အခန်း ၈ - စွန့်ပစ်ခံဆေးရုံ (၄)

[ဇန်နဝါရီ ၁၀ ရက်။ ကိုယ်တိုင်သာ မျက်မြင်မတွေ့ခဲ့ရင် ဒီကလေး ဘာတွေလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ ဇွန်းတစ်ချောင်းက လေထဲမှာ ဝဲပျံနေပြီး သူ အလိုရှိသလို ကွေးညွတ်သွားခဲ့တယ်။

ဇန်နဝါရီ ၁၃ ရက်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ သူပြောတယ်... အများကြီးပဲတဲ့... အရေအတွက် တော်တော်များများပဲ။ သူ သေမတတ် ကြောက်လန့်နေတယ်။

ဇန်နဝါရီ ၁၆ ရက်။ သူ ကြောက်စိတ်မရှိတော့ပုံပဲ။ တစ်ခါတလေ ပြုံးနေတတ်ပြီး တစ်ခါတလေတော့လည်း ဘာစကားမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေတတ်တယ်...

ဇန်နဝါရီ ၁၇ ရက်။ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုအားလုံးအရ သူဟာ ပုံမှန်ပဲလို့ ပြနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခြောက်ယောက်စလုံး ဒီကလေးဆီမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာ ရှင်းပြဖို့ မတတ်နိုင်ကြဘူး...

ဇန်နဝါရီ ၁၉ ရက်။ သူ ပန်းချီတွေ စဆွဲတယ်။ သူ့မိဘတွေပြောပြချက်အရ သူဟာ အနုပညာဗီဇ လုံးဝမရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူဟာ သက်ဝင်လှပတဲ့ ပုံတူပန်းချီတွေကို ဆွဲနိုင်နေပြီ။

ဇန်နဝါရီ ၂၂ ရက်။ သူက စက္ကူနဲ့ ခဲတံတွေပဲ တောင်းနေတော့တယ်။ အစားမေ့ အိပ်မေ့နဲ့ကို တောက်လျှောက် ဆွဲနေတာ။ သူက ပုံတူတွေပဲ ဆွဲတယ်။ အရင်က ပုံမှန်မျက်နှာတွေကနေ အခုတော့ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ မျက်နှာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ...

ဇန်နဝါရီ ၂၅ ရက်။ နံရံတွေပေါ်မှာ သွေးစွန်းနေတဲ့ မျက်နှာတွေ ပေါ်လာတယ်။ သူ့ကုတင်ပေါ်မှာ စာကလေးအသေတစ်ကောင်ကို တွေ့ရပေမဲ့ သူ့လက်တွေကတော့ လုံးဝ သန့်ရှင်းနေတုန်းပဲ။ ဒါက ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်စေပြီး ဟိုတုန်းက ဇွန်းကိစ္စကို ပြန်သတိရမိစေတယ်...

ဇန်နဝါရီ ၂၆ ရက်။ နံရံပေါ်က ပြတင်းပေါက်တွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်ကုန်ပြီး လေလုံနေတဲ့ နံရံအလွတ်ကြီးပဲ ကျန်တော့တယ်။ မနေ့ညက လုံခြုံရေးကင်မရာထဲမှာ အရိပ်တစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်မိတယ်။ ဘယ်သူ့ဆီ အကူအညီတောင်းရမလဲ ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး။ ရဲတွေကိုလား? သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အရူးလို့ထင်ပြီး ဖမ်းသွားကြမှာပဲ...

ဇန်နဝါရီ ၃၀ ရက်။ ရစ်ချက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ငါးယောက်လုံး စိုးရိမ်နေကြတယ်။ နံရံတွေပေါ်မှာ ပုံတူပန်းချီတွေ ပိုတိုးလာတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး... မသိဘူးဗျာ... ရစ်ချက်ရဲ့ အလောင်းကိုလား?

ဇန်နဝါရီ ၃၁ ရက်။ ကျွန်တော် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရမယ်! ထွက်ခွာခွင့် တင်ရမယ်! ဒီကလေး ရောဂါနဲ့ ဆုံးပါးသွားတဲ့အထိ... မဟုတ်သေးဘူး... ကျွန်တော် အလုပ်ထွက်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်!

