အပိုင်း ( ၂၁ ) - ဝူကျွမ်းကျောင်း ၂။

“ကျွန်ုပ် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီ ဆိုပေမဲ့ ဒီအရေးကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတော့ ရှိပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်ုပ်က သစ်ပင်သဘာဝကနေ အသက်သွင်ပြောင်းလာတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ဦးဖြစ်လို့ မြေပြင်လောကနဲ့ တစ်သားတည်း ရှိနေပြီး သူတို့ရဲ့ တည်နေရာကို သဘာဝအတိုင်း ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်”

မိစ္ဆာအိုကြီးသည် စကားအဆုံးတွင် မျက်ဝန်းအစုံကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လိုက်ရင်း မိမိ၏ နတ်ပညာစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှနေ၍ မရေမတွက်နိုင်သော အမြစ်မြောက်အမြားသည် တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မြေဆီလွှာအတွင်းသို့ ထူထပ်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် ဝမ်းမြောက်လှသော မျက်နှာပြင်ဖြင့် မျက်ဝန်းများကို ပြန်လည်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ရှာတွေ့ပြီ”

လင်ဖန့်က တိုးညှင်းစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း မိစ္ဆာအိုကြီး၏ ဦးဆောင်မှုနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပဲ ၎င်းတို့သည် မြေစောင့်နတ်မင်း၏ ရုပ်တုကို ပူဇော်ထားရှိသော သေးငယ်လှသည့် နတ်ကွန်းအရှေ့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ နတ်ကွန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ရုံမျှရှိသေး တည်ကြည်ခန့်ညားလှသော အသံတစ်သံသည် ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

“မည်သည့် မိစ္ဆာက ယခုလိုမျိုး နတ်ကွန်းအတွင်းသို့ ရဲရဲတင်းတင်း ဝင်ရောက်လာရဲတာလဲ”

လင်ဖန့်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိရင်း ထိုအသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ မိမိ၏ လက်ဖဝါးကို အသာအယာ ဆန့်ထုတ်လျက် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများဖြင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူနှင့် အဖိုးအိုတစ်ဦးကို မြေအောက်မှနေ၍ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။ ထိုအဖိုးအိုသည် အလွန်အမင်း အရပ်ပုလွန်းလှပြီး သူဌေးကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့သော တန်ဖိုးကြီးလှသည့် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားကာ လက်ဝယ်တွင်လည်း သစ်သားတောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ လေထုထဲတွင် ဟာသတစ်ခုအလား ယိမ်းနွဲ့နေခဲ့ရရှာသည်။ ၎င်းကား ဤနယ်မြေကို စောင့်ရှောက်ရသော မြေစောင့်နတ်မင်း ဖြစ်သည်။

“ငါ့ကို အခုချက်ချင်း အောက်သို့ ချပေးစမ်း။ မင်းတို့လို လူမိုက်တွေမှာ လူမှုကျင့်ဝတ်ဆိုတာ မရှိကြဘူးလား။ လူကြီးကို ရိုသေပြီး လူငယ်ကို သနားရမယ်ဆိုတာကိုရော မသိကြဘူးလား”

“အား... ငါ့ရဲ့ ခါးလေး။ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို တကယ်ကြီး ယခုလိုမျိုး ပစ်ချလိုက်ရတာလဲ” မြေစောင့်နတ်မင်းသည် ခါးကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်မိပြန်သည်။

“အဘိုးကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွန်တော့်ကို အောက်ချခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား” လင်ဖန့်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

မြေစောင့်နတ်မင်းသည် မိမိ၏ နတ်ကွန်းအတွင်းသို့ မထင်မှတ်ဘဲ ရောက်ရှိလာကြသော ဧည့်သည်များကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ၎င်းတို့သည် အလွယ်တကူ ထိပါး၍ရသော ပုဂ္ဂိုလ်များမဟုတ်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် စိမ်းလန်းလှသော ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် မိစ္ဆာအိုကြီးထံတွင် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ရှိနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ၎င်းကား မိမိကဲ့သို့သော နတ်မင်းငယ်လေးတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါ။

ထို့ကြောင့် သူသည် မျက်နှာပြင်ထက်တွင် အပြုံးများကို ဆင်မြန်းလိုက်ရင်း ရိုသေစွာ မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

