အပိုင်း ( ၅၄ ) - ရင်ဆိုင်မှု
လင်ဖန့်သည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ကျောက်ပြာတုံးကြီးကို ကြည့်ရှုရင်း သာမန်ကျောက်ခဲတစ်ခဲရုံမျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိကာ တွင်းနဂါးမင်းကြီးသည် မိမိကို လှည့်စားရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းတုံးကြီးထက်ဆီသို့ လက်ဖဝါးကို အသာအယာ တင်လိုက်သည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး ထိုကျောက်တုံးအတွင်းမှ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားတစ်ရပ် တုံ့ပြန်စီးဆင်းလာခဲ့ရာ လင်ဖန့်သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ဆီသို့ ကြီးမားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိနှိပ်လိုက်သည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ၏ လည်ပတ်မှုမှာလည်း ချက်ချင်း ထစ်ငေါ့ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရတော့သည်။
“ဒီကျောက်တုံးက...”
“အရှင်မြတ်... ဘယ်လိုလဲ။ ဒီကျောက်တုံးက တကယ့်ကို အဖိုးတန်လှတဲ့ ရတနာတစ်ပါး မဟုတ်ဘူးလား” တွင်းနဂါးမင်းကြီးက မျက်နှာပြင်ထက်၌ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါက ဒီရတနာကို တကယ်ပဲ လက်မခံရဲပါဘူး။ နဂါးမင်းကြီး... အခြားအရာတစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်ပေးလို့ မရဘူးလား”
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ ဤအရာကလွဲလို့ ငါ့ရဲ့ နဂါးနန်းတော်ထဲမှာ မင်းကို ပေးအပ်ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ ရတနာ တကယ်ကို မရှိတော့ပါဘူး” တွင်းနဂါးမင်းကြီးက လက်နှစ်ဖက်ကို အသည်းအသန် ဝေ့ယမ်းရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အကယ်၍ ရတနာများ ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် ပေးအပ်လိုစိတ် လုံးဝမရှိဟန် တူသည်။
“မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းတဲ့ ပုလဲလုံးတွေ ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားသိထားခဲ့တယ်။ အဲဒီပုလဲတွေကို အိတ်အနည်းငယ်လောက် ပေးအပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါက ဒီရတနာကြီးကို မင်းဆီမှာပဲ ထားရစ်ခဲ့မယ်။ ဘယ်လိုလဲ”
“အိတ်အနည်းငယ် ဟုတ်လား” တွင်းနဂါးမင်းကြီး၏ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။
“အရှင်မြတ်... စနောက်မနေပါနဲ့တော့။ ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းတဲ့ ပုလဲတွေက အလွန်အမင်း အဖိုးတန်လှတဲ့ ရတနာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ လောကမှာတော့ တကယ့်ကို ရှားပါးလှပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ လက်ထဲမှာလည်း တစ်လုံးပဲ ရှိခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး အဲဒီအလုံးကို ဝူကျီတိုင်းပြည်ရဲ့ ရှင်ဘုရင်ထံ ဆက်သခဲ့ပြီးပါပြီ။ အကယ်၍ မင်းအနေနဲ့ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ဒီဘုရင်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကိုပဲ ယူဆောင်သွားပါလား။ မင်းရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းပကားတွေနဲ့ဆိုရင် သူ့ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်မှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းလိုချင်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို မရနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး”
ဝူကျီတိုင်းပြည် ရှင်ဘုရင်၏ ရုပ်အလောင်းကို မိမိထံသို့ အသည်းအသန် ရောင်းချရန် ကြိုးပမ်းနေသော တွင်းနဂါးမင်းကြီးကို ကြည့်ရှုရင်း လင်ဖန့်သည် နှုတ်ခမ်းအစုံကို အသာအယာ တွန့်ချိုးလိုက်မိသည်။ ဤမြေခွေးအိုကြီးသည် မိမိကို အသိဉာဏ်မရှိသူတစ်ဦးဟု မှတ်ထင်နေပုံရသည်။ အကယ်၍ သူသည် ယနေ့တွင် ထိုရုပ်အလောင်းကို ယူဆောင်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက ခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာသည် သူ့ကို လုံးဝအလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပါ။
“ထားလိုက်ပါတော့... ငါပဲ အရှုံးခံပြီး ဒီကျောက်တုံးကိုပဲ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။ ဒေသထွက် လက်ဆောင်အချို့ကိုလည်း ထည့်ပေးလိုက်ဦးပေါ့။ အမျိုးတွေဆီ သွားလည်တဲ့အခါ လက်ဆောင်ပစ္စည်း ပါသွားတာက ပိုပြီးတော့ ကောင်းမွန်တာပေါ့”
နောက်ဆုံးတွင် လင်ဖန့်သည် ဖန်မျှော်စင်ကို အသုံးပြုလျက် ထိုကျောက်ပြာတုံးကြီးနှင့် ပုလဲအိတ်ကြီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ဖန်ဆောင်နန်းတော်မှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
