အပိုင်း ( ၂၇ ) - ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်း ၂။

လင်ဖန့်သည် မိမိလက်ထဲရှိ သပိတ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မြေခွေးငယ် တစ်ပါးတည်း ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိလောက်မည့် အချိန်ကို တွက်ချက်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သူသည် သေမင်းနှင့် ကစားရမည့် မိမိ၏ လမ်းကြောင်းကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ၎င်းသည် ကြီးမားလှသော တူကြီးတစ်စင်းအသွင်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လင်ဖန့်သည် အားနာနာနာ လုပ်မနေတော့ဘဲ ထိုတူကြီးကို မြှောက်ကာ ရှိသမျှအင်အားဖြင့် သပိတ်ထက်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ ထိုသပိတ်ထက်မှနေ၍ တောက်ပလှသော ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်တော်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဂူအောင်းဗိမာန်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုရောင်ခြည်တော်များကြားတွင် ရဟန်းတစ်ပါးသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ပွင့်ဟလာခဲ့သည့်အလား ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် သပိတ်ကို ချက်ချင်း လာရောက်ဝန်းရံပေးလိုက်ပြီး လင်ဖန့်၏ လက်ထဲရှိ တူကြီးကို တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းတော့သည်။

သို့သော်လည်း ကွမ်ရင်မယ်တော်၏ သန့်စင်သော ပုလင်းတော်မှ မိုးမခရွက်များဖြင့် ဖန်တီးထားရှိသော ထိုတူကြီးသည် သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် တောက်ပလှသော ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်တော်များကို ထိုးဖောက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး သပိတ်ထက်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ဟည်းသွားစေသည့် ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်တော်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သော ခရမ်းရွှေစင်သပိတ်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားခဲ့ရပြီး ဆန်းကြယ်သော ရောင်ခြည်တော်များသည်လည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

လင်ဖန့်သည် အချိန်ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ထိုအပိုင်းအစများကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်ပြီး တိမ်စီးအတ်ပညာကို အသုံးပြုလျက် ဂူအောင်းဗိမာန်အတွင်းမှနေ၍ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မြည်ဟီးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဖာမင်သည် မိမိ၏ သပိတ် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ရင်ထဲ၌ ဒေါသတရားများ တဟုန်ထိုး လောင်မြိုက်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းကား ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ တန်ဖိုးရှိလှသော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ပေါက်စိမ်းနိုင်ငံတော်အတွင်း တရားဒေသနာများ ပြန့်ပွားရန်အတွက် သူအသုံးပြုခဲ့ရသော အကာအကွယ်ပစ္စည်း ဖြစ်သည့်အပြင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကျောင်းတိုက်ကို စောင့်ကြပ်ရန်အတွက် အသုံးပြုမည့် မှော်ရတနာလည်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် ဆန်းကြယ်သော လူတစ်ဦး၏ လက်ချက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ရာ မိမိ၏ ဆရာသမားထံသို့ မည်သို့ ဆင်ခြေပေးရပါမည်နည်း။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျားနက်စခန်းမှနေ၍ ဥက္ကာပျံတစ်ခုအလား တဟုန်ထိုး ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာ လင်ဖန့် ပုန်းကွယ်ခဲ့ဖူးသော ဂူအောင်းဗိမာန်၏ အထက်ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို ဆီးကြိုလျက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒေါသဇော ပြင်းထန်နေသော ဖာမင်သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

“မိစ္ဆာ... မင်း တကယ့်ကို သတ္တိရှိလှပါလား”

ထိုအသံအတွင်း၌ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ ထူးခြားလှသော ခြင်္သေ့ဟိန်းသံ အတတ်ပညာ ပါဝင်နေပြီး တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေခဲ့ကာ မရေတွက်နိုင်သော ငှက်ငယ်များသည် ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ မြေပြင်ထက်ဆီသို့ မေ့မြောလျက် ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားခဲ့ကြရသည်။

