အခန်း ၂၈ - ပထမဆုံး အဖွဲ့လိုက်ရှင်သန်ခြင်း ဇာတ်လမ်း (၁၂)

"ဟင်း... ငါတို့ရဲ့ အရင်အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကောင်ကို 'ရှာတွေ့' တဲ့အခါတိုင်း မစ်ရှင်က အလိုလို ပွင့်လာတတ်တာ..." ဖုန်းပုကျွယ်၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် 'အလောင်း' ဟု ထင်ရသောအရာမှာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဖွဲ့သားများ၏ နားထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရယ်မောသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ၎င်းသည် ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လာရာ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အလင်းရောင်အောက်တွင် ပေါ်လာသော မျက်နှာမှာ အရိပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်ကို ခွဲခြားရန် ခဲယဉ်းပြီး အရေပြားမှာ ခဲရောင်သန်းသော အစိမ်းရောင် ဖြစ်နေသည်။

"သူ အသက်ရှင်နေသေးတာလား?" လုံအောက်မင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အသက်ရှင်နေသေးတာလား ဟုတ်လား?" ဖုန်းပုကျွယ်သည် လုံအောက်မင်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ အလောင်းနှင့်တူသော ထိုအရာဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း "အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ အများကြီး ရှင်းသွားတာပေါ့။ စောစောက ရယ်သံဟာ သူ လွတ်မြောက်တော့မယ်ဆိုတာ သိသွားလို့ ထွက်လာတဲ့ ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောသံလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"

သူသည် မျက်မှန် (Goggles) ကို တပ်ထားသဖြင့် ထိုအရာ၏ ရန်လိုမှုမှာ မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။ ဖုန်းပုကျွယ် အနားတိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုမိစ္ဆာသည် ဒုတိယမြောက် တုံ့ပြန်မှုကို ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်တော့သည်။

"အား!" Ms. Saddest ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမတင်မကဘဲ Mr. Loneliest ပင်လျှင် လန့်ဖျပ်သွားပြီး အော်မိသွားသည်။ ဝမ်ထန်ကျီမှာမူ အော်သံပင် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်ကာ နှလုံးခုန်သံပင် စက္ကန့်အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။ လုံအောက်မင်၏ တုံ့ပြန်မှုသာ အတော်အတန် ပုံမှန်ရှိသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကာ အေးစက်သော လေကို ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပိုက်လိုင်းများထဲမှ ပုပ်သိုးနေသော လက်မောင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် မှောင်မည်းပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကန့်လန့်ကာကြီးတစ်ခုအလား။ ရေဆိုးမြောင်း တစ်ခုလုံးတွင် ညည်းတွားသံများနှင့် အသနားခံသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူတို့ကို လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။ Ms. Saddest သည် ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ခြေလှမ်းပျက် ဆုတ်သွားပြီး ဂေါက်ရိုက်တံကို ရမ်းသန်းကာ ဝှေ့ယမ်းနေတော့သည်။ သူမ၏ ချစ်သူက သူမကို ငြိမ်အောင်လုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကြားထဲက နေ၍ အရိုက်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ထန်ကျီမှာမူ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ရှိနေသည်။ ဓားကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်များမှာ တုန်ရင်နေပြီး လက်ဖဝါးများတွင်လည်း ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် လုံအောက်မင်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "မကြောက်ကြနဲ့! ဒါတွေ အားလုံးက အမြင်အာရုံ လှည့်စားမှုတွေ (Illusions) ပဲ!"

သူသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း မပျောက်ဆုံးသေးဘဲ မြေပြင်မှ ထွက်လာသော လက်အချို့မှာ သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖောက်ထွက်သွားသော်လည်း ဘာမှ မခံစားရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် ယင်းမှာ လှည့်စားမှုဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါတွေက တကယ်ဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့ကို ထိလို့မရဘူး!" လုံအောက်မင်က ထပ်မံ အော်ပြောလိုက်သည်။ Ms. Saddest သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ Mr. Loneliest က သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားပြီး နားထဲတွင် နှစ်သိမ့်စကားများ တိုးတိုးလေး ပြောနေသည်။ သူကိုယ်တိုင် ကြောက်နေသော်လည်း သူ၏ ချစ်သူ ဤမျှ တုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ စိတ်ခိုင်ရမည်ကို သိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဂိမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ မည်မျှပင် ကြောက်စရာကောင်းနေပါစေ အတုအယောင်ဖြစ်ပြီး ခဏတာသာ ဖြစ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ပြောနေမိသည်။

