အခန်း (၁၃) - ဂိမ်းတစ်ခု ဆော့ကြရအောင် (၄)

တံခါးပွင့်သံ မြည်လာသောအခါ ဖုန်းပုကျွယ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်မိသည်။ သူသည် တံခါးဆီသို့ ချက်ချင်း မပြေးသွားဘဲ ပွင့်သွားသောတံခါးမှ ဖြာကျလာသော အလင်းရောင်ကို အသုံးပြု၍ မျောက်ရှိရာ လှောင်အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် သော့ကိုဖွင့်၊ လှောင်အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် မေ့လဲနေသော မျောက်ကလေးကို အပြင်သို့ ချီထုတ်လာခဲ့သည်။

———

ပစ္စည်းအမည် - သတိလစ်နေသော မျောက် (Unconscious Macaque)

ပစ္စည်းအမျိုးအစား - ဇာတ်ကွက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်း (Plot Item)

အရည်အသွေး - ပုံမှန် (Normal)

လုပ်ဆောင်ချက် - မသိရသေးပါ။

ဇာတ်လမ်းပြင်ပသို့ ယူဆောင်သွားနိုင်ခြင်း - ရပါသည်။

မှတ်ချက် - မျိုးသုဉ်းလုနီးပါးစာရင်းဝင် ချစ်စရာကောင်းပြီး သတ္တိရှိသော မျောက်ကလေးတစ်ကောင်။

———

"ဇာတ်ကွက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်း ဖြစ်ပေမဲ့ ဇာတ်လမ်းပြင်ပကို ယူသွားလို့ရတယ် ဟုတ်လား။ ဟင်း..." ဖုန်းပုကျွယ်သည် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မျောက်ကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ကြည့်ရာ အောင်မြင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မီးလင်းထိန်နေသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ နံရံများမှာ သတ္တုများဖြစ်ပြီး မျက်နှာကြက်မှာ ငါးမီတာခန့် မြင့်ဆဲပင်။ ပြတင်းပေါက်ဟူ၍ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရသေးဘဲ နံရံဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် တံခါးအချို့ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သော့ခတ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် အခြားတစ်ဖက်မှ ကြီးမားသော ပစ္စည်းတစ်ခုခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားခြင်းမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကျွယ်သည် ဤပင်မစင်္ကြံလမ်းအတိုင်းသာ ဆက်သွားရန် ရှိတော့သည်။ နံရံပေါ်တွင် ဖုန်းပုကျွယ် သွားရမည့်လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသော အနီရောင်မြှားများကို တစ်ခါတစ်ရံ တွေ့ရတတ်သည်။

ခဏမျှ လျှောက်ပြီးနောက် ဤလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အသုံးဝင်မည့်အရာ ဘာမှမရှိကြောင်း သူ နားလည်သွားသဖြင့် အရှိန်မြှင့်လိုက်ကာ မြှားများညွှန်ပြရာအတိုင်း စင်္ကြံတစ်လျှောက် ပြေးသွားတော့သည်။ လမ်းအဆုံးသို့ ရောက်ရန် ရှစ်မိနစ်ခန့် ကြာသွားပြီး သူ့ရှေ့တွင် အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသော သတ္တုတံခါးကြီးတစ်ချပ် ရှိနေသည်။ တံခါးတွင် လက်ကိုင်မပါဘဲ ၎င်းအစား အလယ်ဗဟိုတွင် ငွေတိုက်သေတ္တာကြီးများတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော လက်လှည့်ဘီးကြီးတစ်ခု ပါရှိသည်။ ဖုန်းပုကျွယ်သည် ဘီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လှည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သော့မှာ အလွန်တင်းကျပ်နေကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားပြီး အားအတော်စိုက်ထုတ်ပြီးမှ ဘီးကို လှည့်နိုင်တော့သည်။

