ဒိုလော့တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး စံနန်းတော်ကြီးက ခမ်းနားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေသည်။
နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က အဖြူရောင် စကျင်ကျောက်သားများပေါ်သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြန်းပက်ထားပြီး ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ အမှတ်တံဆိပ်များ ထွင်းထုထားသော ကျောက်တိုင်ကြီး ခြောက်တိုင်က မုခ်ဦးဝကြီးကို ထမ်းမထား၏။
စုရှုသည် လက်ဝဲဘက် ကျောက်တိုင်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ငွေဖြူရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာက နံနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်၌ အေးစက်မာကျောသော အရောင်အဝါကို ပြန်ဟပ်နေကာ လှံရှည်ကို ဘေးတွင် မတ်မတ်ကိုင်လျက် အစောင့်အကြပ်တစ်ဦး၏ စံချိန်မီ အနေအထားအတိုင်း ရပ်နေသည်။ ကင်းစောင့်နေရင်းမှ သူသည် မျက်လုံးထောင့်စွန်းဖြင့် နန်းတော်တံခါးမကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ အတွင်းပိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးရှိ မြင့်မားလှသော ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ပလ္လင်တော်ဆီသို့ ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။
ပလ္လင်တော်ထက်တွင် အလွန်တရာ ချောမောလှပသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေ၏။ ထိုသူမှာ ပီပီတုံပင် ဖြစ်သည်။
မီတာဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသည့် အကွာအဝေးမှပင် အသက်ရှူမှားလောက်သော ထိုအလှတရားနှင့် ဩဇာအာဏာကို စုရှုတစ်ယောက် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ခံစားနေရဆဲပင်။
ခရမ်းရွှေရောင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဝတ်ရုံတော်က သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းအလှကို ပေါ်လွင်နေစေပြီး အဆင့်ကိုးဆင့် ခရမ်းရွှေရောင် သရဖူအောက်တွင်မူ ခရမ်းဖျော့ရောင် ဆံနွယ်ရှည်များက ရေတံခွန်ပမာ စီးဆင်းကျနေသည်။
သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ စာချွန်လွှာများကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေပြီး ရောင်စုံမှန်ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဖြာကျနေသော အလင်းရောင်အောက်၌ သူမ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ မည်သူမျှ စော်ကားထိပါး၍ မရနိုင်သည့် နတ်ဘုရားမတစ်ပါးပမာ အေးစက်မြင့်မြတ်နေတော့သည်။
“ဟေး.. စုရှု”
မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်မှ ခပ်တိုးတိုး မာန်မဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အခြား အစောင့်အကြပ် သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ သံခမောက်အောက်မှ မျက်လုံးများက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေ၏။
“မင်း ဘယ်ကိုကြည့်နေတာလဲ။ သေချင်နေပြီလား”
ပြောလိုက်သူမှာ လော့ကော ဖြစ်သည်။ အဆင့် 48 တိုက်ခိုက်ရေး ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး စံနန်းတော် အစောင့်အကြပ်တပ်ဖွဲ့၏ တရားဝင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ စုရှုအပေါ် သူ ကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်ထဲတွင် အထင်သေးရွံရှာမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။
စုရှုဆိုသည့် ဤကောင်မှာ အထက်လူကြီးများကို ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး အမြောက်အမြား လာဘ်ထိုးပြီးမှ ဤနေရာသို့ ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်လာခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသည်။ စုရှုက အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လော့ကောကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ... ကျွန်တော် ခဏ အတွေးလွန်သွားလို့ပါ”
“အတွေးလွန်တယ် ဟုတ်လား” လော့ကောက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အတွေးလွန်နေရင် မင်းမှာ ခေါင်းဆယ်လုံးရှိရင်တောင် အဖြတ်ခံရဖို့ လောက်မှာမဟုတ်ဘူး သေလမ်းရှာချင်ရင်လည်း ကိုယ့်ဘာသာရှာ၊ ငါ့ကိုပါ ဆွဲမထည့်နဲ့”