အစောပိုင်းက ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးကြောင့် လှိုင်းလွင့်ဂူအတွင်း၌ အနားယူနေခဲ့သော ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာသည်လည်း နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ယခင်က နတ်နန်းနန်းတော်၏ ကြယ်တာရာနတ်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်ဖူးသော ဤသူသည် အလွန်အမင်း အမျက်ဒေါသ ထွက်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အပြင်သို့ ထွက်ခွာကာ ထိုနှောင့်ယှက်သူကို ဆုံးမရန် ပြင်ဆင်နေဆဲမှာပဲ ဖာမင်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လျက် ဂူအတွင်းမှနေ၍ ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့ရာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော ဖာမင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပြင်ထက်၌ မနှစ်မြို့သော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“ဘယ်က ရဟန်းမို့လို့ ငါ့ရဲ့ လှိုင်းလွင့်ဂူအနီးမှာ ယခုလိုမျိုး လာရောက်ပြီး မောက်မာနေရတာလဲ။ မင်းက အသက်ရှင်ရတာကို ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်”

ဖာမင်သည် ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ မျက်ဝန်းအစုံသည် ချက်ချင်း ရဲရဲနီသွားခဲ့ရပြီး ဤသူသည်သာ ဗုဒ္ဓရတနာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တထီထီ တွေးတောမိကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မံမဆိုတော့ဘဲ တိုက်ခိုက်တော့သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးသည် ကောင်းကင်ယံထက်၌ ကြီးမားလာခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများနှင့်အတူ ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာထံသို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

“တကယ့်ကို သတ္တိရှိလှတဲ့ ရဟန်းပဲ။ ဒီနေ့တော့ ငါအရှင်မင်းကြီးက မင်းကို ဖမ်းဆီးပြီး သောက်စားဖို့အတွက် မြည်းစမ်းစရာအဖြစ် အသုံးပြုရလိမ့်မယ်” ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာက ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ နတ်နန်းနန်းတော်က အသိအမှတ်ပြုထားရှိသော ကြယ်တာရာနတ်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်သည့်အလျောက် သူသည် ရဟန်းတစ်ပါးကို ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပါ။ သူ၏ အဖိုးတန်လှသော ဓားမြှောင်ကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းသွားခဲ့ပြီး ဗုဒ္ဓလက်ဖဝါးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုအလား မြန်ဆန်လှပြီး ဖာမင်ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဖာမင်သည် လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ သင်္ကန်းတော်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နေရာတစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်လှသော မုန်တိုင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး အရပ်မျက်နှာအားလုံးဆီသို့ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လှသော လေလှိုင်းများကြောင့် သဲများနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး သစ်ပင်ကြီးများပင် မြေပြင်မှ ကျွတ်ထွက်သွားခဲ့ရသော်လည်း ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ဆီသို့ ရိုက်ခတ်မိသည့်အခါတွင်မူ ထိုသူကို အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားစေနိုင်ခြင်း မရှိပါ။

“ရဟန်းငယ်... မင်းမှာ ဒီလောက်အထိပဲ စွမ်းရည်ရှိတာဆိုရင်တော့ ဒီနေ့မှာ မင်းက ငါ့ရဲ့ အစာအဖြစ် သေချာပေါက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ” ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာက ရက်စက်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ ပြင်းထန်လှသော ဓားချက်တစ်ချက်အောက်တွင် ဖာမင်သည် မိမိ၏ ကြေးတောင်ဝှေးကို မြှောက်ကာ ကာကွယ်တားဆီးလိုက်ရသည်။ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ဆီသို့ စီးဆင်းလာသော ပြင်းထန်လှသော အင်အားလှိုင်းကြီးကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မိမိအမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့ဖူးသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အတန်ငယ် တုန်ခါသွားခဲ့ရရှာသည်။ သူသည် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်၊ ဤမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်လှသော အင်အားမျိုး ရှိနေသည့် မိစ္ဆာသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသနည်း။

ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာ၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဖာမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်ကွယ်ရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုဆီသို့ ဘုန်းခနဲ လွင့်စင်သွားခဲ့ရကာ ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ရပြီး ဖုန်မှုန့်များကြောင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ဝေဝါးသွားခဲ့ရတော့သည်။

“ပညာပါရမီတာ... ဗုဒ္ဓအပေါင်းတို့၏ ပညာပါရမီတာ... အားလုံးက ဆိတ်သုဉ်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်”

ထိုဖုန်မှုန့်များကြားမှနေ၍ သံဓိဋ္ဌာန်ပြတ်သားလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဗုဒ္ဓတံဆိပ်တော်တစ်ခုသည် ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာ၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် တည်ကြည်သော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဤရဟန်းငယ်သည် အတန်ငယ် စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် ရှိကြောင်း စိတ်ထဲ၌ မှတ်ချက်ချလိုက်မိသည်။ တရဟော ပြေးဝင်လာနေသော ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓတံဆိပ်တော်ကို ရင်ဆိုင်ရလျက် ၎င်းအတွင်းရှိ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို အာရုံခံမိသွားခဲ့သဖြင့် ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာသည် ပေါ့ဆရဲခြင်းမရှိပါ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှနေ၍ တောက်ပသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ညိုမှောင်သော တိမ်တိုက်ကြီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဆမတန် ကြီးမားလာခဲ့ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော သွားစွယ်ကြီးများကို ပြသလျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ ဓားချက်ကို ခံယူစမ်း”

ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟီးသံကြီးသည် လှိုင်းလွင့်ဂူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော လေလှိုင်းများကြောင့် နေရာတစ်ခုလုံး ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

အဝေးမှနေ၍ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေခဲ့သော လင်ဖန့်သည် ရင်ထဲ၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ “ဘုရားဘုရား... သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့သူတွေပဲ။ ဒီရဟန်းကလည်း တကယ့်ကို စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် ရှိလွန်းလှတယ်” သူသည် အစောပိုင်းက ထိုရဟန်းငယ်အနေဖြင့် ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာ၏ လက်ချက်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမခံရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော လှုပ်ရှားမှုကြီးကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။

“ငါတော့ သူတို့ကို သွားရောက်ပြီး မပြစ်မှားရဲပါဘူး... အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်တာက အကောင်းဆုံးပဲ” စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သူတို့သည် မိမိတို့၏ ထွက်ပြေးမည့် လမ်းကြောင်းကို ပိုမို၍ မြန်ဆန်စေခဲ့ပြီး ခေတ္တမျှပင် ဆိုင်းမနေရဲပါ၊ မဟုတ်ပါက ထိုသူနှစ်ဦးက မိမိကို သတိပြုမိသွားခဲ့လျှင် ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ ဖာမင်နှင့် ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာတို့အကြားရှိ တိုက်ပွဲသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့သည် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ပေါ်ပေါက်လာသော အရှိန်အဝါများသည် ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာသည် မည်သူ ဖြစ်ပါသနည်း။ သူသည် နတ်နန်းနန်းတော်၏ ကြယ်တာရာနတ်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲပေါင်းမြောက်အမြားကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည့်အလျောက် မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာ သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းရည်များကို စတင်ပြသလာခဲ့တော့သည်။ သူ၏ အဖိုးတန်လှသော ဓားမြှောင်ကြီးသည် နဂါးတစ်ကောင်အလား အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဖာမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖာမင်သည် အလွန်အမင်း သနားစဖွယ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ သင်္ကန်းတော်သည် ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာ၏ လက်ချက်ကြောင့် စုတ်ပြဲသွားခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် သွေးများ စီးကျနေသော ဒဏ်ရာ မြောက်အမြား ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပါ။ ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟီးသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ဖာမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ မြေပြင်ထက်ဆီသို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားခဲ့ရပြီး လူသားတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန် ကျင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဆက်လက်၍ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆက်လက်၍ တောင့်ခံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါ။

၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာသည် အသက်ရှူသံများ အတန်ငယ် ပြင်းထန်နေသည်မှလွဲ၍ တစ်စုံတစ်ရာသော ဒဏ်ရာရရှိခြင်းမျိုး မရှိပါ။ သူသည် မိမိ၏ အဖိုးတန်လှသော ဓားမြှောင်ကြီးကို မြှောက်ကာ ဖာမင်၏ အသက်ကို အဆုံးစီရင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျားတစ်ကောင်၏ ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟီးသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပေါ်ပေါက်လာသော လေလှိုင်းများကြောင့် ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာ၏ တိုက်ကွက်ကို ကာကွယ်တားဆီးပေးလိုက်သည်။

“အမိတာဘာ... အရှင်မင်းကြီး သနားငဲ့ညှာတော်မူပါ။ ကျတော်ရဲ့ မစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ တပည့်ငယ်ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးတော်မူပါ” တည်ကြည်ပြတ်သားလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာသည် ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းလှသော ရင်းနှီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဦးခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည့်အခါ ပြင်းထန်လှသော ကျားကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလျက် တောအုပ်အတွင်းမှနေ၍ ဖြည်းညှင်းစွာ ကြွလှမ်းလာသော ရဟန်းတစ်ပါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကျားနှိမ်ရဟန်းမြတ်” ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာသည် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်၊ ၎င်းကား ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ ထင်ရှားကျော်ကြားလှသော ရဟန်းမြတ်တစ်ပါး ကိုယ်တိုင် ကြွမြန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကျားနှိမ်ရဟန်းမြတ်သည်လည်း ဤမိစ္ဆာမင်းကြီးသည် မိမိ၏ အမည်နာမကို သိရှိနေခဲ့သဖြင့် ရင်ထဲ၌ အတန်ငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး ဤသူသည် မိမိ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အစဉ်အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ဖူးသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးတောမိသည်။ “ငါ့ရဲ့ မစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ တပည့်ငယ်ကို သနားငဲ့ညှာသောအားဖြင့် အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့အတွက် မိစ္ဆာမင်းကြီးကို တောင်းပန်အပ်ပါတယ်”

ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းအပေါ်၌ တစ်စုံတစ်ရာသော ကြင်နာမှုမျိုး မရှိပါ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုပါက နတ်နန်းနန်းတော်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရား အများစုသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းနှင့် တာအိုဘာသာဂိုဏ်းတို့အကြားရှိ ပဋိပက္ခများကြောင့်လည်းကောင်း၊ အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်နှင့် အနောက်ဘက်ကောင်းကင်တို့အကြားရှိ အာဏာလုပွဲများကြောင့်လည်းကောင်း ဗုဒ္ဓဘာသာအပေါ်၌ ကောင်းမွန်သော အမြင်များ ရှိမနေကြပါ။

နတ်နန်းနန်းတော်သည် ရှေးယခင်ကတည်းက တည်ရှိနေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံး၏ အရှင်သခင်အဖြစ် ကြေညာထားရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းသည် နတ်နန်းနန်းတော်၏ မျက်စိအောက်တွင် လင်းတောင်ကုန်းကြီးကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး အနောက်ဘက် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို နတ်နန်းနန်းတော်၏ စည်းကမ်းချက်များအောက်မှနေ၍ ကင်းလွတ်စေခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်များနှင့် ဗောဓိသတ္တမြတ်များသည် သုံးလောကအတွင်းရှိ အစွမ်းထက်လှသော အရှင်သခင်များ မဟုတ်ကြပါက သိကြားမင်းကြီးအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ရှေးယခင်ကတည်းက စစ်မက်ပြုခဲ့ဖူးပြီး အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံ၏ တရားဝင်မှုကို မကျေမနပ်ဖြင့် အသိအမှတ်ပြုထားရလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

“မိမိရဲ့ အိပ်ရာဘေးမှာ အခြားသူတစ်ဦးက ဟောက်နေတာကို ဘယ်သူကများ သည်းခံနိုင်ပါ့မလဲ” သုံးလောက၏ အရှင်သခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ မြင့်မြတ်လှသော အာဏာကို အခြားသူများနှင့် မည်သို့မည်ပုံ ခွဲဝေလိုပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် တည်ငြိမ်နေကြသည်ဟု ဆိုကာ အတွင်းစိတ်၌ ကွဲပြားခြားနားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျယ်ပြန့်လှသော မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုများ ရှိနေသည့် လူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ အများစုမှာ အပြင်ပန်းအားဖြင့်သာ သဟဇာတဖြစ်ဟန်ဆောင်နေကြပြီး အတွင်းစိတ်၌ ဆန့်ကျင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ငါက ငြင်းပယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ကော”

“ဒါဆိုရင်တော့ ငါရဟန်းအနေနဲ့ မိစ္ဆာမင်းကြီးထံကနေ သင်ခန်းစာအချို့ကို တောင်းခံရုံပဲပေါ့”

ထိုသို့ဖြင့် ကြီးမားလှသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ထပ်မံ၍ စတင်ခဲ့ရပြန်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ကာ ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်တော်များနှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအားများသည် လောကကြီးကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဝါများ ရိုက်ခတ်မှုသည် ပြင်းထန်လှသော မီးပွားများကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့သည်။ ကျားနှိမ်ရဟန်းမြတ်သည် အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံ၏ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက် သူနှင့် တိုက်ခိုက်နေရသော ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာသည်လည်း ရင်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ မိမိတို့ မသိရှိဘဲ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းအတွင်း၌ ယခုကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်လှသော အရှင်သခင် မြောက်အမြား ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် အစောပိုင်းက ကျားနှိမ်ရဟန်းမြတ်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မိမိအနေဖြင့် ရန်သူကို လျှော့တွက်ခဲ့မိကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

တိုက်ပွဲသည် ညဉ့်နက်ပိုင်းအထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ မြေပြင်ထက်အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ဦးမျှ အနိုင်အရှုံး မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပါ။ သို့သော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် နှစ်ဦးစလုံးသည် ဆက်လက်၍ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ရှိမနေကြတော့ပါ။ ၎င်းကား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အနိုင်မယူနိုင်သည့် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာအနေဖြင့် မိမိ၏ ရှိသမျှသောအင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုလိုသော်လည်း မိမိ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သိကြားမင်းကြီး သိရှိသွားခဲ့ပါက မိမိကို ဖမ်းဆီးကာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ သေသေချာချာ တွေးတောမိပြီးနောက်တွင် သူသည် ကျားနှိမ်ရဟန်းမြတ်အား ဖာမင်ကို ခေါ်ဆောင်လျက် လှိုင်းလွင့်ဂူအတွင်းမှနေ၍ ထွက်ခွာခွင့် ပြုလိုက်တော့သည်။

ကျားနှိမ်ရဟန်းမြတ်သည် ဝတ်ရုံဝါမိစ္ဆာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လိုက်မိပြီးနောက် ဖာမင်ကို ကျားကြီး၏ ကျောထက်ဆီသို့ တင်ဆောင်လျက် အနောက်ဘက် အရပ်မျက်နှာဆီသို့ တရဟော ပြန်လည်ကြွမြန်းခဲ့တော့သည်။

ဖာမင် ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည့် အချိန်တွင် သူသည် လင်းတောင်ကုန်းကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး မိမိ၏အရှေ့ဘက်တွင် တည်ကြည်လှသော အမူအရာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဆရာသမား ကျားနှိမ်ရဟန်းမြတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အလျင်အမြန် ထိုင်လိုက်မိရင်း ဒူးထောက်လျက် လျှောက်ထားလိုက်တော့သည်။

“တပည့်ငယ်က အလွန်အမင်း အပြစ်ကြီးမားခဲ့မိပြီး ဆရာသမားရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို စော်ကားခဲ့မိပါတယ် ဘုရား”