တွင်းနဂါးမင်းကြီးသည် ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်နှင့်အတူ သူ့ကို နန်းတော်တံခါးဝအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ လင်ဖန့် ဝေးကွာလှသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည့်အခါမှသာ နဂါးမင်းကြီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။
“တကယ့်ကို ကပ်စေးနှဲလှတဲ့ ဆင်းရဲသား... ကိုယ်ချင်းစာတရားမရှိတဲ့ ဓားပြကောင်... သူ သေချင်းဆိုးနဲ့ သေပါစေ။ ဒါတွေအားလုံးက အဲဒီမျောက်စုတ်ကြောင့်ပဲ။ အခုတော့ လူတိုင်းက နဂါးနန်းတော်ကို လာပြီး လုယက်လို့ရတဲ့ နေရာတစ်ခုလိုမျိုး မှတ်ထင်နေကြပြီ”
မိမိ စုဆောင်းထားခဲ့ရသော ကြီးမားလှသော ကျောက်ပြာတုံးကြီးနှင့် အဖိုးတန်လှသော ပုလဲများကို တွေးတောမိတိုင်း တွင်းနဂါးမင်းကြီးသည် ရင်ထဲ၌ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအရာများသည် သူ ဆင်းရဲဒုက္ခခံကာ အသည်းအသန် စုဆောင်းထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး ပုလဲတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းတွင် သူ၏ စိုက်ထုတ်ခဲ့ရသော ကြိုးပမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့်ပဲ။
“အရှင်မင်းကြီး... ငါတို့တွေ ဒီအကြောင်းကို နတ်ဘုရားနန်းတော်ထံ အစီရင်ခံရင် မကောင်းဘူးလားဘုရား” ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်က ဘေးနားမှနေ၍ အကြံပြုလိုက်သည်။
“အစီရင်ခံတော့ ဘာထူးမှာလဲ။ ငါ့လိုမျိုး နိမ့်ကျလှတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိသူရဲ့ စကားကို ဘယ်သူက နားထောင်မှာလဲ။ ထားလိုက်ပါတော့... ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ရအောင်”
တွင်းနဂါးမင်းကြီးသည် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် မိမိ၏ နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ရတနာများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည့်အတွက် ဝမ်းနည်းနေခဲ့တော့သည်။ ထိုအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်သည်လည်း ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း မိမိ၏ မူလ ဧရာမလိပ်ကြီးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ရေတွင်းအောက်ခြေတွင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ရာ ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးသည်လည်း မူလအတိုင်း ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။
လင်ဖန့်မှာ မိမိရရှိလာခဲ့သော ရတနာများနှင့်အတူ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် တွင်းနဂါးမင်းကြီးထံမှ တစ်စုံတစ်ရာ ခြိမ်းခြောက်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါ။ သူ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ဤနေရာ၌ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရန်သာ ဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုမျောက်ို ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်မှသာ အခွင့်အရေးကို အရယူရန် စိတ်ကူးရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခု မျှော်လင့်မထားသော ရတနာတစ်ခုကို ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤကျောက်ပြာတုံးကြီးမှာ တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လှပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားအားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သဖြင့် ယခုတိုင် လင်ဖန့်အနေဖြင့် ၎င်းကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို သေသေချာချာ မစဉ်းစားတတ်သေးပါ။
ရေတွင်းဝဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် လင်ဖန့်သည် ရေပြင်ထက်ဆီသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လိပ်ပြာငယ်တစ်ကောင်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းလျက် မိမိ ဖောက်ထွင်းခဲ့သော အပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် မြေပြင်ထက်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ပင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီး နန်းဆောင်အတွင်းရှိ မီးအိမ်ငယ်များမှ ထွက်ပေါ်နေသော မှေးမှိန်လှသော အလင်းရောင်များသာလျှင် မှောင်ရိပ်များကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ မောင်းထုတ်ပေးနေခဲ့သည်။ လင်ဖန့်သည် မိမိ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက် ပျင်းရိစွာဖြင့် အကြောဆန့်လိုက်ရင်း ဝူကျီတိုင်းပြည်၏ တော်ဝင်နန်းတော်ကို တိတ်တဆိတ် စူးစမ်းလေ့လာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ” မှောင်ရိပ်များအတွင်းမှနေ၍ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော စကားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လင်ဖန့် ဦးခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မှောင်ရိပ်များကြားတွင် တော်ဝင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသော လူတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။
‘ငါ ကြောက်နေတဲ့ အရာက တကယ်ပဲ ဖြစ်လာခဲ့ပြီပဲ’ လင်ဖန့် မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။
ဤဖြစ်တည်မှုသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝူကျီတိုင်းပြည်၏ ရှင်ဘုရင်အသွင် သရုပ်ဆောင်ထားသော ခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရင်ထဲ၌ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်လှသော နေရာဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ရေတွင်းဟောင်းကြီး၏ ဘေးနားတွင် ရပ်တန့်နေသော လင်ဖန့်ကို မတော်တဆ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းကြောင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ဖန့်အနေဖြင့် ဤခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုစိတ် လုံးဝမရှိသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း ခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာသည် သူ့ကို ထိုသို့ လွယ်ကူစွာ လွှတ်ပေးမည်ပါသလော။ ထိုမိစ္ဆာသည် ဟင်းလင်းပြင်ထက်ဆီသို့ ခုန်တက်လျက် လင်ဖန့်ကို တားဆီးလိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦး ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမိကြသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ ထူးခြားလှသော စွမ်းအားများကို အပြန်အလှန် ခံစားမိလိုက်ကြသည်။
‘ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ အဆင့်မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံသူမို့လို့ တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်းကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာရတာလဲ။ သူက သေဆုံးသွားတဲ့ ရှင်ဘုရင်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ရှာဖွေဖို့ လာခဲ့တာလား’ ခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာသည် စိတ်ထဲ၌ သံသယများစွာဖြင့် တွေးတောမိလိုက်သည်။
လင်ဖန့်မှာ မိမိ၏ ကံဆိုးမှုကိုသာ ကျိန်ဆဲနေခဲ့မိသည်။ ဘေးအန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ထိပ်တိုက်တိုးမိခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကံဆိုးလှသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကြောင့် အနီးအနားရှိ အလှပြကျောက်တောင်ငယ်များမှာ ချက်ချင်း ကုလားမရအောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကင်းလှည့်ရဲမက်များ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ အတိုင်းအဆမရှိလှသော မီးတောက်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး တော်ဝင်နန်းတော်၏ ကင်းလှည့်ရဲမက်များသည် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထိုဆူညံသံများ ရှိရာနေရာဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြသည်။
ထိုအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာသည် မျက်မှောင်ကို အသာအယာ ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် မိမိ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားများကို ဤရဲမက်များ မြင်တွေ့သွားမည်ကို မလိုလားပါချေ။ မဟုတ်လျှင် သူ၏ ရှင်ဘုရင်အသွင် သရုပ်ဆောင်ထားမှုမှာ အလွယ်တကူ ပေါ်ပေါက်သွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။ လင်ဖန့်သည်လည်း မိမိ၏ အသွင်အပြင်ကို အခြားသူများ သတိပြုမိသွားကာ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်သွားမည်ကို ပိုမို၍ မလိုလားသောကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့၏ စွမ်းအားအားလုံးကို လက်သီးချက်တစ်ခုအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလျက် ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ ပြင်းထန်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်ကြတော့သည်။
