အခန်း (၄၅) - တောင်ပေါ်ကန်နှင့် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ စံအိမ် (၁၂)
စံအိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အောင်မြင်ချောမွေ့ခဲ့သည်။ မှော်စက်ဝိုင်း ပျက်ပြယ်သွားပြီးနောက် ‘အာရှာ’ စံအိမ်ကြီးသည် ပုံမှန်အိမ်တစ်လုံးအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။ အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲများကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရ၏။ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပန်းချီကားများအားလုံးသည် ကလေးကောက်ကြောင်းဆွဲထားသည့် ပန်းချီများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ စိတ်ကူးယဉ် အာကာသနယ်မြေမှာလည်း သဘာဝအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ငါးယောက်သား ဧည့်ခန်းရှိ အိမ်အဝင်ဝသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လုံအောက်မင်က တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ရာ အေးစက်သော လေအေးများ အခန်းထဲသို့ ဝေ့ဝဲဝင်ရောက်လာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် နှင်းမုန်တိုင်း တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ထိုငါးယောက်မှာ စံအိမ်ထဲတွင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆက်မနေလိုတော့ချေ။
သူတို့အုပ်စု အရှေ့တံခါးမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် စနစ် (System) ထံမှ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
“လက်ရှိ မစ်ရှင် ပြီးဆုံးပါသည်။ ပင်မမစ်ရှင် (Main Quest) ပြီးဆုံးပါသည်။”
မက်ဒလင်း အာရှာ၏ အလောင်းကို ထမ်းလာသော ဖုန်းပုကျွယ်မှာလည်း “ဖုံးကွယ်ထားသော မစ်ရှင်ပြီးဆုံးပါသည်” ဟူသော အသိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“အော်... သူ့ကို အိမ်ထဲကနေ ထမ်းထုတ်လာခိုင်းတာပဲကိုး” ဖုန်းပုကျွယ်က အလောင်းကို မြေပြင်ပေါ် ချထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုအလောင်းသည် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်သောနှုန်းဖြင့် ပုပ်ပွလာပြီး အရိုးစုဖြစ်သွားကာ မကြာမီမှာပင် ပြာမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သတိမထားမိနိုင်လောက်သည့် စွမ်းအင်ဝေ့ဝဲမှုလေးတစ်ခုသည် လေထဲတွင် ကခုန်ရင်း နီမြန်းနေသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားသည်။
“သင်သည် ဇာတ်လမ်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီးပါပြီ။ နောက်ထပ် စက္ကန့် ၆၀ အတွင်း ဤနေရာမှ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးပါမည်။”
“ကောင်းကောင်း ကစားနိုင်ခဲ့ကြတယ်” ဟု ‘ရယ်မောသော ဝိညာဉ်’ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“တကယ်ပါပဲ၊ တော်တော်လေး ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့တယ်” ဟု ဖုန်းပုကျွယ်ကလည်း ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
လုံအောက်မင်က ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဟူး... ဒီဇာတ်လမ်းက တကယ်ကို တစ်မျိုးကြီးပဲ။ ကြောက်စရာတွေနဲ့ ချည်း ပြည့်နေတာ။ ဒီတစ်ခါ ငါ့ရဲ့ ထိတ်လန့်မှုအဆင့် (Terror Rating) ကတော့ စုတ်ပြတ်နေမှာ သေချာတယ်”
“အစ်ကိုကြီးလုံရာ... အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို မျှော်လင့်နေသေးတာလား။ ကျွန်တော်ဆိုရင် အမြဲတမ်းလိုလို ‘ကြောက်လန့်တုန်ရီခြင်း’ ဒါမှမဟုတ် ‘အသိစိတ်လွတ်အောင် ကြောက်လန့်ခြင်း’ တွေပဲ ရနေတာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကောင်းဆုံးစံချိန်ကတောင် ‘ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း’ ပဲရှိတာ၊ အဲဒါတောင် တစ်ခါပဲ ရဖူးသေးတယ်” ဟု ရှောင်ထန် (Xiao Tan) က ဆိုသည်။
