အခန်း (၂၉) တိန့်တောက်ယု ၏ ထူးဆန်းသော စရိုက်လက္ခဏာ နိုးထလာခြင်း

​ယွမ်၀မ့်ရှုသည် မိန်းကလေးများနှင့်အတူ နေ့စဉ်လူမှုဘဝ အကြောင်းအရာများကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောဆိုခဲ့ကြသလို.. ကုချန်၏ နေ့စဉ်နေထိုင်မှု ပုံစံများကိုလည်း မေးမြန်းသိရှိသွားခဲ့သည်။

​အမျိုးသမီးငါးဦးစလုံးသည် ညစာစားချိန်အထိ တောက်လျှောက် စကားလက်ဆုံ ကျနေခဲ့ကြပြီး..

ကုချန်မှာမူ ဘေးနားတွင် မတတ်နိုင်ဘဲ ထိုင်လျက် သူ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကိုသာ လက်မဖြင့် ပွတ်ဆွဲနေခဲ့တော့၏။

သူ၏ အကြည့်များမှာ ဖန်သားပြင်ထက်၌သာ ရှိနေသော်လည်း.. စိတ်ဝိညာဉ်မှာမူ ဝေးကွာလှသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ကာ တိန့်ရှို့ကျဲ နှင့် ဝမ်လိရွှမ်း တို့ကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမလဲဟူသော အချက်ကို အသေအချာ စဉ်းစားသုံးသပ်နေခဲ့သည်။

​တိန့်ရှို့ကျဲကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာမူ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်...သူ့ကို လူမွဲခံဝန်ချက် အပြည့်အဝ ဖြစ်သွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်ရုံပင်။ (ဒေဝါလီခံ)

မိသားစု၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု မရှိတော့ပါက တိန့်ရှို့ကျဲဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာမျှ မဟုတ်တော့ချေ။

​၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဝမ်လိရွှမ်းကဲ့သို့သော စနစ်ပိုင်ရှင် ဇာတ်လိုက်များမှာမူ ပိုမို၍ လက်ပေါက်ကတ်လှပေသည်။

ကုချန်၏ သတ်မှတ်ချက်အရ: စနစ်ပိုင်ရှင် ဇာတ်လိုက် > သိုင်းပညာရှင် ဇာတ်လိုက် > သူဌေးသား ဇာတ်လိုက် ဟူ၍ ဖြစ်၏။

​စနစ်ကိုယ်နှိုက်ကပင် သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းစနစ်က အိမ်ရှင် အပေါ် မည်မျှအထိ စွမ်းဆောင်ရည် မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည်ကို ကုချန်အနေဖြင့် အပြည့်အဝ ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ကံတရားတန်ဖိုးကို အားနည်းသွားအောင် ပြုလုပ်ရန်မှာမူ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ရာ.. ဝမ်လိရွှမ်း၏ ဇာတ်ကြောင်းတွင် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက် သုံးဦးအထိ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

​ကျောက်ယွင်ယန် အပြင်.. အန်ယွီမုန် နှင့် ကျန့်ရှောင်ယင် တို့လည်း ရှိနေသေးပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သနားစရာကောင်းလှသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကိုယ်စီ ရှိကြသူများ ဖြစ်၏။

​အန်ယွီမုန်သည် ယာဉ်မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရုံမျှမက.. ၎င်းမတော်တဆမှုကြောင့်ပင် သူမ၏ မျက်စိအမြင်အာရုံကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရရှာသည်။

ကျန့်ရှောင်ယင်မှာမူ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘများ၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် မိဘမဲ့ဂေဟာတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ အချို့သောအကြောင်းပြချက်များကြောင့် ဤသည်ကပင် သူမကို လူမှုဆက်ဆံရေး ကြောက်ရွံ့မှုရောဂါ ရှိလာစေရန် တွန်းပို့ခဲ့တော့၏။

​ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးသည် ဟိုင်ချန်းတက္ကသိုလ် နှင့် အနီးကပ်ဆုံးရှိသော လူသွားလူလာများပြားရာ လမ်းမထက်တွင် ပန်းဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ကို အတူတကွ ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့ကြသည်။

ဝမ်လိရွှမ်းသည် ကျောက်ယွင်ယန်ကို သူ၏ ရင်တွင်းခံစားချက်များ ဖွင့်ဟပြသရန်အတွက် ၎င်းဆိုင်မှ ပန်းများကို မကြာခဏ လာရောက်ဝယ်ယူလေ့ရှိရာမှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုများ ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

​ကျောက်ယွင်ယန်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ကုချန်အနေဖြင့် ယေဘုယျ ဇာတ်ကွက်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

ဝမ်လိရွှမ်းသည် အကြိမ်တစ်ရာမြောက် ဖွင့်ပြောခြင်းသို့ ရောက်ရှိမလာခဲ့သဖြင့် သူမ စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသလို.. တစ်ဖက်လူက ရုတ်တရက်ကြီး အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

သူမ သူ့ကို ပြန်လည်၍ ချစ်ရေးဆိုခဲ့သော်လည်း အငြင်းပယ်ခံခဲ့ရပြီးနောက်.. သူမဘက်ကနေ၍ သူ့နောက်သို့ စတင်လိုက်လံ ပိုးပန်းတော့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

​ထို့ကြောင့် ဝမ်လိရွှမ်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အသေအချာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်ပေသည်။

​ကုချန် အတွေးကမ္ဘာထဲ နစ်မြောနေစဉ်မှာပင်.. ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ယွမ်၀မ့်ရှု၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

​"ရှောင်ချန်... မင်း သူတို့ကို နောက်ခါကျရင် မနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူးနော်"

​""

​ကုချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းထုတ်စရာ အမှတ်အသားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။

သူ မိန်းကလေးလေးဦးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ.. ရှန်းကျီဝေနှင့် ချင်ယုနင်တို့သည် မိမိတို့အတွက် အားကိုးရမည့် ကျောထောက်နောက်ခံ အကြီးကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည့်အလား သူ့ကို မာနထောင်လွှားသော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရတော့၏။

​ပိုင်၀မ်ရုနှင့် တိန့်တောက်ယု တို့ကမူ ၎င်းတို့၏ နှုတ်ခမ်းကလေးများကို လက်ဖြင့်ပိတ်ကာ တခိခိ ရယ်မောနေခဲ့ကြပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း လှည့်စားလိုသည့် အရိပ်အယောင်အချို့ ပါဝင်နေသည်။

​‘မင်းတို့တွေ အတောင်ပံ စုံလာကြပြီပေါ့ ဟုတ်လား...’ ကုချန် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသော်လည်း.. မျက်နှာထက်တွင်မူ မည်သည့်အမူအရာမျိုးမျှ ပြသခြင်းမရှိဘဲ ပြုံးလျက် ထပ်ဆင့်ဆိုလိုက်သည်။

​"မဟုတ်တာပဲ အမေရယ်... ကျွန်တော် သူတို့ကို မနိုင်ကျင့်ပါဘူး… ကျွန်တော် ဒါတွေကို လုပ်ဆောင်နေတာက ကုမိသားစုရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ပါနော်"

​ကုချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယွမ်၀မ့်ရှု၏ လေသံမှာ တည်ကြည်ရာမှ ညင်သာမှုဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

​"ကဲပါ... နေ့လယ်စာ စားရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီဆိုတော့ မင်းတို့တွေ သွားစားကြတော့နော်"

​ဘေးနားဆီမှနေ၍ ကုယွဲ့၏ အသံလည်း ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ဖြည့်စွက်ပြောကြားလာခဲ့သည်။

​"ရှောင်ချန်... မင်း တောင်းဆိုထားတဲ့ လူတွေက မနက်ဖြန်ကျရင် ရောက်လာလိမ့်မယ် ၎င်းအပြင် ဝမ်ရု တို့အဖွဲ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့အတွက် သိုင်းပညာရှင် အကြီးအကဲ လေးဦးကိုပါ ငါ ထပ်ပြီး စေလွှတ်ပေးလိုက်မယ်"

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒါဆိုရင် ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်နော်"

​......

​ညဉ့်နက်ပိုင်းအချိန်... မြို့ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကုန်လှောင်ရုံအဟောင်းကြီးတစ်ခုအတွင်း၌.. မှိန်ဖျော့လှသော မီးရောင်ခြည်သည် အကွက်ကွက်ဖြစ်နေသော အရိပ်များကို ထင်ဟပ်စေလျက်ရှိပြီး လေထုအတွင်း၌လည်း စိုစွတ်ကာ မှိုနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

​ကုန်လှောင်ရုံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦးအား ကုလားထိုင်တစ်ခုနှင့်အတူ တင်းကြပ်စွာ တုတ်နှောင်ထားခဲ့ပြီး..

သူမ၏ ပါးစပ်ကိုလည်း တိပ်ဖြင့် ပိတ်ထားခဲ့ကာ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေခဲ့ပြီး နဖူးထက်တွင်လည်း ချွေးစက်ကလေးများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ရာ.. သူမအနေဖြင့် ရုန်းကန်နေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

​သူမ၏ ဘေးနားတွင်မူ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော သိုင်းပညာရှင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ကြပြီး..

၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အေးစက်နေခဲ့ကာ အကြည့်များမှာလည်း ဓားကဲ့သို့ ထက်ရှလှပေသည်။

​"တောက်... တောက်... တောက်..."

​ဆိတ်ငြိမ်လှသော ကုန်လှောင်ရုံကြီးအတွင်း၌ ပြတ်သားလှသော ခြေသံများ မြည်ဟည်းသွားခဲ့ပြီး..

ကုချန်သည် တိန့်တောက်ယု ကို ဦးဆောင်လျက် အထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

တိန့်တောက်ယု သည် သူ၏နောက်မှနေ၍ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး.. သူမ၏ အကြည့်များမှာ ကုန်လှောင်ရုံအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ တုတ်နှောင်ခြင်းခံထားရသော မိန်းကလေးထံ၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

​"မာရှောင်ချင်"

​တိန့်တောက်ယု ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရကာ.. ၎င်းနောက်တွင်မူ ဒေါသအမျက်များဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

​တုတ်နှောင်ခြင်းခံထားရသော မာရှောင်ချင်သည် တိန့်တောက်ယု ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပိုမို၍ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်လာခဲ့တော့၏။

သူမ၏ လည်ချောင်းထဲမှနေ၍ "ဝူး... ဝူး... ဝူး..." ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း အသနားခံမှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

​တိန့်တောက်ယု လက်သီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီး လက်သည်းများမှာ လက်ဖဝါးပြင်ထဲအထိ နစ်ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရ၏။

သူမသည် ယခင်က မာရှောင်ချင်၏ ချိုသာသော စကားလုံးများကို မည်မျှအထိ လွယ်လွယ်ကူကူ ယုံကြည်ခဲ့မိကြောင်းနှင့် သူမကို မိမိ၏ အသက်ဆုံးတိုင် အားကိုးရမည့် သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့မိပုံများကို ပြန်လည်တွေးတောမိသွားခဲ့သည်။

​သို့သော်လည်း သူမ တိန့်မိသားစုမှ နှင်ထုတ်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး ဘဝ၏ အနိမ့်ဆုံးအချိန် အပိုင်းအခြားသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည့် အချိန်တုန်းကမူ..

မာရှောင်ချင်သည် ကူညီပံ့ပိုးမှုများ ပေးအပ်ရန် ဝေးစွ... လဲနေသူကို ထပ်ဆင့်နင်းသည့်အပြင် သရော်စာစကားများ ဆိုခဲ့ကာ သူမ၏ ဒဏ်ရာကို ဆားပက်ခဲ့သေးသည်။

​"ငါ တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် လူအကြီး ဖြစ်ခဲ့တာပဲ..." တိန့်တောက်ယု မိမိဘာသာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းလှသော နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

​ကုချန် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကြောင့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦး ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပေးကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

​"သခင်လေး"

​ကုချန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး မာရှောင်ချင်ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ရှုလိုက်ကာ ဆိုလိုက်၏။

​"ပါးစပ်က တိပ်ကို ခွာလိုက်"

​သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး မာရှောင်ချင်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသော တိပ်ကို အလျင်အမြန်ပင် ဆွဲခွာပစ်လိုက်တော့သည်။

​"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါဦး ကျွန်မ တကယ်ပဲ မှားမှန်းသိပါပြီ..တောက်ယု... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မအတွက် အသနားခံပေးပါဦးနော်"

မာရှောင်ချင်၏ အသံမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံများနှင့်အတူ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ကရုဏာသက်ဖွယ် အသနားခံလာခဲ့တော့၏။

​ကုချန် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိပြီး သူမ၏ စကားများပြားနေမှုအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည့်အလား ရှိပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘေးနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော သိုင်းပညာရှင်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ မာရှောင်ချင်၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်တော့၏။

​"အင့်--"

​မာရှောင်ချင် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ လိပ်ကွေးသွားခဲ့ရကာ မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံ၍ မဆိုနိုင်တော့ချေ။

​ကုချန် သူမကို ထပ်မံကြည့်ရှုခြင်း မပြုတော့ဘဲ တိန့်တောက်ယု ရှိရာဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

​"မင်း သူမကို သိပြီးသားဖြစ်မှာဆိုတော့... ငါ ဘာမှ အများကြီး ပြောမနေတော့ဘူး"

​သူ စကားပြောရင်း သူ၏ ညာဘက်လက်ကို လှန်လိုက်ရာ.. လင်းလက်တောက်ပနေသော မြှားမြှောင် တစ်စင်းသည် သူ၏ လက်ဖဝါးပြင်ထက်၌ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

သူသည် ၎င်းဓားမြှောင်ကို တိန့်တောက်ယု ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး လေသံမှာ တည်ငြိမ်ကာ အေးစက်လှပေသည်။

​"သူမကို သတ်မလား ဒါမှမဟုတ် လွှတ်ပေးမလားဆိုတာ... ဆုံးဖြတ်ချက်က မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်"

​ဤအချိန်၌ ကုချန်၏ အရှိန်အဝါမှာ ဗီလာအိမ်ကြီးအတွင်းရှိ ညင်သာကျော့ရှင်းလှသော ပုံစံမျိုးနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်ထက်ရှနေခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီမှနေ၍ လူသားတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေနိုင်လောက်သော မမြင်နိုင်သည့် ဖိအားပေးမှု အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။

​တိန့်တောက်ယု ယခုကဲ့သို့သော ကုချန်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး တုန်ရင်သွားခဲ့ရပြီး ဓားမြှောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ကလေးမှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့ရရှာသည်။

သူမ မိမိလက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ.. ထက်မြက်လှသော ဓားသွားပြင်ဆီမှ အေးစက်လှသော အလင်းရောင်ခြည်သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း ထင်ဟပ်နေခဲ့သဖြင့် သူမကို အနည်းငယ် တန့်သွားစေခဲ့၏။

​သူမအနေဖြင့် ဤရွေးချယ်မှုသည် မာရှောင်ချင်၏ အသက်ရှင်သန်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုတည်းတင်မကဘဲ..

ကုချန်၏ နှလုံးသားအတွင်းရှိ သူမ၏ တည်ရှိမှု အခြေအနေအပေါ်ပါ သက်ရောက်မှုရှိစေလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားပေသည်။

သူမ အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားမနေခဲ့ချေ; သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်းရှိ ဝေဝါးမှုများသည် တဖြည်းဖြည်းချင်းပင် ပြတ်သားမှုများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

​သူမ ဓားမြှောင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီး မာရှောင်ချင်ရှိရာဘက်သို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တော့၏။

​တိန့်တောက်ယု အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မာရှောင်ချင် တစ်ကျော့ပြန် ပျာယာခတ်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

သူမ မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီမှ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုဒဏ်ကို အံတုလျက် အက်ကွဲလှသော လေသံဖြင့် အသနားခံလာခဲ့၏။

​"တောက်ယု... ကျေးဇူးပြုပြီး.. ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့ဦး ကျွန်မ တကယ်ပဲ မှားမှန်းသိပါပြီ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါဦးနော်"

​"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မအပေါ် ကရုဏာသက်ပါဦး.. လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်ကို ထောက်ထားရုံလေးတင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ"

​တိန့်တောက်ယု သည် မာရှောင်ချင်၏ ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး.. သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ မည်သည့်သနားဂရုဏာသက်မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​"သူငယ်ချင်း" သူမ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လေသံတွင် သရော်လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"မင်း ငါ့ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးလို့လား မင်း ငါ့ရဲ့ ငွေကြေးတွေကိုပဲ မက်မောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" သူမ၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး အားမာန်ပါဝင်နေခဲ့ကာ မာရှောင်ချင်၏ ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးကို တိုက်ရိုက်ပင် ဆွဲခွာပစ်လိုက်တော့သည်။

​တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ ရင်တွင်းအတွေးများကို တိုက်ရိုက် ဖော်ထုတ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အပြင်..

တိန့်တောက်ယု သည်လည်း မိမိ၏အနားသို့ တောက်လျှောက် တိုးကပ်လာနေခဲ့သဖြင့် မာရှောင်ချင်သည် တစ်ခဏအတွင်း အရှက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုကျိန်ဆဲလာခဲ့တော့၏။

​"ညစ်ပတ်တဲ့ မိန်းမပျက်မ... နင်က ဘာတွေ လာပြီး ဟန်ဆောင်နေတာလဲ နင်ကိုယ်တိုင်ကော ငါ နင့်ဘေးနားမှာ ရှိနေပေးတဲ့ ခံစားချက်ကို သဘောကျနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

​"နင်သာ ဒီလောက်အထိ အသုံးမကျတဲ့သူ မဟုတ်ခဲ့ရင်... တိန့်မိသားစုက နင့်ကို ဘာဖြစ်လို့ မောင်းထုတ်ရမှာလဲ"

​"နင်ကိုယ်တိုင် ဒီလောက်အထိ လူအကြီး ဖြစ်ခဲ့တာကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်စမ်းပါ ငါက ငွေကြေးနောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့တာ.. ငါ ဘာတွေ မှားယွင်းလို့လဲ"

​တိန့်တောက်ယု သည် မိမိ၏ ဇာတိရုပ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလာခဲ့သော မာရှောင်ချင်ကို ကြည့်ရင်း.. သူမ၏ နှလုံးသားအတွင်း ကျန်ရှိနေသေးသော နောက်ဆုံး ဝေခွဲမရဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်လေးမှာလည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

​"အင်း... ငါ တကယ်ကိုပဲ လူအကြီး ဖြစ်ခဲ့တာပါ" သူမ စကားပြောရင်း သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်ယုတ်မာလှသော အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်လန်းလာခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ရူးသွပ်ကာ အေးစက်သွားခဲ့ရတော့၏။

​သူမသည် လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီး မဆိုင်းမတွဘဲ မာရှောင်ချင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ထိုးစိုက်ချလိုက်တော့သည်။

​"ဖတ်"

​ဓားမြှောင်သည် မာရှောင်ချင်၏ ပခုံးပြင်ဆီသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး သွေးစက်များ ချက်ချင်းပင် စီးကျလာခဲ့ကာ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို နီရဲသွားစေခဲ့၏။

မာရှောင်ချင် စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရင်သွားခဲ့ရရှာသည်။

​တိန့်တောက်ယု ရပ်တန့်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ; သူမသည် ဓားမြှောင်ကို ပြန်လည်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဆက်တိုက်ပင် လွှဲယမ်းထိုးစိုက်လိုက်တော့၏။

​"ဖတ် ဖတ်"

​တိန့်တောက်ယု ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမို၍ပင် မြန်ဆန်သွက်လက်လာခဲ့ရကာ.. သူမ၏ ရင်တွင်းရှိ ဒေါသအမျက်များနှင့် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ အားလုံးကို ဖွင့်ထုတ်ပစ်ချင်နေသည့်အလား ရှိပေသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရူးသွပ်ကာ အေးစက်နေခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း ထူးဆန်းလှသော အပြုံးတစ်ခု စွန်းထင်နေခဲ့ရာ..

သူမအနေဖြင့် ဤကလဲ့စားချေခြင်း အခိုက်အတန့်ကို အလွန်အမင်း သဘောကျနှစ်သက်နေသည့်အလား ရှိနေပေတော့သည်။

​ကုချန် ဘေးနားတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် ဤမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ထူးဆန်းလှသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားခဲ့၏။

​‘ငါ တစ်ဖက်လူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ တကယ့်ကိုပဲ အံ့အားသင့်စရာကောင်းတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ တစ်ခုကို နိုးထစေခဲ့မိပြီ ထင်တယ်...’