၁၀ မီတာခန့် အကွာတွင်မူ ဖုန်းပုကျွယ်သည် ထိုမိစ္ဆာဆီသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လျှောက်သွားနေသည်။ ထိတ်လန့်စရာ ပုံရိပ်များနှင့် အသံများသည် သူ့ကို အနည်းငယ်မျှ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။ သူသည် မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ ဘေ့စ်ဘောရိုက်တံကို လက်တွင်ကိုင်ကာ ပခုံးကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ ရိုက်တံနှင့် လွှဲရိုက်ရန် အသင့်ပြင်နေသည့် အလား။

သူ၏ စွမ်းရည်မှာ ဖုန်းပုကျွယ်အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အလောင်းကောင်မှာ တတိယမြောက် တုံ့ပြန်မှုကို ပြုလုပ်လာသည်။ ၎င်းသည် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားအလောင်းဘဝမှ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသော အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် အသက် ၂၀ ခန့်ရှိပုံရပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနက်ရောင် ကြိုးတစ်လုံး အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ရင်သားတစ်ဝက်ခန့်မှာ အင်္ကျီပြင်ပသို့ လျှံထွက်နေသည်။ သူမ၏ ခြေတံများမှာလည်း ဝင်းပနေပြီး နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဖုန်းပုကျွယ်သည် ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ဘေ့စ်ဘောရိုက်တံကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ အနောက်မှ အမျိုးသားအဖွဲ့ဝင်များမှာ ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ "ဒါကြောင့်ကိုး" ဟူသော အထင်သေးသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သူ ဘာကြောင့် ထိုသို့ လုပ်သည်ကို နားလည်နေကြသည်။

"ငါ မေ့သွားမလို့..." ဖုန်းပုကျွယ်သည် ရိုက်တံကို သိမ်းပြီးနောက် 'ဂwrench' (မာရီယို၏ ဂwrench) ကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒါက လူသားသဏ္ဌာန် သတ္တဝါဖြစ်နေတော့ ဒီလို အထူးအာနိသင်ရှိတဲ့ လက်နက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင် 'စွမ်းရည်ရမှတ်' (Skill Points) တွေ အများကြီး ရနိုင်တာပဲ။"

သူသည် အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုရင်း ဂwrench ကို မြှောက်ကာ ထိုမိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းခွံပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်တော့သည်။ ဂwrench သည် မိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ကျရောက်သွားသည်။ အနက်ရောင် အရည်များမှာ နေရာအနှံ့ ပွင့်ထွက်ကုန်ပြီး မြင်ရသူအဖို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာ ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဖုန်းပုကျွယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန်ကို ထိမှန်သွားသောအခါ ၎င်းသည် မူလပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားပြီး မိစ္ဆာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမြင်အာရုံ လှည့်စားမှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အနောက်မှ လေးဦးမှာ ဖုန်းပုကျွယ်၏ မညှာမတာ၊ ရက်စက်ပြီး အလွန်ထိရောက်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ သုံးဦးမှာ 'ဖုန်းပုကျွယ်' ဟူသော အမည်နောက်ကွယ်တွင် တခြား လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေမလားဟု တွေးတောမိရင်း သူတို့၏ ထိတ်လန့်မှုအဆင့် (Terror Points) များမှာ အတက်အကျ ဖြစ်နေသည်။

မိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းခွံ လုံးဝ ကြေမွသွားပြီးနောက် ဖုန်းပုကျွယ်သည် မိစ္ဆာ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲတွင် 'သစ်သားဒြပ်စင်သော့' ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ဂုဏ်သတ္တိမှာ 'မီးဒြပ်စင်သော့' နှင့် ဆင်တူသည်။

"လက်ရှိ မစ်ရှင် ပြီးမြောက်ပါပြီ၊ ပင်မမစ်ရှင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ။" သော့ကို ရယူပြီးနောက် မစ်ရှင်စာမျက်နှာ၏ ညာဘက်တွင် အမှန်ခြစ် ပေါ်လာပြီး မစ်ရှင်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရန် မိစ္ဆာတံခါးသို့ ပြန်သွားပါ။"

ဖုန်းပုကျွယ်က လှည့်၍ ကြေညာလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ကိစ္စပြီးပြီ၊ သွားကြစို့။"

"ဟို... ကိုဖုန်း..." လုံအောက်မင်က မေးသည်။ "အဲ့ဒီမိစ္ဆာက ဒီလောက်အထိ... နုဖတ်နေမယ် (အားနည်းနေမယ်) ဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ?"

"သူ မတ်တတ်ရပ်လာကတည်းက ငါ သိလိုက်တာ" ဟု ဖုန်းပုကျွယ်က ပြန်ဖြေသည်။ "အဲ့ဒီ လက်မောင်းတွေ ပေါ်လာတာက ငါ့ရဲ့ ယူဆချက်ကို ပိုသေချာစေတယ်။ ဒီလို မိစ္ဆာအမျိုးအစားဟာ ကစားသမားတွေရဲ့ ထိတ်လန့်မှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ဖို့ သက်သက်ပဲ သုံးတာ။ အကယ်၍ ကစားသမားတွေက ကြောက်လန့်ပြီး အနားမကပ်ရဲရင် အမြင်အာရုံ လှည့်စားမှုတွေက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းလာလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂိမ်းထဲက ထွက်သွားအောင် (Offline ဖြစ်အောင်) မလုပ်နိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ရဲ့ ဂိမ်းအဆုံးသတ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် (Rating) ကို ပျက်စီးစေမှာပဲ။

သူက လှပတဲ့ အမျိုးသမီးအဖြစ် ပြောင်းသွားတာက သူ့မှာ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့လို့ အချိန်ဆွဲဖို့အတွက် ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မယ့် အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာပဲ။"

သူသည် ရုတ်တရက် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ နေဦး... စနစ်က ငါ့ရဲ့ လိင်စိတ်တိမ်းညွတ်မှုကို ဘယ်လိုသိတာလဲ? ငါက လိင်တူချစ်သူ ဒါမှမဟုတ် နှစ်မျိုးလုံးချစ်သူ ဖြစ်နေရင်ကော? အဲ့ဒါဆိုရင် သူက ဘာအဖြစ် ပြောင်းလဲမှာလဲ?"

"ခင်ဗျား ID သုံးပြီး ဖိုရမ်ထဲကို လော့ဂ်အင် ဝင်ထားတယ် မဟုတ်လား?" Mr. Loneliest က ပြောသည်။ "အဲ့ဒီမှာ အသုံးပြုသူ အချက်အလက်တွေ ဖြည့်ရတုန်းက အဲ့ဒီလို မေးခွန်းမျိုး ပါတယ်လေ။"

"ဒါဆို ကုမ္ပဏီမှာ ငါ့အချက်အလက်တွေ ရှိနေလို့ စနစ်က 'သိ' နေတာပေါ့" ဟု ဖုန်းပုကျွယ်က တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေ့ဆက်ကြစို့။"

...

အပြန်ခရီးတွင် အဖွဲ့သားအားလုံး တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ ဇာတ်လမ်းက ဒီအတိုင်း အဆုံးသတ်သွားမည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး ခံစားနေရသည်။ ဆမ်မွန်တီးယား ဆိုသော အကြီးဆုံးရန်သူ ပေါ်မလာရင်တောင်မှ ဇာတ်လမ်း မပြီးဆုံးခင် ရင်ဆိုင်ရမည့် အားကောင်းသော နောက်ဆုံး Boss တစ်ကောင်တော့ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် အမှောင်ထု မကျရောက်မီ တံခါးဆီသို့ ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အမှောင်ထု နှစ်ကြိမ် မကျရောက်မီ Boss ကို အနိုင်ယူနိုင်ရန် ကြိုးစားနိုင်ပါသည်။

သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပလာဇာကွင်းပြင်ကြီးသို့ အပြန်လမ်းတွင် အမှောင်ထု ကျရောက်လာပြန်သည်။ ၎င်းသည် ဇာတ်လမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် အမှောင်ထု ကျရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး အမှောင်ထု မကျရောက်မီ ၁၀ မိနစ်ခန့်ကိုပါ ထည့်တွက်လျှင် သူတို့ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ နှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် အမှောင်ထု ကျရောက်ချိန်တွင် ဘာအသံမှ မကြားရပေ။ အသက်ရှူသံ၊ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံ သို့မဟုတ် ရယ်မောသံများလည်း မရှိပါ။ ဖုန်းပုကျွယ်က ယင်းမှာ နိမိတ်မကောင်းဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ထိတ်လန့်စရာ ဂိမ်းအမျိုးအစားတွင် ပုံမှန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်များမှ သွေဖည်သွားခြင်းသည် အခြေအနေများ ပိုဆိုးလာတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သုံးမိနစ်အကြာတွင် သူတို့ ပလာဇာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံအောက်မင်ပင်လျှင် အမောတကော ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ နှစ်နာရီကြာအောင် ပြေးလွှားခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် ပစ္စည်းများ သယ်ယူခြင်းတို့ကြောင့် သူတို့၏ ခံနိုင်ရည်အား (Stamina Points) များမှာ အလွန်နည်းပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။

