အခန်း ၃၉ - ကုန်း မိသားစုဆီ သွားကြစို့၊ အနာဂတ်ကျရင် မင်းရဲ့ယောက်ျားက ကမ္ဘာမြေအလွှာပေါင်းစုံနဲ့ စကြာဝဠာအနန္တကြားမှာ ထိပ်ဆုံးက ရပ်တည်မယ့်သူဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်

​ဆဋ္ဌမမြောက် ဘိုးဘေးကြီး အခန်းထဲကနေ လှည့်ထွက်သွားတာကို စောင့်ကြည့်ရင်း တီကျွယ်တျန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရတယ်။ စောစောတုန်းက ဘိုးဘေးကြီး အခန်းထဲကို ဝင်လာစဉ်က တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာဖြစ်လို့ အခုကျမှ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွားရတာလဲ။

​သို့သော်လည်း တီကျွယ်တျန်း ဒါကို အကြာကြီး တွေးမနေတော့ချေ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဗီလိန်အမှတ်တွေ တိုးပွားမလာခဲ့ဘူး။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံကြမ္မာသားတော်တွေက တကယ့်ကို နည်းပါးလွန်းနေသေးတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဘာဖြစ်လို့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှတဲ့ ကံကြမ္မာသားတော်အစစ်အမှန်မျိုး ပေါ်မလာသေးတာလဲ။

​"ထျန်အာ... ငါ့ဆီကို လာခဲ့ဦး..." အသံတစ်သံ ထွက်လာခဲ့တယ်။

​ထိုစကားကို ကြားရတဲ့အခါ တီကျွယ်တျန်းရဲ့ ပုံရိပ်က ထိုနေရာကနေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့တယ်။

​"ဖခင်..." မသေမျိုး နန်းတော်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချိန်တွင် တီကျွယ်တျန်းက မိမိရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာရှိတဲ့ အမျိုးသားကြီးကို ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

​"ကဲပါ... မင်းကလည်း ကောင်ဆိုးလေးရာ... ငါ့ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ဤမျှလောက်အထိ ရိုသေပြမနေပါနဲ့ဦး။ အကယ်၍ မင်းရဲ့ အမေသာ မြင်သွားရင် ငါ့ကို ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာဦးမှာ သေချာတယ်"

တီဝူရှန်းရဲ့ စကားကို ကြားရတဲ့အခါ တီကျွယ်တျန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ပုံစံထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြီး သူ အနည်းငယ်မျှ ပြုံးလိုက်မိတော့တယ်။

​"ဖခင်... ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာဆီ ခေါ်ယူလိုက်တာက အမေ့ဘက်က အဖိုးဖြစ်သူရဲ့ အိမ်တော်ဆီ သွားခိုင်းဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူးလားဟင်"

​"မှန်တာပေါ့... မင်းရဲ့ အဖိုးအိမ်တော်မှာရှိတဲ့ ယင်ယန် နတ်ဘုရားသစ်ပင်ကြီးက နှစ်ပေါင်း တစ်သန်း ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ နောက်ဆုံးမှာ အသီးတွေ သီးလာခဲ့ပြီလေ"

​"ဒါပေမဲ့ အသီးက သုံးလုံးပဲ ရှိတာပါ"

​"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်က အတိုင်းထက်အလွန် နက်နဲလှသည်ဆိုစေဦးတော့... ဒီကျင့်ကြံခြင်းလောကကြီးထဲမှာ မရေရာတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေက အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်တာ။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်ထားခြင်းက အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့ အသက်ကို ဘေးကင်းအောင် ကယ်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

​ထိုစကားကို ကြားရတဲ့အခါ တီကျွယ်တျန်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုဘဲ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိတယ်။ အကယ်၍ မိမိမှာ စနစ်သာ ရှိမနေခဲ့ဘူးဆိုရင် မိမိရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံတွေ ဘယ်လောက်ပဲ တိုးတက်နေပါစေဦးတော့ ထိုကံကြမ္မာသားတော်တွေရဲ့ ကျော်တက်ခြင်းကို သေချာပေါက် ခံရမှာ ဖြစ်ပေသည်။

