အခန်း ၄၃ - တောင်ပေါ်ရေကန်နှင့် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ စံအိမ် (၁၀)

"အစ်ကိုဖုန်း... ခင်ဗျားက အရမ်းကြီး တည်ငြိမ်လွန်းမနေဘူးလား" ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူသန်ကြီး လုံအောက်မင်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ခြားသွားရသည်။ သို့သော် ရှောင်ထန်ကမူ လူ့ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ကိုင်တွယ်နေကြမို့ ယခင်ကထက် ပို၍တည်ငြိမ်နေ၏။ ‘ရယ်မောသော ဝိညာဉ်’ ကလည်း ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်မှုမပြသော်လည်း ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်ဟု တွေးကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။ ‘ဖြတ်ကျော်မိုးစက်’ ၏ တည်ငြိမ်မှုမှာမူ ဖုန်းပုကျွယ်နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်စွမ်းရှိ၏။

"အကယ်၍ အစ်ကို ‘မရှုံးနိမ့်ခြင်း ချန်ပီယံ’ သာ စောစောက ဒုတိယထပ်မှာ ဒီလိုမျိုးနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်ဆိုရင်..." ဖုန်းပုကျွယ်က ပြောလိုက်သည်။ "သူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာရယ်၊ တစ်ပုံစံတည်းတူတဲ့ စင်္ကြံလမ်းတွေထဲ လျှောက်နေရတာရယ်၊ မှန်ထဲကပုံရိပ်တွေက သူ့ကိုယ်သူ ကိုယ်တွင်းအူလမ်းကြောင်းထဲ ပိတ်မိနေသလို ပြနေတာတွေကို ကြည့်ရင်... သူ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲ"

"ပြေးမှာပေါ့" ဖြတ်ကျော်မိုးစက်၏ အဖြေက အမြဲတမ်း တိုတုတ်ပြတ်သားလှသည်။

"ဟုတ်တယ်" ဖုန်းပုကျွယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ငါတို့က အဲဒီလို မလုပ်ရဘူး။ ငါတို့ အရှိန်လျှော့ရမယ်"

"သူက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ဟိုပြေးဒီပြေးလုပ်ရင်း သေသွားတာလား" လုံအောက်မင်က စဉ်းစားကြည့်ရင်း ပြောသည်။ "ဒါဆို... ဒီစင်္ကြံလမ်းတွေမှာ ထောင်ချောက်တွေ ရှိနေတာလား။ ဥပမာ- လေထဲမှာ သတိမထားမိနိုင်တဲ့ သံကြိုးမျှင်တွေ ဆွဲထားတာမျိုးပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဒီစင်္ကြံလမ်းတွေတစ်လျှောက် လျှောက်လာတာပဲလေ" ရှောင်ထန်က ငြင်းချက်ထုတ်သည်။ "ဘာလို့ ဘယ်ထောင်ချောက်နဲ့မှ မတိုးတာလဲ"

"ဒီမှန်တွေက အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာလား" ဖုန်းပုကျွယ်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်က မြင်ကွင်းက အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲနိုင်တာမို့ ဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး" သူက ဘေးနားက နံရံကို လက်ချောင်းဖြင့် ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီနံရံက ကြည့်ရတာ နံရံတစ်ခုလို ဖြစ်နေပေမဲ့ တံခါးဖြစ်နိုင်သလို၊ ပြတင်းပေါက် ဒါမှမဟုတ် ဟာလာဟင်းလင်းပြင်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

သူက ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "အခုကစပြီး ငါတို့ 'မြင်' ရတဲ့အရာတွေကို မယုံကြည်တော့ဘူး"

ဖုန်းပုကျွယ်က လုံအောက်မင်၏ ရှေ့တွင် သွားရပ်လိုက်သည်။ "ငါ မျက်စိမှိတ်ပြီး ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်မယ်" သူက ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို လမ်းပြတုတ်သဖွယ် အသုံးပြုလိုက်သည်။ "မင်းတို့ မျက်စိမှိတ်စရာမလိုဘူး၊ ငါ့နောက်ကနေပဲ လိုက်ခဲ့။ ငါက နံရံကို ဝင်တိုက်တော့မလို ဖြစ်နေရင်တောင်၊ ဒါမှမဟုတ် လေထဲကို နင်းမိတော့မလို ဖြစ်နေရင်တောင် ဘာမှ အော်မပြောနဲ့။ ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။