ဘီးကို တစ်ဝက်ခန့် လှည့်ပြီးသောအခါ တံခါးမှာ စတင် ရွေ့လျားလာသည်။ ဟာကွက်ကြားမှ အေးစိမ့်သောလေများ တိုးထွက်လာသဖြင့် ဖုန်းပုကျွယ်မှာ မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တံခါးပွင့်သွားသောအခါမှ ထိုသတ္တုတံခါးမှာ အလွန်ထူထဲကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်ပြီး ဤအခန်းမှာ အလုံပိတ် အအေးခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ အခန်းတွင်းပိုင်းမှာ ဆောင်းရာသီ မြင်ကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး ဆီးနှင်းဖြူဖြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နံရံများပေါ်တွင်လည်း နှင်းခဲများ ရှိနေသည်။ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မီးအိမ်များအပြင် မျက်နှာကြက်၏ ထောင့်သုံးထောင့်စီတွင် တစ်မီတာခန့်ရှည်သော ပြွန်ချောင်းများကို ဒေါင်လိုက် တပ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုပြွန်များထဲမှ ဆီးနှင်းဖြူများ စတင် ထွက်ကျလာတော့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ပြွန်ဝများ ကြီးမားသော်လည်း နှင်းများမှာ ဖွဲဖွဲလေးသာ ကျနေသဖြင့် ဖုန်းပုကျွယ်၏ မြင်ကွင်းကိုတော့ မထိခိုက်စေပေ။

ဖုန်းပုကျွယ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူပြီး လက်ဖဝါးထဲသို့ လေမှုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်တိုက်ရင်း အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိထားမိသည်။ အခန်း၏ ကြမ်းပြင်မှာ အပြင်က တံခါးခုံနှင့် စင်္ကြံလမ်းထက် အများကြီး နိမ့်ဆင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စောစောက သူမြင်ခဲ့ရသော နှင်းအလွှာမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုထူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သောအခါ ခြေထောက်မှာ ခြေမျက်စိအထိ နှင်းထဲသို့ ကျွံဝင်သွားသည်။ အအေးဒဏ်မှာ ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့် ဖုန်းပုကျွယ်သည် ခြေထောက်ဆီသို့ သွေးများ ပြန်လည် စီးဆင်းစေရန် အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်လိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း မထူးခြားပေ။ နှင်းများမှာ အလွန်နူးညံ့သဖြင့် နှင်းထဲသို့ ကျွံမဝင်စေရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ထိတွေ့မျက်နှာပြင်ကို ချဲ့ရန်သာ ဖြစ်ရာ သူသည် ဒူးထောက်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သူ တံခါးကို ပြန်မပိတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဒူးထောက်လျက် အနေအထားဖြင့် တစ်ဖက်နံရံဆီသို့ တွားသွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် နောက်ထပ် တံခါးတစ်ချပ် ရှိသော်လည်း ၎င်းတွင် လှည့်ရန် ဘီးမပါရှိပေ။ ၎င်းအစား တံခါးထဲတွင် မြှုပ်ထားသော အီလက်ထရောနစ် သော့ခလုတ်တစ်ခုသာ ပါရှိသည်။ သော့တွင် ကွက်လပ်လေးခု ရှိနေပြီး ၎င်းဘေးတွင် ရွှေ့၍ရသော သံပြားတစ်ခု ရှိသည်။ ၁၀ စင်တီမီတာခန့် ပတ်လည်ရှိသော ထိုစတုရန်းသံပြားတွင် လက်ကိုင်လေးတစ်ခု ပါသည်။ ဖုန်းပုကျွယ်က ထိုသံပြားကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ့နောက်က တံခါးမှာ အလိုအလျောက် ပြန်ပိတ်သွားတော့သည်။ သံပြားနောက်ကွယ်တွင် သေးငယ်သော နေရာလေးတစ်ခု ရှိသည်။ တိပ်ခွေတစ်ခု ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး သူ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမည်ဆိုသည်မှာ အထူးပြောနေစရာ မလိုတော့ပေ။

ဖုန်းပုကျွယ်သည် တိပ်ခွေနှင့် ဝေါ့မန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အထဲက တိပ်ခွေအဟောင်းကို ထုတ်ကာ ယခုတွေ့ရှိသော တိပ်ခွေဖြင့် အစားထိုးပြီး 'Play' ကို နှိပ်လိုက်သည်။

"ပျော်ရွှင်စရာ ခရစ္စမတ်ပါ အက်ရှ်။ ဒါဟာ မိသားစုတွေ ဆုံစည်းရမယ့် အချိန်ဖြစ်သလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ခရစ္စမတ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံမှုနဲ့ ကောင်းချီးပေးခြင်းတွေရဲ့ အရေးပါမှုကို ကိုယ်စားပြုတယ်..."