“ဂုဏ်သရေရှိလှတဲ့ ဧည့်သည်တော်ကြီးများ ကျွန်ုပ်၏ သေးငယ်လှတဲ့ နတ်ကွန်းဆီသို့ ဘယ်လိုမျိုး အကြောင်းကိစ္စကြောင့် ကြွမြန်းလာရလဲဆိုတာကို သိပါရစေခင်ဗျာ”

မြေစောင့်နတ်မင်း၏ လျင်မြန်လှသော အမူအရာ ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်ရင်း လင်ဖန့်သည် ယခုကဲ့သို့သော ဘေးအန္တရာယ်များလှသည့် ပတ်ဝန်းကျင်အတွင်း၌ အသက်ရှင်သန်အောင် နေထိုင်တတ်ကြသည့် နတ်မင်းများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို စိတ်ထဲမှနေ၍ ချီးကျူးမိလိုက်သည်။ ဤမြေစောင့်နတ်မင်းသည် အခြေအနေကို ကောင်းမွန်စွာ နားလည်ပြီး လေယူရာသို့ တိမ်းညွတ်တတ်သူဖြစ်ရာ တကယ့်ကို ပါးနပ်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်လား... ‘ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာကိုတော့ လက်ဝါးနဲ့ ရိုက်နှက်ဖို့ ခက်ခဲလှပါတယ်’ ဟူ၍ပဲ။ မြေစောင့်နတ်မင်းက ယခုကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုး ပြသလာသည့် အခါတွင် မိစ္ဆာအိုကြီးပင်လျှင် ဆက်လက်၍ ကြမ်းကြုတ်ရန် အားနာသွားခဲ့ရပြီး မိမိ၏ အကြောင်းအရာများကို အသေးစိတ် ရှင်းလင်းပြောကြားလိုက်တော့သည်။

“မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးအနေနဲ့ ကလေးကို အသည်းအသန် တောင့်တနေရတဲ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို ငဲ့ညှာပြီးတော့ ကျွန်ုပ် သားလေးရဲ့ သဲလွန်စအချို့ကို သိရှိထားခြင်း ရှိမရှိ သေသေချာချာ ပြန်လည်စဉ်းစားပေးပါဦး” မိစ္ဆာအိုကြီးက အဆုံးသတ်တွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလှသော စိတ်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

မိစ္ဆာအိုကြီး၏ စကားကို ကြားရပြီးနောက် မြေစောင့်နတ်မင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးပမ်းနေသည့်အလား မျက်ခုံးများကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် တွန့်ချိုးလိုက်မိသည်။ အချိန်အတန်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မှ သူသည် မိစ္ဆာအိုကြီး၏ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်အောက်၌ တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“အဘိုး ပြောကြားတဲ့ ဂျင်ဆင်းဝိညာဉ်လေးနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျွန်ုပ် စိတ်ထဲမှာ မှတ်မိနေတာမျိုး ရှိပါတယ်။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်က ဤနေရာမှာ အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးပြီး အဲဒီနောက်မှာတော့ မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာမျိုးပါပဲ”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်တော့ ထိုရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဝူကျွမ်းနတ်ဗိမာန်က တပည့်တွေလည်း ဤနေရာကို ရောက်ရှိနေခဲ့ကြတာမျိုး ရှိပါတယ်။ သူတို့ ဘာအလုပ်လုပ်ဆောင်နေလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်ုပ် မသိပါဘူး။ အဘိုးရဲ့ ကလေး ပျောက်ဆုံးသွားတာက ၎င်းတို့နဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်” သူက ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ဝူကျွမ်းနတ်ဗိမာန်... ကျိန့်ယွမ်နတ်မင်းကြီး ဟုတ်လား”

လင်ဖန့်သည် မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးလိုက်မိရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထိုမျှလောက် မြင့်မြတ်လှသော နတ်မြေမြတ်သည် ယခုအရေးကိစ္စနှင့် မည်သို့လျှင် ပတ်သက်နေပါသနည်း။ ထိုနတ်ဗိမာန်၏ တပည့်များက ဂျင်ဆင်းဝိညာဉ်လေးတစ်ကောင်ကို မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဖမ်းဆီးလိုကြပါသနည်း။ အကယ်၍ သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဦးသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် အကြောင်းတစ်ခု ရှိနိုင်ပါသေးသည်။ သို့သော်လည်း ဝူကျွမ်းနတ်ဗိမာန်ကဲ့သို့သော မြင့်မြတ်သည့် နေရာမှ တပည့်များအနေဖြင့် သေးငယ်လှသော ဂျင်ဆင်းဝိညာဉ်လေးတစ်ကောင်ကို အသည်းအသန် လိုချင်နေကြရခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပါ။ လင်ဖန့်သည် ဤအရေးကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း လောကအတွင်း၌ အလွန်အမင်း ထင်ရှားလှသော မြေကမ္ဘာနတ်မင်းတို့၏ အရှင်သခင်သည်လည်း ဆန်းကြယ်သော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ကာ သူ၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာပြင်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှသည်။

“အပြင်လူတွေအနေနဲ့ မသိရှိကြတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဝူကျွမ်းနတ်ဗိမာန်ဟာ နှစ်အနည်းငယ် ကြာတိုင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို အမြဲတမ်း လာရောက်ပြီး ရှင်းလင်းလေ့ ရှိကြပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီနေရာမှာ ဘာဖြစ်လို့ မည်သည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်မျှ မရှိဘဲ နေပါ့မလဲ။ ကျွန်ုပ် အကြံပြုလိုတာကတော့ အဘိုးအနေနဲ့ အခုချက်ချင်းပဲ မြန်မြန် ထွက်ခွာသွားတာက အကောင်းဆုံးပါ။ ထိုနတ်မင်းတွေကို ထိပါးမိသွားရင်တော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ အကျိုးဆက်တွေကို ခံစားရပါလိမ့်မယ်” သူက သတိပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

“သတင်းအချက်အလက်တွေ ပေးခဲ့တဲ့အတွက် မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” မိစ္ဆာအိုကြီးက စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော စိတ်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက် လင်ဖန့်နှင့် သူ၏အဖော်တို့ကို ဦးဆောင်လျက် မြေစောင့်နတ်မင်း၏ နတ်ကွန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတော့သည်။

လမ်းခရီးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် မိစ္ဆာအိုကြီးသည် လင်ဖန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်ုပ်ကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် လူငယ်လေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါတို့ ဒီနေရာမှာတင် လမ်းခွဲကြရအောင်”

“နေပါဦး... အဘိုးက ဝူကျွမ်းနတ်ဗိမာန်ဆီကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား” လင်ဖန့်သည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော မိစ္ဆာအိုကြီးကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါက သေချာပေါက်ပါပဲ။ အခုတော့ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို သိရှိရပြီဖြစ်လို့ သူ အသက်ရှင်နေတာဖြစ်ဖြစ်၊ သေဆုံးသွားတာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်ုပ် ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး ကြည့်ရှုရပါလိမ့်မယ်” မိစ္ဆာအိုကြီးက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံအတွင်း၌ မပြောင်းလဲနိုင်သော ခိုင်မာမှုများ ရှိနေခဲ့သည်။

“ဝူကျွမ်းနတ်ဗိမာန်ရဲ့ ကျိန့်ယွမ်နတ်မင်းကြီးဆိုတာက သုံးလောကအတွင်းမှာ အဆင့်မြင့်မားလှတဲ့ အရှင်သခင်တစ်ပါး ဖြစ်သလို မြေကမ္ဘာနတ်မင်းတို့၏ အရှင်သခင်လို့ လူသိများသူ ဖြစ်ပါတယ်။ အဘိုးက မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ တံခါးဝရှေ့အထိ သွားရောက်ခြင်းက ကိုယ့်ဖာသာ သေလမ်းရှာတာနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ” လင်ဖန့်က မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးလိုက်မိရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်ုပ် ဒါကို ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အခြေအနေကို မသိရှိရဘဲနဲ့ အသက်ရှင်နေရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဘဝသက်တမ်းတစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်သောအခါမျှ အေးချမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ထားလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော်ပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်။ အဘိုးက မိမိရဲ့ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတွေကို ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိတာမို့ အဲဒီနေရာကို သွားရင် သေဆုံးသွားရပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် သွားရောက်ပြီး သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို စုံစမ်းပေးတာက ပိုပြီးတော့ အဆင်ပြေပါလိမ့်မယ်” လင်ဖန့်က ဆိုလိုက်သည်။

အစစ်အမှန်အားဖြင့် လင်ဖန့်သည် ဤအရေးကိစ္စအတွင်းသို့ ဆက်လက်၍ ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိန့်ယွမ်နတ်မင်းကြီးကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုများသည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကြီးမားလှသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားများကို ပေးစွမ်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မိစ္ဆာအိုကြီး၏ မျက်ဝန်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ခြေလှမ်းများကို ရှေ့သို့ ဆက်လက်၍ မလှမ်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုမျက်ဝန်းများထဲရှိ ဖခင်တစ်ဦး၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် သူ၏ အတိတ်ဘဝက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မလွဲမသွေ ပြန်လည်အမှတ်ရသွားစေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ မိမိ လူ့လောကမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် အခါတွင်လည်း မိမိ၏ ဖခင်သည် ယခုကဲ့သို့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ခံစားခဲ့ရပါလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လင်ဖန့်သည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ရှိနေသော လူသားဆန်သည့် စိတ်ဓာတ်များနှင့် လောကအသိတရားများကြောင့် ဤမိစ္ဆာအိုကြီးကို ကူညီရန် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ။ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ပြောခဲ့ပြီးပြီပဲ... ဝူကျွမ်းနတ်ဗိမာန်ဆိုတာက သာမန်နေရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ ငါတို့ရဲ့ ရေစက်တွေကြောင့် မင်းရဲ့ အသက်ကို ထိခိုက်သွားရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်ုပ် အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးခဲ့ရင်တောင်မှ ဒီအပြစ်တွေကို ဆေးကြောနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” မိစ္ဆာအိုကြီးက လင်ဖန့်ကို အလျင်အမြန် တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း လင်ဖန့်က မိမိ၏ စိတ်ကို အပြတ်အသတ် ဆုံးဖြတ်ပြီးခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဆိုလိုက်သည်။

“စိုးရိမ်မနေပါနဲ့... ကျွန်တော်က အဘိုးလိုမျိုး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က သတင်းအချက်အလက်အချို့ကိုပဲ သွားရောက်စုံစမ်းမှာဖြစ်ပြီး ပြဿနာရှာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတွေကို သေသေချာချာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သရွေ့တော့ ဝူကျွမ်းနတ်ဗိမာန်ကို သွားရောက်ဖို့က အဆင်ပြေနိုင်ပါသေးတယ်”

ထို့အပြင် လင်ဖန့်သည် မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာ ကျိန့်ယွမ်နတ်မင်းကြီးသည် အရေးကြီးသော အကြောင်းကိစ္စတစ်ခုကြောင့် အပြင်သို့ ကြွမြန်းရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားခဲ့ရာ ၎င်းက မိမိ၏ ဘေးအန္တရာယ်ကို အတိုင်းအဆမရှိ လျော့နည်းသွားစေနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လင်ဖန့်သည် မိစ္ဆာအိုကြီးကို နားချနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မြေခွေးငယ်နှင့်အတူ တောအုပ်အတွင်း၌ တိတ်တဆိတ် ပုန်းကွယ်နေစေခဲ့ပြီး သူတစ်ဦးတည်းသာ ဝူကျွမ်းနတ်ဗိမာန်ရှိရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

ဝူကျွမ်းနတ်ဗိမာန်သည် အနောက်ဘက်သို့ အနည်းငယ်မျှ လျှောက်လှမ်းရုံဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သော နေရာတစ်ခုတွင် တည်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်ဖန့်သည် မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာ ၎င်း၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရာ ဤနေရာသည်လည်း လီရှန်းမယ်တော်ကြီး၏ နတ်ဗိမာန်ကဲ့သို့ ဝမ်ရှို့တောင်တန်းများအကြားတွင် မန္တန်အစီအရင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့သဖြင့် သာမန်လူသားများအနေဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း မရှိကြပါ။ သို့သော်လည်း လင်ဖန့်သည် မြေစောင့်နတ်မင်းထံမှနေ၍ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို မေးမြန်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ လစဉ် လပြည့်နေ့တိုင်း၏ ချန်အချိန်တွင် ဝူကျွမ်းနတ်ဗိမာန်မှ တပည့်များသည် အဝေးဆီတွင် ရှိသော ပေါင်ရှန်းနိုင်ငံတော်သို့ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ သွားရောက်ဝယ်ယူရန်အတွက် ဝမ်ရှို့တောင်တန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလေ့ ရှိကြရာ ၎င်းကား အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်နိုင်မည့် အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

သူ တွက်ချက်ထားသည့်အတိုင်း ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် လပြည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လင်ဖန့်သည် တောအုပ်အတွင်း၌ သတိရှိစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့မိရာ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာ နတ်လမ်းစဉ် ဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းထားကြသော တပည့်အချို့သည် လေထုအတွင်းမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်ဖန့်သည် ဝမ်ရှို့တောင်တန်း၏ မန္တန်အစီအရင် အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ သတိမထားမိခိုက်တွင် အခွင့်ကောင်းကို အသုံးချလျက် ၎င်းတို့၏ အကြားသို့ အလျင်အမြန် တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တပည့်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လျက် မိမိတို့ လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းဆီသို့ သေသေချာချာ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ... အစ်ကိုကြီး”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... စောစောက အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရလို့ပါ”

“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အစ်ကိုကြီး မျက်စိမှားတာမျိုး ဖြစ်ရပါလိမ့်မယ်။ မည်သူကများ ဝမ်ရှို့တောင်တန်းဆီကို လာရောက်ပြီး ဂျင်ဆင်းသီးတွေအတွက် မြေဩဇာအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲဖို့ ဝံ့ရဲမှာလဲ” သေးငယ်လှသော တပည့်ငယ်လေးတစ်ဦးက ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“စကားကို သတိထားပြီး ပြောစမ်း... ညီလေး။ ယခုလိုမျိုး အပြင်လောကမှာ အဲဒီအကြောင်းအရာတွေကို မပြောဆိုတာက အကောင်းဆုံးပဲ” စီနီယာတပည့်ကြီးက တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာပြင်ဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

“နားလည်ပါပြီ... အစ်ကိုကြီး။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ စိုးရိမ်နေစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ သူတို့က မိစ္ဆာတွေသက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား... အစ်ကိုကြီးအနေနဲ့ ယခုလိုမျိုး သတိကြီးလွန်းနေရတာက တန်ဖိုးရှိရဲ့လား”

“မင်း ဘာကို နားလည်လို့လဲ။ အချို့သောအရာတွေကိုတော့ လုပ်ဆောင်ရုံပဲ ရှိရမှာဖြစ်ပြီး နှုတ်ကနေ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလို့ မရပါဘူး။ အကယ်၍ အခြားသူတွေ သိရှိသွားရင်တော့ ငါတို့အတွက် အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်စရာ အကြောင်းရှိတယ်။ ဒါ့အပြင် ကောင်းကင်ဘုံက ပုဂ္ဂိုလ်မြောက်မြားစွာဟာ ငါတို့ရဲ့ ဆရာသခင်ကို စောင့်ကြည့်နေကြတယ်ဆိုတာကို မမေ့ပါနဲ့... လက်ရှိအချိန်က ဆရာသခင်အတွက် ပြဿနာတွေ သွားရောက်ရှာဖွေရမယ့် အချိန်မျိုး မဟုတ်ဘူး”

ဂျူနီယာတပည့်ငယ်လေးသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်မိရင်း ရယ်မောလျက် ထပ်မံ၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ဂျင်ဆင်းသီးတွေက သေချာပေါက် မှည့်ဝင်းနေလောက်ပြီ ဖြစ်မှာပါ။ ဆရာသခင်က ငါတို့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေအတွက် အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုခုကို သေချာပေါက် ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးသနားပါလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့လည်း အကျိုးအမြတ်အချို့ကို မြင်တွေ့ရတော့မှာမျိုးပဲ”

ထိုစကားကြောင့် စီနီယာတပည့်ကြီး၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် မိုးမြေကြားက အလွန်အမင်း ရှားပါးလှသော ရတနာတစ်ပါးဖြစ်ပြီး အသက်ကို ရှည်ကြာစေနိုင်စွမ်းရှိသည့် ဂျင်ဆင်းသီးကို အသည်းအသန် မျှော်လင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကား ၎င်းတို့၏ ဆရာသခင်၌ ကြီးမားလှသော နတ်ပညာစွမ်းအားများ ရှိနေခဲ့သဖြင့်သာ ယခုကဲ့သို့ စိုက်ပျိုးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်လား။

၎င်းတို့သည် စကားများကို အဆက်မပြတ် ပြောဆိုရင်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် အနောက်ဘက်ရှိ ပေါင်ရှန်းနိုင်ငံတော်ဆီသို့ ဦးတည်လျက် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။