ငါ အာရုံစိုက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်သွားဖို့ ကြိုးစားမယ်၊ ဒါကြောင့် လမ်းကြောင်းမှတ်မိဖို့ အပိုင်းကိုတော့ မင်းတို့ဆီ လွှဲထားမယ်။ လမ်းတစ်ခုလုံးကို မှတ်နေစရာမလိုဘူး၊ ငါတို့ ကွေ့တဲ့အကွေ့တွေကိုပဲ မှတ်ထား။ အကယ်၍ ငါက တစ်နေရာတည်းမှာ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ကွေ့နေတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ဟန့်တားပေးပါ"

"ဒါနဲ့... အစ်ကိုကျွယ်၊ အပြင်လောကမှာ ခင်ဗျား ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ" ရယ်မောသော ဝိညာဉ်ကလည်း လုံအောက်မင် ယခင်က မေးခဲ့ဖူးသည့် မေးခွန်းကိုပင် မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မေးလိုက်မိသည်။

"စာရေးဆရာကြီး တစ်ယောက်လေ" ဖုန်းပုကျွယ်က အရှက်မရှိ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဖြတ်ကျော်မိုးစက်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဝတ္ထုရေးဆရာလား"

"ဝါး... အစ်မက တကယ်တော်တာပဲ၊ သူ့ရဲ့ မရေမရာ အဖြေကနေ ဘယ်လိုတောင် ခန့်မှန်းလိုက်တာလဲ" ရှောင်ထန်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်သည်။

ဖုန်းပုကျွယ်လည်း အံ့ဩသွားပြီး စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။ ဒါ သူမ ငါ့ကို ဖောက်မြင်နေတာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့ဘူး... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ

"အယ်? ဒါဆို အစ်ကိုက နာမည်ကြီးတာပေါ့" ရယ်မောသော ဝိညာဉ်က မေးသည်။

"C-အဆင့် မင်းသားတချို့လောက်တော့ နာမည်ကြီးမယ် ထင်တာပဲ" ဖုန်းပုကျွယ်က ဖြေသည်။

ရယ်မောသော ဝိညာဉ် မှင်သက်သွားသည်။ သူမ ချက်ချင်းပင် အဖွဲ့ဝင်အချက်အလက်များကို ဖွင့်ကြည့်ကာ သူ၏ အမည်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမ တွေးလိုက်သည်မှာ ဖုန်းပုကျွယ်... ဖုန်းပုကျွယ်... မဖြစ်နိုင်တာ! သူက အဲဒီ 'ပုကျွယ်' လား။ သူက ဂိမ်းနာမည်နဲ့ ကလောင်နာမည်ကို တစ်ခုတည်း သုံးထားတာလား

"ဝမ်းကွဲ... သူက..." ရယ်မောသော ဝိညာဉ်က ဖြတ်ကျော်မိုးစက်ဘက် လှည့်ကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သိတယ်" ဖြတ်ကျော်မိုးစက်က သူမစကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဆိုသည်။ "အခုက စကားစမြည်ပြောနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ လမ်းပြပေးပါဦး စာရေးဆရာကြီး"

ဖုန်းပုကျွယ်ကတော့ ဘာမှ သတိမထားမိပေ။ သူက ပုခုံးတွန့်ကာ လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်လိုက်သည်။ ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ရှေ့သို့ဆန့်ထုတ်ကာ ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်းပြီး စတင်လျှောက်လှမ်းလေသည်။ ဤအနေအထားက အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာ မရှိသော်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ဘေ့စ်ဘောတုတ်က တစ်မီတာခန့်သာ ရှည်သောကြောင့် မျက်မမြင်လမ်းပြတုတ်များကဲ့သို့ ရင်ဘတ်အထိ မရောက်ဘဲ ခါးအထက်နားတွင်သာ ရှိနေသည်။

အရှိန်က ယခင်ကထက် နှေးသွားသော်လည်း မျက်စိမှိတ်ပြီး လမ်းပြနေသူ တစ်ဦးအတွက်မူ ဤအရှိန်က တော်တော်လေး မြန်သည်ဟု ဆိုရမည်။ ပထမဆုံး အကွေ့သို့ ရောက်သည်အထိ အားလုံး ပုံမှန်ပင်။ စင်္ကြံလမ်းအဆုံးက နံရံက အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကျွယ်က နံရံကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် ဘယ်ဘက်စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း တည့်တည့်မကွေ့ဘဲ အနည်းငယ် စောင်းကွေ့သွားခြင်းပင်။

မျက်စိဖွင့်ထားသည့် လေးယောက်သား သူ၏နောက်မှ လိုက်လာရင်း တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖုန်းပုကျွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ညာဘက်နံရံထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်ဝင်သွား၏။ သူတို့ ဘာမှမပြောဘဲ ထိုလူ၏နောက်မှ လိုက်သွားရင်း လမ်းပိတ်ထားရမည့် နံရံထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားကြသည်။ လူ့မျက်လုံးများသည် အလှည့်စားခံရဆုံး အင်္ဂါရပ်ဖြစ်သော်လည်း လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင်မူ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ချက်ထိန်းစနစ် ရှိနေပြီး အမြင်အာရုံ မရှိသော်လည်း မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း လျှောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