ဖုန်းပုကျွယ်သည် အသံသွင်းထားတာကို နားထောင်ရင်း အခန်းကို ထပ်မံ စူးစမ်းလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ နံရံတစ်ခုတွင် ကပ်ထားသော အတော်လေး သစ်လွင်နေသည့် သတင်းစာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနံရံမှာ အခြားနံရံများလောက် နှင်းခဲမနေသဖြင့် အနီးကပ် ကြည့်ရှုသင့်သော နေရာဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ လူလုပ်နှင်းများ အခန်းထဲတွင် ပြည့်နေသော်လည်း အခန်းတွင်း အပူချိန်မှာ အလွန်အမင်း နိမ့်ကျမနေသေးသဖြင့် သတင်းစာပေါ်က စာများကို ဖတ်၍ ရနေသေးသည်။ ထင်ရှားသော ခေါင်းကြီးပိုင်းတစ်ခုမှာ "သူတို့ဟာ ငါတို့နဲ့ သိပ်မခြားနားပါဘူး" ဖြစ်သည်။ ဆောင်းပါးတွင် ပါဝင်သော ပုံမှာ ဆီပုံးတစ်ခုကို ဝိုင်းအုံပြီး အအေးဒဏ် ခံနေကြသော အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ လူတစ်စု၏ ပုံဖြစ်သည်။ နောက်ခံတွင် နှင်းဖြူများရှိနေသလို ကြမ်းပြင်တွင်လည်း နှင်းများ ရှိနေသည်။ ထိုဆောင်းပါးကို ရေးသူမှာလည်း အက်ရှ် ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းဟာ ပရဟိတ ပွဲလမ်းသဘင်တွေမှာ ကင်မရာရှေ့ကို မကြာခဏ ထွက်လာလေ့ရှိပေမဲ့၊ မင်းဟာ ပရဟိတ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကိုမှ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မလှူဖူးဘူးဆိုတာ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သိပါတယ်။ မင်းဟာ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တွေကို အထင်မသေးဖို့ တခြားသူတွေကို တိုက်တွန်းခဲ့ပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင်ကတော့ မင်းထက် ကံဆိုးတဲ့သူတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ လေးစားမှု မပြခဲ့ဘူး။ မင်းရဲ့ ဂုဏ်မောက်မှုနဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အမြင်တွေက မင်းဘေးနားက လူတွေကို စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်။ မင်းဟာ ဆောင်းပါးတွေကတစ်ဆင့် လူကြီးသူမတွေရဲ့ အသံကို ဖော်ပြပြီး သူတို့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်သင့်တယ်၊ နားလည်ပေးသင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ နှစ်တိုင်းမှာတော့ မင်းဟာ အလုပ်ကို အကြောင်းပြပြီး မင်းရဲ့ မိဘတွေနဲ့ ကျေးဇူးတော်နေ့ ဆင်နွှဲဖို့ကို ရှောင်လွှဲခဲ့တယ်။

"အက်ရှ်... မင်းဟာ တစ်ကြိမ်ထက်မက ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းမှာ အသာစီးရယူပြီး တခြားသူတွေကို ဝေဖန်ခဲ့ပေမဲ့၊ မင်းရဲ့ လက်တွေ့ လုပ်ရပ်တွေကတော့ မင်းဝေဖန်ခဲ့တဲ့ သူတွေနဲ့ မင်းဟာ ဘာမှမထူးခြားဘူးဆိုတာ ပြသနေတာပဲ။

"အခုတော့ ဒီလိုအကူအညီမဲ့နေတဲ့ သူတွေရဲ့ ခံစားချက်က တကယ်တမ်း ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာ မင်းကို ခံစားကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်မယ်။ ဒီနှင်းတွေပြည့်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ တံခါးဖွင့်ဖို့ လျှို့ဝှက်နံပါတ်ပါတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက် ရှိတယ်။ မင်းလုပ်ရမှာက မင်းရဲ့ လက်ဗလာနဲ့ နှင်းတွေထဲကို နှိုက်ပြီး အဲဒီစာရွက်ကို ရှာဖို့ပဲ။

"လမ်းပေါ်မှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ သူတွေလိုပဲ၊ သေးငယ်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခုကို ရှာဖွေကြည့်စမ်းပါ။ မင်းမှာ အချိန်ကန့်သတ်ချက် မရှိပေမဲ့ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင်တော့ မိုးလင်းတဲ့အထိ အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မယ်..."