လေထုကြီးတစ်ခုလုံး ဆူညံစွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်လှသော လေမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ဆီသို့ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ကာ အတိုင်းအဆမရှိလှသော သစ်ပင်များကို မြေပြင်မှ ဆွဲနှုတ်ပစ်လိုက်သည့်အလား ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လှသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်စီ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြရသည်။ လင်ဖန့်သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုလျက် ချက်ချင်း လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး ခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာသည် နောက်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် ကင်းလှည့်ရဲမက်များ၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မိမိ၏ စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ ရှင်ဘုရင်တစ်ပါး၏ အသွင်သဏ္ဌာန်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ရတော့သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး... တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိသွားခြင်း မရှိပါဘူးလားဘုရား” အဖိုးတန်လှသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မြင့်မားထည်ဝါလှသော ရဲမက်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
သူသည် ရှင်ဘုရင် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါမှသာ ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူသည် မြေပြင်ထက်ဆီသို့ ဒူးထောက်လျက် ဆိုလိုက်သည်။
“အစေခံတော်သည် နန်းတော်အတွင်းသို့ လုပ်ကြံသူတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာပြီး အရှင်မင်းကြီးကို အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့သည်အထိ တာဝန်ကျေပွန်ခြင်း မရှိခဲ့ပါသဖြင့် အပြစ်ဒဏ် ခံယူရန် အသင့်ရှိပါတယ်ဘုရား”
“ထလော့...” ခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာက လက်ကို အသာဝေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း ထိုရဲမက်ဗိုလ်ချုပ်ကို အပြစ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိဟန် ပြသလိုက်သည်။
“ဒီလုပ်ကြံသူက သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ယခုလိုမျိုး ဘေးအန္တရာယ်တွေ ထပ်မံမပေါ်ပေါက်ရအောင် ပိုပြီးတော့ သတိကြီးစွာထားပြီး စောင့်ကြပ်ကြစမ်း”
ထိုမိစ္ဆာသည် လင်ဖန့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သော အရပ်မျက်နှာဆီသို့ မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို တွေးတောနေခဲ့မိသည်။ သို့သော်လည်း သူ တွေးတောနေခဲ့သော ထိုစွမ်းအားကြီးမားလှသည့် အရှင်မြတ်ဟူသည်မှာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ရတနာလာရောက် ခြိမ်းခြောက်ယူခြင်းရုံမျှသာ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ လုံးဝသိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။
အချိန်ကာလကို တွက်ချက်ကြည့်ရင်း သုံးနှစ်ဟူသော အချိန်အတိုင်းအဆမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာ၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုများ တိုးပွားလာခဲ့ရသည်။ သူသည် မြေပြင်ထက်၌ ဒူးထောက်လျက် ထိတ်လန့်နေသော ရဲမက်ဗိုလ်ချုပ်ကို ဆက်လက်၍ အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
ခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မှ ထိုရဲမက်ဗိုလ်ချုပ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ ရှေးယခင်က သာယာလှပလှသော နောက်ဖေးဥယျာဉ်လေးမှာ ယခု လုံးဝပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အလှပြကျောက်တောင်ငယ်များမှာ တစ်စုံတစ်ရာ သဲလွန်စမချန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး သစ်ပင်အမြောက်အမြားမှာလည်း မြေပြင်မှ လွင့်စင်ပျက်စီးနေခဲ့ကြရသည်။
“ဘယ်သူတွေက ဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြလို့ ယခုလိုမျိုး ကြီးမားလှတဲ့ ပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရတာလဲ။ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှတယ်” ရဲမက်ဗိုလ်ချုပ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိရင်း လောကသစ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင် အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့သော ပြင်းထန်လှသော ဘေးအန္တရာယ်ကြားမှ ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကြီးမားလှသော ကံကောင်းခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ တရဟော ဝင်ရောက်လာကြသော မီးတောက်အလင်းရောင်များကို ကြည့်ရှုရင်း ယနေ့ညဉ့်သည် ၎င်းတို့အတွက် အိပ်စက်ခွင့်ရရှိမည့် ညတစ်ည မဟုတ်တော့ကြောင်း သူ အသေအချာ သိရှိလိုက်တော့သည်။