အခန်း (၂၃) ချင်ယုနင် ထပ်မံရောက်ရှိလာပြန်ခြင်း
တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းအတွင်း၌ တံခါးခေါက်သံ ခပ်ဖွဖွတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်.. ထိုအသံမှာ မကျယ်လောင်လှသော်လည်း အထူးပင် ရှင်းလင်းနေ၏။
"ဝင်ခဲ့ပါ"
ကု ချန်သည် ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ ထောက်လှမ်းရေးမျက်ဝန်း အစွမ်းကြောင့် တံခါးမခေါက်မီကတည်းကပင် အပြင်၌ မည်သူရှိနေသည်ကို သူ ကြိုတင်သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်၏။
တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်းကျီဝေ လမ်းလျှောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ပန်းရောင် ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ၎င်း၏ အနားသတ်များက အနည်းငယ် လှုပ်ခါနေကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကို ပေါ်လွင်နေစေ၏။
သူမသည် ခြေအိတ်အရှည် အဖြူရောင်တစ်စုံကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားသေးသည်.. ထိုခြေအိတ်များမှာ နုညက်ချောမွေ့လှပြီး သူမ၏ ခြေတံများတွင် တင်းကျပ်စွာ ကပ်ညှိနေခဲ့ရာ ပိုင်၀မ်ရုထံမှ ခေတ္တငှားရမ်းဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။
သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ သတိကြီးစွာ ထားနေသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလွန်းလှပြီး မျက်နှာထက်တွင်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်မှုများနှင့်အတူ မျှော်လင့်တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
ကုချန် ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ဒီအတိုင်းပင် မေးလိုက်သည်။
"ဘာကိစ္စလဲ"
သူသည် စကားပြောရင်း ဘေးနားရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူကာ ရေတစ်ငုံ ခပ်ဖွဖွ သောက်လိုက်၏။
"လုပ်ဖို့"
ရှန်းကျီဝေ ပြတ်သားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသား အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဖူး..."
ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကုချန် ပါးစပ်ထဲရှိ ရေများကို ပြန်အန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်ပဲ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက အလွန်လျင်မြန်လှသဖြင့် ခေါင်းကို ဘေးသို့ ချက်ချင်းလွှဲကာ ရေများကို ကုတင်အောက်ရှိ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ အကုန်မှုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်နိုင်သည်။
သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် တည်ငြိမ်မှုများ ဆက်လက်တည်ရှိမနေနိုင်တော့ဘဲ မျက်ဝန်းထဲ၌ သိသိသာသာ အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ မျက်ခုံးများလည်း အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားရသည်.. မိမိ နားကြားမှားသွားခြင်းလားဟု ပြန်လည်အတည်ပြုနေသည့်အလားပင်။
ဒီလောက် တော်တဲ့ ကျောင်းသူအလိမ်မာလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်ကနေ... ဒီလိုမျိုး မသင့်တော်တဲ့ ညစ်ညမ်းစကားလုံး ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။
သူမ ဒီကို ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ... ဒီနေ့တော့ သူမကို ဆုံးမစကား ကောင်းကောင်းပြောရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဒီမိန်းကလေးငယ်လေးဟာ သိသိသာသာကိုပဲ အကာအကွယ် အလွန်အမင်း ရရှိထားခဲ့ပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခါးသီးတဲ့ လက်တွေ့ဘဝတွေကို မကြုံတွေ့ဖူးသေးချေ။
ကုချန်အနေနဲ့ ဒီနေ့တော့ သူမကို သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်းတစ်ခု ပေးရတော့မည် ဖြစ်၏။
【 တိန့်… အိမ်ရှင်သည် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက် ရှန်းကျီဝေကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ ဗီလိန်တန်ဖိုး ၁၀၀၀ ရရှိပါသည်】
မနက်ခင်း …
ကုချန်သည် အပေါ်ထပ်ရှိ အိပ်ခန်းအတွင်းမှတစ်ဆင့် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် အမူအရာဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဆင်းလာခဲ့သည်။
ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ တိန့်တောက်ယုနှင့် စူးချင်းလန်တို့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်စီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။
ပိုင်၀မ်ရုမှာမူ ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်လျက် ကုချန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး သူမ၏ အရှေ့တွင်လည်း ကောင်းမွန်လှသော မနက်စာ အချို့ကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကုချန် လှေကားထံမှ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တိန့်တောက်ယုနှင့် စူးချင်းလန်တို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် ရဲတက်သွားကြတော့၏။
လွန်ခဲ့သောညက ထွက်ပေါ်ခဲ့သော အသံများမှာ နံရံများခြားနေခဲ့သော်လည်း တိတ်ဆိတ်လှသော ဗီလာကြီးအတွင်း၌မူ ကောင်းစွာ ကြားနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
တိန့်တောက်ယု၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ မှည့်ဝင်းနေသော ပန်းသီးကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရဲနီနေခဲ့ပြီး သူမသည် ကုချန်ကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်ရန် ရှောင်ရှားနေမိသည်။
သူမအနေဖြင့် သူ၏ အကြည့်ကို ဆုံလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ရှက်ရွံ့မှုများအားလုံး ဘူးပေါ်သီးပေါ် ထင်ရှားသွားတော့မည့်အလား ခံစားနေရ၏။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ၏ လွန်ခဲ့သောညက ရှက်ရွံ့မှုများမှာ သူမ၏ အသံတစ်ခုတည်းတွင်တင် ကန့်သတ်မနေခဲ့ချေ။
စူးချင်းလန်သည်လည်း အနည်းငယ် အနေရခက်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသော်လည်း သူမ၏ ရှက်သွေးဖြန်းမှုမှာမူ တိန့်တောက်ယုလောက် မပြင်းထန်ခဲ့ချေ။
သူမတွင်လည်း အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော်လည်း သူမက ၎င်းတို့အထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး ဖြစ်ရုံမျှမက ပိုမိုရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော စရိုက်လက္ခဏာ ရှိသူလည်း ဖြစ်သည်။
ပိုင်၀မ်ရုသည် ကုချန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလိုက်၏။
"မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ သခင်လေး မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီရှင်"
"မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ ဝမ်ရု"
ကုချန် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်လောင်းဆိုလိုက်သည်။
"အော်... ဟုတ်သားပဲ.. မနက်စာအချို့ကို ကျိဝေဆီ ယူသွားပေးလိုက်ဦး…သူမကတော့ အခုလောလောဆယ် အောက်ထပ်ဆင်းလာနိုင်ဦးမှာ မဟုတ်သေးဘူး"
ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပိုင်၀မ်ရု အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်မိသည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လေသံက ပေါ့ပါးရွှင်လန်းလှ၏။
"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မ အခုချက်ချင်း သွားလိုက်ပါ့မယ်"
သူမသည် ထမင်းစားပွဲဆီသို့ လှည့်လှမ်းသွားပြီး ဆန်းဒဝစ်တစ်ခုနှင့် နွေးထွေးသော နို့တစ်ခွက်ကို ယူဆောင်လျက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။
တစ်ဖက်လူက ရေဓာတ်အကြီးအကျယ် ခန်းခြောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နို့များများ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးရန် လိုအပ်နေသေးပေသည်။
ကုချန်၏ အကြည့်များက ဆိုဖာပေါ်ရှိ လူနှစ်ဦးထံသို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးခပ်ဖွဖွတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
"မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ တောက်ယုနဲ့ ချင်းလန်"
ကုချန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တိန့်တောက်ယု ခန္ဓာကိုယ်လေး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး မျက်နှာထက်မှ ရှက်သွေးများကလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့ရသည်။
သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံက တိုးညင်းလှ၏။
"မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ သူဌေး ကု"
စူးချင်းလန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ကုချန်၏ ခေါ်ဝေါ်နှုတ်ဆက်မှုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် တောက်ပသွားခဲ့သည်။
"မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ"
မနက်စာ စားသောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယုနင်တစ်ယောက် လာရောက်လည်ပတ်ပြန်သည်။
သူမ ဗီလာအတွင်းသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက်.. စူးချင်းလန်တစ်ယောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေသည်ကို ချက်ချင်းပင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
တစ်ဖက်လူက လက်ထဲတွင် ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဤနေရာမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေစေသည်။
"အစ်မချင်းလန်... အစ်မက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲဟင်"
ချင်ယုနင် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများနှင့်အတူ မတတ်နိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်မိတော့သည်။
ဤသည်ကို ကြားသောအခါ စူးချင်းလန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးခပ်ဖွဖွတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက် ပေါ့ပါးသော လေသံဖြင့် ဆိုလာခဲ့၏။
"ငါ ဒီကို စိတ်အပန်းဖြေဖို့... ပြီးတော့ စီးပွားရေးကိစ္စအချို့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လာခဲ့တာပါ"
သူမ၏ လေသံမှာ သဘာဝကျလှသော်လည်း.. သူမ၏ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲပြောင်းလိုက်မှုက တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။
ချင်ယုနင်၏ နဖူးပြင်ထက်တွင် အနက်ရောင်လိုင်းအချို့ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
'အစ်မက "ကစားဖို့" လာတာလို့ ပြောသံကြားလိုက်ပါတယ်.. ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ တည်ကြည်နေချင်ယောင် ဆောင်နေရတာလဲ'
သို့သော်လည်း သူမ တစ်ဖက်လူကို ဖော်ကောင်မလုပ်ခဲ့ဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်မိပြီးနောက်.. သူမ၏ အကြည့်ကို ဘေးနားရှိ တိန့်တောက်ယုထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်တော့သည်။
သူမ အသေအချာ ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။
"မင်းက တိန့်မိသားစုရဲ့ တတိယမြောက် သမီးလေး တိန့်တောက်ယု မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း တိန့်မိသားစုကနေ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်လို့ ငါ ကြားထားတာ.. ဘာဖြစ်လို့ သူဌေး ကုရဲ့ အိမ်ကို ရောက်နေရတာလဲ"
ချင်ယုနင်က သူမ၏ နာကျင်စရာ အတိတ်ဟောင်းကို မြွက်ဟပြောဆိုလာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တိန့်တောက်ယု၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး.. သူမ၏ လက်ချောင်းကလေးများကလည်း မသိစိတ်ကြောင့် အဝတ်အစား အနားသတ်များကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိတော့သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက အဝတ်အစား အနားသတ်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီး နှုတ်ခမ်းလွှာလေးများကလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။
"အား... နာတယ်"
တိန့်တောက်ယု မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချင်ယုနင်တစ်ယောက် သူမ၏ ခေါင်းကို လက်ဖြင့်အုပ်လျက် ဘေးနားရှိ ကုချန်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ကုချန်ကမူ လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အမူအရာက တည်ငြိမ်အေးစက်လှရာ.. ခုနက ချင်ယုနင်၏ ခေါင်းကို စာအုပ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခဲ့သူမှာ သူမဟုတ်သည့်အလားပင်။
"မင်းက စကားပြောရင် ဦးနှောက်မပါဘူးပဲ မိန်းကလေးချင်…မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို ကြည်လင်သွားအောင် ငါ ကူညီပေးရမလား"
ချင်ယုနင် ထိုအခါမှသာ သူမ၏ စကားလုံးများမှာ အနည်းငယ် မသင့်တော်ကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး တိန့်တောက်ယုကို အလျင်အမြန်ပင် တောင်းပန်စကား ဆိုလာခဲ့တော့သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် တောက်ယုရယ်.. ငါ တမင်သက်သက် ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး"
သူမ စကားပြောရင်း မျက်ဝန်းများကို အဝိုင်းသား လှည့်ပတ်လိုက်မိပြီးနောက် ထပ်လောင်းပြောဆိုလာပြန်၏။
"ဒါပေမဲ့လည်း တိန့်မိသားစုက တကယ်ပဲ အလွန်အကျွံ လုပ်လွန်းပါတယ်"
"စိတ်အများကြီး မပူပါနဲ့… သူဌေး ကုက ပေကျင်း ကုမိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူပဲလေ တိန့်မိသားစုဆိုတာ သူတို့မျက်စိထဲမှာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး.. သူတို့တွေကို အလွယ်တကူပဲ ကစားပစ်နိုင်တယ်"
သူမ၏ အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း.. ကုချန်သည် လက်ထဲမှ စာအုပ်ဖြင့် ချင်ယုနင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မညှာမတာ ထပ်မံရိုက်ချလိုက်ပြန်တော့သည်။
"ဒေါက်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ချင်ယုနင် ခေါင်းကို အုပ်လိုက်မိပြီး နှုတ်ခမ်းလေးစူလျက် မကျေမနပ် ရေရွတ်လာ၏။
"သူဌေး ကု... ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မကို ထပ်ပြီး ရိုက်ရပြန်တာလဲဟင်"
ကုချန် သူမကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံတွင် စနောက်လိုဟန် အရသာအချို့ ပါဝင်နေသည်။
"မင်း စကားပြောတာက မင်းကိုယ်မင်း ကုမိသားစုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသလိုပဲ.. ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှုတွေ ရှိနေတာလား"
ချင်ယုနင် နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားမိပြီး မိမိဘာသာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... နောက်တော့ ဖြစ်လာမှာပဲဟာကို"
၎င်းတို့ အချင်းချင်း အငြင်းပွားခဲ့ကြဖူးကတည်းက ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမှန်စင်စစ် အများကြီး ပိုမိုတိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်ယုနင်သည် ကုချန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ စိမ်းသက်မနေတော့ဘဲ.. ၎င်းအစား ပိုမို၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရင်းနှီးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
၎င်းတို့နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိန့်တောက်ယုသည် အတိတ်တုန်းက တိန့်မိသားစုအတွင်း ရှင်သန်ခဲ့ရသော ဘဝများကို မတတ်နိုင်ဘဲ ပြန်လည်တွေးတောမိသွားခဲ့ရသည်.. သို့သော်လည်း တိန့်ရှို့ကျဲ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှုက အရာရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ကုချန်နှင့် ချင်ယုနင်တို့အကြားရှိ ပေါ့ပါးလှသော လေထုကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ.. တိန့်တောက်ယု၏ စိတ်ထဲ၌ ရုတ်တရက် မျှော်လင့်တောင့်တမှု အချို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။
ယခုနေရာသည် တကယ်ပဲ သူမ၏ အိမ်အသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ တိန့်တောက်ယုသည် ချင်ယုနင် ပြောဆိုခဲ့သော "ပေကျင်း ကုမိသားစု" ဟူသည့် စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး နှလုံးသားတစ်ခုလုံးလည်း ဗြောင်းဆန်သွားခဲ့ရ၏။
ပေကျင်း ကုမိသားစုဆိုသည်မှာ တစ်ခုလုံးသော တရုတ်နိုင်ငံအတွင်း၌ အထူးပင် ကျော်ကြားလှသော ထိပ်သီးမိသားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကုချန်က အမှန်စင်စစ် ထိုကုမိသားစုကြီး၏ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှု အမူအရာတိုင်းတွင် မွေးရာပါ ယုံကြည်မှုများနှင့် တည်ငြိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ချေ။
ဤအချက်ကို တွေးမိသည့်အခါ တိန့်တောက်ယု စိတ်ထဲ၌ တစ်ဖန် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။
သူမ၏ အကြည့်များက ကုချန်ထံသို့ ထပ်မံကျရောက်သွားခဲ့ပြန်ရာ.. ယခုအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် မှီခိုအားထားလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့၏။