ဖေဖော်ဝါရီ ၁ ရက်။ ကျွန်တော် လွတ်မြောက်နိုင်မယ် မထင်တော့ဘူး။ ဒီအဆောက်အအုံထဲကနေ ထွက်ပေါက်ကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး... တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီမှတ်စုကို ဖတ်မိရင် ကျွန်တော့်စကားကို မှတ်ထားပါ။ သူက (ဒီစာကြောင်းမှာ သွေးကွက်များ ဖုံးနေသည်) ကို ကြောက်တာ! မင်းမှာ အခွင့်အရေးရှိရင် သူ့ကို သတ်လိုက်ပါ! တွေဝေမနေနဲ့! မဟုတ်ရင် သေရမှာက မင်းပဲ! ...]

ဖုန်းပုကျွယ်နှင့် ဝမ်တန်ကျီတို့သည် ထောင့်ချိုးတစ်ခုသို့ ကွေ့လိုက်ကြသည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ စင်္ကြံလမ်းမှာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တံခါးများမရှိဘဲ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော နံရံများသာ ရှိတော့သည်။ မီတာအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် လမ်းဆုံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာကြသည်။ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှ အကြောင်းအရာများကို စဉ်းစားပြီးနောက် ဖုန်းပုကျွယ်က ဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ သူက တတ်နိုင်သမျှ မကြောက်စရာကောင်းအောင် ပြောပြသော်လည်း တန်ကျီလေး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထနေဆဲပင်။

"ငါတို့ ရင်ဆိုင်ရမှာက သရဲမဟုတ်ဘူး။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညစ်ညမ်းမှုဒဏ်ခံစားရပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရပြီးနောက်မှာ စွမ်းအားထူးတွေ ရရှိသွားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ" ဖုန်းပုကျွယ်က နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ဒါက ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အနှစ်ချုပ်ပဲ"

"ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေက ဘာအသုံးဝင်မှာမလို့လဲ" ဝမ်တန်ကျီ၏ အသံမှာ ဖိအားအတော်အတန် ခံစားနေရကြောင်း သိသာနေသည်။

"ပထမအချက်က စိတ်ပညာအရပေါ့... ရန်သူက လူသားတစ်ယောက်မှန်း သိသွားရင် မင်းရဲ့ ကြောက်စိတ် လျော့သွားနိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒုတိယအချက်ကတော့... တကယ့်အဓိပ္ပာယ်က သူ့မှာ ရုပ်ခန္ဓာရှိနေတဲ့အတွက် ငါတို့ သူ့ကို ရှင်းထုတ်ပစ်လို့ ရတယ်ဆိုတာပဲ"

"ဟေး... ဒီဒိုင်ယာရီ ရေးခဲ့တဲ့လူနဲ့ တခြားသားကောင်တွေလည်း အဲဒီလို မကြိုးစားခဲ့ဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား" ဝမ်တန်ကျီ ထိတ်လန့်သွားသည်။ "သူတို့က လူအများကြီးလေ မဟုတ်ဘူးလား"

"သူတို့က 'ပေါက်ကွဲစေသော နတ်ဘုရားလက်သီး' ကိုမှ မတတ်တာ" ဖုန်းပုကျွယ်က ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွယ်ကော... ငါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတုန်းပဲ... တကယ်လို့ ငါတို့ ဒီစွမ်းရည်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မပွင့်ခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ ပဟေဠိကိုလည်း မဖြေရှင်းခဲ့ရင် အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်လာမှာလဲ"

"အဲဒါဆိုရင်တော့ သူ့ကိုတွေ့တဲ့အခါ ငါတို့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်ရလိမ့်မယ်" ဖုန်းပုကျွယ်က သူ့ဘာသာ ပြန်မေးရင်း "ပြေးမလား ဒါမှမဟုတ် အသက်ကို စတေးပြီး တိုက်မလားပေါ့" သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ "တကယ်လို့ ပဟေဠိကို မဖြေရှင်းခဲ့ရင် သူ့ကိုတွေ့တဲ့ လက်တွေ့အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရမှာပဲ။ ဥပမာ - ငါတို့ရဲ့ အသက် (Survival Value) ဘယ်လောက် လျော့သွားမလဲ ဆိုတာမျိုး။ ကြောက်စိတ် ဒါမှမဟုတ် သေဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ အခက်အခဲအဆင့်က ပိုတက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့က ဇာတ်လမ်းကို သိထားပြီဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အသုံးမကျမှန်း သိတဲ့အတွက် သူ့ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ မလိုဘဲ ထွက်ပြေးရမယ်ဆိုတာ သိနေပြီ။ သူက ငါတို့ကို တော်တော်လေး ဒုက္ခပေးနိုင်တဲ့သူပဲ။ အဲဒီတော့ ဒီဇာတ်လမ်းကို အဆုံးသတ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေထဲမှာ ထွက်ပြေးတဲ့နည်းလမ်းလည်း ပါလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ရဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရင် ပဟေဠိမဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အခြေအနေနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဝမ်တန်ကျီက ဆိုသည်။