“သွားပြီနော်” ‘ဖြတ်ကျော်မိုးစက်’ (Passing Rain) က ခပ်အေးအေးပင် နှုတ်ဆက်ကာ ‘ရယ်မောသော ဝိညာဉ်’ ၏ ပုခုံးကို ပုတ်၍ ထွက်ခွာမည့်အကြောင်း အရိပ်အယောင်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လူအများရှေ့မှ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။
‘ရယ်မောသော ဝိညာဉ်’ က သုံးယောက်သားကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။ “တာ့တာ” ထို့နောက် သူမက ရှောင်ထန်ကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့... မင်းရဲ့ ဓာတ်မီးအတွက် ကျေးဇူးပဲနော်” ရှောင်ထန် ပြန်မဖြေရသေးမီမှာပင် သူမသည်လည်း အလင်းဖြူတစ်ခုနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဖုန်းပုကျွယ်ကလည်း “ငါတို့လည်း သွားကြစို့။ ဆုလာဘ်တွေ တွက်ချက်ပြီးရင် နောက်တစ်ပွဲအတွက် တန်းစီကြမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုဖုန်း” လုံအောက်မင်က ကြားဖြတ်ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တော့ ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်နဲ့ပဲ နားတော့မယ်။ ကျွန်တော် ည ၁၁:၄၀ ကတည်းက လော့ဂ်အင်ဝင်ခဲ့တာ။ အစ်ကိုတို့ မလာခင် ၁၀ နာရီလောက် ကစားပြီးပြီ၊ ဒီဇာတ်လမ်းကလည်း ၃ နာရီကျော် ကြာသွားတော့... ဆက်ကစားရင် မနက်ဖြန် ခေါင်းကိုက်တာကို အလူးအလဲ ခံရလိမ့်မယ်”
“ကောင်းပြီလေ၊ နောက်မှတွေ့ကြတာပေါ့ အစ်ကိုကြီးလုံ” ဖုန်းပုကျွယ်နှင့် ဝမ်ထန်ကျီတို့က အစ်ကိုကြီးလုံကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သုံးယောက်သား ဇာတ်လမ်းထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ တောင်ပေါ်ကန်ဘေးရှိ ထိုအထီးကျန် စံအိမ်ကြီးနံဘေးမှ ဆောင်းဦးလေများ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေသည်။ ဤကမ္ဘာသည် အမြဲတမ်းလိုပင် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုများဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။ သွေးရောင်လမင်းကြီးသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားသည်။ အရုဏ်ဦး မတိုင်မီ မှောင်ရီပျိုးချိန်၌ ‘အာရှာ’ စံအိမ်ကြီး၏ တံခါးဝသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အားတစ်ခုကြောင့် ပြန်လည်ပိတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။
လုံအောက်မင်သည် ဂိမ်းမှ မထွက်မီ သုံးသပ်ချက်မျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆုလာဘ်များကို နောက်တစ်ပွဲ မစခင်မှ ယူ၍ရသောကြောင့် ‘လော့ဂ်အင်ဝင်ရောက်ရာနေရာ’ (Log-in Space) တွင် ထားခဲ့ခြင်းမှာ ပြဿနာမရှိပေ။ သူ ဂိမ်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် အဖွဲ့စာရင်းတွင် သူ၏အမည်မှာ မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားသည်။ ဖုန်းပုကျွယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို မစစ်ဆေးရသေးမီ သူငယ်ချင်းတောင်းဆိုမှု နှစ်ခု ရောက်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ နှိပ်ကြည့်လိုက်ရာ မမျှော်လင့်ဘဲ ‘ဖြတ်ကျော်မိုးစက်’ နှင့် ‘ရယ်မောသော ဝိညာဉ်’ တို့ဆီမှ ဖြစ်နေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ထန်ကျီက အဖွဲ့ချက်တင် (Team Chat) ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောသည်။ “အစ်ကိုကျွယ်!”
