အခန်း (၁) — သဲနာရီအိုးကို ပြန်လှည့်သော ဗီလိန်မ (၁)
“သူမရဲ့ခေါင်းကို မော့ထားလိုက်”
ကိန်း၏ အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲနေသော အာရီယာ၏ ဆံပင်များကို ဖမ်းဆုပ်ကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို မော့ထားလိုက်ကြသည်။
သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော အာရီယာ၏ဆံပင်များကို ကြမ်းတမ်းသောလက်တစ်ဖက်က ဆွဲမြှောက်ထားသည်။ တစ်ချိန်က လှပတောက်ပြောင်ခဲ့သော ရွှေရောင်ဆံပင်များမှာ ရွှံ့ထဲတွင် လူးလှိမ့်ပြီးစ ဝက်တစ်ကောင်၏ ရှုပ်ပွနေသောအမွေးများထက်ပင် ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
“မင်းကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ သိလား”
“…”
ကိန်းက မေးမြန်းသော်လည်း အာရီယာမှာ ပြန်ဖြေရန် အင်အားပင် မရှိတော့ပေ။
အင်အားအနည်းငယ်မျှ ကျန်ရှိနေသေးခဲ့လျှင်ပင် စုတ်ပြဲဒဏ်ရာများဖြင့် ပျက်စီးနေသော လျှာကြောင့် စကားပြန်ပြောနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဖြူဖျော့ကာ မီးခိုးရောင်သန်းနေပြီး ဆားများပင် ပေကျံနေသည့် လျှာပေါ်တွင် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး နောင်တရရန်အတွက်ပင် အခွင့်အရေးမပေးတော့ပေ။
အာရီယာသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် ရိုက်နှက်ခံထားရခြင်းကြောင့် ဖူးရောင်နေပြီး ဖွင့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေသော မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်က ထိုမျက်လုံးများသည် အမျိုးသားများစွာ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ပုပ်သိုးနေသော ငါး၏မျက်လုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းကြောင့် နာကျည်းခါးသီးနေသော်လည်း အာရီယာတွင် သွားစရာနေရာ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သေမင်းက သူမ၏အသက်ကို လာရောက်သိမ်းယူမည့်အချိန်ကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
“အစ်ကို၊ အာရီယာကို နောက်ဆုံးတစ်ခုပြောချင်တာ ရှိတယ်”
ဗီလိန်မတစ်ယောက်၏ လုပ်ကြံမှုများကြောင့် မရေမတွက်နိုင်အောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသော သူတော်စင်မလေးသည် အာရီယာရှိရာ သေဒဏ်စီရင်ရာနေရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် အာရီယာကို ခွင့်လွှတ်ပြီးပြီဟု ဆိုလိုသည့်အလား ပြုံးလိုက်ပြီး လှေကားပေါ်မှ တွန်းချခံခဲ့ရသော်လည်း ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်မိခြင်းမရှိကြောင်း၊ အဆိပ်ကျွေးခံခဲ့ရပြီးနောက်တွင်ပင် အဆင်ပြေကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် စုဝေးနေသူအားလုံးကလည်း ထိုအတိုင်းပင် ထင်မြင်နေကြသည်။
ကိန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မရဘူး”
“ဒါကို ကျွန်မ ပြောရမယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး…”
မိမိကို နာကျင်စေပြီး သတ်ပစ်ရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့သော ဗီလိန်မကို အဘယ်ကြောင့် သူမက ဤမျှ ကြင်နာနိုင်ရသနည်း။ မျက်ရည်ဝဲနေသော သူမ၏တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်နိုင်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ကိန်းက ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ မီယယ်သည် သနားစရာကောင်းသော တောပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ သူမ၏နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် အာရီယာထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့လာခဲ့သည်။ သူမ၏ပခုံးများပေါ်သို့ ကိန်း၏သက်ပြင်းရှိုက်သံများက ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
“ဒီစကားတွေကို အခုအချိန်အထိ ကျွန်မရင်ထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်မတို့ညီအစ်မနှစ်ယောက်အတွက်ပဲ ချန်ထားတော့မယ်။ ဒါက နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နိုင်တာမို့… ပြောပြရမယ်လို့ ခံစားမိတယ်… ဒီနေ့ကို ကျွန်မ စောင့်နေခဲ့တာ”
မီယယ်သည် မျက်ခုံးပေါ်တွင် တွဲခိုနေသော ကြည်လင်သည့်မျက်ရည်များကို ဖြည်းညင်းစွာ သုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
သူမ၏ ရုတ်တရက် လုပ်ဆောင်လိုက်မှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူအများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ဝင်ရောက်တားဆီးရန် ရှေ့တိုးလာကြသည်။ သို့သော် မီယယ်က အားလုံးအဆင်ပြေကြောင်း လက်ဟန်ဖြင့် ပြလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမြတ်နိုးဖွယ် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောမည့်အလား အာရီယာ၏နားအနီးသို့ သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကပ်လိုက်သည်။