"မဟုတ်ဘူး... မတူဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ မင်း ဒုတိယအခန်းမှာ စွမ်းရည်တစ်ခု ရခဲ့တယ်လေ။ တတိယအခန်းမှာလည်း သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ငါတို့ သိခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတော့ သူ့ကို အခု သတ်ပစ်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ထွက်ပြေးပြီး ဇာတ်လမ်းအဆုံးသတ်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အရေးက အများကြီး ပိုများသွားပြီ"

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါ့စွမ်းရည်က အောင်မြင်ဖို့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတာကို ထားပါဦး။ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာကြောင်းက သွေးကွက်တွေ ဖုံးနေတယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"စနစ်က ရိုးရှင်းတဲ့ ဆက်စပ်တွေးခေါ်မှု တစ်ခုကို စီစဉ်ထားတာပါ။ ဒိုင်ယာရီထဲက မှတ်စုတွေနဲ့ အဲဒီကလေးရဲ့ အမူအကျင့်တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ရင်... မင်းရဲ့ စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးအောင်လုပ်တဲ့ တခြားအမှိုက် အသေးစိတ်တွေကို ဖယ်လိုက်ရင် မှတ်စုထဲက အကြောင်းအရာတွေက 'Lost Tapes' (၁) လိုပဲ ရှင်းနေတာပဲ"

သူတို့ ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် အကွေ့တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ကျယ်ဝန်းသော ဧည့်ခန်းမကြီး (Lobby) တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မျက်နှာကြက်မှာ စင်္ကြံလမ်းထက် ပို၍ မြင့်မားသည်။ မီးအလင်းရောင် ကောင်းမွန်သော်လည်း နံရံများတွင် တံခါး သို့မဟုတ် ပြတင်းပေါက်ဟူ၍ လုံးဝမရှိချေ။

"ဇန်နဝါရီ ၁၆၊ စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရွှေ့နိုင်တယ်။ ဇန်နဝါရီ ၁၉၊ မွေးရာပါ စွမ်းအားထူးတွေ နိုးထလာတယ်။ ဇန်နဝါရီ ၂၅၊ စိတ်စွမ်းအားကို သုံးပြီး သက်ရှိတွေကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်လာတယ်။ ဇန်နဝါရီ ၃၀၊ ပိုကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လူတွေကိုပါ ကိုင်တွယ်နိုင်လာတယ်။ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၊ မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို သတ်ဖြတ်နေပြီ" ဖုန်းပုကျွယ်က အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြသည်။ "သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်နဲ့ ပတ်သက်တာက ဇန်နဝါရီ ၂၆ မှတ်တမ်းမှာ ရှိတယ်။ ငါတို့ ဒီမှာ မြင်နေရတာနဲ့ အတူတူပဲ" သူ ခေတ္တရပ်ကာ "သူက နေရောင်ခြည်ကို ကြောက်တာ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက အရမ်း..." ဝမ်တန်ကျီက "လင်းနေတာပဲ" ဟု မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဖုန်းပုကျွယ်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မီးချောင်းအလင်းရောင်လေ၊ နေရောင်မဟုတ်ဘူး" ဖုန်းပုကျွယ်က ရှင်းပြသည်။ "လူနာခန်းနဲ့တူတဲ့ ပထမဆုံးအခန်းထဲကို ဝင်တုန်းက တစ်ခုခု မူမမှန်တာကို ငါခံစားမိတယ်။ လတ်ဆတ်တဲ့ သွေးနံ့အပြင် လူနာခန်းနဲ့ စင်္ကြံလမ်းမှာ ပြတင်းပေါက်တွေ မရှိဘူး။ ဒါက အဆောက်အအုံ ဗိသုကာပညာရဲ့ အခြေခံစည်းမျဉ်းတွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒီအဆောက်အအုံက မြေအောက်မှာ ရှိနေတာလားလို့ ငါ သံသယဝင်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီနောက် ဒုတိယနဲ့ တတိယအခန်းတွေမှာလည်း ပြတင်းပေါက် မရှိတာကို တွေ့ရပြန်တယ်။ ဘာလို့လဲ?" ဖုန်းပုကျွယ် ခေတ္တနားလိုက်သည်။

