အခန်း (၂) - နာရူတိုနှင့် တခြားကမ္ဘာမှ ပထမဆုံး ဆုံစည်းခြင်း

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချီကီခါဇူကာဇဲသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ချီကီဟွီနောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း စည်ကားသော လမ်းမများနှင့် ဆိုင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။ ထိုစဉ် လိမ္မော်ရောင် ဝတ်စုံလေးဝတ်ထားပြီး နုနယ်သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ကြောင်မြှောင်မွေးကဲ့သို့ အမှတ်အသားများ ရှိသည့် ကလေးငယ်တစ်ယောက် ခါဇူကာဇဲ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုကလေး၏ အင်္ကျီမှာ ဟောင်းနွမ်းလွန်းသဖြင့် အနည်းငယ် စုတ်ပြတ်ညစ်ပတ်နေပြီး လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်းသို့ တစ်ခုခုဝယ်ရန် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းနှင့် ဝင်သွားသည်။ သို့သော် သူ စကားပင် မပြောရသေးခင်မှာပင် ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူက ရွံရှာစက်ဆုပ်သော အမူအရာဖြင့် "မင်းလို မြေခွေးမိစ္ဆာကောင်... ငါ့ဆိုင်ထဲက အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း" ဟု အော်ဟစ်မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ် ဆိုင်ရှင်သည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသူမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ ဆိုးသွမ်းလှသော ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးကို နှင်ထုတ်နေသကဲ့သို့ပင် ရွံရှာစွာ လက်ခါပြနေလေသည်။ "ဦးလေး... ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံပါတယ်။ စားစရာလေး နည်းနည်းပဲ ဝယ်ချင်လို့ပါ" ဆိုင်ရှင်၏ မောင်းထုတ်မှုကို ခံနေရသော်လည်း ထိုကလေးငယ်သည် မျက်ရည်မကျမိစေရန် အားတင်းထားပြီး သတ္တိမွေးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သွားစမ်း... အခုချက်ချင်းသွား။ ငါ့ဆိုင်မှာ လာမနေနဲ့၊ မင်းကို ဘာမှမရောင်းနိုင်ဘူး။ တခြားနေရာမှာ သွားဝယ်" ဆိုင်ရှင်သည် ကလေးငယ်၏ မျက်ရည်များကို မြင်သော်လည်း သနားညှာတာခြင်း အလျှင်းမရှိဘဲ ခါတိုင်းလိုပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာနေဆဲဖြစ်သည်။

ကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းအစုံ မှေးမှိန်သွားကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ မျက်ရည်စများက ပါးပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တောက်တောက်စက်ကာ ကျလာသည်။ သူသည် ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘဲ ဆိုင်ထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုအချိန်တွင် လောကကြီး၏ အမှောင်ထုအားလုံးက သူ၏ သေးငယ်သော ကိုယ်ထည်လေးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသယောင် ရှိနေသည်။ နေဝင်ချိန်အလှကို ငေးမောနေရမည့်အစား သူသည် နေရောင်ခြည်နှင့် အလှမ်းဝေးရာသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုကလေးငယ်၏ ထင်ရှားသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် ဆိုင်ရှင်နှင့် ပြောဆိုပုံကို ကြည့်ရုံဖြင့် ခါဇူကာဇဲအနေဖြင့် ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ စတုတ္ထမြောက် ဟိုကာဂေး၏ တစ်ဦးတည်းသောသား၊ ကိုးမြီးမြေခွေး၏ လူသားကိုယ်ထည် ၊ ဤကမ္ဘာ၏ ကံကြမ္မာရှင် ကလေးငယ်နှင့် အနာဂတ်၏ ခုနစ်ဆက်မြောက် ဟိုကာဂေးဖြစ်လာမည့် "အူဇူမာကီ နာရူတို" ပင် ဖြစ်သည်။

သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် နာရူတိုသည် သူ့ထက် သုံးလခန့် ငယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ အသက် လေးနှစ်ပင် မပြည့်သေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦးက ထိုကဲ့သို့ ခါးသီးသော ဘဝကို ကြံ့ကြံ့ခံနေရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဤလောကကြီး၏ ရက်စက်မှုကို ခါဇူကာဇဲ ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိသွားတော့သည်။ စတုတ္ထမြောက် ဟိုကာဂေး၏ သားဖြစ်သလို အူဇူမာကီ မျိုးနွယ်စု၏ အဆက်အနွယ်၊ မိဘများကလည်း ကိုနိုဟာရွာအတွက် ကြီးမြတ်သော စွမ်းဆောင်ချက်များ ပြုလုပ်ပေးရင်း အသက်ပေးသွားခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့သောသူ၏ သားဖြစ်သူမှာ ဤကဲ့သို့ ဘဝမျိုးကို မပိုင်ဆိုင်သင့်ပေ။ သူသည် လူတိုင်း၏ လေးစားမှုကို ခံရမည့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ သားတော်ကဲ့သို့ မွေးဖွားကတည်းက နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ပျော်ရွှင်နေရမည် မဟုတ်ပါလား။ အနည်းဆုံးတော့... အနည်းဆုံးတော့ အခုလို မဖြစ်သင့်ပါဘူး။

သနားစိတ်ကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ ရင်ထဲတွင်ရှိသော ကြင်နာမှုကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် အနာဂတ်တွင် ထိုသူ၏ အကူအညီကို ရနိုင်မည်ဟူသော အတွေးကြောင့်သော်လည်းကောင်း ခါဇူကာဇဲသည် သူ၏ ပန်းရောင်သန်းနေသော လက်ကလေးဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ ချီကီဟွီ၏ အင်္ကျီစလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ကူညီလို့ရမလား"

မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်နှင့်ပင်ဖြစ်စေ ခါဇူကာဇဲအနေဖြင့် သူ့ကို ကူညီချင်မိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီညမှာ သူ့ကို နွေးထွေးတဲ့ ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားစေချင်သည်။ သို့သော် အရာအားလုံးက ထင်သလောက် မရိုးရှင်းပေ။ ထိုကလေးငယ် ပေါ်လာသည့်အချိန်ကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများ ရှိနေနိုင်သည်ကို သူ သိသည်။ သူသည် ကာတွန်းထဲက ဇာတ်ကောင်လည်းမဟုတ်သလို နတ်ဘုရားလည်း မဟုတ်ပေ။ သူ့တွင်လည်း ကိုယ်ပိုင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသောကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူကိုသာ ခွင့်တောင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ချီကီဟွီက သားဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ "စတုတ္ထမြောက်ရဲ့ သားလား...။ မီနာတို... မင်းသားလေးက အခုလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ နေနေရတာကို မင်းသာ သိခဲ့ရင် အဲဒီတုန်းက တူညီတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို ချခဲ့ပါဦးမလား"