“နင်က တကယ်ကို အရမ်းတုံးတာပဲ။ ငါ့အပျိုတော်တွေနဲ့ အဲဒီလို ကစားပြီး နင်လုပ်ချင်တာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာ… ပျော်ခဲ့ရဲ့လား”
(##အပျိုတော် - ရံရွှေတော် အနီးကပ်အစေခံမိန်းခလေး)
အာရီယာ၏မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လာပြီး ထွက်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးနေသော မီယယ်ဘက်သို့ တောင့်တင်းဖူးရောင်နေသော ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်သည်။ မီယယ်၏အပြုံးမှာ ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်လှပနေသည်။
အာရီယာသည် သူမကြားလိုက်ရသည့် အဓိပ္ပာယ်မဲ့စကားများကို နားမလည်နိုင်သေးသဖြင့် မျက်တောင်များကို အလျင်အမြန် ခတ်လိုက်သည်။ ပျက်စီးဒဏ်ရာရနေသော လျှာကြောင့်လည်း မေးခွန်းတစ်ခုကိုပင် မမေးနိုင်ခဲ့ပေ။
မီယယ်သည် အာရီယာ၏မျက်နှာအမူအရာကို ဖတ်မိသွားပြီး ထပ်မံရှင်းပြလိုက်သည်။
“နင့်ကို အဲဒီမကောင်းတာတွေအားလုံး လုပ်ဖို့ ပြောခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတွေက ငါ့အပျိုတော်တွေအားလုံးပဲ။ နင့်ကို ဗီလိန်မတစ်ယောက်အဖြစ် ပုံဖော်ဖို့ အားလုံးကို လုပ်ခဲ့တာ။ ဒီအချိန်အတွက်ပဲ အားလုံးစီစဉ်ခဲ့တာလေ”
“...”
“ဒါက နင့်ရဲ့နောက်ဆုံးအချိန်တွေ ဖြစ်နေလို့ ပြောပြတာ။ နင်နဲ့ နင့်ရဲ့ အမေ အဲဒီလို ပေါ်လာခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက နင့်ကို သတ်ချင်ခဲ့တာ။ ဖြစ်နိုင်ရင် နာကျင်စရာအကောင်းဆုံးနည်းနဲ့ပေါ့။ ငါတို့မိသားစုအတွက် အရှက်ရစရာက ဒီလောက်ကြီးမားတာကြောင့် ဘယ်သူတစ်ယောက်မှ နင့်ဆီလာပြီး မတွေ့ကြတော့ဘူး။ နင်က ဘယ်အဆင့်အတန်းမှာ ရှိနေလဲတောင် မသိတဲ့ ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ဒီနေရာအထိ ဘယ်လိုများ တွားတက်လာရဲတာလဲ။ ဟားဟား”
မီယယ်သည် သူမ၏ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် မထိန်းနိုင်လောက်အောင် ရယ်မောချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်တွင် အာရီယာ၏မျက်ရည်များကြောင့် သီချင်းဆိုကာ ကခုန်ချင်လာသည့်အလား မီယယ်သည် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အခြားမည်သူမျှ သတိမထားမိနိုင်သော မီယယ်၏ပျော်ရွှင်မှုက ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ အာရီယာ၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“နင့်အမေကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့သလို နင့်ကိုလည်း အဆိပ်ခတ်ပြီး သတ်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် သိပ်မပျော်စရာကောင်းဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါကြောင့် အဆိပ်ကို အပျိုတော်တစ်ယောက်ကို ပေးပြီး ငါ့ကားပေါ်တင်စေခဲ့တာ။ အာ… ဒါပေမဲ့ ငါတော့ အဲဒီအဆိပ်ကို မသောက်ခဲ့ဘူးနော်”
“အာ…အာဟာ…”
မီယယ်၏စကားမဆုံးမီ အာရီယာ၏ကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ အာရီယာသည် လှုပ်ရှားရန် ကျန်ရှိသမျှ အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း အားနည်းဖျော့တော့သည့် ရုန်းကန်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်လုံးထဲရှိ သွေးကြောများအားလုံး ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးမျက်ရည်များက မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျလာသည်။
မီယယ်သည် သူမ၏စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သေဒဏ်စီရင်မည့်နေရာဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းနောင်တရနေသည့် အမူအရာကို ပြန်လည်ဖုံးအုပ်ပြီး သူမ၏နေရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ပျော်စရာကောင်းခဲ့ပါတယ်… အာရီယာ ဒီကမ္ဘာမှာ မရှိတော့ဘူးလို့ တွေးမိတာနဲ့တင် ရင်ထဲမှာ ဗလာကျင်းသွားသလို ခံစားရပြီ…”
ဗီလိန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့သည့် သူတော်စင်မလေးသည် သူမ၏မြင့်မြတ်သောလက်များဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ကာ ပခုံးများ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခြင်းကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
‘ဒီဗီလိန်မ သေဆုံးသွားခြင်းကြောင့် သူတော်စင်မလေး ဒုက္ခမခံစားရပါစေနဲ့။ သူမကိုယ်သူမ အပြစ်ရှိတယ်လို့ မခံစားရပါစေနဲ့’
ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြသူအားလုံးက မီယယ်၏စိတ်အခြေအနေအတွက် စိုးရိမ်နေကြသည်။
အာရီယာအား ပြောစရာစကားရှိသူ နောက်ထပ်မရှိတော့သဖြင့် ကိန်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်သည်တော်က ဓားကို မြင့်မြင့်မားမား မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုဓားသွားမှာ အလွန်တောက်ပနေသဖြင့် တစ်ချက်ခုတ်ရုံဖြင့် အရိုးများကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်မည့်အလား ထင်ရသည်။
