အပိုင်း ( ၄၀ ) - မက်မွန်သီး

ထိုအချိန်တွင် ယာလုံဂူအတွင်း၌ မီးအိမ်များကို ဆင့်ကာချိတ်ဆွဲထားပြီး နံရံများထက်တွင်လည်း ရောင်စုံအဆင်တန်ဆာများဖြင့် ဝေဝေဆာဆာ တန်ဆာဆင်ထားရှိရာ အမျိုးသမီးရဲမက်များအားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်နုပျိုသော အပြုံးများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စကားဆိုရယ်မောနေကြသည်။

“ဂူထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ကြီးမားတဲ့ ပွဲတော်ရှိလို့လား” လင်ဖန့်က အနီးနားရှိ အမျိုးသမီးရဲမက်တစ်ဦးထံသို့ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဧည့်သည်တော်က မသိသေးလို့ပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အရှင်သခင်တွေဖြစ်တဲ့ ရွှေဦးချိုမင်းကြီးနဲ့ ငွေဦးချိုမင်းကြီးတို့က သခင်လေးဆီကို လာရောက်လည်ပတ်ကြမှာမို့လို့ပါ” အမျိုးသမီးရဲမက်မလေးက မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးရွှင်လျက် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများအကြား၌ အင်အားကြီးမားမှုကိုသာ အစဉ်အမြဲ ဦးထိပ်ထားတတ်ကြရာ ရွှေဦးချိုမင်းကြီးနှင့် ငွေဦးချိုမင်းကြီးကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်လှသည့် မိစ္ဆာမင်းကြီးများသည် အမျိုးသမီးမိစ္ဆာငယ်များ၏ မျက်ဝန်းတွင် အားကျအတုယူဖွယ်ရာ စံပြပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။ လင်ဖန့်က ဂူအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းမြော်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုမိစ္ဆာမင်းကြီးနှစ်ဦး၏ အရိပ်အယောင်ကို မမြင်ရသေးသဖြင့် ၎င်းတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမရှိသေးကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ် ထိုမိစ္ဆာနှစ်ဦးအပေါ်၌ စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းထန်နေမိသည်။ နတ်နန်း နန်းတော်၏ သခင်ကြီးတာအိုနတ်မင်း၏ တပည့်ရင်းများ ဖြစ်ကြပါလျက် မြေခွေးမိစ္ဆာမကြီးတစ်ဦးကို မိခင်အဖြစ် ကြည်ဖြူစွာ အသိအမှတ်ပြုထားကြခြင်းမှာ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှာမရနိုင်သော အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လင်ဖန့် စဉ်းစားတွေးတောနေဆဲမှာ အပြင်လောကမှနေ၍ ဆူညံလှသော လှုပ်ရှားမှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူနှင့် စကားပြောဆိုနေခဲ့သော အမျိုးသမီးရဲမက်မလေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “အရှင်သခင်တို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ထင်တယ်”

သူမသည် လင်ဖန့်ကို ထပ်မံ၍ စကားမဆိုတော့ဘဲ ဝမ်းမြောက်လှစွာဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့တော့သည်။ လင်ဖန့်က ပြုံးလျက် ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းမိသည်။ ထိုရဲမက်မလေး၏ စိတ်ကူးကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ အမျိုးသမီးမိစ္ဆာတစ်ဦးအနေဖြင့် အစွမ်းထက်သော အရှင်သခင်များထံ၌ ခိုလှုံလိုခြင်းမှာ ဓမ္မတာ ဖြစ်ရာ ရွှေဦးချိုနှင့် ငွေဦးချိုတို့သည် တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မိစ္ဆာငယ်မြောက်အမြားကို အုပ်ချုပ်ထားရှိသူများ ဖြစ်သည့်အလျောက် ၎င်းတို့နှင့် လက်ထပ်ခွင့်ရရှိခဲ့မည်ဆိုပါက တစ်ဟုန်ထိုး ရာထူးအဆင့်အတန်း မြင့်မားသွားနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုကြီးမြတ်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးမှာ နတ်နန်းမှ တပည့်ရင်းများ ဖြစ်နေခဲ့ကြရာ ဤအမျိုးသမီးမိစ္ဆာများ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများသည် ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်မနေနိုင်ပါသလားဟု လင်ဖန့် တွေးတောမိသည်။

ရုတ်တရက် အမျိုးသမီးမိစ္ဆာအုပ်စုကြီးသည် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော ရုပ်ရည်များ ရှိကြပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင် ထင်ရှားလှသော ရွှေဦးချိုနှင့် ငွေဦးချိုများ ရှိနေကြသည့် သန်မာလှသော အမျိုးသားနှစ်ဦးကို ခြံရံလျက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဂူအောင်းဗိမာန်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မြေခွေးအိုကြီး၏ အရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်လျက် ဦးချကန်တော့ကြပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“သားတော်တို့ မိခင်ကြီးကို လာရောက်ဦးချပါတယ်၊ မိခင်ကြီး ကျန်းမာပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပေးပါတယ်”