Ms. Saddest နှင့် Mr. Loneliest တို့မှာ တစ်ဦးလျှင် ခံနိုင်ရည်အား ၄၀၀ ခန့်စီ ကုန်ဆုံးထားကြသည်။ သူတို့မှာ အဆင့် ၆ နှင့် အဆင့် ၇ အသီးသီး ဖြစ်ကြသည်။ နားနေစဉ်အတွင်း ပြန်လည်ရရှိသော ခံနိုင်ရည်အားကို ထည့်တွက်လျှင် သူတို့ နှစ်ဦးလုံးတွင် ခံနိုင်ရည်အား ၂၀၀ ခန့်စီ ကျန်ရှိတော့သည်။

လုံအောက်မင်က ခံနိုင်ရည်အား အကုန်ဆုံးဆုံး ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာကလေးငယ်နှင့် တွေ့စဉ်က သုံးခဲ့သော မိုးကြိုးပစ်ခြင်း (Lightning Bash) တစ်ခုတည်းကပင် ခံနိုင်ရည်အား ၃၀၀ ကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဇွန်ဘီများကို တိုက်ခိုက်စဉ်က ဒိုင်းဖြင့် ကာကွယ်ပေးခဲ့ရသဖြင့် စုစုပေါင်း ခံနိုင်ရည်အား ၇၀၀ ကျော် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ထိုပမာဏမှာ နည်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူ၏ မထင်ရှားသော ဂုဏ်သတ္တိ (Attribute) ကြောင့် ပြေးလွှားစဉ်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်တွင် ကုန်ဆုံးသော ခံနိုင်ရည်အားမှာ တခြားသူများထက် နည်းပါးသည်။ ထိုကွာခြားချက်များ စုစည်းသွားပြီး ပြန်လည်ရရှိသော အချိန်နှင့် တွက်ဆလိုက်လျှင် သူ၏ ခံနိုင်ရည်အားမှာ ၂၈၉/၁၀၀၀ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ထိုသုံးဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သော အဆင့် ၅ ကစားသမားနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ဝမ်ထန်ကျီနှင့် ဖုန်းပုကျွယ်တို့တွင် ခံနိုင်ရည်အား ၁၀၀ အောက်သာ ကျန်ရှိတော့ခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာပင် ဖြစ်သည်။

"မစ်ရှင်က အဆင့်မြှင့်သွားပြီ။ ငါတို့ သော့တွေကို သုံးလို့ရပြီ မဟုတ်လား?" ဝမ်ထန်ကျီက မောမောနှင့် မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကျွယ်သည် အဖွဲ့၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ တံခါးကို မျက်နှာမူလျက် သော့နှစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသွားသော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။

"ဒါ မဟုတ်သေးဘူး" ထိုအခြေအနေကို သတိပြုမိပြီးနောက် လုံအောက်မင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသေးတာလဲ?"

"မဟုတ်ဘူး... တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်နေပြီ။" ဖုန်းပုကျွယ်က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်။"