“ငါသိတယ်၊ သူတို့ မင်းကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် အပ်လိုက်တယ်မလား” ဖုန်းပုကျွယ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောချလိုက်သည်။
“အစ်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ” ဟု ရှောင်ထန်က မေးသည်။ “အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ သူတို့ အစ်ကို့ကိုလည်း အပ်မှာပေါ့”
“မင်းက ဖတ်ရလွယ်တဲ့လူစားမျိုးပဲကိုး” ဖုန်းပုကျွယ်က ပြောသည်။ “ဒါနဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ”
“လှတဲ့ မိန်းကလေးတွေဆီက သူငယ်ချင်းအပ်တာ ခံရတာ စိတ်မလှုပ်ရှားစရာလားဗျ” ဝမ်ထန်ကျီက တရားသဖြင့် လေသံဖြင့် ပြန်မေးသည်။
“မင်းက အပြင်လောကမှာ တကယ့်လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတာတောင် ဒီလောက်အပေါ်ယံဆန်နေတုန်းပဲလား” ဖုန်းပုကျွယ်က မေးခွန်းထုတ်သည်။ “နောက်ပြီးတော့ ဂိမ်းထဲမှာ ရုပ်ပြင်လို့ရတာပဲ၊ သူတို့က အပြင်မှာ ရုပ်ဆိုးချင်လည်း ဆိုးမှာပေါ့”
“အစ်ကိုကျွယ်ရာ... လူတွေကို အဲဒီလိုပဲ ဆက်ဆံနေရင် အစ်ကို တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေလိမ့်မယ်...”
“ငါ့ဘဝမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်မဖြစ်ထက် စဉ်းစားစရာ တခြားမေးခွန်းတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်” ဖုန်းပုကျွယ်က ပြန်ချေပသည်။ “ဒါ့အပြင် ငါ အသက် ၁၀ နှစ်ကတည်းက ဘယ်အရာကိုမဆို အဆိုးဆုံးကနေ ကြိုတွေးထားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။ အဲဒါမှ ပြဿနာတိုင်းကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ” သူပြောသည့် လေသံမှာ အမှန်တကယ်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။ “ကြည့်လေ... ငါ့မိဘတွေ ဆုံးတုန်းကရော၊ ငါ့မှာ ပျောက်ကင်းအောင် ကုလို့မရတဲ့ ရောဂါရှိမှန်း သိလိုက်ရတုန်းကရော ငါ ဘယ်လောက် တည်ငြိမ်ခဲ့လဲ”
“ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ...” ရှောင်ထန်မှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားကာ နှုတ်ခမ်းများသာ တဆတ်ဆတ် တုန်နေတော့သည်။
“ဒါနဲ့... အဲဒီ အမျိုးသမီး စစ်သည်တော်ကတော့ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူမဟာ အစ်ကိုကြီးလုံထက် ပိုသန်မာတယ်လို့ ငါ ယုံယုံကြည်ကြည် ပြောနိုင်တယ်” ဖုန်းပုကျွယ်က အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်၏ သူငယ်ချင်းတောင်းဆိုမှုကို လက်ခံရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အခုထိ ငါတို့ ကစားသမား အနည်းငယ်နဲ့ပဲ တွေ့ရသေးပေမဲ့ သူမကတော့ အတော်ဆုံးပဲ”
“နောက်ပွဲကျရင် သူတို့ကို ခေါ်လိုက်ရမလား” ဝမ်ထန်ကျီက မေးသည်။
“မခေါ်ပါနဲ့။ ငါ ခုနကတင် ကစားသမားအသစ်တွေနဲ့ ပိုတွေ့ဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောထားတာကို မင်းက အဲဒါနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အကြံပေးနေပြန်ပြီ”
“အော်... ဟုတ်သားပဲ” ဝမ်ထန်ကျီက ဆိုသည်။ “ငါတို့က လေးယောက်အဖွဲ့ ဖြစ်သွားရင် အများဆုံးမှ သူစိမ်းနှစ်ယောက်ပဲ တွေ့ရမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်သူမှ ပါလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို အရင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ပြီးရင် ငါ မင်းကို လှမ်းခေါ်မယ်၊ မင်း ခဏသွားနားနေတော့” ဖုန်းပုကျွယ်က ပြောသည်။
“နားလည်ပြီ၊ ကျွန်တော်လည်း သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ဟု ဝမ်ထန်ကျီက ပြန်ဖြေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ‘ဖြတ်ကျော်မိုးစက်’ သည် သူမ၏ လော့ဂ်အင်ဝင်ရာနေရာ၌ ရှိနေပြီး ‘ရယ်မောသော ဝိညာဉ်’ နှင့် စကားပြောနေသည်။
“မမ... သူတို့ ကျွန်မတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတောင်းဆိုမှုကို လက်ခံလိုက်ပြီ” ဟု ‘ရယ်မောသော ဝိညာဉ်’ က ဆိုသည်။ “ဟို အစ်ကိုကြီးလုံကတော့ လက်ခံပြီးတာနဲ့ ဂိမ်းထဲက ထွက်သွားတယ်”
“ငါ့ဆီမှာလည်း တူတူပဲ” ဟု ‘ဖြတ်ကျော်မိုးစက်’ က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“ဟဲဟဲ... မမ သတိထားမိတယ် မဟုတ်လား” ‘ရယ်မောသော ဝိညာဉ်’ က မေးသည်။ “ဟို ဖုန်းပုကျွယ် ဆိုတဲ့လူလေ”
“အင်း... သူက အဲဒီဝတ္ထုရေးဆရာပဲ။ သူ့နာမည်မှာ ‘ပုကျွယ်’ ပါသလို၊ သူက သိပ်မနာမည်ကြီးဘူးလို့ ပြောတာကလည်း အဲဒီစာရေးဆရာရဲ့ စရိုက်နဲ့ ကွက်တိပဲ”
“မမပြောတာ ဟုတ်နိုင်ပေမဲ့ နာမည် (IGN) တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ အတည်ပြုလို့ မရသေးဘူးလေ” ဟု ‘ဖြတ်ကျော်မိုးစက်’ က မှတ်ချက်ပေးသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ‘စာရေးဆရာကြီး’လို့ ခေါ်တာကတော့ ‘ပုကျွယ်’ လုပ်လေ့ရှိတဲ့ အပြုအမူမျိုးပဲ။ နောက်ပြီး ငါ သူက ဝတ္ထုရေးဆရာလားလို့ မေးတုန်းက သူ့ရဲ့ ဟန်မဆောင်တတ်တဲ့ သူငယ်ချင်းက အတည်ပြုပေးသွားတာလေ။ ဒါတောင်မှ အဲဒါကို ရာနှုန်းပြည့် အမှန်တရားလို့တော့ ယူဆလို့ မရသေးဘူး”
“ဟီးဟီး... တကယ်လို့ သူသာ အဲဒီလူ ဖြစ်နေရင်ရော” ‘ရယ်မောသော ဝိညာဉ်’ က ကောက်ကျစ်သော ရယ်သံဖြင့် မေးသည်။
“သူဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ ပြီးတော့ နင်က ဘာလို့ အဲဒီလို ရယ်နေရတာလဲ”
“မမက သူ့ရဲ့ အမာခံပရိသတ် မဟုတ်ဘူးလား။ ကိုယ့်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ် (Idol) နဲ့ တွေ့ရတာ ပရိသတ်တိုင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အိပ်မက် မဟုတ်လား”
“ငါက သူ့ဝတ္ထုတွေကို ဖတ်ရတာ ကြိုက်ရုံပဲ” ‘ဖြတ်ကျော်မိုးစက်’ က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ငါ သူ့အကြောင်း ဘာမှမသိဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို ငါ့ရဲ့ Idol လို့ ခေါ်လို့ရမယ် မထင်ဘူး။ နောက်ပြီး... နင်ပြောသလိုသာဆိုရင် သူ့ကို ငါမသိတာက ပိုတောင် အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံသေးတယ်”
‘ရယ်မောသော ဝိညာဉ်’ က ခေါင်းခါရင်း “အင်း... တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်... ‘ကြည်ညိုလေးစားမှုဆိုတာ နားလည်မှုနဲ့ အဝေးကွာဆုံး ခံစားချက်ပဲ’ ပေါ့ဟုတ်လား”
“ဘာသာခြားစကားနဲ့ ပြောလိုက်ရုံနဲ့ အဲဒါ အိုက်ဇန် ဆိုစုကေး ဆီက ကိုးကားချက်မှန်း ငါ မသိဘူး မထင်နဲ့” ‘ဖြတ်ကျော်မိုးစက်’ က သူမ၏ညီမလေးကို ဖွင့်ချလိုက်သည်။