အရပ်သားများအတွက် လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ချီကီဟွီအတွက်မူ ထိုအကြောင်းမှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် သားဖြစ်သူ ခါဇူကာဇဲ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း ခဏမျှ စဉ်းစားနေပုံရသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်မှာ သူ၏ စွမ်းအားကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ဆန်းစစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြုံးလျက် "ဒီနေ့က မင်းရဲ့ မွေးနေ့ပဲလေ... မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုကလေးကို ကူညီလျှင် ပြဿနာတက်နိုင်သည်ကို သူ သိသော်လည်း ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စတုတ္ထမြောက် ဟိုကာဂေးသည် ကောင်းမွန်သော ဟိုကာဂေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက် မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည်လည်း ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ရှိပေသည်။ အကယ်၍ သူ့သားသာ ထိုသို့သော ဝေဒနာကို ခံစားနေရမည်ဆိုလျှင် သူလည်း စိတ်ပျက်အားငယ်မိမည်မှာ အမှန်ပင်။ ထို့ပြင် ဖြစ်လာနိုင်သော ပြဿနာများကိုလည်း သူ ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိသေးသည်။ သူသည် လောလောဆယ် နင်ဂျာတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း သူ့ကို အစွမ်းအစမရှိသူဟု ထင်ပါက ထိုသူမှာ နောင်တရမည်မှာ မလွဲပေ။ ၎င်းအပြင် သူ၏ မျိုးရိုးအမည်ကြောင့် ဆာရုတိုဘီ ဟီရူဇန်သည်လည်း သူ့ကို ဤကိစ္စအတွက် အခက်တွေ့အောင် လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ထိုသူက အမှန်တကယ် အကျပ်ကိုင်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင်လည်း ကိုနိုဟာဟူသော သစ်ပင်ကြီးမှာ အမြစ်ကတည်းက ဆွေးမြည့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ဖခင်ဖြစ်သူက သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ခါဇူကာဇဲ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် အစက ခွင့်တောင်းရုံသာ တောင်းကြည့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ စွမ်းအားကြီးပြီး သူ့ကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ခါဇူကာဇဲသည် ဤကမ္ဘာမှ လူများနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော နောက်ဆုံးလက်ကျန် ကြင်နာမှုက နာရူတိုဆီသို့ ပြေးသွားရန် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။ သူသည် နေဝင်ချိန်၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် အလင်းရောင်လေးကို ယူဆောင်လာပေးသကဲ့သို့ပင်။

"ငါ့နာမည်က ချီကီခါဇူကာဇဲပါ။ ဒီနေ့က ငါ့မွေးနေ့လေ... ငါ့အိမ်မှာ ဧည့်သည်အဖြစ် လာလည်ဖို့ ဖိတ်ချင်လို့၊ ရမလားဟင်"

ထိုခဏတွင် နာရူတို၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ဖော်ပြမရနိုင်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် လူအများ၏ ငြင်းပယ်မှုကို အကြိမ်ကြိမ် ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"တကယ်လား...? ဒါပေမဲ့... အားလုံးက ငါ့ကို မြေခွေးမိစ္ဆာလို့ ပြောကြတာလေ။ မင်း ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား" နာရူတိုက မျက်ရည်စများ ပေကျံနေသော မျက်နှာလေးကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက တကယ်ပဲ မြေခွေးမိစ္ဆာလား" ခါဇူကာဇဲက ကလေးတစ်ယောက်ပမာ ရိုးသားလှသော်လည်း နက်ရှိုင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုကို ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါက မြေခွေးမိစ္ဆာ မဟုတ်ပါဘူး" နာရူတိုသည် သူ၏ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါရမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသည့်အသံမျိုး ပေါက်နေသည်။

ထိုအသံကို နားထောင်ရင်း၊ ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်နေသော အင်္ကျီလေးနှင့် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ဤကလေးငယ် မည်မျှထိ ခါးသီးသော နာကျင်မှုများကို ခံစားခဲ့ရသည်ကို ခါဇူကာဇဲ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်တော့ပေ။ "အေးလေ... နောက်မှပဲ အချိန်ယူပြီး စုံစမ်းကြည့်တော့မယ်" ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ လာ... သွားရအောင်။ အမေက အိမ်မှာ စောင့်နေပြီ။ နောက်ကျရင် အမေ စိတ်ပူလိမ့်မယ်။ အော်... ငါ့နာမည်ကိုတော့ မင်းသိပြီ၊ မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ" ခါဇူကာဇဲက ပြုံးလျက် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

နာရူတို၏ အမြင်တွင်မူ ထိုအချိန်၌ ခါဇူကာဇဲသည် မှောင်မိုက်သော ညအမှောင်ထဲတွင် လင်းထိန်နေသော မီးအိမ်ကလေးပမာ နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ သူသည် သူ၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ခါဇူကာဇဲ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ နာရူတို၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဝမ်းနည်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ငါ့နာမည်က အူဇူမာကီ နာရူတိုပါ"

နာရူတို၏ လက်ကလေးများမှာ အေးစက်နေသော်လည်း ခါဇူကာဇဲကမူ ထိုလက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နွေးထွေးမှု ပေးလိုက်သည်။ သားဖြစ်သူက နာရူတိုကို ခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချီကီဟွီက ပြုံးလျက် "နေကောင်းလား နာရူတို။ ဦးလေးက ခါဇူကာဇဲရဲ့ အဖေပါ၊ ဦးလေးချီကီလို့ပဲ ခေါ်နော်"

"ဦးလေးချီကီ နေကောင်းလားခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်နာမည်က အူဇူမာကီ နာရူတိုပါ" နာရူတိုသည် လူကြီးများကဲ့သို့ပင် ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အေးအေး... လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေးပဲ" ချီကီဟွီ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး ခေါင်မိုးပေါ်မှ ချောင်းကြည့်နေသူများရှိရာဆီသို့ မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်မိုးနောက်ကွယ်တွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူနှစ်ဦးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ "ဝံပုလွေ... သူတို့ ခေါ်သွားတာကို ငါတို့ တားသင့်လား" ဘယ်ဘက်မှလူက မေးလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဦးက ခေါင်းခါပြကာ "ငါတို့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ သူ့ကို တားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြန်ပြီး ဟိုကာဂေးဆီကို အစီရင်ခံတာက ပိုကောင်းမယ်" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပုံရပြီး အသံမှာ ပို၍ ရင့်ကျက်ပုံရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဟိုလူသားကိုယ်ထည် (ဂျင်ချူရီကီ) ကရော..." အခြားတစ်ဦးက တုံ့ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ ဒီမှာ စောင့်ကြည့်နေမယ်၊ မင်းသွားပြီး ဟိုကာဂေးဆီကို အမှန်အတိုင်း အစီရင်ခံလိုက်" သူသည် အသက်ကြီးသူဖြစ်သဖြင့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပိုသိသည်။ ချီကီဟွီ၏ မျက်နှာကို သူ မှတ်မိနေသည်။ သူသည် တတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ကြီးမြတ်သော စွမ်းဆောင်ချက်များ ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မတော်တဆမှုများ မရှိခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသူ့ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်နေရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထိုသူ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ အလွန်ထူးခြားပြီး ကိုနိုဟာရွာကို တည်ထောင်ခဲ့သော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..." ထိုသူသည် အမိန့်ကို နာခံကာ ကိုယ်ပျောက်အတတ်ဖြင့် ဟိုကာဂေးရုံးခန်းရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ကျန်ရစ်သူသည်လည်း လမ်းမပေါ်တွင် နာရူတိုကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါက...?" နာနာကိုသည် ထိုကလေးငယ်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားသည်။ သူမသည်လည်း ဤကလေးမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိနေပုံရသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ချီကီဟွီက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသဖြင့် သူမသည် ပြုံးလျက် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ "အိမ်ကို ကြိုဆိုပါတယ်ကွယ်၊ မင်းက ခါဇူကာဇဲရဲ့ သူငယ်ချင်းလား" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ခါဇူကာဇဲသည် ပထမဆုံးအကြိမ် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို အိမ်သို့ ခေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ နာရူတိုသည် အိမ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်၍ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေကာ "အန်တီ နေကောင်းလားခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်နာမည်က အူဇူမာကီ နာရူတိုပါ" ဟု မဝံ့မရဲ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒါ... ကုရှီနာရဲ့ သားလေးပဲ။ ဒီကလေးလေး..." နာနာကိုသည် နာရူတိုအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြရင်း သူ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ချစ်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ ကလေးလေး၊ လာ... ထမင်းစားရအောင်။ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ယာလိုပဲ သဘောထားနော်"