"ဒီအခန်းတွေရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တည်ဆောက်ပုံကို ငါ နားလည်နိုင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဇာတ်လမ်းအရ ဒါက ဆေးရုံလေ။ တံခါးတွေ ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ဒီလိုမြင်ကွင်းတွေ မြင်ရတာက ကွေးညွတ်နေတဲ့ အာကာသ (Twisted space) ကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒါဟာ သဲလွန်စတစ်ခုဆိုတာ ငါ နားလည်သွားတယ်။" သူက ခေါင်းပေါ်ရှိ မီးချောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း "တကယ်တော့ ဒီမီးတွေကလည်း သဲလွန်စပဲ။ သူက နေရောင်ကို ကြောက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ အလင်းရောင် လိုတာလဲ? အကြောင်းပြချက် နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက သူက အမှောင်ထဲမှာ မျက်စိမမြင်ရလို့ သွားလာဖို့ အလင်းလိုတာ၊ ငါတို့လိုပေါ့။ ဒုတိယကတော့ သူဟာ နေရောင်ကိုရော အမှောင်ထုကိုပါ ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်နေတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမှောင်ထဲမှာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေလို့ပဲ..."

ရုတ်တရက်ပင် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ရယ်သံမှာ သူတို့နှင့် မနီးမဝေးမှ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ယခုအခါ ထိုရယ်သံ၏ အရင်းအမြစ်မှာ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိသွားကြပြီ။ သရဲမဟုတ်ဘဲ သွေးဖြင့် ပန်းချီဆွဲရသည်ကို ဝါသနာပါသော ကလေးတစ်ယောက်။

သူ့စိတ်ကို ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ဝမ်တန်ကျီ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်လာပြီး အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။ သစ်သီးလှီးဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ့လက်ဖဝါးမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေ၏။

"ဓားကို သိမ်းလိုက်။ အဲဒါက သုံးစားလို့ မရဘူး" ဖုန်းပုကျွယ်က ပြောသည်။

"ကျွယ်... ကျွယ်... ကျော... မင်း... မင်းမှာ..."

"အေး... ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိတယ်" ဖုန်းပုကျွယ်က ဧည့်ခန်းမကြီးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ "ဟိုအလယ်က နံရံကို မင်းရဲ့ စွမ်းရည်သုံးပြီး ဖောက်ချလိုက်"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဤဇာတ်လမ်း၏ BOSS ဖြစ်သော ကောင်လေးသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူသည် လူနာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့နှင့် နှစ်မီတာ သုံးမီတာခန့်သာ ဝေးသော နေရာတွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် မီးရောင်အောက်တွင် ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဝေဝါးနေသော အရိပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲပင်။

သူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်နှာကြက်၊ နံရံနှင့် ကြမ်းပြင်များမှာ သွေးစွန်းနေသော မျက်နှာများဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။ မီးရောင်ပင်လျှင် အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ ဤမြင်ကွင်းသည် မည်သူ့ကိုမဆို အော်ဟစ်သွားစေနိုင်သော်လည်း ဖုန်းပုကျွယ်မှာမူ တွေဝေမနေချေ။ သူသည် ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လေးပေခန့်သာရှိသည့် ကောင်လေးထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"နံရံကို ဖောက်!" ဝမ်တန်ကျီသည် ဖုန်းပုကျွယ် ညွှန်ပြသော ဘက်သို့ ခုန်အုပ်ကာ ပြေးသွားသည်။ အမှန်တော့ သူ ကြောက်လန့်တကြား ခုန်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ပြေးပြီးနောက် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ဂျယ်လီကဲ့သို့ ပျော့ခွေနေသလို ခံစားရသည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖုန်းပုကျွယ်သည် ကောင်လေးကို မထိရသေးခင်မှာပင် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားကာ နံရံနှင့် ဆောင့်မိပြီး သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။ ကားတစ်စီးနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း ဒါဟာ ဂိမ်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ကစားသမားများသည် တကယ့် နာကျင်မှုကို ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။ Thriller Paradise တွင် မည်မျှပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိုက်ခံရပါစေ၊ ရထားနှင့်ပင် ကြိတ်ခံရပါစေ ကစားသမား ခံစားရမည့် အမြင့်ဆုံး နာကျင်မှုအဆင့်မှာ လက်သည်းကို တူနှင့် ထုလိုက်ရုံမျှသာ ရှိသည်။

ဝမ်တန်ကျီသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ နံရံဆီသို့ ပို၍ အစွမ်းကုန် ပြေးတော့သည်။ ကောင်လေးသည် တန်ကျီ ဘာလုပ်ချင်သည်ကို သိပုံရသော်လည်း သူသည် ကိုယ်ပျောက်ခရီးသွားခြင်း (Teleportation) ကို မသုံးတတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် နောက်မှ လိုက်ပြေးရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ ထိုကလေးသည် တယ်လီပို့လောက် မြန်သော အရှိန်မျိုး မရနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ ပြေးပုံမှာလည်း ထူးဆန်းနေသည်။ ကြိုးဆွဲရုပ်တစ်ခုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုးများဖြင့် လှုပ်ရှားပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

လက်တစ်ဖက်က ကောင်လေး၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ BOSS လေးက ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်းပုကျွယ် ပြန်ထလာပြီး သူ့ကို ဖမ်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖုန်းပုကျွယ်သည် အရပ်အမောင်း ပိုသာသည့်အတွက် လေးပေသာရှိသော ကောင်လေးမှာ ပိုမြန်နေလျှင်ပင် အနီးကပ်အကွာအဝေးတွင် လိုက်ဖမ်းနိုင်သေးသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်တန်ကျီက စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ညာလက်သီးမှာ လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နံရံကို ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။ အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသော်လည်း နံရံမှာ ကြီးမားသော ပစ်မှတ်ဖြစ်သည့်အတွက် လွဲချော်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ကံဇာတာကလည်း ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ ဤတိုက်ကွက်မှာ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

နံရံမှာ တကယ်ပင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး တစ်မီတာခန့် အချင်းရှိသော အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားသည်။ ထူးဆန်းစွာ တောက်ပလွန်းနေသော နေရောင်ခြည်သည် အပေါက်မှတစ်ဆင့် ဧည့်ခန်းမကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုခဏမှာပင် ဧည့်ခန်းမရှိ သွေးစွန်းနေသော မျက်နှာများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကောင်လေးသည် နေရောင်ခြည်နှင့် ဝေးရာသို့ သေမတတ် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကျွယ်က သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်အတွက် မလွတ်နိုင်ခဲ့ချေ...

"တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ငါ့ရဲ့ အသက် (Survival Value) ၈၄ ရာခိုင်နှုန်း လျော့သွားတယ်! အခုတော့ ငါ့အလှည့်ပဲ။" ဖုန်းပုကျွယ် ထရပ်လိုက်ပြီး ကောင်လေးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တမင်တကာ ဆွဲချလိုက်သည်။ အခုတော့ ထိုကောင်လေးမှာ ပြန်လည် မခုခံနိုင်တော့ချေ။ ဖုန်းပုကျွယ်သည် အားနေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်မှ သွေးစများကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ ကောင်လေး၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲကာ နေရောင်ခြည်ဆီသို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

"ဒီ BOSS က တော်တော် သန်တာပဲ။ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေ သုံးပြီး သူ့ကို ထိရင်တောင် သူ့ကို သတ်နိုင်ဖို့ ခက်ဦးမယ်လို့ ငါထင်တယ်"

နောက်ဆုံးတော့ ဝမ်တန်ကျီ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ "တကယ်လို့ ငါ နံရံကို မဖောက်နိုင်ခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် အပြင်မှာ နောက်ထပ် နံရံတစ်ခု ရှိနေခဲ့ရင် ဘာဆက်လုပ်မလဲ"

"အပြင်မှာ အမှောင်ကြီးဆိုရင် မင်း အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေလို့ ရတယ်။ တကယ်လို့ နောက်ထပ် စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ရှိနေရင်လည်း အဲဒီထဲကို ပြေးဝင်သွားလိုက်ရုံပဲ။ နံရံကို မဖောက်နိုင်ရင်လည်း လွတ်အောင်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရမှာပေါ့" ဖုန်းပုကျွယ်က လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောသည်။ "ဒါကို ငါ သေချာပေါက် သိနေလို့ မင်းကို စွမ်းရည်သုံးခိုင်းတာ။ ဒီလို ဆေးရုံဧည့်ခန်းမမျိုးမှာ အပြင်အဆင်နဲ့ ပင်မတံခါး တည်နေရာကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် ဘယ်ဘက်က ထွက်ပေါက်လဲဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ ရတယ်။ ကြည့်လေ... ဘေးနှစ်ဖက်မှာ စင်္ကြံတွေရှိပြီး ငါတို့နောက်က နံရံက ပိတ်ထားပေမဲ့ ပြတင်းပေါက်ဟောင်းတွေရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုတော့ မြင်နေရတုန်းပဲ..."

