အခန်း (၁၂) ယဲ့ချန်း အငြင်းခံရခြင်း
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်ယုနင်၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးကာ အလောတကြီးနှင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"သူဌေး ကု... သူတို့... သူတို့ တကယ် နာကျင်ခံစားနေရတာပါ… သူတို့ အရင်က မှားခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်.. ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့ အမှားကိုယ်သူတို့ သိသွားကြပါပြီ"
”အခု သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်တာ.. သူတို့ ကူညီပေးနိုင်တာ ရှင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ…”
ကုချန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး ချင်ယုနင်ကို ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အေးစက်မှုများက လူတစ်ယောက်ကို ခဲသွားစေနိုင်လောက်သည်။
"နာကျင်ခံစားရတယ်… အမှားကိုယ်တိုင် သိသွားကြပြီ ဟုတ်လား"
သူ၏ အသံမှာ တိုးသော်လည်း အေးစက်လွန်းလှပြီး သရော်လှောင်ပြောင်မှုများ စွန်းထင်နေသည်။
"မစ္စချင်... အဲဒီတုန်းက မင်းတို့ ငါ့အပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့လဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ့ခံစားချက်က ပိုကောင်းနေမယ် ထင်လို့လား"
ချင်ယုနင်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားမိပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက အင်္ကျီအနားသတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသဖြင့် အားစိုက်ထားမှုကြောင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူလျော့နေ၏။
"ဒါပေမဲ့... သူဌေး ကု.. သူတို့က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်..."
"သူတို့က ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
ကုချန်က သူမ၏ စကားကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာလည်း ရုတ်ချည်း မြင့်တက်လာသည်။
"အဲဒီတုန်းက မင်းတို့အားလုံး စုပေါင်းပြီး ငါ့ကို ကုမ္ပဏီကနေ မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာလေ… အခုကျမှ မင်းတို့ လူမှားသွားမှန်း သိလို့ ရန်ငြိုးတွေကို မိတ်ဆွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ငါ့ကို ကူညီစေချင်တာလား မင်းတို့က ငါ့ကို သူတော်စင်ကြီးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား"
သူ၏ အကြည့်များက ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး ချင်ယုနင်၏ စိတ်ခံစားချက် အရိပ်အယောင် မှန်သမျှကို ခွဲစိတ်စိတ်ဖြာပစ်တော့မည့်အတိုင်းပင်။
ချင်ယုနင်သည် တစ်ခုခုကို ထပ်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း...
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကုချန်၏ ပုံရိပ်က သူမ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။
သူ၏ လက်က သူမ၏ လည်ပင်းကို ရုတ်တရက် ညှစ်လိုက်ရာ အား သိပ်မပါသော်လည်း သူမအား အသက်ရှူကျပ်သွားစေရန်မူ လုံလောက်လှသည်။
"ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် စကားမျိုး ထပ်မပြောတာ အကောင်းဆုံးပဲ"
ကုချန်၏ အသံက နက်ရှိုင်းပြီး အန္တရာယ်များလှရာ ငရဲတွင်းနက်ကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။
"မဟုတ်ရင်... အရင်က မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ ပြန်ဖော်ရလိမ့်မယ်"
ချင်ယုနင်၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ ရုတ်ချည်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အသက်ရှူသံများပင် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။
ကုချန်၏ လက်က သူမ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဆီသို့ နာကျင်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အာရုံကြောတိုင်း ဆွဲဆန့်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
သို့သော်လည်း အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ဤနာကျင်မှုသည် သူမအား ထူးဆန်းသော သာယာမှုတစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေပြန်သည်။
ချင်ယုနင်၏ မျက်နှာသည် အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လတ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ရဲတက်လာပြီး အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာသည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် ခေါင်းကို ဇွတ်မှိတ်မော့ကာ ကုချန်၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရင်း အက်ရှရှနှင့် အားနည်းသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"ရှင်... ရှင့်ဘက်က သူတို့ကို ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်.. ရှင့်စိတ်ထဲက ဒေါသတွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ရင်တောင် ရပါတယ်"
ချင်ယုနင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကုချန်၏ နဖူးပေါ်မှ အကြောများ ဖောင်းတက်လာသည်။
’မင်းက အကျိုးအမြတ်အကြောင်းပဲ ပြောနေတာပေါ့ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးကျတော့ကော’
"အသေးစိတ် ရှင်းပြစမ်း"
ကုချန်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကာ မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်ခန့် မှိတ်ထား၏။ သူသည် အနားယူနေသည့်အလား ရှိနေသည်။
သူ့မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် ပုံရိပ်တစ်ခု လှုပ်ရှားနေပြီး တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
ကုချန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖြေလျှော့ကာ ခဏတာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုထဲတွင် စီးမျောနေလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူ့ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ကုချန် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပိုင်၀မ်ရု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူမသည် ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော နွားနို့ပူပူတစ်ခွက်ကို ဂရုတစိုက် ကမ်းပေးလာ၏။
ကုချန် မျက်လုံးဖွင့်ကာ သူမကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒီမိန်းကလေးက ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မသိဘူးလား..
သူက နွားနို့ခွက်ကို လှမ်းယူရင်း စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ညည်းတွားနေမိသည်...နွားနို့ပူပူ လာပေးတယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား…
သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပိုင်၀မ်ရု၏ နဖူးကို အသာအယာ တောက်လိုက်သည်။
မင်းကို နောက်မှ သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်။
ပိုင်၀မ်ရုသည် သူမ၏ ပန်းရောင်လျှာလေးကို ထုတ်ကာ ကလူကလဲ့ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယုနင်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဝေါ့..."
အတိအကျပင် ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ရှိ ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းမှ ရုတ်တရက် ရေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေများ ပတ်ပတ်လည်သို့ စင်ထွက်ကုန်သည်။
ပိုင်၀မ်ရုသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်လှည့်ပတ်ပတ်နှင့် အခြေအနေကို သွားရောက်ဖြေရှင်းရန် အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။
ကုချန်၏ အကြည့်များက လက်ရှိအလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသော ချင်ယုနင်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
ကုချန်သည် သူမအား စကားပြောဆိုဆက်ဆံရေး အတတ်ပညာအချို့ကိုလည်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
ပိုင်၀မ်ရု ကမ်းပေးခဲ့သော နွားနို့ပူပူကို သောက်ပြီးနောက်.. သူက ရှေ့တွင် ရှိနေသော ချင်ယုနင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ဒီနေ့ လုပ်ရပ်ကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်.. ရှန်ကျီဝေနဲ့ စူးချင်းလန်တို့ ကိစ္စကတော့... သူတို့ဘာသာသူတို့ပဲ ဖြေရှင်းပါစေ"
သူ၏ လေသံက အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အရင်ကထက်စာလျှင် ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။
ကုချန်၏ အကြည့်များက သူမထံတွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်နေပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူကာ သူမအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဓာတ်ပုံထဲတွင်မူ အနီရောင်ရင့်ရင့် သွေးကွက်များ စွန်းထင်နေသည့် စုတ်ပြဲနေသောအဝတ်အစားတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် "ယဲ့" ဆိုသည့် စာလုံးကို သွေးဖြင့် ရေးသားထားသည်။
"ပြီးတော့ ဒီဓာတ်ပုံကို လူအများကြားထဲ ပြန့်သွားအောင် နည်းလမ်းရှာလိုက်"
ချင်ယုနင်က ဓာတ်ပုံကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
ကုချန်သည် သူမ ထွက်ခွာသွားသည့် ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း လက်ချောင်းများဖြင့် ဆိုဖာလက်တန်းကို အသာအယာ တောက်နေမိသည်။ ထိုစဉ် သူ့စိတ်ထဲ၌ စနစ် ၏ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။
【တုန်… ယဲ့ချန်းသည် မိသားစုအသီးသီးထံမှ အကူအညီတောင်းခံရန် ကြိုးပမ်းမှုများ အငြင်းခံရကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသဖြင့်.. ၎င်း၏ ကံတရားတန်ဖိုး ၅၀၀ မှတ် ကျဆင်းသွားပြီး အိမ်ရှင် ၏ ဗီလိန်တန်ဖိုး ၅၀၀ မှတ် တိုးမြင့်လာပါသည်】
စနစ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကုချန်၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
‘စနစ် မင်းအရင်က အချက်ပေးရင် ဒေါင်လို့ ထွက်တာလေ ဘာလို့ အခု တုန်ဖြစ်သွားတာလဲ’
[စနစ်လေးက အခု အကုန်လုံး ကုန် နေလို့ ‘တုန်’ဖြစ်သွားတာပါ မြောင် နောက်ကျရင် လည်း ထွက်ချင်တဲ့ အသံထွက်မှာပါ မြောင် ]
ကုချန် “......”
ဟိုင်ချန်မြို့ရှိ ဇိမ်ခံဗီလာတစ်ခု၏ အဝင်ဝတွင်...
ဗီလာရှေ့ရှိ သံတံခါးကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး သန်မာထွားကျိုင်းသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက အဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ဝတ်ရုံနက်အရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထိုသံတံခါးကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ခေါင်းကို ဝတ်ရုံဦးထုပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် ခက်ထန်ရက်စက်သော မျက်ဝန်းတစ်စုံသာ ပေါ်လွင်နေသည်။
ထိုမျက်ဝန်းများမှာ မကျေနပ်မှုများနှင့် ဒေါသတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းမှာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရသော ယဲ့ချန်းပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် လက်ရှိတွင် သူနှင့် သူ၏ဆရာ ရဲယွမ်တို့ ဟိုင်ချန်မြို့၌ အရင်က ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော ကျေးဇူးတရားများကို ပြန်လည်ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ပြီး.. ဤအဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ လက်ရှိ ခက်ခဲသောအချိန်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် မျှော်လင့်နေသည်။
ယဲ့ချန်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသဖြင့် အားစိုက်ထားမှုကြောင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူလျော့နေ၏။ ဤအချိန်တွင် သူသည် တစ်ချိန်က ရှိခဲ့ဖူးသော နတ်သမားတော်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်ပြီး ဖရိုဖရဲနှင့် သနားစရာကောင်းလှသော အသွင်အပြင်သာ အစားထိုးဝင်ရောက်နေသည်။
"ငါ့ကို အထဲပေးဝင်စမ်း"
ယဲ့ချန်း၏ အသံမှာ တိုးပြီး အက်ရှနေကာ ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသများ ပါဝင်နေသည်။
"ငါ ရှဲ့သုန်းကို တွေ့ချင်တယ်"
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မစ္စတာရှဲ့က ဧည့်သည်မတွေ့ဘူးလို့ ပြောထားပါတယ်…ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်လှည့်သွားပေးပါ"
ယဲ့ချန်း၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏ လေသံတွင် ခြိမ်းခြောက်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်လာသည်။
"မင်းတို့ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား ဘာကိစ္စ ငါ့ကို တားရဲတာလဲ"
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကမူ မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားဘဲ လမ်းကို ဆက်လက်ပိတ်ဆို့ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
"ခင်ဗျား ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်.. မစ္စတာရှဲ့က ဘယ်သူ့ကိုမှ အထဲပေးမဝင်စေနဲ့လို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်"
ယဲ့ချန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိပြီး သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသတရားများ တောက်လောင်နေသည်။
တစ်ချိန်က မိမိ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသော လူတစ်ယောက်က ယခုအခါ မိမိကို တွေ့ဆုံရန်ပင် ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
အတိအကျပင် ထိုအချိန်တွင် ဗီလာ၏ တံခါးကြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး ဝတ်စုံနက် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်ထွက်လာသည်။
သူ၏ ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်သော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ စိတ်မရှည်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပြီး မျက်ခုံးများလည်း အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေသည်။
သူ၏ အကြည့်များက ယဲ့ချန်းအပေါ်သို့ အေးစက်စွာ ဖြတ်သန်းသွားရာ အရေးမပါသော သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့်အလားပင်။
"ဒေါက်တာယဲ့... ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားရှိတဲ့နေရာကို ဖွင့်မပြောပြတာတင်ပဲ ခင်ဗျားအပေါ် အများကြီး လုပ်ပေးပြီးပါပြီ"
ထိုအသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ အသံက အေးစက်ပြီး အလှမ်းကွာလှသည်။
"ကျွန်တော်တို့ ချင် မိသားစု ဒါမှမဟုတ် ထျန်ချန်လုပ်ငန်းစုကို မဆန့်ကျင်ရဲဘူး…ခင်ဗျားဘက်ကပဲ သဘောထားကြီးကြီးထားပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်ပြီး ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ချန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
သူ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားမိသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူလျော့နေပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း အဆမတန် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ သူ့စိတ်ထဲမှ ဒေါသများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖိနှိပ်ထားရန် ကြိုးစားနေရသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ထိုအသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တိုးသော်လည်း ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"ရှဲ့သုန်း အဲဒီတုန်းက မင်း ငါ့ကို ဘာပဲအခက်အခဲကြုံကြုံ အသေအလဲ ကူညီပါ့မယ်လို့ သစ္စာဆိုခဲ့တာလေ… အခုကျတော့ မင်းက လူဖျင်းတစ်ယောက်လို ပြုမူနေတယ်… မင်းရဲ့ ကတိကဝတ်ကို မင်း စောင့်ထိန်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား"
ရှဲ့သုန်း၏ မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်...မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်ဦး၏ ဆုံးမခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူက ယဲ့ချန်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သရော်လှောင်ပြောင်မှုနှင့် အထင်သေးမှုများ ရောပြွမ်းနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ယဲ့ချန်း... ငါ ခင်ဗျားကို ဒေါက်တာယဲ့လို့ ခေါ်တာ ခင်ဗျားကို မျက်နှာသာပေးလို့ပဲ"
ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို အဖိုးမတန်တဲ့သူဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး.. အင်အားကြီးတဲ့ ချင် မိသားစု နဲ့ ထျန်ချန်လုပ်ငန်းစု နှစ်ခုလုံးကို သွားပြီး ဆွခိုင်းလို့လဲ
"ငါ စိတ်မပြောင်းခင် ခင်ဗျား ဒီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်.. မဟုတ်ရင်တော့... ခင်ဗျားအတွက် နာကျင်စရာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"