​အခန်း (၇) - ငါးစာဟပ်မိသွားတဲ့ ယဲ့ချန်း... အုပ်စုလိုက် ပွဲကြမ်းကြပြီ

​ကုချန် က ထွက်ခွာသွားတဲ့ ချင်ယုနင်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ စနောက်လိုတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလိုက်တယ်။ 

သူ လှည့်အပြန်မှာပဲ မလှမ်းမကမ်းက ထောင့်ချိုးလေးတစ်ခုမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ပိုင်ဝမ်ရု ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်... သူမက ခေါင်းလေးပြူပြီး အခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

​မိမိ ချောင်းကြည့်နေတာ မိသွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ ပိုင်ဝမ်ရု တစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားတဲ့ ယုန်သူငယ်လေးလိုမျိုး အလျင်အမြန်ပဲ ခေါင်းပြန်လျှိုသွားရှာသည်။

​ကုချန် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ဘေးနားက ဆိုဖာနေရာကို ပုတ်ပြကာ နူးညံ့တဲ့ လေသံနဲ့ ခေါ်လိုက်တယ် ...

"ဝမ်ရု... ဒီကိုလာဦး"

​ပိုင်ဝမ်ရု တစ်ယောက် ခဏလောက် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး လျှောက်ထွက်လာခဲ့တယ်... သူမက ကုချန်ရဲ့ ရှေ့မှာ အလိုက်သိစွာ မတ်တတ်ရပ်ရင်း ခြင်ကောင်အော်သံလောက်ရှိတဲ့ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ တောင်းပန်ရှာသည် ...

"သခင်လေး... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင် ကျမ တိတ်တဆိတ် မချောင်းနားထောင်သင့်ပါဘူး"

​ကုချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူမကို အပြစ်တင်လိုတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ ပြောလိုက်တယ် ...

"ငါက မင်းကို အပြစ်တင်မလို့ မဟုတ်ပါဘူး…နောက်နောင် ဘယ်သူပဲလာလာ မင်း ပုန်းနေစရာမလိုဘူး…ငါ မင်းကို အစေခံတစ်ယောက်လို သဘောမထားဘူး… မင်း သိထားရမှာက... ဟိုမိန်းမတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် မင်းက ဒီအိမ်ရဲ့ အိမ်ရှင်မနဲ့ ပိုတူတယ်ဆိုတာပဲ"

​"အိမ်ရှင်မ ဟုတ်လား" ပိုင်ဝမ်ရု ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လာပြီး ပါးပြင်လေးတွေပေါ်မှာ ချက်ချင်းပဲ အနီရောင် ကူးစက်သွားခဲ့ရကာ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မျက်နှာကို အုပ်မိသွားတော့တယ်။

​【 ပိုင်ဝမ်ရု၏ နှစ်သက်မှု +၅ 】

​’အမြတ်ပဲ... ဒီကောင်မလေးကတော့ စကားလုံးတွေကို သူ့ဘာသာသူ အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပြီး ရှက်နေတော့တာပဲ’

ပိုင်ဝမ်ရုရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး ကုချန်ရဲ့ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ပိုင်ဝမ်ရု ကိုတော့ သူ့အနားမှာပဲ ဆက်ထားမှာ သေချာပါတယ်... 

မိမိရှေ့ တည့်တည့် ရောက်နေတဲ့ အသားတုံးကိုတော့ လွှတ်ပစ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။

​【 ဒေါင်... မင်းသမီး စူးချင်းလန်သည် ယဲ့ချန်းနှင့် လုံးဝ လမ်းခွဲလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်။ ဇာတ်လိုက်၏ ကံတရားအရှိန်အဝါ ၁,၀၀၀ မှတ် လျော့နည်းသွားသည်…အိမ်ရှင်သည် ဗီလိန်အမှတ် ၁,၀၀၀ ရရှိသည် 】

​【 ဒေါင်... မင်းသမီး ရှန်ကျီဝေသည် ယဲ့ချန်းနှင့် လုံးဝ လမ်းခွဲလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်…ဇာတ်လိုက်၏ ကံတရားအရှိန်အဝါ ၁,၀၀၀ မှတ် လျော့နည်းသွားသည်…အိမ်ရှင်သည် ဗီလိန်အမှတ် ၁,၀၀၀ ရရှိသည်။ 】

​ကုချန် ကုမ္ပဏီရဲ့ အထက်ဆုံးထပ်က သူ့ရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ဖတ်နေစဉ်မှာပဲ စနစ်ရဲ့ သတိပေးချက်က စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။

​သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းထဲမှာလည်း ကျေနပ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ သူ့ရဲ့ အချက်အလက် မျက်နှာပြင် ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ... 【 ဗီလိန်အမှတ် - ၂,၅၀၀ 】 ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

​အရင်က စနစ်နဲ့ လုပ်ခဲ့တဲ့ အလောင်းအစားကြောင့် စနစ်ဆီမှာ ကျန်နေတဲ့ နောက်ဆုံး ဗီလိန်အမှတ် ၅၀၀ ကို အောင်မြင်စွာ သွေးစုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး…အခု စူးချင်းလန် နဲ့ ရှန်ကျီဝေ တို့ ယဲ့ချန်း နဲ့ လမ်းခွဲလိုက်လို့ ရလာတဲ့ ဗီလိန်အမှတ် ၂,၀၀၀ နဲ့ ပေါင်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ စုစုပေါင်းအမှတ်က ၂,၅၀၀ တိတိ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​ကုချန်ရဲ့ အကြည့်က စနစ်ဈေးဆိုင် ပေါ်ကို ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး... သူ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဗီလိန်အမှတ် ၁,၀၀၀ သုံးကာ စွမ်းရည်တစ်ခုကို ဝယ်ယူလိုက်တော့တယ် ... 【 အဆင့် (၁) ထောက်လှမ်းရေးမျက်လုံး】

​【 အဆင့် (၁) ထောက်မ်းရေးမျက်လုံး - မိမိပတ်လည် ၁၅ မီတာအတွင်းရှိ ပုန်းကွယ်နေသော ပစ်မှတ်များနှင့် အန္တရာယ်ရှိနိုင်ခြေ အားလုံးကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်သည်】

​ဒီစွမ်းရည် စတင်အသက်ဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာတင် ကုချန်ရဲ့ အမြင်အာရုံက သိသိသာသာ ကျယ်ပြန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး... သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အသေးစိတ်အချက်အလက် တိုင်းကအစ အထင်အရှား မြင်နေရတော့သည်။

​သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားတွေကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ကာ ဓာတ်လှေကားစီးပြီး ကုမ္ပဏီဝင်ပေါက်ဆီ ဆင်းလာခဲ့သည်။

အနက်ရောင် ကားတစ်စီးက သူ့ကို အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကုချန်က ကားပေါ်မတက်ဘဲ လူသူပြတ်လပ်တဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုဆီသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်... သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက လမ်းလျှောက် အပန်းဖြေနေသလိုမျိုး အေးအေးလူလူပဲ။

​အကွေ့အကောက် အချို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်မှာတော့ ကုချန်က မှောင်မှိုင်နေတဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲကို ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ 

သူ ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကာ သူ့ရဲ့ အနောက်ဘက်ကို တည်ငြိမ်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ကာ ...

"ငါ့နောက်ကို ဒီလောက်အကြာကြီး လိုက်နေရတာ... မမောဘူးလား"

​ကုချန်ရဲ့ အသံက ဆိတ်ငြိမ်လှတဲ့ လမ်းကြားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ 

အမှောင်ရိပ်ထဲကနေ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ် ... အဲဒါကတော့ ယဲ့ချန်း ပဲ ဖြစ်တယ်။ 

သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကောက်ကျစ် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာလည်း ဒေါသနဲ့ လူသတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​【 နာမည် - ယဲ့ချန်း 】

【 အဆင့်အတန်း - ကံတရား၏ သားတော် (ဇာတ်လိုက်) 】

【 နှစ်သက်မှုနှုန်း - အနှုတ် ၁၀၀ 】

【 တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် - ၃၅၀မင်ကျင်း  အဆင့်လွန်) 】 【 ကျန်ရှိသော ကံတရားအရှိန်အဝါ - ၅,၅၀၀ 】

【 နောက်ခံသမိုင်း - "တောင် ပေါ်မှဆင်းသက်လာသော နတ်ဆေးဆရာ - မိန်းမလှလေးများအား သိမ်းပိုက်ခြင်း" ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လိုက်】

【 စွမ်းရည်များ - အဆင့် (၆) ဆေးပညာ... အဆင့် (၅) ပါကျိချွမ် သိုင်းပညာ 】

​"ကုချန်" ယဲ့ချန်းရဲ့ အသံက အတတ်နိုင်ဆုံး ဖိနှိပ်ထားရတဲ့ ဒေါသတွေကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး သူ့ရဲ့ လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလွန်းလို့ လက်ဆစ်တွေတောင် ဖြူလျော့နေခဲ့ပြီ။

"မင်း တကယ်ပဲ ဘာတွေလုပ်လိုက်တာလဲ... ချင်းလန် ကော ကျီဝေ ကောက ဘာလို့ ငါနဲ့ မဆက်သွယ်ကြတော့တာလဲ ဒါ မင်းလက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

​ကုချန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲမှာ ဖုံးကွယ်မထားတဲ့ လှောင်ပြောင်မှုတွေနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တယ် ...

"မင်းက ငါ့ကို လာအပြစ်တင်ရဲသေးတယ်ပေါ့ သူများရဲ့ ကျေးဇူးအကြွေးတွေကို ကြားဖြတ်လုယူထားတာ အမိခံလိုက်ရတာလေ... အဲဒါ မင်းကိုယ်တိုင်က အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ဖြစ်နေလို့ မဟုတ်ဘူးလား"

​"မင်း သေချင်နေပြီပဲ"

ယဲ့ချန်းရဲ့ ဒေါသ မီးတောက်က ချက်ချင်းပဲ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တောက်လောင်သွားခဲ့တော့တယ်။ 

သူ ကုချန် ဆီကို ပြေးဝင်လာပြီး... သူ့ရဲ့ လက်သီးက လေခွဲသံ စူးစူးနဲ့အတူ ကုချန်ရဲ့ မျက်နှာတည့်တည့်ဆီကို ဦးတည်ပြီး ထိုးနှက်လိုက်တော့တယ်။

​သို့သော်လည်း... ကုချန်ရဲ့ မျက်နှာပေးက လုံးဝ ပြောင်းလဲမသွားတဲ့အပြင် ခြေတစ်လှမ်းတောင် နောက်မဆုတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူက တိုးညင်းစွာပဲ လှမ်းခေါ်လိုက်တယ် ...

"ဦးလေးဖုန်း... ဦးလေးပဲ ရှင်းလိုက်တော့"

​သူ့ရဲ့ စကားသံမဆုံးခင်မှာတင် အမှောင်ရိပ်ထဲကနေ အနက်ရောင် လူရိပ်တစ်ခုက မိုးကြိုးစီးကြောင်းလိုမျိုး လျှပ်ခနဲ ပြေးထွက်လာပြီး ယဲ့ချန်း ဆီသို့ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်တော့တယ်။ 

ယဲ့ချန်း တစ်ယောက် ရှောင်ကွင်းဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ထိုလက်သီးချက်ကြောင့် အဝေးကို လွင့်စဉ်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး... လမ်းကြားနံရံနဲ့ အားပြင်းစွာ ဆောင့်မိကာ ဝုန်းခနဲ မြည်သံနဲ့အတူ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။

​ယဲ့ချန်းရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေနဲ့ မကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီ။ သူ မိမိရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်တဲ့ လေသံနဲ့ တုန်တုန်ရင်ရင် မေးလိုက်မိတယ် ...

“ဟွာကျင်း အဆင့် မင်းလို အမှိုက်ကောင်ရဲ့ ဘေးနားမှာ... ဘာလို့ ဟွာကျင်း အဆင့်ရှိတဲ့ သက်တော်စောင့် ရှိနေရတာလဲ"

​ကုချန်က သူ့ရဲ့ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အေးစက်ပြတ်သားတဲ့ လေသံနဲ့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ် ...

"ဦးလေးဖုန်း... သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်"

​ကုဖုန်း (ဦးလေးဖုန်း) က တစ်စက္ကန့်မျှပင် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှပ်စီးပမာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ယဲ့ချန်း ဆီသို့ တစ်ဖန် ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြန်တယ်။ သူက ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ အတွင်းအားတွေကို စုစည်းလိုက်တော့တယ်။

​သို့သော်လည်း... ကုဖုန်း တစ်ယောက် ယဲ့ချန်း ဆီကို ရောက်ခါနီး အချိန်မှာတင်... လေထုထဲမှာ စိမ်းဖန့်ဖန့် အဆိပ်မှုန့်တိမ်တိုက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကုဖုန်းရဲ့ အမြင်အာရုံနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ချက်ချင်းပဲ ပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။

​ကုချန်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ အေးစက်သွားခဲ့ပြီး သူ ထပ်မံ အမိန့်ပေးလိုက်တယ် ...

"ဟုရီ... ကွမ်ခွန်း... လှုပ်ရှားတော့"

​သူ့ရဲ့ စကားသံအဆုံးမှာတော့ အမှောင်ရိပ်ထဲကနေ နောက်ထပ် လူရိပ်နှစ်ခုက လျှပ်စီးလိုမျိုး ပြေးထွက်လာခဲ့ကြတယ် ... သူတို့ကတော့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက် ဖြစ်ကြတယ်။ 

သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်ကတော့ အထင်အရှားပဲ ... ယဲ့ချန်း ဖြစ်သည်။

​ကုချန်က ဒီလိုမျိုး မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်တွက်ချက်ထားပြီးသားပဲ။

ဒီနေ့ ကုယွဲ့ (သူ့အဖေ) က သူ့ဆီကို သိုင်းပညာရှင် လေးယောက် လွှတ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး... ကုချန်က သုံးယောက်ကို သူ့နောက် ခေါ်လာခဲ့ကာ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကိုတော့ အိမ်ကို တစ်ယောက်ယောက် လာစီးနင်းမှာ စိုးလို့ ဗီလာမှာပဲ စောင့်ရှောက်ဖို့ ချန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

​အခုလိုမျိုး သိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လိုက်တာကြောင့် ယဲ့ချန်းရဲ့ အခြေအနေက ချက်ချင်းပဲ အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရတဲ့အထိ စိုးရိမ်ရသွားခဲ့ရပြီ။

​သို့သော်လည်း... ကုချန် မျှော်လင့်ထားခဲ့သလိုပါပဲ... အသက် ၆၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိတဲ့ အိုမင်းသော်လည်း ကျန်းမာသန်စွမ်းဆဲဖြစ်တဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက်က ယဲ့ချန် ရဲ့ ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုနှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို အားပြင်းစွာ ခုခံတားဆီးလိုက်တော့သည်။ 

ထိုလူအိုကြီးက ဆံပင်တွေ ဖြူဖွေးနေခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက မတ်မတ်ရှိနေပြီး ထွက်ပေါ်နေတဲ့ အရှိန်အဝါကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

​【 နာမည် - ရဲကွမ် 】

【 အဆင့်အတန်း - ယဲ့ချန်း၏ ပထမဆုံးသော ဆရာသခင် 】

【 တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် - ၇၃၄ 】

​ရဲကွမ် ကလည်း ဟွာကျင်း အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုပေမဲ့... ကုချန်ဘက်က အဆင့်တူ သိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်ရဲ့ ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရတာကြောင့် ချက်ချင်းပဲ အခြေအနေ မဟန်ဘဲ အားနည်းချက် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ 

သူ့ရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်...

"အဘိုးကြီး... မင်းက အခုထိ ဝင်မကူသေးဘူးလား"

​သူ့ရဲ့ အော်ဟစ်သံအဆုံးမှာတော့ လေထုထဲမှာ နောက်ထပ် ထူးဆန်းတဲ့ အဆိပ်မှုန့် တိမ်တိုက်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်ပြီး လူတိုင်းရဲ့ အမြင်အာရုံကို ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်ပစ်လိုက်ပြန်တယ်။ 

ဒါတင်မကသေးပါဘူး... ဒီအဆိပ်မှုန့်တွေက ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေ ဖြစ်တာကြောင့် သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ရှူမိရင် ချက်ချင်း အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။

​သို့သော်လည်း... ဟွာကျင်းအဆင့်ရှိတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ အစွမ်းထက်လှတဲ့ အတွင်းအားတွေကို အသုံးပြုပြီး ဒီအဆိပ်မှုန့်တွေကို ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်မှာတင် ကာကွယ်တားဆီးထားနိုင်ကြတာ ဖြစ်တယ်။

​【 နာမည် - ရဲယွမ် 】

【 အဆင့်အတန်း - ယဲ့ချန်း၏ ဒုတိယမြောက် ဆရာသခင် 】

【 တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် - ၅၃၁ 】

​ရဲယွမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အမှောင်ထဲကနေ လျှပ်ခနဲ ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ သူက ယဲ့ချန်း ကို အမြန်ဆုံး ဆွဲပွေ့လိုက်ပြီး ရဲကွမ်နဲ့ ပူးပေါင်းကာ အတူတူ ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

​"ဦးလေးဖုန်း... သူတို့တွေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေကြပြီ အနောက်ကနေ လိုက်ဖမ်း" ကုချန်ရဲ့ လေသံက တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားနေခဲ့သည်။

​သူ့ရဲ့ ‘ထောက်လှမ်းရေးမျက်လုံး’ က ဒီအဆိပ်မှုန့်တွေနဲ့ မြူခိုးတွေအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေရပြီး ကာကွယ်ပေးထား တာကြောင့်... ဒီအဆိပ်တွေက သူ့အပေါ်မှာ ဘာမှ သက်ရောက်မှု မရှိဘူးလေ။

​ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ကုဖုန်းနဲ့ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကလည်း ချက်ချင်းပဲ သူတို့ရဲ့ အတွင်းအားတွေကို လှည့်ပတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က အဆိပ်မှုန့်တွေကို မှုတ်ထုတ် ဖယ်ရှားလိုက်ကြကာ... ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ယဲ့ချန်းတို့ သုံးယောက်ရဲ့ နောက်ကို ခပ်သွက်သွက်ပဲ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြပါတော့သည်။