အသံသွင်းထားတာ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဖုန်းပုကျွယ်မှာ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေပြီ။ ဂိမ်းက ပေးထားသော ဝတ်စုံမှာ အပူချိန် ၂၀ ဒီဂရီဝန်းကျင်တွင် နေရတာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေရန် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အပူချိန် မြင့်တက်လာခြင်း သို့မဟုတ် ကျဆင်းသွားခြင်း ရှိလျှင် ကစားသမားများမှာ ထိုဒဏ်ကို တိုက်ရိုက် ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။ ဤအခန်းမှာ သုညဒီဂရီအောက် ရောက်နေသော ရေခဲဂူတစ်ခုနှင့် မခြားနားဘဲ မျက်နှာကြက်က ပြွန်များကလည်း နှင်းများကို တစ်စစ ပိုထူလာအောင် ထပ်ဖြည့်ပေးနေသည်။ လက်ချောင်းများ တောင့်မသွားစေရန် ဖုန်းပုကျွယ်မှာ လက်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် လေမှုတ်နေရသည်။ သူသည် အသံသွင်းထားသည်များကို စိတ်ထဲတွင် အမြန် ပြန်သုံးသပ်ကြည့်ရာ နောက်ဆုံး စာကြောင်းမှာ သိသိသာသာကို ထူးခြားနေသည်။

"လမ်းပေါ်မှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေလို... တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ပြီး မိုးလင်းတဲ့အထိ အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မယ်..."

သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ ဒါဟာ အရိပ်အမြွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ နားလည်ရခက်သော အရိပ်အမြွက် ဖြစ်သော်လည်း အရိပ်အမြွက် ဖြစ်နေသည်မှာတော့ အမှန်ပင်။ ဖုန်းပုကျွယ်သည် ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ့ဒူးအောက်ပိုင်းမှာ လုံးဝ တောင့်ခဲနေပြီဖြစ်ကာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး နှင်းထဲတွင် နစ်နေသော်လည်း အအေးဒဏ်ကြောင့် နာကျင်မှု အာရုံခံစားမှုများ ထုံထိုင်းသွားပြီဖြစ်၍ ဘာမှမဖြစ်တော့ပေ။ သူသည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် သတင်းစာရှိရာသို့ သွားကာ ၎င်းဆောင်းပါးနှင့် ပုံကို အနီးကပ် လေ့လာလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အရိပ်အမြွက် ရှာရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

အရာအားလုံး မအောင်မြင်မှသာ သူသည် အင်အားသုံးသည့် နည်းလမ်းကို သုံးမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ နှင်းတွေထဲကို လက်နဲ့ နှိုက်ပြီး ရှာနေမည်ဆိုလျှင် ငါးမိနစ်မပြည့်ခင်မှာပင် လက်ချောင်းများ အအေးကိုက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်မှာလည်း ပို၍ ကျဆင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုများ နှေးကွေးသွားပြီး စိတ်ဝေဝါးလာမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ပဟေဠိဖြေရှင်းရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

"အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တွေကို မိုးလင်းတဲ့အထိ အသက်ရှင်စေနိုင်မယ့် အရာ..." ဖုန်းပုကျွယ်က အာရုံစူးစိုက်နိုင်ရန် ထိုစာသားကို အသံထွက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "လူအချို့ ဆီပုံးကို ဝိုင်းအုံပြီး မီးလင်းနေအောင် အမှိုက်တွေကို ရှို့နေတာလား။ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါ မဟုတ်ဘူး..."

ရုတ်တရက်ဆိုသလို နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသော ဦးလေးကြီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က သူ့ခေါင်းထဲသို့ လျှပ်ခနဲ ဝင်လာသည်။ "ဒါများလား။ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ တစ်ယောက်အတွက် အရေးကြီးဆုံး ပစ္စည်းသုံးခု - စက္ကူသေတ္တာ၊ ခွေးတစ်ကောင်၊ ပြီးတော့ ရေဒီယို။"

ထို့နောက် သူ စတင် လှုပ်ရှားတော့သည်။ သတင်းစာကို နံရံတွင် ထောင့်လေးထောင့်မှ စကော့တိပ်ဖြင့် ကပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကျွယ်သည် သတင်းစာ၏ အလယ်အပိုင်း မပျက်စီးစေရန် ဂရုစိုက်ရင်း နံရံမှ ခွာလိုက်သည်။

"ခွေးတစ်ကောင်ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ နှင်းနဲ့ လုပ်ယူရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ ရေဒီယို... ဝေါ့မန်းကို ရေဒီယိုလို့ ယူဆလို့ ရမယ် ထင်တယ်။ ဒါဆိုရင် စက္ကူသေတ္တာပဲ ကျန်တော့တယ်..."