​"ဒါနဲ့... ဖခင်... အမေက ဒီလိုမျိုး ကိစ္စရပ်လေး တစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့တော့ အဖိုးရဲ့ အိမ်တော်ဆီကို သီးသန့် ပြန်သွားလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး မလားဟင်"

​ထိုစကားကြောင့် တီဝူရှန်းရဲ့ မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စိုးရိမ်ရတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ချက်ချင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရတယ်။

​မိမိရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း တီကျွယ်တျန်း တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။

​"ဖခင်... အရာဝတ္ထုတွေက ကောင်းမွန်လှသည်ဆိုစေဦးတော့... အလွန်အမင်းတော့ အငမ်းမရ ဖြစ်မနေပါနဲ့ဦး"

​"မင်းကတော့... ကောင်ဆိုးလေး... ငါ့ဆီကနေ အရိုက်ခံချင်နေပြီ ထင်တယ်"

​"ကဲပါ... အချိန်ကျလာရင် ကျွန်တော် အမေနဲ့အတူ အိမ်တော်ဆီ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

​တီကျွယ်တျန်းရဲ့ စကားကို ကြားရတော့ တီဝူရှန်း သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်မိတယ်။ သေချာပေါက် မိဘနှစ်ပါးကြားက အချစ်ကသာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပြီး မိမိကတော့ ကြားညှပ်လာတဲ့ မတော်တဆမှုတစ်ခု သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ရမယ်။ 

တီကျွယ်တျန်းအနေနဲ့ ဘိုးဘေးကြီးနဲ့အတူ အမြဲတမ်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့ရတဲ့ အဓိက အကြောင်းအရင်းကလည်း မိမိရဲ့ မိဘနှစ်ပါးက သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို အမြဲတမ်း ထုတ်ဖော်ပြသလေ့ ရှိကြခြင်းကြောင့်ပင်။

​"ဒါဆိုရင်လည်း... မင်း ထွက်ခွာလို့ ရပြီ"

​တီကျွယ်တျန်း မိမိရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ သေချာပေါက် ဒါတွေအားလုံးက မိခင်ဖြစ်သူအတွက် ဖြစ်ရမယ်။ 

သူ မသိတာကတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မခွဲခွာသင့်တဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဘာဖြစ်လို့ အခုကျမှ ခေတ္တမျှ ခွဲခွာနေကြရသလဲဆိုတာပါပဲ။ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင်။ မိမိမှာ စနစ်သာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း လက်ရှိအချိန်မှာ မိမိရဲ့ ဖခင်နဲ့ မိခင်တို့က ဘာတွေ တွေးတောနေကြသလဲဆိုတာကို သူ အတိအကျ သဘောမပေါက်နိုင်ချေ။

​နောက်တစ်နေ့ ရောက်ရှိလာတဲ့ အခါမှာတော့ တီကျွယ်တျန်းဟာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သီးသန့် ရထားလုံးကြီးကို စီးနင်းလိုက်ပါခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။

ကုန်းမိသားစု သည်လည်း မသေမျိုးကမ္ဘာကြီးထဲမှာ အတိုင်းထက်အလွန် အစွမ်းထက်လှတဲ့ အင်အားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေတယ်။ ထို့အပြင် ကုန်းမိသားစုဟာ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်ပိုင် ပိုင်နက်အဖြစ် သေသေချာချာ သိမ်းပိုက်ထားကြတာ ဖြစ်၏။

​မသေမျိုးကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ပြည်နယ်ပေါင်း သုံးထောင်ကျော်အပြင် အခြားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှတဲ့ နေရာအမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့တာ ဖြစ်လို့ အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောလှပေသည်။ အတိတ်တုန်းကဆိုရင် အစွမ်းထက်လှတဲ့ မဟာဧကရာဇ် ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးဟာ သူ၏ အသက်တမ်းတစ်လျောက်လုံး အသုံးပြုပြီး လှည့်လည်သွားလာခဲ့သော်လည်း မသေမျိုးကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အစုံ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ 

ကြည့်ရတာ သူဟာ လမ်းခရီး မှာတင် တစ်စုံတစ်ဦးရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလို့ နေမှာပါပဲ။

ကုန်းမိသားစု တည်ရှိရာ အရပ်ဒေသကိုတော့ "ကုန်း ပြည်နယ်" လို့ ခေါ်ဆိုကြတယ်။ ၎င်းက ကုန်း မိသားစုရဲ့ သြဇာအာဏာ လွှမ်းမိုးရာ နယ်ပယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

​ဒီအခိုက်အတန့်မှာ တီကျွယ်တျန်းဟာ မိခင်ဖြစ်သူက မိမိဆီ ပေးပို့ထားတဲ့ သတင်းစကားကို သေသေချာချာ ဖတ်ရှုနေခဲ့တယ်။

​"ယင်ယန် နတ်ဘုရားအသီးက နောက်ထပ် သုံးရက်အတွင်းမှာ လုံးဝ မှည့်ဝင်းလာတော့မှာပေါ့" တီကျွယ်တျန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။

​သို့သော်လည်း တီကျွယ်တျန်း အလောတကြီး ဖြစ်မနေခဲ့ချေ။ တီကျွယ်တျန်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်မှာတော့ နှစ်ရက်ခန့် အချိန် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။ ၎င်းက သူတော်စင်အဆင့်ရှိတဲ့ နဂါးပျံ ကိုးကောင်ဟာ လေဟာနယ်အတွင်းမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ အဆက်မပြတ် ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်ခဲ့ကြလို့သာ ဖြစ်ပေသည်။ 

ထိုနဂါးပျံ ကိုးကောင်စလုံးဟာ မောပန်းလွန်းလို့ အသက်ကိုပြင် ပြင်းပြင်းရှူနေကြရသည်။

​တကယ်တော့ တီကျွယ်တျန်းအနေနဲ့ သူ၏ ကာကွယ်သူအစောင့်အရှောက်တွေကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ရိုက် သွားရောက်လို့ ရသော်လည်း သူ၏ ရထားလုံးကို ဆွဲနေတဲ့ နဂါးပျံ ကိုးကောင်ကတော့ ဝိတ်ချဖို့အတွက် သေချာပေါက် လိုအပ်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ 

တီကျွယ်တျန်း ထိုနဂါးပျံတွေကို ကြည့်ရင်း သူတို့တွေ တကယ့်ကို ဝဖြိုးလွန်းနေပြီလို့ ခံစားနေရတာ ဖြစ်၏။

​ဤအချိန်မှာပဲ ကုန်းမိသားစုရဲ့ အဓိက အိမ်တော်ခန်းမကြီးအတွင်း၌ ဖြစ်တယ်။

​ခန့်ညားထည်ဝါလှတဲ့ အမျိုးသားကြီးတစ်ဦးဟာ ထိုနေရာမှာ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းကနေ မည်သည့် အရှိန်အဝါမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း မရှိချေ။ 

အခန်းမကြီးအတွင်းရှိ လူအားလုံးလည်း ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဝံ့ကြဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြတယ်။ သို့သော်လည်း သူတို့အားလုံးဟာ အပြင်ဘက်ဆီသို့ မကြာခဏဆိုသလို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြရ၏။

​သူတို့ထဲမှာတော့ နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်ကာ မာန်ဝင့်လွန်းလှတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ရှိနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ပါဝင်နေခဲ့တယ်။ သူမက မသေမျိုး ဧကရာဇ်မတစ်ပါးလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ဖြစ်၏။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကလည်း အပြင်ဘက်ဆီသို့ မကြာခဏဆိုသလို လှမ်းကြည့်နေခဲ့တာ ဖြစ်လို့ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း လုံးဝ တည်ငြိမ်မနေဘူးဆိုတာကို ထင်ရှားစေပါတယ်။

​ဤအမျိုးသမီးကတော့ ကုန်းရှင်းယွဲ့ ဖြစ်တယ်…သူမဟာ တီကျွယ်တျန်းရဲ့ မိခင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

​တီဝူရှန်းကတော့ မိမိရဲ့ သားဖြစ်သူရဲ့ နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ် ကို သေသေချာချာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားထားခဲ့သော်လည်း သူမအနေနဲ့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ရမှသာ စိတ်အေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ 

တီကျွယ်တျန်းမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးခန္ဓာ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စရပ်ကို သူမရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူ ကုန်းကျိုလုံတောင်မှ လုံးဝ သိရှိထားခြင်း မရှိချေ။

​"ဒီကလေးက ဘယ်အချိန်မှ ရောက်လာမှာလဲဟင်..." အဓိက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ အမျိုးသားကြီးရဲ့ ဘေးနားက အမျိုးသမီးက စကားလှမ်းပြောလိုက်တယ်။ 

သူမရဲ့ မျက်နှာက ကုန်းရှင်းယွဲ့ရဲ့ မျက်နှာနဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူလှပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမရဲ့ မျက်နှာထက်မှာတော့ အချိန်ကာလတွေ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တဲ့ အရေးအကြောင်း အမှတ်အသားအချို့ ရှိနေခဲ့ပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေခဲ့တာ ဖြစ်၏။

​"အမေ... မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ" ကုန်းရှင်းယွဲ့တစ်ယောက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်ဆိုစေဦးတော့ သူမရဲ့ ကလေးဖြစ်သူ မကြာခင် ရောက်ရှိလာတော့မှာကို သေသေချာချာ သိရှိနေခဲ့တယ်။ အဆုံး၌မူ သူတို့နှစ်ဦးကြားက သွေးသားတော်စပ်မှု လှုံ့ဆော်သံက ပိုမိုပြီး နီးကပ်လို့ လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

​ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ကုန်းမိသားစုရဲ့ သီးသန့် အခန်းဆောင်တစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်တယ်။

​ချိုသာလှတဲ့ ရယ်မောသံအချို့ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတယ်။ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် အခန်းထဲမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေခဲ့တာ ဖြစ်၏။ ထိုအမျိုးသမီးဟာ တောက်ပလှတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ သွားအစုံ ရှိနေခဲ့ပြီး သူမရဲ့ နက်မှောင်လှတဲ့ ဆံပင်အရှည်ကြီးကိုတော့ ခေါင်းစည်းကြိုးလေးတစ်ခုနဲ့ သေသေချာချာ စည်းနှောင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်လို့ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းမှုတွေအပြင် ခွန်အားရှိတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေးစွမ်းနေခဲ့တယ်။

​သူမရဲ့ ဘေးနားမှာတော့ အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေခဲ့တယ်။ ထိုအမျိုးသမီးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်တော့ ထိုအမျိုးသားရဲ့ မျက်နှာက ဤမျှလောက်အထိ နူးညံ့ချောမောလွန်းခြင်း မရှိသော်လည်း တကယ့်ကို ကြည့်ကောင်းလှတဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ 

အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စရပ်ကတော့ ထိုအမျိုးသားရဲ့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က အရှိန်အဝါတွေက ကမ္ဘာမြေအလွှာပေါင်းစုံနဲ့ စကြာဝဠာအနန္တအားလုံးကို သူ၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ သေသေချာချာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သလိုမျိုး ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

​"ဝူကျီ... မင်းက အတိတ်တုန်းက တကယ့်ကို ပျင်းစရာကောင်းလှတဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခုကျမှ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေရတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ပဲ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိဘူးနော်"

​ထိုအမျိုးသမီးရဲ့ စကားကို ကြားရတဲ့အခါ ထိုအမျိုးသားက အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်မိရင်း သူ တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ 

သို့သော်လည်း သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူ ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ ရင်နင့်အောင် ချစ်မြတ်နိုးမှုတွေနဲ့ စိတ်သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်တွေဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရတယ်။ 

ဤကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ စိတ်ခံစားချက် အမြောက်အမြားကို ထိုအမျိုးသားရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

​"ဒါနဲ့... ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လေးတစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်…ငါတို့ အရင်ဆုံး အဓိက ခန်းမဆောင်ကြီးဆီ သွားနှင့်ကြရအောင်"

​ထိုစကားကို ကြားရတဲ့အခါ ကျောက်ဝူကျီ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရသော်လည်း သူ စိတ်ထဲ၌ သာမန်ကာလျှံကာသာ မှတ်ယူထားခဲ့တယ်။

​"အော်... ဒါနဲ့... အဖိုးက မင်းကိုပါ တစ်ပါတည်း လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောထားတယ်နော်"

​ထိုစကားကြောင့် ကျောက်ဝူကျီ ထပ်မံ၍ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားခဲ့ရပြန်တယ်။

​"အဖိုးကိုယ်တိုင်ကပါ မိန့်ကြားထားခဲ့တာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ငါကတော့  ငြင်းဆန်နေလို့ မရဘူးပေါ့"

​"ဒါဆိုရင်လည်း သွားကြရအောင်"

​"ပြီးတော့... မိသားစုက လူတွေ ပြောဆိုမယ့် စကားလုံးတွေကို မင်း စိတ်ထဲမှာ လုံးဝ ထားမနေပါနဲ့ဦး ငါကတော့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးဘူးဆိုတာ ယုံကြည်ထားလိုက်စမ်းပါ"

​"ငါ သိပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့ အကယ်၍ ငါသာ အဲ့ဒီစကားတွေကို တကယ်ပဲ ဂရုစိုက်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စကားတွေကြောင့် ငါ သေဆုံးသွားခဲ့တာ ကြာလှပါပြီ"

​"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့"

​ကျောက်ဝူကျီ ထိုအမျိုးသမီးရဲ့ ကျောပြင်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှာ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရတယ်။ သူ နောက်ထပ် ဘဝသစ်တစ်ခု ပြန်လည်ရှင်သန်ခွင့် ရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။

​ထိုအမျိုးသားက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှာ ပြင်းထန်လှတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာခဲ့တယ်။ 

သို့သော်လည်း သူ ကုန်းမိသားစုက လူတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ၏ မျက်ဝန်းတွေက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်၍ တည်ငြိမ်အေးဆေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

​"ရပ်လိုက်စမ်း... မင်းတို့ရဲ့ ရှေ့မှာ ရှိနေတာက အဓိက ခန်းမဆောင်ကြီးပဲ…မင်းတို့ အဲ့ဒီနေရာဆီကို ဘာကိစ္စအတွက် သွားချင်နေကြတာလဲ"

​"ကုန်းဝမ်... မင်း ဘာတွေ လုပ်ဆောင်ချင်နေတာလဲ ဒါက အဖိုးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆန္ဒပဲ။ ပြီးတော့ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ငါ့ရဲ့ ယောက်ျား ပဲ အကယ်၍ မင်းက သူ့အပေါ်ကို ဒီလို အပြုအမူမျိုးနဲ့ ထပ်မံ ဆက်ဆံဝံ့ဦးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

​"နင်... ကုန်းစင်း... နင်ဒီအထိ နိမ့်ကျသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိဘူး"

​"ငါ နိမ့်ကျသည်ဖြစ်စေ…မနိမ့်ကျသည်ဖြစ်စေ ဒါက ရှင်နဲ့ လုံးဝ သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စရပ် မဟုတ်ဘူး… မမေ့ပါနဲ့ဦး... ရှင့်ရဲ့ အစွမ်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာကိုပေါ့"

ကုန်းဝမ် ထိုစကားကို ကြားရတဲ့အခါ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့ရတော့တယ်။

ကုန်းစင်းက မိမိရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပြီး ကာကွယ်ပေးနေတာကို မြင်တော့ ကျောက်ဝူကျီ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်မိရင်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် နူးညံ့လှတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

​'စင်းအာ... မင်းကတော့ အတိတ်ဘဝတုန်းကအတိုင်း လုံးဝ မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲနော်'

​'ဒီဘဝမှာတော့... ဤကဲ့သို့သော ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှတဲ့ ဘေးဒုက္ခမျိုး ထပ်မံ ဖြစ်ပျက်မလာစေရဘူးလို့ ငါ သေသေချာချာ ကတိပြုပါတယ်'

​'အနာဂတ်ကျရင်... မင်းရဲ့ယောက်ျားက ကမ္ဘာမြေအလွှာပေါင်းစုံနဲ့ စကြာဝဠာအနန္တကြားမှာ အထက်စီးကနေ အရာအားလုံးကို အုပ်ချုပ်မယ့်သူဆိုတာ မင်း သေသေချာချာ သိလာလိမ့်မယ်'

​ကျောက်ဝူကျီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းကနေ ပြင်းထန်လှတဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

​"သွားကြစို့... ငါတို့ အရင်ဆုံး သွားနှင့်ရအောင်" ကုန်းဝမ်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်မိရင်း ကျောက်ဝူကျီကို အဓိက ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်ယူသွားခဲ့တော့တယ်။