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ထကြပါဦး။ အဘွား မင်းတို့အတွက် စားသောက်ဖွယ်ရာတွေကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မယ်” မြေခွေးအိုကြီးက ပြုံးလျက် ပြန်လည်မိန့်ကြားပြီးနောက် လက်ဆုံစားပွဲကြီးကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်စေခဲ့သည်။

ထိုမိသားစု သုံးဦးသည် ဂူအတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြာပန်းဂူမှ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသော မိစ္ဆာငယ်အုပ်စုကြီး လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ ထိုမိစ္ဆာငယ်များသည် ယာလုံဂူ၏ အခြေအနေများကို ကျင့်သားရနေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည့်အလျောက် မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာ အခြားသူများနှင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုနေကြတော့သည်။

“မင်းက ဘယ်အရပ်က မိစ္ဆာမို့လို့ ဒီလောက်တောင် မျက်နှာစိမ်း ဖြစ်နေရတာလဲ” ပုကွကွနှင့် ထူးဆန်းလှသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် မိစ္ဆာငယ်တစ်ကောင်က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်ဖန့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည့်အခါ တောကြောင်တစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းပုံသဏ္ဌာန် ရှိနေသည့် သတ္တဝါငယ်တစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ “ငါက ဒီဂူအောင်းဗိမာန်ရဲ့ ဧည့်သည်တော်ပါ၊ မင်းကော ဘယ်အရပ်က မိစ္ဆာလဲ”

“ငါ့ကို ဘာရှန်ကျား လို့ ခေါ်တယ်၊ ရွှေဦးချိုမင်းကြီးရဲ့ လက်အောက်က တပ်မှူးတစ်ဦးပေါ့” ဘာရှန်ကျားက မောက်မာစွာ ကြေညာလိုက်သည်။

လင်ဖန့်က ထိုသူကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်မိသော်လည်း ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကျားတစ်ကောင်အဖြစ် မည်သို့မျှ ဆက်စပ်၍ မရနိုင်ပါ။ လင်ဖန့်၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဘာရှန်ကျားသည် ချက်ချင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းက ငါ့ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခန့်ညားမှုမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျားတစ်ကောင်နဲ့ မတူဘူးလို့ ပြောချင်တာလား”

လင်ဖန့်က နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ စေ့လိုက်မိရင်း ထိုယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေသည့် မိစ္ဆာငယ်အား သူ၏ ပုံစံမှာ ကျားထက် ကြောင်နှင့် ပိုမိုတူညီနေကြောင်း ပြောပြလိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဘာရှန်ကျားက လင်ဖန့်၏ အမူအရာကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် လင်ဖန့်၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ “ငါက မင်းရဲ့ ပုံစံကို တော်တော်လေး သဘောကျတယ်။ ဘယ်လိုလဲ... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့မလား။ မင်းရဲ့ ပုံစံက ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူလွန်းလို့ပါ”

“အို... အဲဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ညီအစ်ကို နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲဆိုတာ မေးပါရစေ” လင်ဖန့်က ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်မိရင်း ဤမိစ္ဆာငယ်၏ အဖြေသည် တကယ့်ကို ရယ်မောဖွယ်ရာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိသည်။

“ငါ့ညီရဲ့ နာမည်က အိဟိုင်လုံ လို့ ခေါ်တယ်။ တကယ့်ကို ခန့်ညားလွန်းတယ် မလား”

ဘာရှန်ကျားက ကြောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး အိဟိုင်လုံက မြွေတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့ရာ ၎င်းကား တကယ့်ကို ကိုက်ညီလှသော တွဲဖက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ စကားပြောဆိုနေကြစဉ်မှာ အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ ရွှေဦးချိုနှင့် ငွေဦးချိုတို့၏ ကျယ်လောင်လှသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “ငါ့ရဲ့ တူငယ်ကို ဒီနေရာအထိ ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ လင်ဖန့် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ”

လင်ဖန့်က အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက် ရိုသေစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။ “မိစ္ဆာငယ် လင်ဖန့်က အရှင်မင်းကြီးတို့ကို ခစားပါတယ်”

ရွှေဦးချိုနှင့် ငွေဦးချိုတို့သည် လင်ဖန့်၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သာမန်မိစ္ဆာများနှင့် မတူညီဘဲ တည်ငြိမ်အေးချမ်းလှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေခြင်းကို သတိပြုမိသွားခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် နတ်နန်း နန်းတော်၏ သခင်ကြီး တာအိုနတ်မင်း၏ နန်းတော်နှင့် ဆင်တူလှသော အငွေ့အသက်အချို့ ရှိနေခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့သည် လင်ဖန့်အပေါ်၌ ပိုမို၍ စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ကြတော့သည်။