ပလာဇာကွင်းပြင်မှာ ကျယ်ဝန်းသဖြင့် မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးကို မြင်နေရသည်။ လောလောဆယ်တွင် မြို့၏ ထောင့်အသီးသီးမှ မိစ္ဆာတစ်ထောင်ကျော်မှာ ပုန်းအောင်းရာ နေရာများမှ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ထွက်ပေါ်လာနေသည်။ ၎င်းတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေသော်လည်း အဓိကအားဖြင့် အုပ်စုနှစ်စု ခွဲခြားနိုင်သည်။ အလွန်အမင်း ရန်လိုပြီး ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးအစားနှင့် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော မုဆိုးအမျိုးအစားတို့ ဖြစ်သည်။ ထိုမိစ္ဆာများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားလာနေသော်လည်း သူတို့ ပေါ်လာခြင်းကြောင့် စိတ်ဓာတ်များမှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားရသည်။ ထိုစိတ်ဓာတ်ကျမှုနှင့်အတူ ထိတ်လန့်မှု အာရုံများမှာလည်း ပို၍ မြင့်တက်လာသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ? ငါတို့ ဘာတွေ မှားသွားတာလဲ?" Mr. Loneliest က ထိတ်လန့်တကြားနှင့် အသံကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ဖုန်းပုကျွယ်သည်လည်း ဤအခြေအနေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဆမ်မွန်တီးယားဟာ ဒီသော့တွေ ဒါမှမဟုတ် တံခါးပတ်ပတ်လည်က တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုတွေနားကို ကပ်လို့မရဘူး။ သူကိုယ်တိုင် ငါတို့ကို လာပြီး ရင်ဆိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိစ္ဆာတွေကလည်း ဒီနေရာကို နားမကပ်ရဲကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သော့တွေကိုတော့ မကြောက်ကြဘူး။ ဆိုလိုတာက သူတို့က ဒီတံခါးကိုပဲ ကြောက်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီတံခါးနောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတဲ့ ကမ္ဘာကို ကြောက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ဒီလောက်ကျယ်တဲ့ ပလာဇာထဲမှာ မိစ္ဆာတွေ တစ်ကောင်မှ မရှိနေတာ။

အခု ငါတို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူတို့လည်း မတတ်သာဘဲ ကပ်လာရတာပဲ။ ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှ တံခါးနဲ့ အနီးဆုံးမှာ ကပ်နေပြီး နောက်ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြရအောင်။"

"အကယ်၍ သူတို့က မိစ္ဆာတံခါးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ငါတို့ကို ဝိုင်းတိုက်ရင်ကော?" လုံအောက်မင်က မေးသည်။

"အဲ့ဒီအခါကျရင်တော့ ငါတို့ တံခါးနောက်ကို ဆုတ်ရမှာပေါ့" ဟု ဖုန်းပုကျွယ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ကိုကျွယ်... အဲ့ဒါ မိစ္ဆာလောကကြီးလေ! တံခါးနောက်မှာ မိစ္ဆာတွေ ပိုများနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?" ဝမ်ထန်ကျီက ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလို မဟုတ်လောက်ဘူး။ တံခါးနောက်ကွယ်က နေရာဟာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး အခု အထဲက အကျဉ်းသားတွေ အကုန် အပြင်ထွက်သွားကြပြီဆိုတော့ အထဲမှာ ဘာမှရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ သံသယရှိတယ်။ ဒါ့အပြင်... ဘယ်နေရာမှာ သေသေ ဘာကွာမှာလဲ? အဆုံးကျရင်တော့ ငါတို့ လော့ဂ်အင် ဝင်ရောက်ရာနေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်သွားမှာပဲ မဟုတ်လား။"

မကြာမီ အဖွဲ့သားများမှာ တံခါးဆီသို့ ရောက်သွားကြပြီး မိစ္ဆာတံခါးကို ကျောခိုင်းလျက် ရပ်လိုက်ကြသည်။ ဖုန်းပုကျွယ်သည် ဇာတ်လမ်း၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် စုစည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နေသည့် အရာမှာ သစ်ပင်ကြီး ပြောသွားသည့် 'စက်ဝန်း' (Cycle) ဆိုသည့် စကားလုံးပင် ဖြစ်သည်။ ဤခွဲထုတ်ထားသော မြို့ထဲတွင် မည်သို့သော စက်ဝန်းမျိုး ဖြစ်ပျက်နေသနည်း? ထိုပဟေဠိကို အဖြေရှာနိုင်ပါက ဆမ်မွန်တီးယား သတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ်၊ သူ၏ အားနည်းချက် သို့မဟုတ် တံဆိပ်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရမည့် နည်းလမ်းကို သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သဲလွန်စများစွာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝဲပျံနေသော်လည်း ဖုန်းပုကျွယ်အတွက် အချိန်များစွာ မကျန်တော့ပေ။ သူသည် သဲလွန်စများကို အစီအစဉ်တကျ စီစဉ်လိုက်သည်။

"အချိန်မြစ်ကနေ သီးခြားခွဲထွက်နေတဲ့ ရေအိုင်တစ်ခု... နာရီဝက်တိုင်း ကျရောက်တဲ့ အမှောင်ထု... အမှောင်ထဲက တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ..."