"ဟုတ်တယ်... အားမနာနဲ့၊ ငါ့အမေရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကောင်းတာ။ လာစားကြည့်" ခါဇူကာဇဲက နာရူတို၏ လက်ကိုဆွဲကာ သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

နာနာကိုနှင့် ချီကီဟွီတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အားလုံးက လက်အုပ်ချီကာ ဆုတောင်းပြီးနောက် စတင် စားသောက်ကြသည်။ နာရူတိုသည် သူ၏ ပန်းကန်ထဲမှ ပူနွေးနေသော ဟင်းလျာများကို ကြည့်ရင်း တစ်ခါမှ မရှိဖူးသော ပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို ခံစားနေရသည်။ ဤနေ့သည် သူ့ဘဝတွင် အကောင်းဆုံးနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကိုနိုဟာရွာ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ဟိုကာဂေးရုံးခန်းတွင် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သူ၏ ဘောပင်နှင့် စာရွက်စာတမ်းများကို ချလိုက်သည်။ "မင်းပြောတာက နာရူတိုကို ချီကီတို့က ခေါ်သွားတယ် ဟုတ်လား" ဆာရုတိုဘီ ဟီရူဇန်သည် အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အသံမှာ သြဇာညောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အတိအကျပြောရရင် ချီကီဟွီရဲ့သား ခါဇူကာဇဲက သူ့ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို ဖိတ်ကြားလိုက်တာပါ" ဟု မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက ပြန်လည် အစီရင်ခံသည်။

ဟီရူဇန်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အေး... ငါသိပြီ" ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူသည်လည်း အမှောင်ထဲသို့ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဟီရူဇန်သည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားကာ စည်ကားနေသော ရွာကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ဆေးတံကို တစ်ချက်ဖွာလိုက်သည်။ ထိုအဘိုးအို မည်သို့ တွေးတောနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"ကဲ... မိုးချုပ်ပြီဆိုတော့ နာရူတိုလေး ဒီည ငါတို့အိမ်မှာပဲ အိပ်လိုက်နော်။ ခါဇူကာဇဲနဲ့ တစ်ခန်းတည်း အိပ်ရတာ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား" နာနာကိုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

နာရူတိုသည် ခါဇူကာဇဲကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အပြုံးမှာ နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ပင် နွေးထွေးနေသည်။ သူသည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်တီနာနာကို" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ညအချိန်ရောက်သော် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း နာရူတိုသည် ဤအရာများမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းလားဟု မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ "ခါဇူကာဇဲ... ဒါတွေက တကယ်ပဲလား။ ငါ့မှာလည်း သူငယ်ချင်း ရှိသွားပြီလား"

ခါဇူကာဇဲကမူ အမှောင်ထဲတွင် အသာအယာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ ခေါင်မိုးကိုသာ ငေးကြည့်ရင်း "အိပ်လိုက်တော့... မနက်ဖြန်ကျရင် မင်း သိလာပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် နာရူတို၏ အသက်ရှူသံမှာ မှန်မှန်လေး ဖြစ်သွားကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ခါဇူကာဇဲက နာရူတိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ့်ကို ပူပင်ကြောင့်ကြ မရှိတဲ့ကောင်လေးပဲ" ဟု ပြုံးလျက် ရေရွတ်ကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ထိုညနေခင်းကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အမြဲတမ်း မှတ်မိနေပေလိမ့်မည်။ နေဝင်ချိန်တွင် နေရောင်အောက်မှ ကောင်လေးက အမှောင်ထဲက ကောင်လေးကို အလင်းရောင်ရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ထိုအချိန်လေးကိုပေါ့။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့၏ အခန်းကဏ္ဍများ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သော်လည်း နေရောင်ခြည်နှင့် အရိပ်သည် မည်သည့်အခါမှ ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ဘဲ လုပ်ငန်းတာဝန်ချင်းသာ ကွဲပြားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟူး... တကယ် အရသာရှိတာပဲ...!"