“တကယ့်ကို သာမန်မဟုတ်တဲ့သူပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ငါ့ရဲ့ တူငယ်ကို တောင်တန်းနဲ့ မြစ်ရေပြင်တွေကို ဖြတ်သန်းပြီး ဒီနေရာအထိ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ခေါ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလမ်းခရီးအတွင်းမှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေအချို့ကို ငါတို့ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား” ရွှေဦးချိုမင်းကြီးက ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

လင်ဖန့်ကလည်း ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိဘဲ မိမိတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော လမ်းခရီးစဉ်များကို စကားလုံးများဖြင့် စနစ်တကျ ပြန်လည်ပုံဖော် ပြောကြားပေးခဲ့သည်။ မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာ သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာများအားလုံး၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိသွားခဲ့ရပြီး အချို့သော အရေးကြီးသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ထားရှိခဲ့သည်။

“မင်းက အနောက်ဘက်ဆီက တရားဒေသနာ ရှာဖွေသူတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်လို့ ပြောတာလား” ရွှေဦးချိုမင်းကြီး၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ပြင်းထန်လှသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်ဖန့်က ပြုံးလျက် ဦးခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်မိရင်း မိမိအနေဖြင့် ထိုမိစ္ဆာမင်းကြီးနှစ်ဦး၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို အောင်မြင်စွာ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“ဟားဟား... ညီတော်... တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းတွေ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီပဲ။ ငါက ထိုတရားဒေသနာ ရှာဖွေသူတွေရဲ့ သတင်းအစအနကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမလဲလို့ တွေးတောနေခဲ့တာ... အခုတော့ သတင်းအချက်အလက်တွေက ငါတို့ဆီကို အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ” သူက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း မြေခွေးအိုကြီးက ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့ရပြီး ရွှေဦးချိုမင်းကြီးအား မေးမြန်းလိုက်သည်။ “သားတော်... ထိုတရားဒေသနာ ရှာဖွေသူက ဘယ်လိုမျိုး ထူးခြားတဲ့အရာမို့လို့ မင်းတို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ”

“မိခင်ကြီးက မသိသေးလို့ပါ။ သတင်းတွေအရ ထိုတရားဒေသနာ ရှာဖွေသူဟာ ဆယ်ဘဝတိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခြင်းအလုပ်တွေကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အသားကို စားသောက်ရုံနဲ့တင် ထာဝရအသက်ကို ရရှိနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကြားသိရပါတယ်” ရွှေဦးချိုမင်းကြီးက ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည့်အခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာငယ်များအားလုံး၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော လောဘမီးတောက်များ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ထာဝရအသက်ဟူသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့ အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်နေကြရသော အန္တိမပန်းတိုင် ဖြစ်သည့်အလျောက် ထန်ဆန်းရဟန်း၏ အသားတစ်ဖဲ့ကို စားသောက်ရုံမျှဖြင့် ထိုအခြေအနေကို ရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက ဤမိစ္ဆာများအနေဖြင့် မည်သို့လျှင် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

“ဒါပေမဲ့လည်း လမ်းခရီးစဉ်အတွင်းမှာ မိစ္ဆာမင်းကြီး မြောက်အမြား ရှိနေကြတာမို့လို့ ထိုတရားဒေသနာ ရှာဖွေသူရဲ့ လူသားခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဒီနေရာကို မရောက်ရှိလာခင်မှာပဲ အခြားသူတွေရဲ့ စားသောက်ခြင်းကို ခံရမှာ စိုးရိမ်မိတယ်”

“ထန်ဆန်းရဟန်းရဲ့ အသားက အလွယ်တကူ စားသောက်လို့ရနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လိုက်ပါလာတဲ့ မြောက်ကလေးက သာမန်ဇာတ်ကောင် မဟုတ်ပါဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းငါးရာခန့်က နတ်နန်းနန်းတော်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆူပူသောင်းကျန်းခဲ့ဖူးတဲ့ စွန်ဝူခုန်း ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုအချိန်တုန်းက နတ်ရဲမက်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာတောင်မှ သူ့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်မှာ သာမန်မိစ္ဆာတွေဆိုရင်တော့ အနားကိုတောင် သွားရဲကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒီစွန်ဝူခုန်းက ဒီလောက်အထိ တန်ခိုးစွမ်းအားကြီးမားတာဆိုရင်တော့ သားတော်တို့အနေနဲ့ ပေါ့ဆစွာ မလုပ်ဆောင်ကြပါနဲ့ဦး” မြေခွေးအိုကြီးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သတိပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း တန်ဆန်းရဟန်း၏ အသားကို စားသောက်လိုသည်ဟု ဆိုစေကာ ယခုကဲ့သို့သော ထင်ရှားကျော်ကြားလှသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို မပြစ်မှားလိုပါ။