သတင်းစာကို နံရံမှ ခွာပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ထောင့်လေးထောင့် မပါတော့သော်လည်း သူလုပ်လိုသောအရာအတွက် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပေ။ စောစောက ပြောခဲ့သလိုပင် သတင်းစာမှာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေသဖြင့် ခေါက်ရာများမှာ သိသိသာသာ ထင်ရှားနေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူတစ်ယောက်သည် သတင်းစာကို နှစ်ခါထက်ပို၍ ခေါက်လေ့မရှိသော်လည်း ဤစာရွက်မှာတော့ အကြိမ်ကြိမ် အခေါက်ခံထားရသည့် လက္ခဏာများ ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ ၎င်းကို ပုံစံတစ်ခုခု ဖြစ်အောင် ကြိုတင် ခေါက်ထားခဲ့ဖူးကြောင်း သက်သေပင်။

ဖုန်းပုကျွယ်သည် အခေါက်ရာများအတိုင်း လိုက်၍ မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ခေါက်လိုက်သည်။ သူ့လက်များမှာ လုံးဝ တောင့်ခဲမသွားသေးသော်လည်း သုညဒီဂရီအောက် အအေးဒဏ်ကိုတော့ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ မီနူးထဲက အသက်မှတ် ဘေးက အထူးအခြေအနေကွက်မှာ 'တောင့်ခဲနေသည်' (Freezing) လို့ ပြနေပြီ ဖြစ်သည်။ စာရွက်၏ အနားသတ်များ မပါတော့သော်လည်း အခေါက်ရာများအတိုင်း ခေါက်လိုက်ရာ ဖုန်းပုကျွယ်သည် ၎င်းကို မူလပုံစံဖြစ်သော အလွန်သေးငယ်သည့် စက္ကူသေတ္တာလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကျွယ်သည် ၎င်းကို လက်ထဲတင်၍ လေ့လာလိုက်သည်။ သူသည် သေတ္တာကို ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ကြည့်ရာ အနားသတ်များ ဆုံသည့်နေရာတွင် အက္ခရာနှင့် ဂဏန်းများ တစ်သီတစ်တန်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သတင်းစာတစ်စောင်လုံးတွင် စာလုံးပုံစံမှာ တစ်ပြေးညီ မဖြစ်နိုင်ပေ၊ စာလုံးပုံစံနှင့် အရွယ်အစား ကွဲပြားမှုများ ရှိလိမ့်မည်။ ဥပမာ - ခေါင်းကြီးပိုင်း၊ စာကိုယ်နှင့် ပုံစာများတွင် သုံးသော စာလုံးအရွယ်အစားမှာ ကွဲပြားမည် ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကျွယ် သတိထားမိသည်မှာ ထိုဆက်နေသော အက္ခရာနှင့် ဂဏန်းများသည် စာလုံးပုံစံနှင့် အရွယ်အစား တူညီနေပြီး အားလုံးမှာ စာလုံးကြီးများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ စာရွက်ကို ဖြန့်ထားစဉ်က ၎င်းတို့မှာ ဝေးကွာနေသော်လည်း သေတ္တာအဖြစ် ခေါက်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့ ဆုံစည်းသွားပြီး လျှို့ဝှက်ကုဒ်တစ်ခု ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"FM27.3MHZ..." ဖုန်းပုကျွယ်က ဖတ်လိုက်သည်။ "ရေဒီယို လိုင်းတစ်ခုရဲ့ လှိုင်းနှုန်းပဲ..."

သူသည် ဝေါ့မန်းကို ရေဒီယို ပုံစံသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ လိုင်းအတော်များများတွင် ဆူညံသံ (White noise) များသာ ထွက်ပေါ်နေပြီး FM27.3 တွင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ သို့သော် သူသည် ထိုလိုင်းကို အတည်ပြုပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် အသံချဲ့လိုက်ကာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်ပြီး စက္ကန့် ၄၀ ခန့် အကြာတွင် အက်ကွဲကွဲ အသံတစ်ခုက "ကိုး၊ ငါး၊ နှစ်၊ ခုနစ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းအသံမှာ ဆူညံသံများကြားထဲ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖုန်းပုကျွယ်သည် တံခါးဆီသို့ အပြေးသွားကာ လျှို့ဝှက်နံပါတ်ကို ရိုက်ထည့်ရင်း "ဒီဂဏန်းတွေက ထူးခြားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေလို့လား" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။ ကုဒ်မှာ မှန်ကန်သွားပြီး တံခါးပွင့်သွားသည်။ ဖုန်းပုကျွယ်သည် အခန်းထဲမှ လူးလိမ့်လျက် ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလိမ့်နေတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထိုင်ထ အကြိမ် ၂၀ လုပ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ်တွင် မီနူးထဲက သူ့အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အသက်မှတ်မှာ ၆၇ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ကျဆင်းသွားသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ 'တောင့်ခဲနေသည်' ဆိုသည့် အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နှင်းတွေထဲမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ရှာနေရခြင်းထက်စာလျှင် ဒါက အများကြီး ပိုကောင်းပါသည်။ ထိုသို့သာ ရှာခဲ့လျှင် အသက်မှတ်မှာ ယခုထက် ပိုကုန်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

ဖုန်းပုကျွယ်သည် ဂိမ်းကစားရာတွင် အမြဲတမ်း ကံမကောင်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဆီးနှင်းပုံထဲမှာ စာရွက်ရှာရသည့် အလုပ်မျိုးသည် မြက်ပင်ပုံထဲမှာ အပ်ရှာရသလိုပင် ဖြစ်ရာ နှင်းတွေအားလုံးကို တစ်လက်မမကျန် မွှေနှောက်ပြီးမှသာ သူ ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားသည်။

ဒုတိယမြောက် ဂိမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူသည် ဝေါ့မန်းကို ချက်ချင်း မပိတ်လိုက်ဘဲ ထိုလိုင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မကြာမီ ရှာတွေ့သွားသည်။ တစ်မိနစ်တိုင်းတွင် FM27.3 လိုင်းမှာ ထိုဂဏန်းလေးလုံးကို ပြန်ကျော့ ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန် ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဖုန်းပုကျွယ်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။ အက်ရှ်သည် ထွက်ပြေးပြီးနောက် မိနစ်မည်မျှအတွင်း ဆေးရုံသို့သွား၍ ကုသမှု မခံယူပါက သေဆုံးရမည်ဆိုသည့် အချက်ကို ဤဇာတ်လမ်းက မေ့ထားလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ ကနဦး အသံသွင်းချက်တွင် သူသည် ထွက်ပေါက်ရှာရန် မိနစ် ၄၀ ရှိပြီး၊ မရှာတွေ့ပါက ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကြောင့် သေရမည်ဟု ပြောထားသည်။ သို့သော် 'တောင့်ခဲနေသည်' ဆိုသည့် အခြေအနေနှင့် မတူဘဲ သူ့အခြေအနေပြဘားတွင် 'အဆိပ်မိနေသည်' ဆိုသည့် အချက် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကျွယ်အနေဖြင့် သူ၏ အသက်မှတ် လျော့ကျသွားခြင်းမှာ အအေးကြောင့်လား သို့မဟုတ် အဆိပ်ကြောင့်လား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒါဟာ သိသာထင်ရှားတဲ့ အစွမ်းပြတဲ့ အဆိပ်မျိုး မဟုတ်တာတော့ အမှန်ပင်။ ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများတာက ဒါဟာ ဇာတ်ကွက်အရ သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ဖုန်းပုကျွယ်သည် ဤဇာတ်လမ်းကို မိနစ် ၄၀ အတွင်း အပြီးသတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မပြီးပါက ဂိမ်းရှုံး (Game over) မည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မိနစ် ၂၀ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကျွယ်သည် ဒုတိယအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် အချိန်အများကြီး မယူခဲ့ပေ။ ပထမအဆင့် ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည့် ငါးမိနစ်နှင့် လမ်းခရီး အချိန်များကို ပေါင်းလိုက်လျှင် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ သူ့တွင် ၁၅ မိနစ်ခန့် ကျန်ရှိနေသင့်သည်။ စနစ်သည် ဒုတိယအဆင့်တွင် နှင်းများကို လက်ဖြင့် နှိုက်ရှာမည့် ကစားသမားများအတွက်ပါ အချိန်ကို ထည့်သွင်း တွက်ချက်ထားမည်ဖြစ်ရာ ထိုသို့ရှာလျှင် အချိန်ပိုကုန်မည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်အရဆိုလျှင် နောက်ထပ် အဆင့်သည် နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သင့်သည်။ ၎င်းကို အပြီးသတ်နိုင်လျှင် ဖုန်းပုကျွယ်သည် ဤဇာတ်လမ်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။