”
ခါဇူကာဇဲက တည်ငြိမ်စွာ ပြောရင်း လက်ထဲမှ ဆောင်းဦးရေလှိုင်း (ရှူဆုအိ) ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ချာကရာများကို လှုံ့ဆော်ပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ဟဟ... မဆိုးဘူး၊ တကယ့်ကို မဆိုးဘူးပဲ။ ငါ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ မရှိလို့ မင်း ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က ဟာကုထက်တောင် သာလွန်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်း တကယ်ပဲ နိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာလား...”
ဇာဘူဇာက ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ထိုရယ်မောသံထဲတွင် လှောင်ပြောင် သရော်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
“ဒါဆို ချဦးမလို့လား...” ခါဇူကာဇဲက ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ဇာဘူဇာက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားကာ... “ရေကျည်ဆန်အတတ်...!”
သူသာ မြူခိုးနင်ဂျာရွာမှ ထွက်လာသူ မဟုတ်ပါက ဤမျှအဆင့်မြင့်လှသော ရေနင်ဂျာအတတ်ကို တတ်မြောက်ထားခြင်းအတွက် အံ့ဩမိမည် မဟုတ်ချေ။
“ဟာကု... တိုက်ခိုက်စမ်း၊ သူ့ကို သတ်ပစ်!”
ဇာဘူဇာ၏ အမိန့်ပေးသံ ဆုံးသည်နှင့် ဟာကုလည်း လှုပ်ရှားတော့သည်။အပ်တို အမြောက်အမြားကို ခါဇူကာဇဲထံသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ခါဇူကာဇဲသည် အာရုံခံစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ရှောင်တိမ်းကာ ဓားရှည်ဖြင့် ခုခံလိုက်ရသည်။
ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရုံဖြင့် အပ်တိုတစ်စင်းက နားရွက်ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခါဇူကာဇဲသည် ချက်ချင်း လက်ကွက်ပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“မြေတံတိုင်းအတတ်!”
ကြီးမားလှသော မြေတံတိုင်းကြီး မြင့်တက်လာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရေကျည်ဆန်များလည်း ရောက်ရှိလာပြီး မြေတံတိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိကာ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ဤမျှဖြင့် မပြီးဆုံးသေးချေ။ ဟာကုသည် ရွှေ့ပြောင်းအတတ်ဖြင့် ခါဇူကာဇဲ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး... အေးစက်လှသော အအေးဓာတ်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“လျှို့ဝှက်အတတ်... ဟုန်တစ်ထောင် ရေမြားအတတ်...!”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း မြင့်မားလှသော ရေခဲအပ်တို ရာပေါင်းများစွာက ကာဇူကာဇဲထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဤအချိန်တွင် ခါဇူကာဇဲမှာ မြေတံတိုင်းကို ထပ်မံအသုံးပြုရန် အချိန်မရတော့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများကိုသာ ကာလာ‘ဟာကီ’ ဖြင့် အမြန်ဆုံး ကာကွယ်လိုက်ရသည်။
ရေခဲအပ်တိုများ ကျရောက်လာရာ အချို့ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး အချို့ကို ‘ဟာကီ’ စွမ်းအင်ဖြင့် တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း အချို့မှာမူ ခါဇူကာဇဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။
“သခင်ကြီး...!”
အရာအားလုံးက မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မြောင်ယုကဲ့သို့သော သာမန်လူတစ်ဦးအဖို့ လုံးဝ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သတိရလာချိန်တွင် ခါဇူကာဇဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ရေခဲအပ်တိုများစွာ စိုက်ဝင်နေပြီး သွေးများ စီးကျနေပြီဖြစ်သည်။
ခါဇူကာဇဲ တစ်ယောက်ဒူးထောက်လဲကျသွားရာ မြောင်ယုသည် မိမိအသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ခါဇူကာဇဲ၏ ရှေ့တွင် အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ဤအပြုအမူက မည်သို့မျှ အသုံးမဝင်သော်လည်း၊ ဟာကုနှင့် ဇာဘူဇာတို့၏ စွမ်းရည်အရ မြောင်ယု၏ အသက်ကို နုတ်ယူရန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းသာ ဖြစ်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်...!”
ဒူးထောက်လဲကျနေသော ခါဇူကာဇဲကို ကြည့်ရင်း ဟာကု၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မချင့်မရဲဖြစ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် အပ်တိုအချို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ပုံရသည်။
“ခါဇူကာဇဲ သခင်ကြီး...” မြောင်ယုက စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်လိုက်သည်။
“ရတယ်... ဘာမှမဖြစ်ဘူး...”
ခါဇူကာဇဲသည် မနည်းရုန်းကန်ထရပ်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရေခဲအပ်တိုများကို တစ်စင်းချင်းစီ ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အားနည်းသော အကြည့်ဖြင့် ဟာကုကို ကြည့်ကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။
သူ ကျေးဇူးတင်သည်ဟု ပြောရခြင်းမှာ စောစောက ဟာကုသာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူ သေဆုံးသွားနိုင်သည်ကို နားလည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၌ ‘ဟာကီ’ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင် ရှိသော်လည်း ဟာကု၏ စွမ်းရည်ဖြင့်ဆိုလျှင် သူ့ကို ဇကာကွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် လုပ်ရန် မခက်ခဲလှချေ။ ယခုမူ ကြည့်ရဆိုးနေသော်လည်း အမှန်စင်စစ် အရေပြားပေါ်က ဒဏ်ရာများသာ ဖြစ်သည်။
ဟာကုက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ဇာဘူဇာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
ဇာဘူဇာကမူ ထိုအရာကို သတိမပြုမိသကဲ့သို့ပင် မြေပြင်ပေါ်မှ ဓားကြီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကို အောင့်အီးကာ ခါဇူကာဇဲကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်လေး... ဒီနေ့ ငါ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေလို့ မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်။ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင်တော့ မင်း ဒီလောက် ကံကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟာကုက တကယ့်အဖော်မွန်ပဲ” နာကျင်မှုများ စတင်ခံစားလာရသဖြင့် ခါဇူကာဇဲ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများ ကျလာပြီး သွေးများလည်း ဆက်လက်စီးကျလာကာ... “ဒါပေမဲ့ စောစောစီးစီးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ကျမှပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့လူ ဖြစ်လာမှာပါ”
“မင်း... ငါ့ကို တတိယအကြိမ်မြောက် ထပ်မပြောခိုင်းနဲ့” ဇာဘူဇာက အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။
ခါဇူကာဇဲက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ဆောင်းဦးရေလှိုင်းဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ခြေလှမ်းများ တုန်ရီလျက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ခါဇူကာဇဲ၏ ကျောပြင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဇာဘူဇာ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အေးစက်မှုများ ကွယ်ပျောက်သွားကာ ဆက်လက်၍ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ဘဲ ဒူးထောက် လဲကျသွားတော့သည်။ သူသည် ခါဇူကာဇဲ ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကောင်... တကယ့်ကို တော်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပါရမီက မင်းထက်တောင် သာလွန်သေးတယ်”
“ဇာဘူဇာ သခင်ကြီး... ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးပါရစေ!”
ဟာကုက ဇာဘူဇာကို အမြန်တွဲထူကာ ဒဏ်ရာများကို စတင်ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။ ထိုဒဏ်ရာများမှာ မီးလောင်ကျွမ်းထားသည့် ဒဏ်ရာများဖြစ်သဖြင့် တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး သာမန်ဒဏ်ရာမျိုး မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာသော ခါဇူကာဇဲသည်လည်း မိမိ၏ အရေးနိမ့်မှုအပေါ် ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။ သူ ရန်သူကို လျှော့တွက်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်၏။ တကယ်ပင် လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။ ဇာဘူဇာ၏ စွမ်းရည်က သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုအင်အားကြီးမားလှသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ ဟာကုကို အပြစ်မတင်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောင်တစ်ချိန်တွင် ဟာကုသည် သူ့လူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဟာကုကဲ့သို့သော အဖော်မျိုး ရရှိမည်ဆိုပါက ဝမ်းသာစရာ မကောင်းပေဘူးလား။
ဇာဘူဇာနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် သတင်းအချက်အလက် အသာစီးရမှုနှင့် တစ်နေ့ခင်းလုံး ရန်သူ၏ ဒဏ်ရာဟောင်းများ ရှိနေခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူနိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ အနိုင်ရရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင်ပင် ငါးဆယ်စီသာ ရှိလိမ့်မည်။
နာကျင်မှုများ ထပ်မံတိုးပွားလာသဖြင့် ကာဇူကာဇဲသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းရင်း တွေးတောနေမိသည်။
“နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ဒီလောက် မလွယ်ကူစေရဘူး!” သူက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“သခင်ကြီး...!” မြောင်ယုက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ကို လှမ်း၍ တွဲကူလိုက်လေတော့သည်။