စင်္ကြံလမ်းများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထောင့်မှန်ကျနေပုံ ပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ တစောင်းများ ဖြစ်နေသည်။ ဖုန်းပုကျွယ်က မျက်စိမှိတ်လျက် ရှေ့သို့ ဆက်တိုးသည်။ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်သည့်အခါ သူက ကိုးဆယ်ဒီဂရီ လှည့်လိုက်သောကြောင့် သူ၏ ဦးတည်ချက်က စင်္ကြံလမ်း၏ ဦးတည်ချက်မှ သွေဖည်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ လမ်းပြသည့်အတိုင်း အဖွဲ့သားများသည် နံရံများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသည်။ ခြေထောက်အောက်က ကြမ်းပြင်၊ လှေကားများနှင့် ဘေးနားက အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ယုံကြည်၍မရပေ။ ဤအဆောက်အအုံ၏ ဒုတိယထပ်သည် ထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် တံခါးများ၊ ပြတင်းပေါက်များ၊ နံရံများ သို့မဟုတ် ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကျင်းကြီးများပင်လျှင် အစစ် သို့မဟုတ် အတု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

တစ်မျိုးကြည့်လျှင် ၎င်းသည် ဝင်္ကပါတစ်ခုထက်ပင် ပို၍ ရှုပ်ထွေးလှသည်။ ဖြောင့်တန်းနေသော စင်္ကြံလမ်းက ကွေးနေနိုင်သလို၊ နံရံကြီးကလည်း ဖြတ်သန်းသွားရမည့် နေရာဖြစ်နေနိုင်သည်။ မျက်စိမှိတ်ထားခြင်းဖြင့်သာ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း သွားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြင်ကွင်းများကို အမှီပြုမိလျှင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဤထူးဆန်းသော ခရီးစဉ်သည် မိနစ် ၃၀ ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး မည်သည့်ထောင်ချောက်နှင့်မျှ မတိုးသလို ဝိညာဉ်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုလည်း မခံရပေ။ ဝိညာဉ်များ ကိုယ်တိုင်ပင် ဤနေရာထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြသလိုပင်။ ကစားသမားများကို လမ်းမှားစေရန် ဖန်တီးထားသည့် ပတ်ဝန်းကျင်အပြင် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ‘ဓာတ်မှန်’ ကဲ့သို့သော မှန်ချပ်များလည်း အများအပြား ရှိနေသည်။ နံရံများပေါ်တွင်လည်း ကစားသမားများကို ခေါင်းမူးစေမည့် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်များစွာ ရှိနေ၏။

ဤလမ်းပေါ်တွင် ကြာကြာနေလေလေ၊ ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာကာ အထီးကျန်သလို ခံစားလာရလေလေ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကစားသမားတစ်ဦးက ဤဇာတ်လမ်းကို တစ်ဦးတည်း ကစားနေပြီး မျက်စိဖွင့်လျက် ရှေ့ဆက်နေမည်ဆိုပါက ဇာတ်လမ်းပြီးမြောက်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးသော်လည်း ထိုသူတွင် အလွန်ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ရှိရန် လိုအပ်သည်။

ကြာရှည်လှသော တိတ်ဆိတ်မှုက စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းစေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မကြာမီပင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ ဖုန်းပုကျွယ်သည် တံခါးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စစ်မှန်သော နံရံများရှိသည့် တကယ့်တံခါးအစစ် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည် လှည့်စားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် စင်္ကြံလမ်းများ၏ ‘အဆုံးသတ်’ ဖြစ်ပုံရသည်။

အမှန်စင်စစ် ပုံမှန်စင်္ကြံလမ်းသာဆိုလျှင် ဤခရီးသည် အလွန်ဆုံး မိနစ် ၁၅ မိနစ်သာ ကြာမည် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ မိနစ် ၃၀ ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းပုကျွယ်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ခံနိုင်ရည်အား (Stamina Points) ထဲတွင် မပြသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းမှု ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်မမြင်မဟုတ်သလို ထိုကဲ့သို့သော လေ့ကျင့်မှုမျိုးလည်း မရရှိထားသဖြင့် မျက်စိမှိတ်ကာ ဤမျှကြာအောင် လျှောက်ရသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