စုရှုက ဆက်လက်ချေပမနေတော့ဘဲ အမှန်တကယ် သစ္စာရှိသော အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးပမာ တည်ကြည်လေးနက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့တည့်တည့်သို့သာ ပြန်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သို့သော် ချပ်ဝတ်တန်ဆာအောက်ရှိ သူ၏ နှလုံးသားမှာမူ အရူးအမူး ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။
ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ သုံးလနှင့် ခုနစ်ရက် တိတိ ရှိခဲ့ချေပြီ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး နေရာသို့ သူ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ယခင်ဘဝက သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် ကာလမှာ ဖုန်မှုန့်လေးပမာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီးနှင့် တိုက်မိသည့် မတော်တဆမှုကြီးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိညာဉ်ကွင်းများ တောက်ပနေသည့် ဤတိုက်ကြီးပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ထိုနေရာ၌ သူနှင့် နာမည်တူသော စုရှုဆိုသူကို ဝါးမျိုအစားထိုးကာ သူ့ကိုယ်သူ အားဖြည့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ ဝိညာဉ်မြို့တော်ရှိ သာမန် ဝိညာဉ်သခင် မျိုးနွယ်စုလေးတစ်ခုမှ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့လိုပင် အသက် 24 နှစ်အရွယ်၊ အဆင့် 41 ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပါရမီမှာ အမြင့်ကြီးလည်း မဟုတ်သလို အနိမ့်ကြီးလည်း မဟုတ်ဘဲ မျိုးနွယ်စုမှာမူ ယိုယွင်းပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ မိဘနှစ်ပါးလုံး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူ့ထံ ဝါးမျိုခံလိုက်ရပြီးနောက် မူလပိုင်ရှင်က အတော်အတန် များပြားသော အမွေအနှစ် ပစ္စည်းများနှင့်အတူ သိုင်းဝိညာဉ် နှစ်ခုကိုပါ ချန်ရစ်ပေးခဲ့သည်။ ပထမ သိုင်းဝိညာဉ်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အတော်လေး ကောင်းမွန်သည့် လက်နက် သိုင်းဝိညာဉ် အမျိုးအစား ‘ထိုးဖောက်လှံ’ ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်း များမှာ အဝါ၊ အဝါ၊ ခရမ်း၊ ခရမ်း တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဒုတိယ သိုင်းဝိညာဉ်မှာမူ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ရရှိလာသော သီးသန့် လှည့်ကွက်(ရွှေလက်ချောင်း)စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မူလပိုင်ရှင်ကို ဝါးမျိုပြီး အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်၏။ ယင်းမှာ စုရှု၏ စိတ်ဝိညာဉ်လောကထဲ၌ လွင့်မျောနေသော ရှေးဟောင်းနာရီကြီးတစ်လုံးပင်တည်း။
ရောမဂဏန်း အမှတ်အသားများ ပါရှိသည့် ငွေဖြူရောင် နာရီမျက်နှာပြင်နှင့် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်တန့်နေသော နာရီလက်တံ သုံးချောင်း ပါရှိသည်။
စုရှု ပထမဆုံးအကြိမ် စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ထိုနာရီကို ထိတွေ့လိုက်စဉ်က သူ့ဦးနှောက်ထဲသို့ ဒလဟော စီးဝင်လာသော သတင်းအချက်အလက်များကြောင့် အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
နာရီ သိုင်းဝိညာဉ်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် - အချိန်ရပ်တန့်ခြင်း။
စတင်အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် အချိန်စီးကြောင်းတစ်ခုလုံး လုံးဝ ရပ်တန့်သွားပြီး ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူက အရာအားလုံးကို စိတ်တိုင်းကျ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ်၊ တစ်ကြိမ်လျှင် နှစ်နာရီကြာ အသုံးပြုနိုင်ရာ နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းရည်ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယင်းသည် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည့် သော့ချက်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခင်ဘဝက ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရမှုများနှင့် ယခုဘဝ၏ ရမ္မက်ဆန္ဒများက စွမ်းအားရရှိလာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အချင်းချင်း ရစ်ပတ်ပေါင်းစည်းကာ အဆမတန် ကြီးထွားလာခဲ့တော့သည်။
ဤနေရာသည် ဒိုလော့တိုက်ကြီးဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးမှာလည်း အမှန်တကယ် တည်ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ရူးသွပ်သော အတွေးတစ်ခုက သူ့နှလုံးသားကို ရစ်ပတ်လာသည့် နွယ်ပင်များပမာ နေ့ရောညပါ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။
‘သူမကို ငါ မဖြစ်မနေ ပိုင်ဆိုင်ရမယ်’
ထိုအတွေး ပထမဆုံး ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် စုရှုကိုယ်တိုင်ပင် လန့်ဖျပ်သွားမိသည်။ ပီပီတုံဆိုသည်မှာ မည်သူပါလိမ့်။
ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၊ အမြွှာသိုင်းဝိညာဉ် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သလို အနာဂတ်တွင် နတ်ဘုရားဖြစ်လာမည့်သူလည်း ဖြစ်သည်။
သူကမူ လာဘ်ထိုးခြင်းဖြင့်သာ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး စံနန်းတော် အပြင်ဘက်တွင် မနည်းရပ်ခွင့်ရနေသည့် အဆင့် 41 ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။
သို့သော် ထိုနာရီ သိုင်းဝိညာဉ်က သူ့စွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်အောင် မည်မျှ အစွမ်းထက်လှကြောင်း သူ့ကို သတိပေးနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ အစီအစဉ် စတင်ခဲ့တော့သည်။
မျိုးနွယ်စု ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရောင်းချကာ ရှိသမျှ အားလုံးကို ပုံအောပြီးနောက် ကြားခံလူ သုံးဆင့်ခံ၍ အစောင့်အကြပ်တပ်ဖွဲ့၏ ဒုတိယတပ်မှူးတစ်ဦးထံသို့ ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးများ ပေးပို့ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်ကမူ ပြောင်းရွှေ့မိန့် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး စံနန်းတော်၏ အပြင်ဘက်ခန်းမဆောင်တွင် တစ်လတိတိ တာဝန်ကျ အစောင့်အကြပ်အဖြစ် ထမ်းဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။
တစ်လဟူသော အချိန်မှာ သူ့အတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေချေပြီ။
ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခြေသံများက စုရှုကို အတွေးစများထဲမှ ပြန်လည်နိုးထလာစေသည်။
မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှတစ်ဆင့် ပုံရိပ်နှစ်ခုကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ဂန္ဓမာဒိုလော့ ယွဲ့ကွမ်းနှင့် တစ္ဆေဒိုလော့ ကွေ့မေ့တို့ ဘွဲ့မည်ရဒိုလော့ နှစ်ဦးသည် ပလ္လင်ထက်ရှိ ပီပီတုံကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နန်းတော်တံခါးဝမှ ဖြတ်ကျော်သွားစဉ် ယွဲ့ကွမ်း၏ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများက တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အစောင့်အကြပ်များပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်သွားခဲ့သည်။
စုရှုသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာသည့် အေးစိမ့်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အသက်ရှူသံကို အမြန်ထိန်းကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အစွန်းဆုံးအထိ ချိုးနှိမ်ထားလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ထိုအကြည့်က ခေတ္တမျှသာ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။
ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း ဘွဲ့မည်ရဒိုလော့တစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းက မည်မျှ မြင့်မားလိုက်ပါသနည်း။
ကင်းစောင့်နေသည့် သာမန် ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးလေး နှစ်ဦးကို အဘယ်ကြောင့် တကူးတက အာရုံစိုက်နေပါမည်နည်း။ ထိပ်သီး ဘွဲ့မည်ရဒိုလော့ နှစ်ဦး အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စာချွန်လွှာများကို စစ်ဆေးနေသော ပီပီတုံ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
ရံဖန်ရံခါ သူမသည် သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးကို မြှောက်ကာ နဖူးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွ ဖိနှိပ်တတ်ပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုအလိုက် ခရမ်းရွှေရောင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဝတ်ရုံတော်က အသာအယာ လှုပ်ခတ်သွားလေ့ရှိသည်။ ကျယ်ဝန်းလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် စာရွက်ပေါ် ငှက်မွေးကလောင်တံ ရွေ့လျားနေသည့် တရှပ်ရှပ်အသံနှင့် သူမထံမှ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော သက်ပြင်းချသံ သဲ့သဲ့လေးသာ ရှိနေသည်။
အချိန်ကျပေပြီ။
စုရှု၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး စိတ်ထဲမှနေ၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
‘အချိန်ရပ်တန့်ခြင်း... စတင်စမ်း’
အချိန်ရပ်တန့်ခြင်း နာရီကြီး လည်ပတ်သွားပြီး မမြင်ရသော လှိုင်းတွန့်များက တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့သွားကာ ခန်းမဆောင်ရှေ့ရှိ စင်္ကြံလမ်းမှသည် နန်းတော်အတွင်းပိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ တိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် အရောင်အသွေးနှင့် အသံဗလံ အားလုံးကို ဖျောက်ဖျက်ကာ အရာအားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ အေးခဲရပ်တန့်သွားစေတော့သည်။
အချိန်စီးကြောင်းကား ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ချေပြီ။
စုရှုက သူ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်သေးသည့် အမူအရာ စွဲထင်လျက်သား လုံးဝ အေးခဲရပ်တန့်နေသော လော့ကော၏ အကြည့်အောက်မှာပင် သူသည် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး မြင့်မားလှသော နန်းတော်တံခါးမကြီးထဲသို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဝင်ရောက်ကာ သူ အချိန်အတော်ကြာ တပ်မက်တောင့်တခဲ့ရသည့် “သားကောင်” ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။
ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ နောက်ပိုင်း လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စများ အဆင်ပြေစေရန် စုရှုက တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ နန်းတော်တံခါးမကြီးက အသံမဲ့စွာ ပိတ်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှ ဝင်ရောက်နေသော နောက်ဆုံး အလင်းရောင်စကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်၏။ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး စံနန်းတော်ကြီးထဲ၌ အေးခဲနေသော အချိန်နယ်ပယ်အတွင်း အရာအားလုံးမှာ ထူးဆန်းပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ရပ်တန့်နေကြသည်။
လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ဖုန်မှုန့်လေးများ၊ ပြတင်းပေါက်ဘောင်များမှ ဖြာကျနေသော အလင်းတန်းများနှင့် ပလ္လင်ဘေးရှိ အမွှေးတိုင်ပေါင်းအိုးထဲမှ တက်လာသော မီးခိုးပြာရောင် အမျှင်တန်းလေးများပင်လျှင် အေးခဲနေသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပမာ ငြိမ်သက်နေကြသည်။ စုရှုက ကြက်သွေးရောင် ကောဇောကြီးပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။
မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်ရှိ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ပလ္လင်တော်ဆီသို့ သူ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။
အကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် သူ၏ ခြေသံများကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သူ့အာရုံကြောများကို တဒိတ်ဒိတ် ရိုက်ခတ်နေ၏။
အနားသို့ နီးကပ်လာလေ၊ ပလ္လင်ထက်ရှိ ပုံရိပ်၏ အမြင်အာရုံ ရိုက်ခတ်မှုက ပိုမိုပြင်းထန်လာလေ ဖြစ်သည်။
ခရမ်းရွှေရောင် တရားဝင် ဝတ်ရုံတော်က သူမ၏ အသက်ရှူမှားလောက်သော ကောက်ကြောင်းအလှများကို ထွေးပွေ့ထားပြီး ကောက်ကြောင်းတိုင်းမှာ ဖန်ဆင်းရှင်၏ အနုပညာလက်ရာမွန်တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေသည်။ အဆင့်ကိုးဆင့် ခရမ်းရွှေရောင် သရဖူအောက်ရှိ ခရမ်းဖျော့ရောင် ဆံနွယ်များမှာ အကောင်းဆုံး ပိုးသားပမာ ချောမွတ်နေပြီး ဆံနွယ်စအချို့က ကျောက်စိမ်းဖြူပမာ ဝင်းမွတ်သော ပါးပြင်ဘေးတွင် ဝဲကျနေ၏။ သူမ၏ မျက်တောင်များမှာ ရှည်လျားထူထဲလှပြီး ငြိမ်သက်နေသော အလင်းရောင်အောက်၌ မျက်ခွံပေါ်တွင် အရိပ်ဖျော့ဖျော့လေးများ ထင်ဟပ်နေသည်။
နှာတံလေးမှာ သွယ်လျလှပပြီး နှုတ်ခမ်းဖူးလေးမှာ သဘာဝ ပန်းနုရောင် အရောင်အဝါဖြင့် အချိုးအစား ကျနလွန်းလှသည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုအတွင်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ အာရုံစူးစိုက်နေသည့် အချိန်မှာပင် ထိုမျက်နှာလေးက လောကကြီးရှိ “ပြီးပြည့်စုံခြင်း” ဟူသော စိတ်ကူးယဉ်မှု အားလုံးကို စုစည်းထားသည့်အလား အေးစက်မြင့်မြတ်ပြီး မည်သူမျှ မထိပါးဝံ့သည့် မွေးရာပါ ဩဇာအာဏာနှင့် အသက်ရှူမှားလောက်သော အလှတရားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
“လှလိုက်တာကွာ...” ဟု စုရှုက မျက်ဝန်းထဲတွင် ပူလောင်ပြင်းပြသော အလင်းရောင်များ လျှံကျလုမတတ် တောက်ပလျက် ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ “ပြိုင်ဘက်ကင်း ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ပီပီတုံ ပီသပါပေတယ်”
အချိန်မှာ နှစ်နာရီနီးပါး ကျန်ရှိနေသေးသည်။
သူ့တစ်ဦးတည်းသာ အကြွင်းမဲ့ ပိုင်ဆိုင်သော ဤနယ်ပယ်ထဲတွင် သူမသည် အချိန်စီးကြောင်းထဲ၌ အေးခဲနေသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ရတနာတစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။
ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက သူ့ကို တွန်းအားပေးလိုက်၏။ သူသည် လှေကားထစ်များအောက်တွင် ရပ်တန့်မနေတော့ဘဲ ခြေလှမ်းမြှောက်ကာ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ အမြင့်ဆုံး အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ပလ္လင်တော်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်သွားလိုက်သည်။
ထိုင်ခုံတော်မှာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ သူသည် ပီပီတုံ၏ ဘေးတွင် သတိထားကာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဤမြင့်မြတ်လှသော ပလ္လင်ထိုင်ခုံကို သူမနှင့်အတူ မျှဝေထိုင်လိုက်၏။ ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မွှေးရနံ့တစ်ခုက သူ့နှလုံးသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာခဲ့သည်။
ယင်းမှာ သာမန် အလှပြင်ပစ္စည်း ရနံ့မျိုး မဟုတ်ဘဲ မြင့်မြတ်သော အေးစက်မှုနှင့် သင်းပျံ့သော ကိုယ်သင်းရနံ့ဖျော့ဖျော့တို့ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ထူးခြားသော ရနံ့တစ်မျိုးဖြစ်ရာ တင့်တယ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်အာရုံကို ယိမ်းယိုင်သွားစေကာ မရပ်တန့်နိုင်အောင် ဆွဲဆောင်နေသည်။
စုရှုက အသက်ဝဝ ရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ယစ်မူးနေသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
ဤမျှ နီးကပ်လှသော အကွာအဝေးမှနေ၍ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်ရှိ အလွန်တရာ လှပပြီး အကာအကွယ်မဲ့နေသော မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ယခင်ဘဝနှင့် ယခုဘဝတို့မှ တမ်းတမှုများက လက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအား၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရောယှက်သွားကာ သူ၏ နောက်ဆုံး လက်ကျန် ဆင်ခြင်တုံတရား စည်းရိုးကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်တော့သည်။
အသက်အောင့်ထားရင်း အနည်းငယ် တုန်ယင်မှုနှင့်အတူ ကြီးမားသော သန္နိဋ္ဌာန်ဖြင့် သူ ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပလ္လင်ထက်ရှိ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးအပေါ်သို့ ညင်သာစွာ အုပ်မိုးသွားခဲ့၏။
နောက်ဆုံးတွင်မူ အမြင့်ဆုံး အာဏာစက်နှင့် မြင့်မြတ်သန့်စင်မှုကို ကိုယ်စားပြုနေသော ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းဖူးလေး နှစ်လွှာပေါ်သို့ ဖိကပ်ကျရောက်သွားတော့သည်။ ထိုအထိအတွေ့မှာ အနည်းငယ် အေးမြနေပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့အိစက်လွန်းလှသည်။