သူသည် BOSS ကို မချီကာ နံရံပေါက်မှ ဝင်လာသော နေရောင်ခြည်အောက်သို့ ထိုးပြလိုက်သည်။

"ကျွယ်ကော... ဒါက နည်းနည်း ရက်စက်လွန်းရာ မကျဘူးလား" ဝမ်တန်ကျီက နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးအစုံနဲ့ ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေတဲ့ ကလေးရဲ့ ကိုယ်လုံးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ဒါက လွန်သွားပြီ" ဖုန်းပုကျွယ်က ပြန်ဖြေသော်လည်း ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိချေ။ ဒါကတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အခုထိ သူစွဲကိုင်ထားတဲ့ အလုပ်အပေါ် ထားတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားပဲ။ မိမိအမှားကို နှိမ့်ချစွာ ဝန်ခံသော်လည်း ပြင်ဆင်ရန် အစီအစဉ် မရှိခြင်းပင်။

"အခု ငါ သူ့ကို ပြန်ချထားပေးပြီး ဆေးရုံထပ်တက်ခိုင်းလို့ ရတယ်၊ ပြီးရင် ငါတို့ ဒီအပေါက်ကနေ ပြေးထွက်သွားလိုက်ရင် ဇာတ်လမ်းက ပြီးသွားမှာပဲ" ဖုန်းပုကျွယ်က ပြောသည်။ "ငါ မင်းကို ပြောသားပဲ၊ ဒါက အားကောင်းတဲ့ BOSS တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ဇာတ်လမ်းကို ငါတို့ အပြည့်အဝ နားလည်ထားပေမဲ့ သူ့ကို နှိမ်နင်းဖို့ကတော့ တော်တော် ခက်ဦးမှာပဲ။ ငါထင်တာတော့ သူ့ကို သတ်ပြီး ဇာတ်လမ်းအဆုံးသတ်နိုင်ရင် ထွက်ပြေးတာထက် အတွေ့အကြုံ (EXP) ပိုရလိမ့်မယ်"

"ဘာ? မင်းက ဘယ်တုန်းက အတွေ့အကြုံ (EXP) တွေကို ဂရုစိုက်သွားတာလဲ" ဝမ်တန်ကျီ မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကျွယ်သည် BOSS ကို နေရောင်အောက်တွင် ပို၍ မြှင့်တင်ရင်း ပါးစပ်ထောင့်စွန်းကို ကွေးညွတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အခု ငါ့မှာ Thriller Paradise ကို သေချာကစားဖို့ အနည်းဆုံး အကြောင်းပြချက် သုံးခု ရှိလာပြီ။

ပထမ... သိုးမွှေးဆိုတာ သိုးဆီကပဲ ရတာ။ ဒီဂိမ်းစက် (Game cabin) ထဲကို ငါရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဂိမ်းကစားပြီး ပြန်ရှာချင်တယ်။

ဒုတိယ... ဒီကျပန်းဇာတ်လမ်းတွေက တော်တော်ကောင်းတယ်။ ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ ဖတ်ရသလောက်တော့ စနစ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အချက်အလက်အရင်းအမြစ်တွေ ရှိတယ်။ ကစားသမားတွေဆီက မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး ဇာတ်ကွက်တွေ ဖန်တီးပေးတာ။ နောင်မှာ အများအပြားပါဝင်တဲ့ ရှင်သန်ရေးမုဒ် (Multiplayer Survival Mode) မှာ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိလာဦးမှာ။ အဲဒီအခါကျရင် ငါ့ဝတ္ထုတွေအတွက် လိုအပ်တဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကို ဒီဂိမ်းထဲကနေ စုဆောင်းလို့ရတာပေါ့။

တတိယ... ငါ့ရဲ့ 'ကြောက်စိတ်' ကို ဆက်ရှာဖို့အတွက်ပဲ!"

စကားအဆုံးတွင် ဖုန်းပုကျွယ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်လိုက်ပြီး ဝမ်တန်ကျီကို လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။ ဝမ်တန်ကျီက သူ့အချက်ပြမှုကို နားလည်သဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ သစ်သီးလှီးဓားကို ပေးလိုက်သည်။

"ကြည့်ရအောင်... ဒီ BOSS ကို သတ်ပြီးရင် ငါတို့ အတွေ့အကြုံ (EXP) ဘယ်လောက်တောင် ရမလဲဆိုတာ"

ဖုန်းပုကျွယ်သည် ဓားကို ယူလိုက်ပြီး စတင် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်...