အပိုင်း ( ၅၂ ) -တွင်းနဂါးမင်း

ထို့ကြောင့်ပဲ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများသည် များသောအားဖြင့် နောက်ခံစွမ်းအားကြီးမားသူများနှင့် ဆက်နွှယ်မှုရှိတတ်ကြသည်ဟူသော အတွေးဖြင့် ထိုသခင်လေးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်နားလည်သွားသည့် အမူအရာမျိုး လင်ဖန့်ကို ပြသလိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လင်ဖန့်သည် နှုတ်ခမ်းအစုံကို အသာအယာ တွန့်ချိုးလျက် ပြုံးလိုက်မိရင်း ဤလူငယ်မှာ မိမိ၏စိတ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းများစွာဖြင့် ပုံဖော်နေခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ သိရှိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအရာက အရေးမပါလှပါ။ ထိုလူငယ်အနေဖြင့် မိမိကို လာရောက်မနှောင့်ယှက်သရွေ့ လင်ဖန့်အနေဖြင့် အာရုံစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ ရှာဖွေမရနိုင်တော့မည့်နေရာသို့ သဲလွန်စမချန်ဘဲ ထွက်ခွာသွားရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပဲ။

“ဆုံတွေ့ရတာကလည်း ရေစက်တစ်ခုပါပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မိတ်ဆွေကြီးအနေနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ အခက်အခဲရှိခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ စံအိမ်ဆီကို လာရောက်ပြီး အကူအညီတောင်းခံနိုင်ပါတယ်” ဟု ထိုမင်းစိုးရာဇာမျိုးနွယ်စုဝင် လူငယ်က ပြုံးလျက် ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။

လင်ဖန့်ကလည်း ပြုံးလျက် ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ပင် လမ်းခွဲခဲ့ကြတော့သည်။

မြေခွေးလေးသည် ထွက်ခွာသွားသော ထိုလူငယ်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူ့ရဲ့ အမူအရာတွေက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ မသိဘူး”

အစပိုင်းတွင် အထင်မြင်သေးဟန် ရှိနေခဲ့ရာမှ တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးသော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်သွားခဲ့သည့် ထိုအမူအရာ အပြောင်းအလဲများမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

“သူက ငါတို့ကို အဆင့်မြင့်မားတဲ့ လူအရာရှိကြီးတွေလို့ မှတ်ထင်သွားပုံရတယ်” လင်ဖန့်က ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ယခုကဲ့သို့သော လူသားမျိုးသည် လူ့လောက၌ အလွန်အမင်း အတွေ့ရများလှပြီး ပုတ်သင်ညိုများအလား အချိန်မရွေး နေရာမရွေး မိမိတို့၏ အခန်းကဏ္ဍကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ၎င်းသည်လည်း တစ်ဖက်တွင် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်ကို ငြင်းပယ်၍ မရပါ။

ဤအသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးသည် လင်ဖန့်နှင့် သူ၏ အဖော်များ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်စေခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ မိစ္ဆာငယ်သုံးကောင်နှင့်အတူ စည်ကားလှသော လူ့လောကကို ဆက်လက်၍ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ကြသည်။ ဘာရှန်းကျားနှင့် ရီဟိုင်လုံတို့အတွက် ယခုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ လူ့လောက၏ အတွေ့အကြုံများ မရှိကြသဖြင့် မြင်တွေ့ရသမျှ အရာအားလုံးမှာ ၎င်းတို့အတွက် ဆန်းသစ်လွန်းနေခဲ့ပြီး မိမိတို့ နှစ်သက်သည့် အရာမှန်သမျှကို ရင်ခွင်အတွင်းသို့ အသည်းအသန် ထည့်သွင်းနေကြသဖြင့် မြေခွေးလေးမှာ ဘေးနားမှနေ၍ အစဉ်အမြဲ မြည်တွန်တောက်တီးနေခဲ့ရကာ ၎င်းတို့၏ အမှားများကို လိုက်လံပြင်ဆင်ပေးနေခဲ့ရသည်။

မြေခွေးလေးက ထိုအသိဉာဏ်နည်းပါးလှသော မိစ္ဆာငယ်နှစ်ကောင်ကို အဆက်မပြတ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း လင်ဖန့်၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဦးခေါင်းကို မော့လျက် ဝေးကွာလှသော နေရာရှိ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နန်းတော်ကြီးဆီသို့ မျက်ဝန်းအစုံကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုနေရာကား ဝူကျီတိုင်းပြည်၏ တော်ဝင်နန်းတော်ကြီး ဖြစ်ပြီး ရှင်ဘုရင်အသွင် ဖန်တီးထားသော ခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာ သီတင်းသုံးနေသည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လင်ဖန့်အနေဖြင့် ထိုနန်းတော်ကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ထက်၌ မည်သည့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါကိုမျှ မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုခြင်္သေ့စိမ်းမိစ္ဆာသည်လည်း မိမိ၏ အရှိန်အဝါများကို လုံးဝလွတ်ထွက်ခြင်းမရှိအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော စွမ်းအားကြီးမားသည့် ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပဲ။

ညမှောင်ရိပ်သည် ကမ္ဘာမြေပြင်ထက်ဆီသို့ လွှမ်းခြုံလာခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဝူကျီတိုင်းပြည်၏ တော်ဝင်နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း အတိ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နန်းတွင်းအစေခံများပင်လျှင် အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာဖြင့် သွားလာနေကြရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရှင်ဘုရင်၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်အမင်း ခက်ထန်ဆိုးဝါးလာခဲ့ပြီး အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးများဖြင့်ပင် ဒေါသတကြီး ပြုမူတတ်သောကြောင့်ပဲ။ အကယ်၍ မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးမှုများသာ မရှိခဲ့လျှင် မည်မျှအထိ မတရားသေဆုံးခဲ့ကြရမည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပါ။

ကင်းလှည့်နေကြသော ရဲမက်များသည် အပြန်အပြန်အလှန်လှန် သွားလာနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဘေးနားမှနေ၍ မည်းမှောင်လှသော အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို တစ်စုံတစ်ရာ သတိမပြုမိကြပါ။ ထိုဖြစ်တည်မှုသည် အလွန်အမင်း ခန့်ညားချောမောပြီး ငယ်ရွယ်လှသော ပုံသဏ္ဌာန် ရှိကာ အဖိုးတန်လှသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လျက် လုံခြုံရေးအလွန်အမင်း တင်းကြပ်လှသော တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဥယျာဉ်အတွင်း လှည့်လည်နေသည့်အလား တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ပင်မနန်းဆောင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်ခြင်းမရှိဘဲ တော်ဝင်နောက်ဖေးဥယျာဉ်ဆီသို့သာ တိုက်ရိုက် လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရာ ၎င်းကား လင်ဖန့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝူကျီတိုင်းပြည်၏ တော်ဝင်နန်းတော်မှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားကျယ်ပြောခြင်း မရှိလှသဖြင့် လင်ဖန့်အနေဖြင့် မိမိရှာဖွေလိုသော နေရာကို လျင်မြန်စွာပဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းကား စိမ်းလန်းစိုပြည်လှသော ဧရာမ ငှက်ပျောပင်ကြီးတစ်ပင် ဖြစ်ပြီး ထိုအပင်၏ အောက်ခြေမြေပြင်ထက်၌ သိသာလှသော မြေပုံတစ်ခု တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ရင်ထဲ၌ ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ရပြီးနောက် လင်ဖန့်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်လှုပ်ခါလိုက်ရာ တီကောင်တစ်ကောင်အသွင်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး မြေဆီလွှာအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။ မကြာမီအချိန်မှာ သူသည် ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနှင့် တိုးမိသွားခဲ့သဖြင့် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို အသုံးပြုလျက် ထိုကျောက်တုံးကြီးကို အသာအယာ ဖောက်ထွင်းလိုက်ရာ နက်ရှိုင်းလှသော ရေတွင်းကြီးတစ်ခု သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လင်ဖန့်သည် ထိုရေတွင်းအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲကာ ရေလွှဲကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ဖော်လျက် အောက်ခြေသို့ ဆက်လက်ဆင်းသက်ခဲ့သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် ချက်ချင်း ပွင့်လင်းကျယ်ပြောသွားခဲ့ရပြီး အလွန်အမင်း ကျယ်ဝန်းလှသော နယ်မြေတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဝေးကွာလှသော နေရာဆီသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နန်းဆောင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး ထိုနန်းဆောင်၏ အထက်တွင် တည်ငြိမ်လှသော စာလုံးများဖြင့် ‘ဖန်ဆောင်နန်းတော်’ ဟူ၍ ရေးထွင်းထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်ဖန့်အနေဖြင့် ရေတွင်းအောက်ခြေရှိ ထိုဖန်ဆောင်နန်းတော်ကြီးကို အံ့ဩစွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့စဉ် အနီးအနားမှနေ၍ လိပ်တစ်ကောင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ လင်ဖန့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ထိုလိပ်သည် ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားခဲ့ရပြီးနောက် ဘာမျှမမြင်တွေ့ခဲ့သည့်အလား ဟန်ဆောင်လျက် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လင်ဖန့်သည် ထိုလိပ်၏ အမြီးကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆီးလိုက်သည့်အခါ ထိုလိပ်သည် လူသားတို့၏ ဘာသာစကားဖြင့် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ အမြီးကို သတိထားပြီး ကိုင်စမ်းပါ”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အခုကျတော့ မဟန်ဆောင်တော့ဘူးလား”

“မင်းက ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ လူသားမို့လို့ ဒီလောက်အထိ ရိုင်းပျနေရတာလဲ။ ငါက ဒီရေတွင်းရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်လိပ် ဖြစ်တယ်၊ အခုချက်ချင်း လက်ကိုလွှတ်စမ်း” ဧရာမလိပ်ကြီးက အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ လင်ဖန့်သည် မိမိ၏ လက်ကို အသာအယာ လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ သူ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ထိုလိပ်ကြီးသည် ဖန်ဆောင်နန်းတော်ဆီသို့ နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ လင်ဖန့်ကလည်း နောက်မှနေ၍ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားခဲ့ရာ မကြာမီအချိန်မှာ ထိုလိပ်ကြီးသည် ဖန်ဆောင်နန်းတော်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ထက်၌ လူသားတစ်ဦးအလား မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မိမိ၏ လိပ်ခွံအတွင်းမှနေ၍ အရာရှိဗဟိုဦးထုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဦးခေါင်းထက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆောင်းလိုက်သည်။

“တကယ့်ကို ရိုင်းပျလှတဲ့ လူသားပဲ။ နေဦး... ငါ နန်းတွင်းထဲကို ဝင်ပြီး နတ်မင်းကြီးထံ အစီရင်ခံရမယ်။ မင်းကို သေချာပေါက် အပြစ်ပေးခံရအောင် လုပ်ရမယ်” ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်သည် မိမိ၏ အမြီးကို ပြန်လည်ပွတ်သပ်ရင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားကြိတ်လိုက်မိသည်။

“နေပါဦး... သူက လောကပြင်ပက လူသားတစ်ယောက်ပဲ။ ဘယ်လိုမျိုး နည်းလမ်းနဲ့ ဒီနေရာကို ဝင်ရောက်လာနိုင်တာလဲ” ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်သည် အခြေအနေတစ်ခုကို နောက်ကျမှ သတိပြုမိလိုက်သည်။

နတ်မင်းကြီးအနေဖြင့် သူ့ကို ရေတွင်းဝ၌ အစောင့်အဖြစ် တာဝန်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ရေတွင်းဝသာ ပွင့်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက ချက်ချင်း အစီရင်ခံရန် မှာကြားထားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် ရေတွင်းဝပွင့်သွားခြင်းကို သူ လုံးဝမမြင်တွေ့ခဲ့ရပါ။ သို့ဆိုလျှင် ဤလူသားသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာပါသနည်း။

“ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်... မင်း ပြောလို့ပြီးပြီလား” အနီးအနားမှနေ၍ စနောက်လိုသော စကားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ပြီးပြီ... ပြီးပြီ... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ အလောတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ” ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်က မိမိ၏ စိတ်အလိုအတိုင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက်မှသာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်ဖန့်၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာပြင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“မင်းက အမှန်စင်စစ် ဘယ်သူလဲ။ ဒီနေရာကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာခဲ့တာလဲ” ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်၏ စကားသံများသည် ထိတ်လန့်လွန်းလှသဖြင့် တုန်ရင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်ဖန့်က သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ဘာမှမရှိပါဘူး။ ငါက ဒီနဂါးနန်းတော်ထဲမှာ ရတနာတွေ အမြောက်အမြား ရှိတယ်လို့ ကြားသိခဲ့ရလို့ပါ။ ငါက ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်တဲ့အတွက် နဂါးမင်းကြီးဆီကနေ အကူအညီအချို့ တောင်းခံဖို့ သီးသန့်လာခဲ့တာပါ”

ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်သည် မျက်ဝန်းအစုံ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရပြီး ရှေ့မှောက်ရှိ ပြုံးရွှင်နေသော လင်ဖန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မိမိ၏ ရင်ထဲ၌ တောရိုင်းမြင်းရိုင်း အကောင်ပေါင်းသောင်းချီ၍ တဟုန်ထိုး ပြေးလွှားနေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်း... မင်း... မင်း...” သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသဖြင့် စကားလုံးတို့ကို သေသေချာချာ မဆိုနိုင်တော့ပါ။

“ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာမှာ ရပ်နေရတာလဲ။ ယခုလိုမျိုး အဖိုးတန်လှတဲ့ ဧည့်သည်တော် ရောက်ရှိလာတာကို အထဲကို ဝင်ပြီး သတင်းမပို့ပေးတော့ဘူးလား”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်သည် ဘေးလွတ်ရာသို့ ပြေးခွင့်ရလိုက်သည့်အလား ဖန်ဆောင်နန်းတော်အတွင်းသို့ အသည်းအသန် လိမ့်လျက် စောင်းလျက် ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

တွင်းနဂါးမင်းကြီးသည် အလွန်အမင်း ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် မိမိ၏ ရာဇပလ္လင်ထက်၌ ထိုင်နေခဲ့ပြီး လက်နှစ်ဖက်တွင် တောက်ပလှသော ဖန်ကျောက်စိမ်းလုံးနှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကစားနေရင်း ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

‘ဒီလိုမျိုး နေရောင်ခြည်မရတဲ့ ဘဝက ဘယ်တော့မှ ကုန်ဆုံးမှာလဲ မသိဘူး။ ငါက အမိန့်အရ ဒီလူသားဘုရင်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့ရတာ သုံးနှစ်နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ ယခုတိုင် ဘယ်သူမျှ လာရောက်ပြီး အရေးဆိုတာမျိုး မရှိသေးပါလား’

ရေတွင်းဝကို ပိတ်ဆို့ထားသော ထိုမိစ္ဆာကောင်အကြောင်းကို တွေးတောမိတိုင်း တွင်းနဂါးမင်းကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားကြီးမားလှသည့် မိစ္ဆာမျိုးကို သူ မပြစ်မှားရဲပါ။ ထို့ကြောင့် အထက်မှ ပေးအပ်ထားသော အမိန့်များကိုသာ ရိုသေစွာ နာခံလျက် ယခု သေဆုံးသွားခဲ့သော ရှင်ဘုရင်ကို လာရောက်ကယ်တင်မည့်သူ ပေါ်ပေါက်လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်၏ အလွန်အမင်း ငိုကြွေးအော်ဟစ်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... မကောင်းတော့ပါဘူးဘုရား။ တကယ့်ကို မကောင်းတော့ပါဘူး”

သူ မျှော်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝန်ကြီးချုပ်လိပ်သည် အသည်းအသန် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလိပ်ကြီးသည် နန်းဆောင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိခါနီးတွင် ခြေချော်လျက် မှောက်ခုံလဲကျသွားခဲ့ရပြီး တွင်းနဂါးမင်းကြီး၏ စားပွဲတော်ဘေးနားဆီသို့ တလိမ့်ခေါက်ကွေး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီးနောက် မျက်ဝန်းများ သေသေချာချာ မပွင့်လင်းသေးမီမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး... မကောင်းတော့ပါဘူးဘုရား။ အပြင်ဘက်မှာ ဓားပြတစ်ယောက် ရောက်ရှိနေပါတယ်ဘုရား”

“ဓားပြ ဟုတ်လား” တွင်းနဂါးမင်းကြီးသည် ချက်ချင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

မိမိ၏ နန်းတော်တံခါးဝတွင် ဓားပြတစ်ယောက် ရောက်ရှိနေသည်ဟူသော စကားမှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ပါနည်း။

“မှန်လှပါဘုရား... အပြင်ဘက်က လူသားတစ်ယောက်က အရှင်မင်းကြီးဆီကနေ ရတနာတွေ အကူအညီတောင်းခံဖို့ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေပါတယ်။ အကယ်၍ သူက ဓားပြမဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလဲဘုရား”