“တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တကယ့်ကို စိတ်မအေးရဘူး။”
ခါဇူကာဇဲ၏ သပ်ရပ်မနေတော့ဘဲ လူးလွန့်ထားသော်လည်း လူရိပ်လူခြေမရှိသည့် အိပ်ရာလိပ်ကို ကြည့်ကာ ကာကာရှီ တစ်ယောက် နဖူးကို လက်ဖြင့်အုပ်ရင်း စိတ်မသက်မသာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။
“ဒါနဲ့... သူ ဘယ်များသွားပါလိမ့်။”
ကာကာရှီသည် မိမိကိုယ်မိမိ မေးနေသလိုလို၊ သူတစ်ပါးကို မေးနေသလိုလိုဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ရှာသော်လည်း ခါဇူကာဇဲ ချန်ထားခဲ့မည့် စာတစ်စောင်၊ ကန်တော့လွှာတစ်ချက်မျှပင် မတွေ့ရသဖြင့် သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် တရွေ့ရွေ့တက်လာသော လမင်းနှင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် တောက်ပနေသော ကြယ်တာရာတို့ကို ငေးမောရင်း ကာကာရှီ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။
“ကာကာရှီဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။”
ဆာစကေးနှင့် နာရူတိုတို့ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာသော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆံပင်များပေါ်တွင်လည်း မခြောက်သွေ့သေးသော ရေစက်များ ကပ်ငြိနေတုန်းပင်။
“အော်... ဟိုဟာလေ...”
ကာကာရှီက ခါဇူကာဇဲ၏ အိပ်ရာလိပ်ဆီသို့ မျက်စိဝှေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ခါဇူကာဇဲ ဘယ်သွားလို့လဲ ဆရာ။” နာရူတိုက ဖြတ်မေးသည်။
ဆာစကေးကမူ စကားမဆိုသော်လည်း စူးစမ်းလိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေ၏။
“ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အခန်းထဲမှာ အိုက်စပ်စပ်ကြီး ဖြစ်နေလို့ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။” ကာကာရှီက ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းကို ဖျောက်လျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကဲ... ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်နားနှင့်ကြ။ အော်... ဒါနဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ဆေးအရင်လူးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး၊ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် မတ်တတ်တောင် ထရပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဆရာက ခါဇူကာဇဲကို သွားရှာမလို့လား။” ကာကာရှီ လှည့်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဆာစကေးက မေးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီကောင်က တော်တော်သန်မာတာပဲဟာ၊ ပြီးတော့... သူက နင်ဂျာတစ်ယောက်လေ...။”
စကားဆုံးသည်နှင့် ကာကာရှီက လက်ကို ဝေ့ယမ်းပြကာ ရေချိုးရန် ထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏ လေသံနှင့် အမူအရာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိချေ။ တကယ်ပဲ စိတ်မပူသည်လား၊ သို့မဟုတ် ခါဇူကာဇဲ၏ စွမ်းရည်အပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေသည်လား ဆိုသည်မှာမူ အဖြေရှာရခက်လှသည်။
ဆာစကေးသည် လွတ်နေသော အိပ်ရာလိပ်ကို ကြည့်ကာ ‘သူ ဘယ်များ သွားနေပါလိမ့်’ ဟု တွေးတောနေမိသည်။ နာရူတိုကမူ ထုံးစံအတိုင်းပင် မသိနားမလည် သောကကင်းနေဆဲ။ အမှန်တော့ သောကကင်းသည်ထက် ခါဇူကာဇဲသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း သန်မာသောသူအဖြစ် နေရာယူထားခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပြင်ပလောက၏ အန္တရာယ်များကို သိပ်မသိသေးသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ် လုံးဝမရှိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။
“ဆာစကေး... ဒီကောင် စုတ်ရဲ့၊ ဆေးလူးပြီး အိပ်ရအောင်။ ခါဇူကာဇဲအတွက် စိုးရိမ်မနေနဲ့၊ သူ မကြာခင် ပြန်လာမှာပါ။”
နာရူတိုသည် ဆာစကေး၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ သမ်းဝေလိုက်ပြီး မိမိအိပ်ရာကို ပြင်ဆင်တော့သည်။ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဆေးဘူးကို ထုတ်ကာ ကမန်းကတန်း လူးရုံမျှဖြင့် လှဲချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟောက်သံက ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
နာရူတို၏ စကားကြောင့် ဆာစကေးလည်း ဆက်မတွေးတော့ဘဲ “ဒီလူအ ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ သူက အဲ့လောက်တောင် သန်မာတာ ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ဟု တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။
နေ့ခင်းဘက်က ကျင့်စဉ်များကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် ဆာစကေးသည် အိပ်ရာထဲ လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် လူးလွန့်ရင်း ဘေးနားရှိ နာရူတိုကို တစ်ချက်ကန်မိရာ နာရူတိုမှာ ကိုးဆယ်ဒီဂရီခန့် လည်ထွက်သွား၏။ သို့သော် နာရူတိုသည် မျက်လုံးပင် မပွင့်ဘဲ ခါးကို ကုတ်ကာ ဆက်၍ အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။
“အာလီရဲ့ သမီးပျိုလေးရေ... အင်း... ဟင်း...”
ထိုလူသည် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တညည်းညည်းဖြင့် လမ်းကြားလေးထဲသို့ ယိမ်းထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ အရက်ရှိန်ကြောင့် ခြေလှမ်းများက မူးနောက်နေပြီး လမ်းဘေးချိုးတစ်ခုအရောက်တွင် ဓားကို နံရံ၌ မှီထားကာ ဘောင်းဘီခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
“ရွှီး... ဝေါ...”
“ဟဲ... နေလို့ကောင်းသွားတာပဲ။”
ထိုလူသည် ဘောင်းဘီကို ပြန်ပြင်ဝတ်ကာ ခါးပတ်ကို အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ပြန်ပတ်နေစဉ်၊ မှောင်မိုက်သော အရိပ်ထဲမှ လူရိပ်တစ်ခုက ရုတ်ခြည်း သက်ဆင်းလာသည်။ သန်မာသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏လည်ပင်းကို အမိအရ ညှစ်ဆွဲလိုက်သဖြင့် အော်ဟစ်ခွင့်ပင် မရတော့ပေ။ သူသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ရင်း ဗီဇအရ ဓားကို လှမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ အကြောင်းမူကား သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် နီရဲသော မျက်ဝန်းတစ်စုံ ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ခါဇူကာဇဲသည် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ တိုမိုးသုံးခု ရှာရင်ဂန် ၏ ဂန်ဂျုဆု (လှည့်စားအတတ်) အောက်မှ ရိုးရိုးလူတစ်ယောက်အဖို့ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
“ကာဒို... ဘယ်မှာလဲ။”
“ကာဒိုက... မြို့လယ်ခေါင်က အမြင့်ဆုံး မျှော်စင်ကြီးထဲမှာ...”
“ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောစမ်း...”
“ပုံမှန်ဆို သုံးထပ်မြောက်မှာ ရှိတတ်ပြီး... အိပ်ရင်တော့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ အိပ်တယ်...”
ထို့နောက်တွင် ခါဇူကာဇဲ၏ စစ်မေးမှုအောက်၌ ထိုလူသည် မိမိသိသမျှ အရာအားလုံးကို အကုန်အစင် ထွေးအန်တော့သည်။ ခါဇူကာဇဲသည် ကာဒိုရှိရာနေရာသာမက မျှော်စင်ကြီးအတွင်းရှိ အစောင့်အရှောက်များ၊ လူအင်အားနှင့် တည်နေရာများကိုပါ အသေးစိတ် သိရှိသွားခဲ့သည်။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် အလွန်အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များပင်။
“ကာဒိုရဲ့ လက်အောက်မှာ နင်ဂျာတစ်ယောက် ရှိတယ်မလား၊ သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းသိတာ အကုန်ပြောစမ်း...”
“အဲ့ဒီနင်ဂျာက ကျောမှာ ဓားကြီးတစ်လက် လွယ်ထားတယ်... လေရွာ (သို့) မြူခိုးရွာက သစ္စာဖောက် နင်ဂျာတစ်ယောက် ထင်တယ်... သူ့နောက်မှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ ကောင်တစ်ယောက် အမြဲပါတယ်...”
“သူ ဒီနေ့ နေ့ခင်းက ပြန်လာတော့ ဌာနချုပ်က အကြီးအကဲရဲ့ အဆူအဆဲကို ခံရသေးတယ်...”
“ဘာနင်ဂျာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါတို့ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ စကားကို နားထောင်ရတာပဲ မဟုတ်လား... ဟက်...”
ခါဇူကာဇဲသည် လက်ချောင်းများကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ထိုလူ၏ ပါးစပ်က ပိတ်သွားပြီး စကား ဆက်မဆိုနိုင်တော့ပေ။ ခါဇူကာဇဲသည် ရရှိလာသော သတင်းများကို အခြေခံ၍ စဉ်းစားခန်း ဖွင့်လိုက်သည်။
ပထမဦးစွာ ဇာဘူဇာသည် သေဆုံးခြင်းမရှိသေးသော်လည်း ဒဏ်ရာအခြေအနေမှာ ပြင်းထန်ပုံရသည်။ ၎င်းသည် ယခင်တိုက်ပွဲမှ ကျန်ရစ်သော ဒဏ်ရာ ဖြစ်တန်ရာ၏။ ဘီအဆင့် နင်ဂျုဆုနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးမိခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ ထူးခြားဆန်းပြားသော နင်ဂျာများမှလွဲ၍ သာမန်နင်ဂျာတစ်ယောက်အဖို့ ထိုမျှမြန်မြန် ဆန်ဆန် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် မလွယ်ကူပေ။
“နောက်ဆုံးမေးခွန်း... မင်း လူဘယ်နှစ်ယောက် သတ်ခဲ့ဖူးလဲ...”
ခါဇူကာဇဲက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မျက်ဝန်းများက တရိပ်ရိပ် လည်ပတ်သွားသည်။
အဖြေထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုမှောင်မိုက်သော လမ်းကြားလေးထဲတွင် လူသေအလောင်းတစ်ခု လဲပြိုသွားတော့သည်။ ခါဇူကာဇဲသည် အလောင်းကို သူတစ်ပါး တွေ့ရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ အကြောင်းမူကား သူတစ်ပါး သိရှိသွားချိန်တွင် အရာအားလုံးက ပြီးဆုံးသွားလုနီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
“ကာဒို... ငါလာနေပြီ...။”
ခါဇူကာဇဲသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရင်း၊ သတိကြီးစွာဖြင့် အမဲရောင် နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံးကို စွပ်လိုက်သည်။ ထိုမျက်နှာဖုံးသည် ရုပ်ဆိုးဆိုးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း၊ ၎င်းမျက်နှာဖုံးအောက်တွင် နုပျိုသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မိမည်မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကဲ့သို့ ဖြူစင်နုနယ်သော မျက်နှာပိုင်ရှင်သည် ယခုကဲ့သို့ သွေးအေးအေးဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မတွေးဝံ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။
ယနေ့ညသည် လူအများစုအတွက် အိပ်မပျော်နိုင်သော ညတစ်ည ဖြစ်လာသလို၊ အချို့သူများအတွက်လည်း မနိုးထနိုင်တော့မည့် ညတစ်ည ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ခါဇူကာဇဲသည် တစ်ချိန်က မိမိအမုန်းဆုံးဖြစ်ခဲ့သော သွေးစွန်းသည့် လူသတ်သမားတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ။ သူ ဤသို့ မလုပ်ချင်သော်လည်း ထိုလူယုတ်မာများ မသေဆုံးသရွေ့ သူ စိတ်အေးလက်အေး အိပ်စက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ယနေ့ည သူပြုလုပ်မည့်အရာမှာ ‘အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်း’ သာ ဖြစ်သည်။
မှောင်မိုက်သော ညအမှောင်ထုထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခုသည် မြို့လယ်ရှိ အမြင့်ဆုံး မျှော်စင်ကြီးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်ပြေးလွှားသွားတော့သည်။
သတ်ဖြတ်ခြင်းက... ယခုမှ စတင်ပေမည်။
ကျယ်ဝန်း၍ သားနားလှသော အခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ဝဝတုတ်တုတ် လူတစ်ဦးသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်။ အမှောင်ရိပ်တစ်ခုက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မိမိ၏အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိချေ။
ရုတ်တရက် ကာဒိုသည် လန့်နိုးလာကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ သူသည် ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်မှ ရေခွက်ကို အသိစိတ်မဲ့ လှမ်းယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ခေါင်းအလှည့်တွင် ရေခွက်က စောင်ပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားတော့သည်။
“ဘယ်သူလဲ...!”
သူ အကူအညီတောင်း၍ မအော်ဟစ်နိုင်ခင်မှာပင်၊ နီရဲသော ရှာရင်ဂန် မျက်ဝန်းများက တရိပ်ရိပ် လည်ပတ်သွားပြီး ညအမှောင်ထုထဲတွင် ရဲရဲတောက် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကာဒို၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် အသံတို့သည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့၏။
ခါဇူကာဇဲသည် ကာဒိုနှင့် နီးကပ်စွာ ရပ်နေသည်။ ရှာရင်ဂန်က တစ်ဖက်လူကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အခါတွင် သူ အရှုပ်အရှင်း မဖြစ်လိုပေ။ ကာဒိုသည် မည်မျှပင် ရာထူးအာဏာကြီးမားပါစေ၊ အဆုံးတွင် သာမန်လူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ခါဇူကာဇဲ၏ ဂန်ဂျုဆုကို မခုခံနိုင်ဘဲ ရုန်းမထွက်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် အေးခဲသွားသည့်အလား ကုတင်ပေါ်တွင် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ဗလာကျင်းကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။
“မင်းရဲ့ ငွေတွေ ဘယ်မှာလဲ။”
မှန်ပေသည်။ ၎င်းက ခါဇူကာဇဲ၏ ပထမဆုံး မေးခွန်းဖြစ်သည်။ သူသည် လူယုတ်မာကို နှိမ်နင်းရန် လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ငွေကြေးဟူသည်မှာ အမြဲတစေ အရေးကြီးလှပေသည်။ နင်ဂျာများ ငွေမလိုဟု မထင်ပါနှင့်၊ အမှန်တော့ နင်ဂျာအများစုသည် ငွေကြေးအလွန် ရှားပါးလှသည်။ အမျိုးမျိုးသော နင်ဂျာလက်နက်များ၊ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ကပ်ခွာစက္ကူ စသည်တို့၏ တန်ဖိုးမှာ သာမန်ကာလျှံကာ သုံးစွဲနိုင်သော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ငွေက လိုအပ်လှသည်။
ကာဒိုသည် အခန်း၏ ဘယ်ဘက်နံရံဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိနေ၏။
ခါဇူကာဇဲသည် သူ့ကို စိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ ငွေများကို မိမိလက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်ထုတ်ပေးရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။ မိမိလက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော ငွေစက္ကူထုပ်ကြီးများနှင့် ကာကွယ်ရေးသေတ္တာ ထဲမှ ရွှေတုံးများ၊ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်မိသည်။
“သန်းရှစ်ဆယ်ကျော် တောင်ပါလား... ဒါတောင် ရွှေတွေကို မတွက်ရသေးဘူး... အာဆုမာရဲ့ ဦးခေါင်းက သန်းသုံးဆယ်ပဲ တန်တာ... မင်းကို သေဒဏ်ပေးတာ တကယ့်ကို မမှားဘူးပဲ။” သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ငွေကြေးတန်ဖိုးကို နားလည်သူဖြစ်သည်။ သူ၏မိသားစု အခြေအနေ မဆိုးလှသော်လည်း ဤမျှများပြားသော ငွေပမာဏမှာမူ မိမိတို့အိမ်ကို ရောင်းလျှင်ပင် ရနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။
ငွေများကို စနစ်သိုလှောင်ခန်း ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ခါဇူကာဇဲသည် ကာဒိုကို ကြည့်ကာ ဇာဘူဇာနှင့် ဟာကုတို့အကြောင်းကို ဆက်လက် စစ်မေးလိုက်သည်။
သတင်းအချို့ကိုမူ ရရှိခဲ့သည်။ ဇာဘူဇာ အသက်ရှင်နေသေးသော်လည်း ဒဏ်ရာက မသေးလှကြောင်းနှင့် ကာဒို စုဆောင်းထားသော ဇာဘူဇာ၏ အကြောင်းအရာ အသေးစိတ် သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ရရှိခဲ့ရာ ၎င်းတို့က တကယ့်ကို အသုံးဝင်လှပေသည်။
ထို့နောက်တွင်မူ...
ခါဇူကာဇဲသည် ကာဒိုကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ‘ဆောင်းဦးရေလှိုင်း’ (ရှူဆုအိ) ဓားစင်္ကြံသည် သွေးချင်းချင်းနီသွားပြီး၊ ဓားသွားတစ်လျှောက် စီးကျလာသော သွေးစက်များသည် ဓားဖျားမှတစ်ဆင့် တစက်စက် မြေသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။
ကာဒို သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် ဤသည်က ပြီးဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်သေးပေ။ သေထိုက်သော လူများမှာ ကာဒိုတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်။ ဤအခြေအနေထိ ရောက်လာမှတော့ တစ်ယောက်သတ်သတ်၊ နှစ်ယောက်သတ်သတ် ထူးမခြားနားတော့ပေ။
ခါဇူကာဇဲသည် အခန်းတွင်းမှ အသံမထွက်ဘဲ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာပြီး ကာဒို၏ အခန်းနှင့်မလှမ်းမကမ်းရှိ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော ဆာမူရိုင်း နှစ်ယောက်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“ဘယ်သူလဲ...!”
နီရဲသော ရှာရင်ဂန် မျက်ဝန်းများ ဝင်းခနဲ တောက်ပသွားပြီး ခါဇူကာဇဲ၏ လက်က ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ အလောင်းနှစ်လောင်းသည် ထိုနေရာတင် ပြိုလဲသွားတော့သည်။
ဤသည်က အစပြုခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် မြို့လယ်ရှိ အမြင့်ဆုံး မျှော်စင်ကြီးအတွင်း၌ ခါဇူကာဇဲသည် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ကူးလူးပျံသန်းနေပြီး၊ သူ ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း သက်ရှိဝိညာဉ်တစ်ခု မလွဲမသွေ ကြွေလွင့်သွားရသည်။ သေမင်း၏ သတ်ဖြတ်နှုန်းပင်လျှင် သူ၏အရှိန်ကို မှီနိုင်မည်မထုတ်ပေ။
သေဆုံးသွားသူ အများစုမှာ လူသတ်သမား၏ မျက်နှာကိုပင် မမြင်လိုက်ရဘဲ အသက်ပျောက်သွားကြရသည်။ နင်ဂျာများ၊ အထူးသဖြင့် စွမ်းအားကြီးသော နင်ဂျာများနှင့် သာမန်လူသားတို့အကြားရှိ ကွာဟချက်က ကြီးမားလွန်းလှသည်။ ထိုမျှကြီးမားလှသော စွမ်းရည်ကွာခြားမှုကြောင့် ခါဇူကာဇဲအဖို့ ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ရသည်မှာ ကြက်ကလေး၊ ငှက်ကလေးကို သတ်ရသကဲ့သို့ လွယ်ကူနေတော့သည်။
သို့သော် ခါဇူကာဇဲသည် အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ခြင်းမပြုဘဲ ကလေးငယ်များနှင့် အမျိုးသမီးအချို့ကိုမူ ချန်ထားခဲ့သည်။ မှန်ပေသည်၊ မိမိကို ဦးအောင် တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိသူများကို သူ မထိပါးပေ။ သူသည် ထိုမျှအထိ အသိစိတ်မဲ့ပြီး အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်တတ်သူ မဟုတ်ချေ။ ထိုကလေးငယ်များမှာ ငယ်ရွယ်လွန်းလှသေးသည်။
ခါဇူကာဇဲသည် ထိုလူများကို ရှာရင်ဂန်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ အိပ်မောကျစေခဲ့သည်။ သူတို့ ပြန်လည်နိုးထလာချိန်တွင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ ဤသည်က ခါဇူကာဇဲအတွက် ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။
တိတ်ဆိတ်သော ညအမှောင်ထဲတွင် ခါဇူကာဇဲသည် လျင်မြန်စွာ ကူးလူးလှုပ်ရှားရင်း၊ ဤမျှော်စင်ကြီး၏ အလွှာတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ ‘ဆောင်းဦးရေလှိုင်း’ ဓားထက်တွင် သွေးတစ်စက်မျှ မကျန်ရစ်သော်လည်း သူ၏အဝတ်အစားများတွင်မူ သွေးညှီနံ့များ စွဲထင်နေခဲ့ပြီ။
