အပိုင်း ( ၄၈ ) - ရှန်ထန်းရွာ

သို့သော်လည်း ယနေ့ခေတ် စက္ကူရုပ်လေး၏ ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ဖြစ်တည်မှုကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည့်အခါ လင်ဖန့်အနေဖြင့် ဤသည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတော့တယ်” လင်ဖန့်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဟန်ဆောင်ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သော စက္ကူရုပ်လေးကို အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ဖန်မျှော်စင်၏ ဒုတိယထပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းခဲ့တော့သည်။ ဒုတိယထပ်၏ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံမှာ ပထမထပ်နှင့် ဆင်တူလှသော်လည်း ဤအထပ်ရှိ စားပွဲတင်ပလ္လင်မှာ ဗလာကျင်းနေခဲ့သည်။ လင်ဖန့်သည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ယခုအကြိမ်တွင် ရရှိခဲ့သော ဓာတ်တော်မြတ်ကို ထိုပလ္လင်ထက်ဆီသို့ အသာအယာ တင်ထားလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဓာတ်တော်မြတ်ထံမှနေ၍ စူးရှလှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး ဖန်မျှော်စင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့ကာ ထိုအလင်းလှိုင်းများ၏ နက်ရှိုင်းရာမှနေ၍ ဆန်းကြယ်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် မျှော်စင်တစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ လင်ဖန့်အနေဖြင့် ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာ၏ အကျိုးပေးဝဋ်ကြွေးများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်းရှိသော ဓာတ်တော်မြတ်၏ စွမ်းရည် စတင်အလုပ်လုပ်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

“ဒီဓာတ်တော်မြတ် ရှိနေမှတော့ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ လိုက်လံစုံစမ်းနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး” လင်ဖန့်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ အခြေအနေများကို ရှေးယခင်က မည်သို့မည်ပုံ ပေါက်ကြားသွားခဲ့မှန်း မသိရှိခဲ့သဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲ၌ အမြဲတစေ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မှ စိတ်အေးသွားခဲ့ရတော့သည်။ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ ဆန်းကြယ်လှသော နည်းလမ်းများသည် တကယ့်ကို ကာကွယ်ရခက်ခဲလွန်းလှသည်။

သူသည် ဓာတ်တော်မြတ်ကို တင်ထားလိုက်သည့် အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာ အနောက်ကမ္ဘာ ကောင်းကင်ယံရှိ မဟူရာတောင်တန်းကြီး၏ အတွင်းပိုင်း၌ ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်တစ်ပါးသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်ဟလိုက်မိရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ... ကံကြမ္မာရဲ့ အချိတ်အဆက်တွေ ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။ ထိုမိစ္ဆာကောင်ကို ဂါလန်က သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီ ထင်တယ်”

သူ၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာကြောင့် ဘေးနားရှိ ကျင့်ကြံဖော်တစ်ဦးက သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဗုဒ္ဓအရှင်မြတ် ဝူယု... ထိုမိစ္ဆာကောင်ကို ဖမ်းဆီးနှိမ်နင်းပြီးပြီလားဘုရား”

ဗုဒ္ဓဝူယုက ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းမိရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ကံကြမ္မာရဲ့ အချိတ်အဆက်တွေပဲ ပြတ်တောက်သွားခဲ့တာ။ သူ သေဆုံးသွားခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို ဒါမှမဟုတ် ကံကြမ္မာရဲ့ အကျိုးပေးတွေကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကြည့်ရတာ ထိုမိစ္ဆာငယ်က ရိုးရှင်းပုံမရဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ဖာမင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျားနှိမ်နင်းသူအရှဟတ်... ငါတို့တွေ သူ့ကို အထင်သေးမိခဲ့ကြပုံရတယ်”

ကျားနှိမ်နင်းသူ အရှဟတ်က တိုးညှင်းစွာ တရားစာရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

“အမိတာဗုဒ္ဓေါ... ထိုမိစ္ဆာကောင်မှာ ယခုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေအောင် မည်သည့်စုန်းကဝေအတတ်ကို တတ်မြောက်ထားမှန်း မသိနိုင်ပါ”

