အခန်း (၄၄) - တောင်ပေါ်ရေကန်နှင့် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ စံအိမ် (၁၁)

ဖုန်းပုကျွယ်သည် အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက်ပင် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားဟန်ဖြင့် လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါ SCP-002 များလား"

"အဲဒါက ဘာကြီးလဲ" လုံအောက်မင်က လှမ်းမေးသည်။

"အား..." ဝမ်ထန်ကျီက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို အဲဒါကြီးအကြောင်း မမေးပါနဲ့ဦး။ သူ ရှင်းပြနေရင် နာရီပေါင်းများစွာကြာအောင် ရပ်မှာမဟုတ်တော့ဘူး"

ဖုန်းပုကျွယ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါက အင်တာနက်ပေါ်က သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် ဝါသနာရှင်တစ်စု ဖန်တီးထားတဲ့ သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်းပေါင်းချုပ်တစ်ခုပဲ"

"နေပါဦး... မင်းက အဲဒါကို စာတစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ အနှစ်ချုပ်လိုက်တာလား" ဝမ်ထန်ကျီ တစ်ယောက် အလိမ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက ငါ့ကို ရှင်းပြတုန်းက သုံးနာရီတောင် ကြာခဲ့တာလေ"

"အဲဒါက မင်းက အရမ်းအရူးလုပ်လို့ကောင်းလို့လေ၊ ငါ မင်းကို ဘယ်လောက်အထိ လိမ်လို့ရမလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့ပါ" ဖုန်းပုကျွယ်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောရင်း ထူးဆန်းသော ထိုအခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ ကျန်တဲ့လေးယောက်လည်း နောက်က လိုက်ဝင်လာကြသည်။ မည်သူမျှ ထိုပြောင်းလဲနေသော စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် မကျန်ရစ်ခဲ့လိုကြပေ။

"ငါ့အထင်တော့ ဒီနေရာက အက်ရှာ (Usher) မိသားစုစံအိမ်မှာ ကပ်ငြိနေတဲ့ ကျိန်စာရဲ့ အရင်းအမြစ်ပဲ ထင်တယ်" ဖုန်းပုကျွယ်က အလောင်းနှစ်ခုရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ဒီအခန်းတစ်ခုလုံးကို အက်ရှာမိသားစု ပိုင်ရှင်တွေရဲ့ အသားစိုင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ရိုဒရစ်နဲ့ မက်ဒလင်းတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေဟာလည်း နောက်ဆုံးမှာ ဒီအခန်းရဲ့ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရတော့မှာပဲ"

သူသည် မက်ဒလင်း၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အောက်သို့ ဆွဲချရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း အူလမ်းကြောင်းများက တင်းကျပ်နေသဖြင့် သာမန်အားဖြင့် ဆွဲချ၍ မရနိုင်ပေ။ ဖုန်းပုကျွယ်သည် သူ၏ အိတ်ထဲမှ ဓားကို ထုတ်ကာ ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ထားလိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ရုပ်အလောင်းပေါ်သို့ တက်ကာ အမျိုးသမီးကို ရက်မတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အူလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ရန် ပြင်ဆင်နေပုံရသည်။

"ငါပဲ လုပ်လိုက်မယ်" ဖြတ်ကျော်မိုးစက်က ဖုန်းပုကျွယ်၏ ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်ကာ တားလိုက်သည်။ ဖုန်းပုကျွယ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမက စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖြတ်ကျော်မိုးစက်က ဘာမှမပြောဘဲ ဖုန်းပုကျွယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ကို ပြန်ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အိုကေ..." ဖုန်းပုကျွယ် သူမပြောလိုသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူက ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးအတွက် ကျောပြင်ကို ခံပေးလိုက်သည်။ ဖြတ်ကျော်မိုးစက်က သူမ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ဖုန်းပုကျွယ်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ နင်းလိုက်သည်။ သူမသည် အပေါ်သို့ လွယ်ကူစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဓားချက်က လေထဲတွင် ဝိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အလောင်းများကို ချိတ်ဆွဲထားသည့် အူလမ်းကြောင်းနှစ်ခုလုံး ပြတ်တောက်သွားပြီး အလောင်းနှစ်ခုစလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာတော့သည်။

ဖြတ်ကျော်မိုးစက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ဆင်းသက်ပြီးနောက် ဖုန်းပုကျွယ်ကို "ကျေးဇူးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မ... မလိုပါဘူး" ဖုန်းပုကျွယ်မှာမူ သူမကို ကျေးဇူးတင်ရမှာက သူဖြစ်သင့်သည်ဟု တွေးနေမိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရိုဒရစ်၏ ဝိညာဉ် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်၊ ရယ်မောသော ဝိညာဉ် (Laughing Soul) ၏ နောက်နားတွင် ကိုယ်ထင်ပြလာခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်းတို့... ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး" ရိုဒရစ်က ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှုကြောင့် ရယ်မောသော ဝိညာဉ် လန့်သွားသည်။ သူမက ကိုယ်ကို အမြန်လှည့်ကာ ဓာတ်မီးဖြင့် တံခါးဝသို့ ထိုးကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ဘာမှမရှိတော့ပေ။ သို့သော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ရိုဒရစ်၏ ရုပ်အလောင်းက ရုတ်တရက် စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသည့် အူလမ်းကြောင်းများ လျော့ရဲသွားသည်။ အားလုံးက တံခါးဝကို အာရုံရောက်နေစဉ်တွင် ထိုဝိညာဉ်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ရုပ်အလောင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ ကြမ်းပြင်မှ ထရပ်ပြီး ဖုန်းပုကျွယ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ဖုန်းပုကျွယ်မှာလည်း အမြဲတစေ နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေသူဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက တံခါးဘက်သို့ ရောက်နေသော်လည်း နောက်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် ဝှေ့ယမ်းကာ လှည့်လိုက်ပြီး ဓားဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ဓားသွားမှာ ရိုဒရစ်၏ လက်မောင်းထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ ထိုအလောင်းမှာ ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရလာသည်ဆိုသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့်တော့ အသားစိုင် သတ္တဝါသာ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကျွယ်၏ ဓားမှာ ရိုဒရစ်၏ ညာဘက်လက်မောင်းထဲ စိုက်ဝင်သွားသော်လည်း အရိုးထဲတွင် ညပ်နေသဖြင့် လွယ်လွယ်နှင့် ပြတ်မထွက်သွားပေ။

လုံအောက်မင်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း မြန်ဆန်လှသည်။ ၎င်းကို မြင်သည်နှင့် သူသည် ဒိုင်းကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်တိုက်လိုက်သည်။ သူက ရိုဒရစ်၏ နားထင်ကို ပစ်မှတ်ထားကာ တိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ 'အာထရွန်၏ အပိုင်းအစ' သည် အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည့်အပြင် လုံအောက်မင်၏ အားကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ထိုတိုက်ချက်ကြောင့် ရိုဒရစ်၏ ဦးရေခွံမှာ လန်ထွက်သွားတော့သည်။ ဦးခေါင်းခွံထဲမှ ဦးနှောက်မှာ မီးခိုးရောင်ရင့်ရင့်ဖြစ်နေပြီး ချေထားသော ပဲပြားနှင့် တူနေကာ ပုပ်စော်နံလှသည်။

ဖုန်းပုကျွယ်က ၎င်းကို မြင်လိုက်ရပြီး လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဂွ (Wrench) ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုအလောင်း၏ မေးစေ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ... အခုလိုသာ မလုပ်လျှင် ထိုလူ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ခိုက်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။

ဖြတ်ကျော်မိုးစက်က သူတို့နှစ်ယောက် ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ကို သိသဖြင့် သူမက ဝင်ရောက်မကူညီတော့ပေ။ ခဏအကြာတွင် ဖုန်းပုကျွယ် တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုအလောင်းကို တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် ဓား၊ နောက်လက်တစ်ဖက်တွင် ဂွကို ကိုင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အလောင်းကို တရစပ် တိုက်ခိုက်နေသည်။ ရိုဒရစ်၏ ရုပ်အလောင်းမှာ အသားဖတ်များအဖြစ် ကြေမွသွားပြီး ဦးခေါင်းခွံမှာလည်း အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားတော့မှသာ သူက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အခုဆိုရင်တော့ သူ ပြန်ထလာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလောင်းများကို ခွဲစိပ်ကိုင်တွယ်နေကျ ဖြစ်သော ရှောင်ထန်ပင်လျှင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။ သူက ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအခြေအနေမျိုးဆိုရင်တော့ မင်း သူ့ကို မုန့်ဖတ်ထုပ်ထဲ ထည့်တဲ့ အသားတုတောင် လုပ်လို့ရနေပြီ။ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရှင်လာနိုင်ဦးမှာလဲ"

ရိုဒရစ်၏ ရုပ်အလောင်းမှာ ပျက်စီးသွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အခန်းထောင့်တွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ "အလကားပါပဲ... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နောက်ဆုံးမှာ ဒီစံအိမ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သွားမှာပဲ။ မင်းတို့အားလုံးလည်း ထူးမှာမဟုတ်ပါဘူး"

သူပြောပြီးသည်နှင့် တံခါးမှာ ပိတ်သွားပြီး နံရံပေါ်ရှိ အသားစိုင်များ စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။ နံရံပေါ်တွင် ပါးစပ်များစွာ ပွင့်လာပြီး ထက်မြက်သော သွားများဖြင့် တဂျောက်ဂျောက် ကိုက်ခဲနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို ဆွဲခုတ်ပစ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။

"ဟေး... ကျွယ်ကိုကြီး၊ အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဝမ်ထန်ကျီက သူ၏ ဓားကို ထုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာကို တိုက်ခိုက်ရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ သူက ဒီအသားနံရံကြီးကိုပဲ လှီးပစ်ရမှာလား။

ရယ်မောသော ဝိညာဉ်က နံရံပေါ်မှ ပါးစပ်များကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းစွာ ကြည့်နေသည်။ "တကယ်လို့ နံရံထဲကနေ လျှာကြီးသာ လိပ်ပြီး ထွက်လာမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ လက်နက်ချလိုက်တော့မယ်..."

"ငါတို့က နောက်ဆုံးမှာ ဝါးမျိုခံရမှာဆိုရင် မင်းက ဘာဖြစ်လို့ မင်းရဲ့ အလောင်းကို ပူးကပ်ပြီး ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အားအင်တွေ အလဟဿ ဖြုန်းတီးခဲ့တာလဲ" ဖုန်းပုကျွယ်က ရေရွတ်ရင်း ဓာတ်မီးဖြင့် ရိုဒရစ်၏ ဝိညာဉ်ကို ထိုးလိုက်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ထိုဝိညာဉ်မှာ အလင်းကို မကြောက်တော့ဟန်ရှိသည်။

"အော်... ဒီအခန်းထဲမှာတော့ မင်းက အလင်းကို မကြောက်ဘူးပေါ့လေ?" ဖုန်းပုကျွယ်က ပြောရင်း မက်ဒလင်း၏ အလောင်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ရိုဒရစ်၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"မက်ဒလင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီစံအိမ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုအဖြစ် မခံယူချင်ဘူး။ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်က မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ငါ့ကို အကူအညီတောင်းဖို့ ခဏလေး ကိုယ်ထင်ပြခဲ့တယ်" ဖုန်းပုကျွယ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ငါ အဲဒါကို စဉ်းစားကြည့်ပြီးပြီ။ သူမ ပြောခဲ့တဲ့ 'ငါ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးပါ' ဆိုတာက ခေါင်းတလားထဲကနေ ကယ်ထုတ်ဖို့ ပြောတာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမ အသက်ရှင်နေတုန်းက အဲဒီထဲကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးသားမလို့ပဲ"

ရိုဒရစ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှတစ်ဆင့် သူ အတည်ပြုချက် ရသွားပြီးနောက် ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မက်ဒလင်းက သူမရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဒီအခန်းထဲကနေ အပြင်ကို သယ်ထုတ်သွားစေချင်တာ။ မင်းလိုမျိုး ဒီစံအိမ်ထဲကို ရောနှောစိမ့်ဝင်မသွားအောင်လို့ပေါ့"

ရိုဒရစ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလာပြီး မိစ္ဆာမျက်နှာမှာ လူသားပုံရိပ်ကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ "မင်းရဲ့ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ဦး... သူမကို ဒီထဲကနေ ဘယ်လိုမျိုး သယ်ထုတ်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ"

"ငါ့ပတ်ပတ်လည်မှာ မြင်နေရတဲ့ ပုံရိပ်တွေက တကယ့်အစစ်အမှန်တွေလား" ဖုန်းပုကျွယ်က ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ဒီစံအိမ်က လူတွေကို အခုလို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဝါးမျိုနိုင်တယ်ဆိုရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အလောင်းတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိနေရတာလဲ"

သူသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဟနေသော ပါးစပ်ကြီးကို လက်ဖြင့် လှမ်းထိလိုက်သည်။ ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း သူ့ကို ဘာမှမတားကြပေ။ ဖုန်းပုကျွယ်၏ လေသံနှင့် လုပ်ရပ်များက လူတွေကို ယုံကြည်လာအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ရိုဒရစ်မှာမူ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ဖုန်းပုကျွယ်၏ လက်မောင်းမှာ အသားစိုင်များကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး သူ၏ လက်အောက်တွင် သာမန် သစ်သားနံရံကိုသာ ထိတွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... မျက်လှည့်ပြကွက်က ဒီအခန်းရဲ့ တကယ့်ရုပ်သွင်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ။ ဒါဆိုရင် အခု ငါ ရှာဖို့ပဲ လိုတော့တယ်..." သူက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ "အေးလေ... ငါကလည်း အတော်ပဲ အတယ်ပဲ။ ဒီဟာက တခြား ဘယ်နေရာမှာ ရှိနိုင်ဦးမှာလဲ"

ဖုန်းပုကျွယ်သည် ရိုဒရစ်ရှိရာ ထောင့်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ရိုဒရစ်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။ ဖုန်းပုကျွယ်သည် ထိုတစ်ပိုင်းတစ်စ ပျောက်ကွယ်နေသော ဝိညာဉ်ကို လျစ်လျူရှုကာ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး ရိုဒရစ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ နံရံကို လက်ဖြင့် လိုက်စမ်းကြည့်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဖုန်းပုကျွယ်က သူ၏ ခါးအမြင့်လောက်တွင် လက်ကိုတင်ကာ ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်သည်။ သူက အားစိုက်ကာ အပေါ်သို့ မတင်လိုက်ရာ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ပွင့်သွားတော့သည်။

"လက်ရှိ မစ်ရှင် ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ ပင်မမစ်ရှင်အား အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးပါပြီ"

မစ်ရှင်ဇယားကွက်ထဲတွင် 'စံအိမ်အား စူးစမ်းလေ့လာ၍ လွတ်မြောက်မည့်လမ်းကို ရှာဖွေရန်' ဆိုသော ပင်မမစ်ရှင်တွင် အမှန်ခြစ် ပေါ်လာပြီး မစ်ရှင်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီထုံးတမ်းစဉ်လာကို ဖျက်ဆီးပြီး စံအိမ်မှ လွတ်မြောက်ရန်"

သွေးရောင်လမင်း၏ အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် တိုးဝင်လာသည်။ ရိုဒရစ်မှာ ထိုအနီရောင်အလင်းနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနီရောင်အလင်းက မျက်လှည့်ပြကွက်များကို ဖယ်ခွာပေးလိုက်သဖြင့် အခန်းမှာ မူလရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

၎င်းမှာ အုတ်နှင့် သစ်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ထပ်ခိုးခန်းလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အသားစိုင်များ၊ အရိုးများ သို့မဟုတ် ဆံပင်များ မရှိတော့ပေ။ အလောင်းများကို ချိတ်ဆွဲထားသည့် အူလမ်းကြောင်းများမှာလည်း အမှန်တကယ်တွင် ထူထဲသော ကြိုးနှစ်ချောင်းသာ ဖြစ်သည်။ အခန်းလယ်ရှိ ကြမ်းပြင်တွင် ထွင်းထုထားသော မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခုမှလွဲ၍ ကျန်အခန်းမှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်။ ၎င်းမှာ ဂိမ်းမှ အလိုအလျောက် ထည့်သွင်းထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ ထိတ်လန့်စရာအကောင်းဆုံးအရာမှာ ဖုန်းပုကျွယ် ချေမွထားသော အလောင်းများသာ ကျန်တော့သည်။

ကျန်သည့် လေးယောက်မှာ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားကြသည်။ ဝမ်ထန်ကျီက နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း "တကယ့်ကို ကြောက်စရာကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက ဒီစံအိမ်ကြီးကိုယ်တိုင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒဏ်ရာမပေးနိုင်တာပဲ"

ဖုန်းပုကျွယ်သည် မှော်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဓားဖြင့် ၎င်းအပေါ်သို့ ပရမ်းပတာ လိုက်ခြစ်ပစ်လိုက်သည်။ "ဒီအခန်းက ဒီစံအိမ်ရဲ့ 'ဦးနှောက်' လိုမျိုးပဲ ထင်တယ်။ အက်ရှာမိသားစုဝင်တွေ သေဆုံးပြီးရင် ဒီကို ပို့ခံရပြီး စံအိမ်ကြီးအတွက် အစားအစာလိုမျိုး 'ကျွေးမွေး' ခံရတာ"

သူက ဘေးနားရှိ အသားစိုင်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝိညာဉ်တွေကတော့ စံအိမ်ရဲ့ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရကာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတာ။ ငါတို့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ပုံပျက်ပန်းပျက် ရုပ်ထုတွေနဲ့ ပန်းချီကားတွေက အဲဒီမိသားစုဝင်တွေရဲ့ ပုံရိပ်တွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

သူက မှော်စက်ဝိုင်းကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ဓားကို ပြန်သိမ်းကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "နောက်ပြီးတော့... ငါ ဒီထဲကို စဝင်လာပြီး အလောင်းနှစ်ခုကို မြင်တုန်းက နည်းနည်းတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသေးတယ်။ မက်ဒလင်းက ခေါင်းတလားထဲမှာ 'သူ သိတယ်' လို့ ထွင်းထားခဲ့တာ။ အဲဒီ 'သူ' ဆိုတာက ရိုဒရစ်ကို ရည်ညွှန်းတာ မဟုတ်လောက်ဘူး..."

"ဘာလဲ? မင်းက အဲဒါ ဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်လိုက်ကို ပြောတာလို့ ထင်နေတာလား" လုံအောက်မင်က လှမ်းမေးသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဇာတ်လိုက်ကတော့ သိသာထင်ရှားတဲ့ အပြစ်မဲ့သူပဲလေ" ဖုန်းပုကျွယ်က ပြန်ဖြေသည်။ "ပိုင်ရှင်နှစ်ယောက်အပြင် အက်ရှာစံအိမ်မှာ တခြား ဇာတ်ကောင်တွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒါနဲ့ ပတ်သက်လို့ စာအုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြချက် တစ်ခု၊ နှစ်ခုလောက်ပဲ ပါတာ။ ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် တစ်ယောက်က စံအိမ်ထဲမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သွားလာနေတဲ့ အမျိုးသား အစေခံတစ်ယောက်၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဇာတ်လိုက်ပေါ်လာပြီးနောက်မှာ ထိတ်လန့်သွားတဲ့ ပါးနပ်တဲ့ မိသားစုဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ"

"မင်းပြောချင်တာက မိသားစုဝင်တွေဟာလည်း သားကောင်တွေ ဖြစ်နေနိုင်တယ်ဆိုတာလား" ရယ်မောသော ဝိညာဉ်က မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကျွယ်က တစ်ခုခုကို ရှာနေသလိုမျိုး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အက်ရှာစံအိမ်ဟာ ထူးဆန်းတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုခုရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရပြီး သူတို့ရဲ့ စမ်းသပ်ချက်... မဟုတ်ဘူး၊ ပူဇော်သက္ကာဖြစ်သွားတာပဲ။ သူတို့ သေဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီစံအိမ်ဆီကို ပူဇော်ခံရတာ၊ ဒီစံအိမ်ကြီးက ဘာလဲဆိုတာကတော့ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဒီစံအိမ်မှာ ကပ်ငြိနေတဲ့ ကျိန်စာရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာဟာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကောင်ဆီက ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဟိုအပေါ်မှာ" ဖြတ်ကျော်မိုးစက်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကျွယ်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ စောင်းနေသော အမိုးပေါ်တွင် 'ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ နန်းတော်' ကဗျာ၏ နောက်ဆုံးပိုဒ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'ထိုချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၊ ယခုအခါ ခရီးသွားများ၊

သွေးရောင်ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့ရသည်၊

ထူးဆန်းသော သံစဉ်တစ်ခုသို့

ထူးဆန်းစွာ ကခုန်နေကြသော ပုံရိပ်ကြီးများ၊

တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အရှိန်ပြင်းသော မြစ်ရေကဲ့သို့၊

ဖြူဖျော့သော တံခါးဝမှတစ်ဆင့်

စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းသော လူအုပ်ကြီးသည် ထာဝစဉ် တိုးထွက်လာကြသည်၊

ရယ်မောသံများ ပါသော်လည်း—အပြုံးများကား မရှိတော့ပေ။'

"အရန်မစ်ရှင် ပြီးဆုံးပါပြီ" ဟု စနစ်အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖုန်းပုကျွယ် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ကဲ... အခု မှော်စက်ဝိုင်းလည်း ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ စံအိမ်ကြီးက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသင့်ပြီ။ ငါတို့ မကြာခင်မှာ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့နိုင်တော့မှာပါ"

"ဒီပြတင်းပေါက်ကနေပဲ ခုန်ချလိုက်ရင် မရဘူးလား။ ဒါက အကောင်းဆုံး ထွက်ပေါက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဝမ်ထန်ကျီက မေးသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း မင်းပဲ အရင်ခုန်လိုက်လေ" ဖုန်းပုကျွယ်က မက်ဒလင်း၏ ရုပ်အလောင်းကို မကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ကံကောင်းပါစေကွာ"