“ဟွန့်... သူက မမရဲ့ Idol ပါ၊ ကျွန်မဟာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောင်ကျရင် မမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရုပ်ဆိုးအောင် လုပ်ထားလို့ သူ မမကို စကားမပြောဘဲ နေလိမ့်မယ်” ‘ရယ်မောသော ဝိညာဉ်’ က သူမ၏ မမ မမြင်နိုင်မှန်း သိလျက်နှင့် မော်နီတာကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်သည်။
“ငါက သိပ်ပြီး လူသိမများချင်လို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအစီအစဉ်က ပျက်သွားပြီ ထင်တယ်” ‘ဖြတ်ကျော်မိုးစက်’ က မှတ်ချက်ပေးသည်။ “မင်းက တော်တဲ့ ကစားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင် သူငယ်ချင်းအပ်တာတွေ အများကြီး ရလာဦးမှာပဲ။ ကံမကောင်းတာက ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ပြီးသွားရင် ရုပ်သွင်ကို ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါ့ကိုယ်ငါ ပိုရုပ်ဆိုးအောင် လုပ်ပြီး ဟိုလိုလို ဒီလိုလို လူတွေကို နှင်ထုတ်ပစ်ဦးမှာ”
‘ရယ်ဂူလေးရှင်း စတူဒီယို’ (Regulation Studio) ၏ နားနေခန်းတွင် ‘မရှုံးနိမ့်ခြင်း ချန်ပီယံ’ (Invincible Champion) သည် ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို သောက်နေသော်လည်း ထိုကော်ဖီကို ရန်ငြိုးတစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ၏ အိပ်စက်ခြင်းစနစ်ဖြင့် တာဝန်ချိန်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ နိုးကြားခြင်းစနစ်ဖြင့် မကစားမီ တစ်နာရီခန့် နားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကိုကြီး ချန်ပီယံ။ ဂိမ်းထဲမှာ သေလာတာလား” အသက် ၁၆ နှစ်ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်က သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။ သူသည် စတူဒီယိုမှ ကစားသမားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ၏ IGN မှာ ‘ကောင်းကင်ဝါးမြိုသော ဝိညာဉ်ဦး’ (Sky-swallowing Phantom Dawn) ဖြစ်သည်။ စတူဒီယိုတွင် ဝန်ထမ်းများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး IGN များဖြင့်သာ ခေါ်ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ ID များသည် ဂိမ်းတိုင်းတွင် တူညီနေတတ်ပြီး လုပ်ငန်းခွင် အမှတ်အသားတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ‘ရယ်ဂူလေးရှင်း’ ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းစတူဒီယိုတစ်ခုအတွက် သူတို့၏ IGN ကို သူများ လုယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုချေ၊ အကြောင်းမှာ ဆာဗာဖွင့်သည်နှင့် သူတို့က အရင်ဆုံး လော့ဂ်အင်ဝင်လေ့ရှိသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဂိမ်းကုမ္ပဏီများကပင် သူတို့အတွက် အကောင့်များကို ကြိုတင်ဖယ်ထားပေးတတ်သည်။
“အင်း... မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ငါ့အမှားကြောင့်ပါ။ သေပြီးတာနဲ့ နောက်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း တန်းစီလိုက်တာ၊ အဲဒါပြီးမှ ငါအရင် သေခဲ့တဲ့ဇာတ်လမ်းကို အဆင့်နိမ့်ကစားသမား ၃ ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီး ၂ ယောက်က ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ငါက အတွေ့အကြုံ (EXP) တစ်စက်မှ မရဘူး၊ ဆိုလိုတာက ငါ အဲဒီဇာတ်လမ်းမှာ ဘာမှမထူးခြားခဲ့ဘူးပေါ့...”
“သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အောင်မြင်သွားတာလဲ” ဟု ‘ဝိညာဉ်ဦး’ က မေးသည်။
“ငါလည်း အဲဒါကို စဉ်းစားနေတာ” ဟု ‘မရှုံးနိမ့်ခြင်း ချန်ပီယံ’ က ဆိုသည်။ “ငါထင်တာတော့... ငါဟာ လူသစ်လိုလို ဟန်ဆောင်နေတဲ့ ဝါရင့်ကစားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံလိုက်ရတာပဲ။ အဲဒီ အဆင့် ၁၁ ကစားသမား ဖုန်းပုကျွယ်လေ... သူက တမင်တကာ အသုံးမကျသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ငါ့ကို အထင်သေးအောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ငါ့ကို အပိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလို့ ထင်အောင်လုပ်ပြီး ဇာတ်လမ်းကို တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့တာပဲ...”
“အော်... ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ။ အစတုန်းက အစ်ကိုက တခြားလူတွေကို အပိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့ အစ်ကိုကိုယ်တိုင်က အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်သွားတာပေါ့” ဟု ‘ဝိညာဉ်ဦး’ က ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်... မင်း ဘယ်သူ့ဘက်ကလဲ” ‘မရှုံးနိမ့်ခြင်း ချန်ပီယံ’ က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျွန်တော် ဘာမှမပြောတော့ဘူး” ‘ဝိညာဉ်ဦး’ က ပြုံးလျက် ထရပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တော့ အိမ်ပြန်အိပ်တော့မယ်”
“ဘာလို့လဲ၊ မင်းရဲ့ တာဝန်ချိန် ပြီးပြီလား”
“မဟုတ်ဘူး၊ အသင်းခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော့်ကို သွားတော့ဆိုပြီး တစ်ရက် အားလပ်ရက် ပေးလိုက်တာ” ဟု ‘ဝိညာဉ်ဦး’ က ပြန်ဖြေသည်။
“ဘာ... ဒီလို စမ်းသပ်ကာလ (Closed Beta) ရက်တွေမှာ အားလပ်ရက် ရတယ်ဟုတ်လား” ‘မရှုံးနိမ့်ခြင်း ချန်ပီယံ’ မှာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ “မင်းလည်း အဆင့် ၂၀ ရောက်သွားပြီလား”
“မရောက်သေးပါဘူး၊ ၁၅ ပဲ ရှိသေးတယ်” ‘ဝိညာဉ်ဦး’ က ပုခုံးတွန့်ပြသည်။ “ဒီလိုလေ... ‘သတ်ဖြတ်ခြင်းဂိမ်း’ (Killing Game Mode) မှာ ကျွန်တော်က ‘အကြောက်တရားမရှိ ချန်ပီယံ’ နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်မိလို့။ သူတို့က ကျွန်တော် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် (Mastery level) တက်အောင် မကူညီဘဲ သူတို့ကို သတ်ပစ်တယ်ဆိုပြီး အသင်းခေါင်းဆောင်ကို သွားတိုင်ကြတာလေ” သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “အိုင်... ဒီခေတ်က လူကြီးတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာ တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ”