အခန်း (၁) - ငါ အချိန်ခရီးသွားခဲ့တယ်၊ ငါ သေဆုံးခဲ့တယ်

"ငါ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။" "ငါ သေဆုံးခဲ့တယ်။" "ငါ သရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။"

ချင်ယုသည် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသော မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် အတွေ့အကြုံကို ရိုးရှင်းသော စာကြောင်းသုံးကြောင်းဖြင့် အကျဉ်းချုံးလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် သရဲအိမ်ကြီးတစ်ခုနှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး အပြင်သို့ မထွက်နိုင်ဘဲ အတွင်းထဲ၌သာ ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ သူသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် ကံအဆိုးဆုံး ကူးပြောင်းရောက်ရှိသူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤကမ္ဘာသို့ သူရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ သုံးရက်တိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လက်ရှိ အခြေအနေကိုလည်း သဘောပေါက်နားလည်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤသရဲအိမ်ကြီးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ၎င်း၏ ဦးနှောက်သဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ လူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ အလွယ်တကူ မထွက်ခွာနိုင်သကဲ့သို့ သူသည်လည်း သရဲအိမ်မှ ထွက်ခွာသွား၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် ယင်စွမ်းအင် လုံလောက်စွာ ရှိပါက သရဲအိမ်ကြီးကို တိုးချဲ့နိုင်သည်။ ယင်စွမ်းအင်သည် သူ ဆက်လက်ရှင်သန်တည်ရှိနေရန်အတွက် အခြေခံအကျဆုံး အရာဖြစ်ပြီး လူသားများ အသက်ရှင်ရန် အစားအစာ လိုအပ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အပြင်ဘက်မှ ယင်စွမ်းအင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူနိုင်သော်လည်း နေ့စဉ် မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ဘဲနေလျှင်ပင် အလိုအလျောက် ယင်စွမ်းအင် ကုန်ဆုံးသွားလေ့ရှိသည်။

လောလောဆယ်တွင် သူ၏ ယင်စွမ်းအင် သုံးစွဲမှုနှုန်းမှာ တစ်ရက်လျှင် ၃ မှတ်ဖြစ်ပြီး ရရှိမှုနှုန်းမှာ ၄ မှတ်ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် သုံးရက်အတွင်း သူ စုဆောင်းမိခဲ့သော ယင်စွမ်းအင် စုစုပေါင်းမှာ ၃ မှတ်သာ ရှိသေးသည်။

ထို့အပြင် လူသားများ၏ ပြင်းထန်သော အဆိုးမြင်စိတ်ခံစားချက်များမှတစ်ဆင့်လည်း ယင်စွမ်းအင်ကို ရရှိနိုင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှု၊ လောဘ၊ မနာလိုမှုနှင့် မှောင်မိုက်သော စိတ်ခံစားချက်များ ဖြစ်သည်။ ထိုခံစားချက်များ အစွန်းရောက်လာပါက ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ လူသားများ သေဆုံးသွားပါကမူ သူသည် ပိုမိုများပြားသော ယင်စွမ်းအင်ကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ယင်စွမ်းအင်သည် အချို့သော စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုရာတွင်လည်း ကုန်ကျသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် သရဲအိမ်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အတွင်းရှိ အရာဝတ္ထုများကို ပြောင်းလဲစေနိုင်သလို သရဲအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူများအား လက်တွေ့တွင် မရှိသော အသံများနှင့် ရုပ်ပုံများကို ကြားစေ၊ မြင်စေနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ထို့အပြင် ကျိန်စာတိုက်ခြင်း စွမ်းရည်လည်း ရှိသေးသည်။ လူသားများ သရဲအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် "ကျိန်စာ" ဟုခေါ်သော အရာတစ်ခု စွဲကပ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ထိုသူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အကြောက်ဆုံးအရာကို လက်တွေ့အကောင်အထည် ပေါ်လာစေသည်။ ကျိန်စာမိသူများသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို အပြင်းအထန် ခံစားရကာ အမြင်မှားများ မြင်တွေ့ရပြီး အစွန်းရောက် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် သေဆုံးသွားကြရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိ ဤသရဲအိမ်သို့ မည်သူမျှ ရောက်မလာသေးသဖြင့် သူသည် မည်သည့်စွမ်းရည်ကိုမျှ မသုံးရသေးပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သရဲအိမ်၏ ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ချင်ယု အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သုံးရက်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လူရှင်တစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော်တွေ့ရှိခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ဤလူသူကင်းမဲ့သော နေရာဆိုးကြီးသို့ လာလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။

...

လန်ထျန်း တိုက်ခန်းဝင်း အပြင်ဘက်တွင် လူတစ်စု ပေါ်လာခဲ့သည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်နှစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နုပျိုလန်းဆန်းသော တက်ကြွမှုများ အပြည့်ရှိကာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းမှ မထွက်ခွာရသေးသည့် ကျောင်းသားများသာ ဖြစ်ကြသည်။

လေးဦးစလုံးသည် လန်ထျန်းတိုက်ခန်း၏ ပင်မဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ။ ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ၊ အရင်ဆုံး ခဏလောက် အနားယူကြရအောင်။"

မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အသွင်အပြင်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ထိုင်ချလိုက်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူမ၏ အမည်မှာ ကျန်းရှောင်လင် ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်သံမေဂျာမှ တတိယနှစ် ကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမ ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရန်နှင့် သူမ၏ ဘဝပထမဆုံး လက်ရာတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရှင်ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ဇာတ်လမ်းတိုတစ်ခုမျှသာ သဘောထားနိုင်သည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာလည်း သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သည့် မုန့်ဖိုးငွေ ယွမ် ၅,၀၀၀ သာ ရှိသည်။

မျက်မှောက်ခေတ်တွင် ဘတ်ဂျက်နည်း ရုပ်ရှင်များပင်လျှင် ယွမ်သန်းချီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရသည်။ ထိုပမာဏနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမ၏ငွေမှာ ဘာမျှမဟုတ်ပေ။ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စက်ပစ္စည်းများကို ငှားရမ်းရန်ပင် မလုံလောက်သည့် အခြေအနေတွင် သူမ မည်သို့ ရုပ်ရှင်ရိုက်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် စိတ်ရှိလျှင် နည်းလမ်းရှာတွေ့သည်ပင်။ သူမ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ချမှတ်ခဲ့သည်။ သည်းထိတ်ရင်ဖို ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အမျိုးအစားကို ရွေးချယ်ကာ မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင် ပုံစံမျိုးဖြင့် ရိုက်ကူးရန်ဖြစ်ပြီး နေရာကိုမူ သရဲအိမ်ဟု နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော လန်ထျန်းတိုက်ခန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ညွှန်းကို သူမကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့သည်။ အကြမ်းဖျင်း ဇာတ်လမ်းမှာ သူမ ငယ်စဉ်အခါက သူမ၏ နေအိမ်သည် လန်ထျန်းတိုက်ခန်းနှင့် မဝေးလှသဖြင့် အနီးအနားတွင် တစ်ယောက်တည်း မကြာခဏ ဆော့ကစားလေ့ရှိသည်။

တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူမသည် သူမနှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိမည့် အလွန်ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ သူမထံတွင် အဖော်မရှိဘဲ အထီးကျန်နေချိန်ဖြစ်သဖြင့် ထိုကောင်မလေးကို လှမ်းခေါ်ကာ သူငယ်ချင်းဖွဲ့ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေးက သူမကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့သို့သာ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမလည်း နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့ပြီး ကောင်မလေးသည် လန်ထျန်းတိုက်ခန်း ဝင်ပေါက်နားတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် ဆက်မသွားရဲတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ မိသားစုရှိ လူကြီးများက ထိုတိုက်ခန်းထဲသို့ မည်သည့်အခါမျှ မဝင်ရန်နှင့် ၎င်းမှာ သရဲခြောက်သောအိမ် ဖြစ်သည်ဟု အမြဲသတိပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမ နောက်လှည့်ပြန်ရန် ကြံရွယ်စဉ် ထိုမိန်းကလေးက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ သူမကို လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။

"ငါနဲ့ လာဆော့ပါလား။"

သူမ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်မလေး၏ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်မလေးတွင် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများနှင့် ရုပ်သေးရုပ်လေးကဲ့သို့ သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာလေး ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဘယ်ဘက်မျက်နှာခြမ်းကို ဆံပင်နက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပေ။

ကောင်မလေးက စကားလှမ်းပြောနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူမ သတ္တိမွေးကာ အနားသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်တွင် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းတစ်ချက်ကြောင့် ကောင်မလေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဆံပင်များ လွင့်သွားပြီး သူမ၏ ဘယ်ဘက်မျက်နှာခြမ်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဘယ်ဘက်မျက်နှာခြမ်းမှာ ပုပ်ပွနေပြီဖြစ်ပြီး အရိုးဖြူဖြူနှင့် ပုပ်ရိနေသောအသားများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရကာ အလွန်အရုပ်ဆိုးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ ကောင်မလေးက သူမကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ကာ ချက်ချင်း ပြန်ထပြီး နောက်သို့ မရပ်မနား ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကောင်မလေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ထာဝရ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မေ့ဖျောက်၍မရနိုင်သော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အရွယ်ရောက်လာပြီးသည့်တိုင် ငယ်စဉ်က တွေ့ခဲ့ရသော ထိုကောင်မလေးကို မေ့မရနိုင်သေးပေ။ ထိုကောင်မလေးသည် သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေါ်လာကာ လာဆော့ရန် ဖိတ်ခေါ်လေ့ရှိသည်။ ထိုကောင်မလေးသည် ထိုတိုက်ခန်းနှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအိပ်မက်ဆိုးကို အဆုံးသတ်ရန်အတွက် သူမသည် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် တိုက်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ကင်မရာဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဤဇာတ်လမ်းသည် ကျန်းရှောင်လင် ကိုယ်တိုင် လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်က ဤနေရာတွင် မနေထိုင်ခဲ့ဖူးသလို ဤမြို့တွင်ပင် မနေခဲ့ဖူးပေ။ သူမ၏ ဇာတ်လမ်းတွင် လန်ထျန်းတိုက်ခန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ဒဏ္ဍာရီများကို ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းထားသော်လည်း ထိုဒဏ္ဍာရီများ ကိုယ်တိုင်ကပင် အမှန်တရား မဟုတ်ဘဲ လူအများ ပါးစပ်ဖျားတွင် ပြောဆိုနေကြသည့် ကောလာဟလများသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှောင်လင်၏ အနုပညာဆန်ဆန် မွမ်းမံမှုများကြောင့် အမှန်တရားနှင့် ပို၍ပင် ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လန်ထျန်းတိုက်ခန်းတွင် အတိတ်က မီးလောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လူ ၈ ဦး သေဆုံးခဲ့ကာ ထို့နောက်ပိုင်းတွင် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှင်မှာလည်း လက်ရှိအချိန်အထိ ထောင်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာသည် အဘက်ဘက်မှ သရဲအိမ်အစစ်အမှန် ဖြစ်နေပေသည်။ သရဲခြောက်သည်ဆိုသည့် ကိစ္စမှာမူ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကောလာဟလသာ ဖြစ်သည်။

ရုပ်ရှင်ကို မှတ်တမ်းတင်ပုံစံဖြင့် ရိုက်ကူးမည်ဖြစ်ပြီး ကင်မရာစဖွင့်သည့် အချိန်မှစတင်ကာ ၎င်းတို့၏ စူးစမ်းရှာဖွေမှု လုပ်ငန်းစဉ်သည် ဇာတ်လမ်း၏ ဇာတ်ကွက် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော ဇာတ်ကားမျိုးအတွက် လက်တွေ့ဆန်မှုသည် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ စက်ပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်များအပေါ် အထူးတလည် တောင်းဆိုချက်များ မရှိသလို ကျွမ်းကျင်သော အထောက်အကူပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် အထူးပြုလုပ်ချက်များလည်း မလိုအပ်ပေ။

အရာအားလုံးသည် စစ်မှန်ပြီး သဘာဝကျနေရန်သာ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အတန်းဖော်အချို့ကို အကူအညီတောင်းကာ ထမင်းအကြိမ်အနည်းငယ် ကျွေးမွေးပြီး ပြဿနာအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖြေရှင်းခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့် သီတင်းပတ်ကုန်က သူတို့သည် ဇာတ်တိုက်လေ့ကျင့်ရန် လန်ထျန်းတိုက်ခန်းသို့ လာရောက်ခဲ့ပြီး အတွင်းဘက်တွင် အချို့သော ပြင်ဆင်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ယနေ့သည် တရားဝင် ရိုက်ကူးရေးနေ့ ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ အနားယူပြီးနောက် ကျန်းရှောင်လင်သည် မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်သည်။

"ကဲ စကြစို့။ ဇာတ်ညွှန်းကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်ဖို့ လိုသေးလား။ ဒါက ကင်မရာ တစ်ဖြတ်တည်းနဲ့ အစအဆုံး အဆက်မပြတ် ရိုက်ကူးရမှာဖြစ်လို့ အလယ်မှာ အမှားအယွင်း မရှိရဘူးနော်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းမစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ဇာတ်တိုက်ထားတဲ့အတိုင်း သဘာဝကျကျလေးပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။"

အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောသော ကောင်လေးတစ်ယောက်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက ဒီလောက် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် အမှားဖြစ်မှာလဲ။ တစ်ခါတည်းနဲ့ အိုကေစေရမယ်။"

ထိုကောင်လေး၏ အမည်မှာ ယွဲ့ယန် ဖြစ်သည်။ သူသည် သရုပ်ဆောင်ဘာသာရပ်ကို သင်ယူနေသူဖြစ်ပြီး ထူးချွန်သော အမှတ်များ ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ ရုပ်ရှင်များပင် ရိုက်ကူးဖူးသဖြင့် ကျန်းရှောင်လင်၏ ရုပ်ရှင်တိုမှာ သူ့အတွက် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ချန်ဒါသည် ကင်မရာကို ချိန်ညှိရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါက မင်းတို့နဲ့ ဟန်ချက်ညီအောင် လိုက်လုပ်ပေးရုံပဲ၊ ပြောရမယ့် စကားကလည်း သိပ်အများကြီး မရှိပါဘူး။"

ကျန်းရှောင်လင်က ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော ခြေတံရှည်များရှိကာ ခေတ်ဆန်ဆန် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အားလုံးကို ကျောခိုင်းထားပြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည်။

ကျန်းရှောင်လင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကောင်မလေးသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖြူဖျော့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုမျက်နှာသည် အသက်မဲ့နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာများစွာ ပါရှိကာ ဒဏ်ရာများရှိ ပုပ်ရိနေသောအသားများမှာ အပြင်သို့ လန်ထွက်နေပြီး မျက်လုံးများမှ သွေးစီးကြောင်းနှစ်ခု စီးကျနေသည်။

ထိုမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ကျန်သုံးဦးစလုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး အော်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်နှာမှ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ရာ လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် "ဘယ်လိုလဲ။ ငါ့ရဲ့ သရဲမ ရုပ်သွင်က မိုက်တယ်မလား။"

"အဲဒီလို ရုတ်တရက်ကြီး မျက်နှာဖုံး မစွပ်လိုက်ပါနဲ့ကွာ။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲနဲ့ တကယ် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်" ဟု ယွဲ့ယန်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကောင်မလေး၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုတောက်ပသွားသည်။ "ငါက နင်တို့ကိုတောင် မခြောက်နိုင်ရင် သရဲမတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်မကျေရာ ရောက်မသွားဘူးလား။"

ကျန်းရှောင်လင်က ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "မဆိုးဘူး၊ ငါမျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်။"

ဤမိန်းကလေး၏ အမည်မှာ အန်ရှင်း ဖြစ်သည်။ သူမ သရုပ်ဆောင်ရမည့် ဇာတ်ကောင်မှာ သရဲအိမ်အတွင်းရှိ သရဲမ ဇာတ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အသွင်အပြင် ကြောက်စရာကောင်းလေလေ ပိုကောင်းလေလေဖြစ်သည်။

အားလုံး အသင့်ဖြစ်ပြီဖြစ်၍ သူတို့၏ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေးကို တရားဝင် စတင်လိုက်ကြသည်။

ချန်ဒါသည် ကင်မရာကို ကိုင်ကာ ကျန်းရှောင်လင်နှင့် ယွဲ့ယန်တို့ကို စတင်ရိုက်ကူးလေသည်။ သူသည် ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သဖြင့် ရုပ်ထွက်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခါနေသော်လည်း ၎င်းမှာ ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု မရှိပေ။ ယင်းအစား ရုပ်ရှင်ကို ပိုမိုလက်တွေ့ဆန်စေသည်။

ကျန်းရှောင်လင်သည် ကင်မရာရှေ့တွင် သူမ၏ ဇာတ်လမ်းကို စတင်ပြောပြသည်။ ပထမဦးစွာ ငယ်စဉ်က ဤနေရာတွင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံကို ပြောပြပြီး ထို့နောက် ဤသရဲအိမ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဒဏ္ဍာရီအချို့ကို ရှင်းပြသည်။

"ငယ်ငယ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီဖြစ်ရပ်က ကျွန်မအပေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်။ ဒီနေ့အထိတောင် အဲဒီကောင်မလေးရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မကြာခဏ ပေါ်လာတုန်းပဲ။ အိပ်မက်ဆိုးတွေကနေ နိုးလာခဲ့ရတာ တစ်ကြိမ်ထက်မကတော့ဘူး။ အဲဒါက ကျွန်မနောက်ကို အမြဲတမ်း လိုက်နေတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချုံးချိနဲ့လာတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ထပ်ပြီး ထွက်မပြေးနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဒီအရာအားလုံးကို ကျွန်မ ရင်ဆိုင်ရမယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ဒီသရဲအိမ်ထဲကို ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။ ဒီမှာ သရဲတကယ် ရှိ၊ မရှိ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် ကြည့်ချင်ပါတယ်။"

ဤဇာတ်ကားကို ရိုက်ကူးရန် ကျန်းရှောင်လင်သည် ဤကာလအတွင်း အားစိုက်ထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အထူးမိတ်ကပ်များကြောင့် ယခုအခါ သူမသည် အလွန်နွမ်းနယ်ချိနဲ့နေသော ပုံစံပေါက်နေသည်။ သူမ စကားပြောသောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ကိန်းအောင်းနေသည့် မျက်နှာအမူအရာမှာ ကွက်တိကျနေပြီး တစ်ခုလုံးကို ပို၍ ယုံကြည်လက်ခံနိုင်ဖွယ် ဖြစ်စေသည်။

နောက်ခံအကြောင်းအရာကို မိတ်ဆက်ပြီးနောက် ပရိသတ်များ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်စေရန် လန်ထျန်းတိုက်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် အချို့ကို ထပ်မံရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။ တိုက်ခန်းထဲသို့ မဝင်မီ တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံရှေ့တွင် အဖွဲ့လိုက် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ခဲ့ကြသည်။

အန်ရှင်းသည်လည်း သရဲမအဖြစ် ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် တိုက်ရိုက် မပေါ်လာဘဲ ထောင့်တစ်နေရာတွင် နေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုမျက်နှာကိုသာ ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ သေချာမကြည့်ပါက မည်သူမျှ မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် အဖွဲ့လိုက် သရဲအိမ်ထဲသို့ အတူတူ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ရုတ်တရက် လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျောချမ်းဖွယ်ရာ ခံစားချက်တစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားကာ မရည်ရွယ်ဘဲ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထစေခဲ့သည်။