စိတ်ဝင်စားသည့် စာဖတ်သူများရှိပါက သူ၏ အတွေ့အကြုံကို စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်ပါသည်။ မိမိတို့ ရင်းနှီးပြီးသား အိမ်ထဲမှာပင် မျက်စိမှိတ်ကာ ဟိုဒီလျှောက်ကြည့်ပါက ယင်း၏ ခက်ခဲမှုကို နားလည်ပါလိမ့်မည်။ ဒါနဲ့... သတိတော့ ထားပါဦး။

"ငါတို့ ရောက်ပြီ ထင်တယ်" ရှေ့ဆုံးမှ ဒုတိယမြောက် လိုက်လာသော လုံအောက်မင်က ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကျွယ် မျက်စိဖွင့်လိုက်ပြီး အလင်းမှိန်မှိန်ကို မျက်စိကျင့်သားရစေရန် ခေတ္တစောင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ‘အဆုံးသတ်’ ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အသားများနှင့် တည်ဆောက်ထားပုံရသော တံခါးတစ်ချပ် ဖြစ်သည်။ ထို ‘အသားတံခါး’ ပေါ်တွင် သွေးကြောများ ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်နွယ်နေပြီး ‘ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ နန်းတော်’ ကဗျာမှ စာပိုဒ်တစ်ခုကို ပုံဖော်ထားသည်။

'ပုလဲနှင့် ပတ္တမြားများ တောက်ပစွာဖြင့်၊

တင့်တယ်လှသော နန်းတော်တံခါး၊

ထိုမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းလာသည်မှာ၊

အစဉ်အမြဲ တောက်ပနေသော၊

ပဲ့တင်သံအစုအဝေးများ၊

သူတို့၏ ချိုမြိန်သော တာဝန်မှာ သီဆိုရန်သာ၊

သာယာလှပသော အသံများဖြင့်၊

သူတို့ ဘုရင်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် အမြော်အမြင်ကို။'

"ဒါက စတုတ္ထမြောက် စာပိုဒ်ပဲ။ ဆိုလိုတာက... ငါတို့ ဆဋ္ဌမမြောက်စာပိုဒ် တစ်ခုပဲ လိုတော့တယ်" ဖုန်းပုကျွယ်က အရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တံခါးလက်ကိုင်ကို လှမ်းကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဖုန်း၊ ကျွန်တော် အရင်ဝင်သင့်တယ် ထင်တယ်" လုံအောက်မင်က အကြံပြုသည်။

"ရပါတယ်" ဖုန်းပုကျွယ်က တုတ်ကို သိမ်းဆည်းပြီးသား ဖြစ်သလို ‘ရန်လိုသောအကြည့်’ကိုတောင် ဝတ်ဆင်မထားပေ။ စောစောက ထမင်းစားခန်းထဲတွင် ရော်ဒရစ်က ဖန်ဆိုင်းမီးအိမ်ကို ထိန်းချုပ်နေစဉ်က သူသည် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းနေသောကြောင့် မျက်လုံးက သူ့ကို မသိရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ကုလားထိုင်ကို ထိန်းချုပ်သည့်အခါမှ ရော်ဒရစ်၏ ပစ်မှတ်မှာ သစ်သားကုလားထိုင်ဖြစ်ကြောင်း ထိုမျက်လုံးမှတစ်ဆင့် ဖုန်းပုကျွယ် သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းဖြင့် တိုက်ခိုက်သည့် ရန်သူမျိုးအတွက်မူ ဤမျက်လုံးက အသုံးမဝင်ပေ။

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ အလတ်စား အခန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုအခန်းတွင် ပြတင်းပေါက်မရှိ၊ မီးအိမ်မရှိဘဲ အသားစိုင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နံရံများနှင့် အရိုးများဖြင့် ခင်းထားသော ကြမ်းပြင်သာ ရှိသည်။ မျက်နှာကြက်တွင် လူ့ဆံပင်များ တွဲလောင်းကျနေပြီး ဆံပင်များကို ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ရက်လုပ်ကာ အမိုးပြုလုပ်ထားသည်။

တံခါးမှလွဲ၍ အခြားထွက်ပေါက် မရှိပေ။ အခန်းအလယ်က အရိုးတန်းတစ်ခုတွင် အလောင်းနှစ်လောင်း ချိတ်ဆွဲခံထားရသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့အား အူလမ်းကြောင်းနှင့်တူသော အရာတစ်ခုဖြင့် ချည်နှောင်ထား၏။ အမျိုးသားမှာ ရှေးဟောင်းအနောက်တိုင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမျိုးသမီးမှာမူ အဖြူရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူတို့၏ အသားအရေမှာ သာမန်လူထက် ပို၍ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း အလောင်းများမှာ ပုပ်သိုးနေသည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပိတ်ထားသော်လည်း သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များက သူတို့ထံမှ လွှမ်းခြုံထွက်ပေါ်နေလေသည်။