“သုံးလောကကြီးက ကျယ်ပြောလှပါတယ်၊ ငါတို့အနေနဲ့ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တရားဥပဒေတွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ပုန်းကွယ်နေကြတာဟာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး” ဗုဒ္ဓဝူယုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်း တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မှန်လှပါဘုရား... ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို ပြန့်ပွားစေပြီး သတ္တဝါအားလုံးကို ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကနေ ကယ်တင်ဖို့က ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်” ဟု အခြားသောအသံတစ်ခုကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

“အမိတာဗုဒ္ဓေါ”

ထိုအရှင်မြတ်နှစ်ပါး၏ အောက်ခြေတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အရိပ်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ခိုလှုံခဲ့ကြသော ရဟန်းသံဃာများနှင့် မိစ္ဆာအမြောက်အမြားတို့သည် ကောင်းချီးသံများကို ပြိုင်တူရွတ်ဆိုလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ အစွန်းရောက်လှသော အမူအရာများနှင့်အတူ သာသနာတော်အတွက် သက်ကပ်စတေးရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ထန်းရွာလေးကား ဝူကျိနိုင်ငံအတွင်းရှိ သေးငယ်လှသော ရွာလေးတစ်ရွာ ဖြစ်ပြီး ချင်းရေကန်ကြီး၏ ကမ်းခြေတွင် တည်ရှိပေသည်။ ရှေးလူကြီးများ ပြောစကားအရ ကုန်းနီးလျှင် တောင်ကိုမှီ၊ ရေနီးလျှင် ရေကိုမှီ ဆိုသကဲ့သို့ ချင်းရေကန်ကြီးကို မှီတင်းနေထိုင်ကြသော ရှန်ထန်းရွာသားများသည် သဘာဝအတိုင်း ရေလုပ်ငန်းဖြင့်သာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြရသည်။ ချင်းရေကန်ကြီး၏ ရေထုမှာ အလွန်အမင်း သန့်စင်လှသဖြင့် ကန်အတွင်းမှ ထွက်ရှိသော ငါးနှင့် ပုစွန်များသည် အရသာထူးကဲလှပြီး မြို့ပြရှိ မှူးမတ်များနှင့် သူဌေးသူကြွယ်များ၏ အကြိုက်တွေ့ခြင်းကို ခံရသဖြင့် ရှန်ထန်းရွာသားများ၏ ဘဝမှာ အဆင်ပြေချမ်းသာခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်ကစ၍ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်ခဲ့ရသည်။ မည်သည့်နတ်မင်းကို ပြစ်မှားမိခဲ့သည်မသိ၊ ရေကန်အတွင်းသို့ လှေဖြင့် ထွက်ခွာသူမှန်သမျှ ပြင်းထန်လှသော လှိုင်းလုံးကြီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရကာ လှေမှောက်ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။ အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့သူများ၏ ပြောစကားအရ ထိုလှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖန်တီးပြီး လှေများကို ဖျက်ဆီးနေသည်မှာ မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းများ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသဖြင့် ရွာသားများ၏ ဘဝမှာ အလွန်အမင်း ခက်ခဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် ၎င်းတို့သည် မိစ္ဆာကောင်ကို နှိမ်နင်းပေးနိုင်မည့် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များကို အသည်းအသန် လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူကြီးများမှာ တောနက်တောင်ခြေများ၌သာ သီတင်းသုံးနေကြပြီး လောကီလူသားများကြားတွင် လူလိမ်လူညာများသာ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။ နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း ရွာသားများသည် ငွေကြေးအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံခဲ့ရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားမှုမရှိခဲ့သည့်အပြင် အစွမ်းထက်လှပါသည်ဆိုသော ဆရာကြီးအမြောက်အမြားမှာလည်း ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် အဖိုးအခ မည်မျှ အဆမတန်ပေးသည်ဖြစ်စေ ထိုဆရာကြီးများမှာ ရှန်ထန်းရွာသို့ လာရောက်ရန် အထူးရှောင်ရှားခဲ့ကြတော့သည်။

ယနေ့တွင် ရှန်ထန်းရွာသားအားလုံးသည် ရွာထိပ်၌ စုရုံးနေကြပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဝေးကွာလှသော လမ်းမကြီးဆီသို့ စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့အနေဖြင့် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းပေးနိုင်သည့် နာမည်ကျော် တာအိုဆရာကြီးတစ်ပါးကို ခက်ခဲစွာ ပင့်ဖိတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မရှိသေးပါ။

“ရွာလူကြီး... ထိုတာအိုဆရာကြီးက အသက်ဘေးကို ကြောက်လို့ မလာရဲတော့တာ ဖြစ်မလား” ရွာခံလူကြီးတစ်ဦးက အသက်ကြီးရင့်လှသော ရွာလူကြီးကို စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒီတာအိုဆရာကြီးက ငါတို့ ဝူကျိနိုင်ငံမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရာမှာ အလွန်အမင်း နာမည်ကြီးပြီး ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိတဲ့သူပဲ။ မြို့ထဲက အရာရှိကြီးတွေတောင် သူ့ကို အစဉ်အမြဲ ပင့်ဖိတ်နေကြတာလို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ ငါတို့ဘက်က အဖိုးအခ အမြောက်အမြား ပေးမယ်လို့ ကတိမပြုခဲ့ရင် သူက လာဖို့ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး”

ရွာလူကြီးက ယခုကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ လေသံတွင်မူ ယုံကြည်ချက် ကင်းမဲ့နေခဲ့ပြီး သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ လည်ပင်းကို ဆန့်လျက် မျှော်ကြည့်ရင်း ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

“လျှောက်ပြီး မတွေးကြပါနဲ့ဦး၊ ငါတို့ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ မသိရှိခဲ့သောအချက်မှာ ဝူကျိနိုင်ငံ မြို့တော်အတွင်းရှိ တာအိုကျောင်းတော်တစ်ခုတွင် ရှန်ထန်းရွာမှ လာရောက်ပင့်ဖိတ်သော လူငယ်တစ်ဦးသည် တာအိုကျောင်းတော်အတွင်းသို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏ အမြင်အာရုံများကို ထူထပ်လှသော အဆောက်အအုံများက ကာကွယ်ထားခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီး တာကျွန်း... ဆရာကြီးက အခုထိ ဘာဖြစ်လို့ ထွက်မလာသေးတာလဲ။ သူက အိမ်သာခဏသွားတာလို့ပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ စိတ်အေးအေးထားပြီး ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့” တာကျွန်းက ထိုလူငယ်ကို အသာအယာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝေးကွာလှသော နေရာမှနေ၍ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီး တာကျွန်း... မကောင်းတော့ဘူး၊ ဆရာကြီး ထွက်ပြေးသွားပြီ”

ပိန်လှီလှသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ကျောင်းတော်၏ အခြားသော ဘက်လှည့်တစ်ခုမှနေ၍ အသက်လု အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မောဟိုက်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာ... ထိုကောင်က ရွာသားတွေဆီကနေ ငွေကြေးတွေကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားပြီးမှ ထွက်ပြေးရဲတယ်ပေါ့။ သူ့နောက်ကို အမြန်လိုက်ကြ၊ ထိုလူလိမ်ကို အသေရိုက်ကြစမ်း” တာကျွန်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်သွားခဲ့ရပြီး လူငယ်တစ်စုကို ဦးဆောင်လျက် ဆရာကြီး၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။

၎င်းတို့ လမ်းကွေ့တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်တွင် တာအိုဆရာကြီးသည် မြင်းကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလျက် မြို့ပြင်ဆီသို့ အသည်းအသန် မောင်းနှင်ထွက်ပြေးနေသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ကြရပြီး ထိုဆရာကြီးကလည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်။

“တောက်... ကျိန်စာသင့်တဲ့ ကောင်တွေ၊ ငါ့ကို ယခုလို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အလုပ်မျိုးထဲ ရောက်အောင် ကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ တွန်းပို့ရဲတယ်ပေါ့။ ရှန်ထန်းရွာမှာ လူပေါင်းဘယ်လောက်အထိ သေဆုံးခဲ့ရပြီလဲဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူး။ ငါကတော့ မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ အစာအဖြစ် အသေမခံနိုင်ပါဘူး”

သူ၏ ရင်ထဲ၌ အတန်ငယ် နောင်တရမိခြင်းလည်း ရှိပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဝူကျိနိုင်ငံအတွင်း၌ ခက်ခဲစွာဖြင့် နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ရရှိထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အရာရှိကြီး အမြောက်အမြားက သူ့ကို အထူးဧည့်သည်တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မကြာသေးမီက မြို့ထဲသို့ အခြားသော ဆရာကြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ၏ လုပ်ငန်းများကို လိုက်လံနှောင့်ယှက်ကာ ထိုအရာရှိကြီးများကို စည်းရုံးလျက် သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းရည်များကို သက်သေပြရန်အတွက် ရှန်ထန်းရွာရှိ မိစ္ဆာကောင်ကို သွားရောက်နှိမ်နင်းရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အပေါ်ယံတွင် သဘောတူခဲ့သော်လည်း တိတ်တဆိတ်ဖြင့် မိမိ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ အခြားသော နေရာတစ်ခုတွင် ဘဝသစ်စတင်ရန် ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ နောက်မှ လိုက်လံအော်ဟစ်နေကြသော ရှန်ထန်းရွာသားများ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အနည်းငယ်မျှ မဆိုင်းရဲတော့ဘဲ မြို့ပြင်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်ထွက်ပြေးတော့သည်။

ရှန်ထန်းရွာတွင်မူ ရွာသားအားလုံး စိတ်ပျက်အားလျော့နေကြစဉ်အတွင်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို လူတစ်ယောက်က ဝေးကွာလှသော လမ်းမကြီးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဆရာကြီး ကြွလာပြီ”

ရွာသားအားလုံး အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ လမ်းမကြီးထက်တွင် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် ရွာဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်ကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။

“ဒီဆရာကြီးက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ငယ်ရွယ်နေရတာလဲ”

“မင်းက ဘာသိလို့လဲ။ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား မြင့်မားတဲ့ နတ်ဘုရားတွေဟူသည် အသက်အရွယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ကြတာပဲ။ ဒီဆရာကြီးရဲ့ အသက်က မင်းရဲ့ အဘိုးထက်တောင်ကြီးနေဦးမယ်”

ရွာသားများသည် အချင်းချင်း အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“ဟမ်း”

အသက်ကြီးရင့်လှသော ရွာလူကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်မိရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ တိတ်တိတ်နေကြစမ်း။ ဆရာကြီးက လာဖို့ သဘောတူခဲ့ပြီဆိုမှတော့ ငါတို့ရဲ့ ကံတရားက ကောင်းမွန်နေလို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ သူက ငယ်ရွယ်တဲ့ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိနေရုံနဲ့ ရိုသေမှု ကင်းမဲ့တဲ့ အပြုအမူမျိုး မလုပ်ကြနဲ့”

“ရွာလူကြီး... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ဆရာကြီးကို မပြစ်မှားရဲပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ဘဝတွေအားလုံးက ဆရာကြီးအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာပါ” ဟု ရွာသားများက ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

လင်ဖန့်သည် လမ်းမကြီးထက်တွင် လျှောက်လှမ်းလာနေရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ဒီပျင်းရိလှတဲ့ ကောင်တွေကတော့... ဒီလောက်အထိ နည်းပါးတဲ့ ခရီးအကွာအဝေးလေးကို လျှောက်လှမ်းရတာတောင် ညည်းညူနေကြသေးတယ်။ အရင်တုန်းက ယခုလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး”

အမှန်စင်စစ်တွင် ၎င်းတို့သည် နေ့ညမပြတ် ခရီးနှင်ခဲ့ကြသဖြင့် သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသော မိစ္ဆာငယ်သုံးကောင်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အဆက်မပြတ် ညည်းညူခဲ့ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖန်မျှော်စင်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက် အနားယူလိုကြောင်း တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့သည် မျှော်စင်အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်မီ အစားအစာ အမြောက်အမြားကိုပါ ပြင်ဆင်သွားခဲ့ကြသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ မျှော်စင်အတွင်း၌ အချိန်အတန်ကြာအောင် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ရန် စိတ်ကူးရှိနေကြပုံရသည်။