ထိုအလင်းရောင်က အာရီယာ၏အာရုံကို ဆွဲယူသွားခဲ့ပြီး သူမ၏မြင်ကွင်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရာမှာ အလင်းရောင်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်နေသော သဲနာရီအိုးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သွေးများစိုရွှဲနေသော အာရီယာသည် ထိုဖြစ်စဉ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
မိမိအသက်ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မည့် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်သကဲ့သို့ အာရီယာသည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ရေထဲမှ ဆယ်ယူခံရသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသော်လည်း စစ်သည်တော်က သူမ၏ပခုံးများကို ခြေဖြင့် နင်းဖိထားလိုက်သည်။
မကြာမီ ကိန်းက သူ၏လက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ ဗီလိန်မအား သေဒဏ်စီရင်ရန် အချက်ပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအခိုက်တွင် စစ်သည်တော်၏ဓားက လေကို ခွင်းကာ အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာပြီး တစ်ခဏအတွင်း အာရီယာ၏ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏အသက်မှာ ထိုမျှဖြင့် သနားစရာကောင်းစွာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။
“ကျာ!”
တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်သံက ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အာရီယာ၏ခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်သွားသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများက သဲနာရီအိုး၏ အရိပ်ပေါ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
‘ဘာကြောင့်လဲ’
ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သော်လည်း အာရီယာသည် နာကျင်မှုကိုလည်း မခံစားရ၊ ဝမ်းနည်းမှုကိုလည်း မခံစားရ၊ ကြေကွဲမှုကိုလည်း မခံစားရပေ။ သူမမြင်နေရသည်မှာ သဲများကျဆင်းနေသော သဲနာရီအိုး၏ပုံရိပ်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပြီး အချိန်သည် ရှေ့သို့သွားနေသည်ဖြစ်စေ၊ နောက်ပြန်လည်နေသည်ဖြစ်စေ ထိုသဲများက ထပ်ခါတလဲလဲ ကျဆင်းနေခဲ့သည်။
‘ငါ ပြန်သွားချင်တယ်။ တစ်ဖန်… အရင်ကာလကို ပြန်သွားချင်တယ်။ အရာအားလုံးကို ပြန်လှည့်ချင်တယ်… အဲဒီနာရီသဲအိုးလိုပဲ’
သူမ၏ဦးနှောက်က သေဆုံးခြင်းကို လက်ခံမိသွားသည့်အချိန်တွင်ပင် အာရီယာ၏မျက်လုံးများမှာ သဲနာရီအိုး၏ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏အမြင်အာရုံမှာ လုံးဝမှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“…အာရီယာ …အာရီယာ”
ခွမ်း….
အာရီယာကိုင်ထားသော ခွက်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားသည်။ သူမ၏နောက်တွင် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရပ်နေသော အပျိုတော်သည် အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး ပြန့်ကျဲနေသော အစအနများကို စတင်ရှင်းလင်းလိုက်သည်။
အာရီယာသည် အတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေရာမှ နိုးထလာပြီး သူမကြားလိုက်ရသော အသံဘက်သို့ မျက်လုံးများကို လှည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရှည်လျားသော စကျင်ကျောက်စားပွဲ၏ တစ်ဖက်ခြမ်း၌ မျက်ရည်များကျနေသော မီယယ်၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့်မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေသော်လည်း မီယယ်သည် ယခင်အတိုင်းပင် သိမ်မွေ့ကျော့ရှင်းကာ ဖြူစင်နေဆဲဖြစ်သည်။
‘သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာလဲ’
အာရီယာ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် မီယယ်သည် အသက်နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူမ၏ရှေ့တွင် မြင်နေရသော မီယယ်မှာ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်ထက်ပင် မပိုသေးသည့် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ဘေးတွင်တော့ မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ အာရီယာကို စိုက်ကြည့်နေသော ကိန်းရှိနေသည်။ သူလည်း အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ နုပျိုနေသည်။
အဖြစ်အပျက်များကို နားမလည်နိုင်သေးသလို ဤမယုံနိုင်စရာ အခြေအနေကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကိုလည်း မသိသေးသဖြင့် အာရီယာသည် မျက်တောင်များကိုသာ ဆက်တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမဘေးက ထိုင်ခုံမှ အေးစက်သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အာရီယာ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။ အမေ မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်နေတာတောင် မင်းက ပြန်မဖြေဘူး”
“…အမေ”