သူသည် ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အမည်းရောင် နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံးကို စွပ်ထားသည်။ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းကာ လူသတ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် သူသည် သေမင်းကိုယ်တိုင် လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလား ဝိညာဉ်များကို အဆက်မပြတ် ရိတ်သိမ်းနေတော့သည်။
နောက်ဆုံး လူတစ်ယောက် မြေသို့လဲကျသွားသော အသံနှင့်အတူ၊ ခါဇူကာဇဲသည် မျှော်စင်၏ နောက်ဆုံးအလွှာဖြစ်သော မြေအောက်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တံခါးမကြီးကို ဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လိုက်စဉ်၊ ရှည်လျားပြီး မှေးမှိန်သော စ္ဆေမီးရောင်အောက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ရှေ့မလှမ်းမကမ်းရှိ အကျဉ်းထောင်ကဲ့သို့သော နေရာသည် ခါဇူကာဇဲ၏ ယနေ့ညအတွက် နောက်ဆုံးမှတ်တိုင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“အဆင်ပြေသွားမှာပါ... အဆင်ပြေသွားမှာပါ... တို့တွေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...!”
“ဟီး... အဟင့်...”
“တို့တွေကို ရောင်းစားကြတော့မှာလားဟင်...”
“ဟီး... အဟင့်...”
“နာတယ်... နာလိုက်တာ...!”
“ဘယ်သူမဆို... တို့တွေကို ကယ်ပါဦး...!”
မှောင်မိုက်သော မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်း၏ အဆုံးတွင် သံတံခါးကြီးတစ်ချပ် ရှိနေပြီး၊ ထိုအထဲမှ ငိုကြွေးသံများနှင့် အသနားခံသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ကလေးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း မျက်ရည်များ ဝဲနေသော်လည်း ကလေးငယ်ကို အစွမ်းကုန် နှစ်သိမ့်နေရှာသည်။
ခါဇူကာဇဲသည် လှိုဏ်ခေါင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာကာ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ငိုကြွေးသံများကို နားစွင့်ရင်း၊ သွေးချင်းချင်းနီနေသော လက်၊ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်တို့သည်... အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားကာ စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အရာအားလုံးကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ။ သူ... တကယ်ပဲ ဘာမှမမှားခဲ့ဘူး။ ထိုလူယုတ်မာများက တကယ်ပဲ သေထိုက်သူများ ဖြစ်သည်။
သူသည် တံခါးမကြီးအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီးနောက် ဓားကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ခိုင်မာလှသော သံခြေကျင်း သံကွင်းကြီးများမှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားကာ ‘ကျွိ’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးမကြီး ပွင့်ဟသွားတော့သည်။
သူသည် မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်အောက်တွင် သွေးညှီနံ့များ ဖုံးလွှမ်းလျက် တံခါးဝ၌ မတ်တတ်ရပ်နေမိသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးက အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး သေမင်းတစ်ပါးနှင့် သဏ္ဌာန်တူလှသော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ထိုလူများအတွက် ‘မျှော်လင့်ချက်’ နှင့် ‘အလင်းရောင်’ ကို ယူဆောင်လာပေးသူ ဖြစ်နေတော့သည်။