အခန်း (၁) - ဝေလငါးအမဲလိုက်ပြီး ပြန်လာခြင်း

မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်သော ညနက်သန်းခေါင်ယံတွင် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်နေသည်။

ပင်လယ်ပြင်မှ ကြမ်းတမ်းလှသော လှိုင်းလုံးကြီးများသည် ကမ်းခြေရှိ ကျောက်ဆောင်များကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေပြီး လှိုင်းတစ်လုံးချင်းစီက ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အတိုင်း ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော လိမ္မော်ရောင် လေပူဖောင်းကြီးတစ်ခုသည် လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဝဲလည်ရိုက်ခတ်နေပြီး ၎င်းသည် ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းကြီး ဆိုက်ရောက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြနေသည်။ ထိုပူဖောင်းကို ချည်နှောင်ထားသည့် ခိုင်ခံ့သော တိုင်လုံးကြီးပင်လျှင် မုန်တိုင်းဒဏ်ကြောင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ကျိုးပျက်သွားမည်မှန်းမသိရဘဲ တုန်ခါခြောက်ခြားဖွယ် မြည်ဟည်းနေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့ ဆိုးရွားလှသော ရာသီဥတုမျိုးသည် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော စီချောင် ဆိပ်ကမ်းမြို့လေးတွင် မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထမရှိသော်လည်း တစ်နှစ်လျှင် ၃ ကြိမ်မှ ၅ ကြိမ်အထိတော့ ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဒေသခံများက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းတို့၏ တဲအိမ်လေးများထဲတွင် အလင်းရောင်မှိန်မှိန် ပေးစွမ်းနေသော အိမ်သုံးဖယောင်းတိုင်မီးအိမ်လေးများကို ထွန်းကာ ငါးခြောက်ဖုတ်နှင့် ပြောင်းဖူးအရက်ကို မြိန်ရေရှက်ရေ သုံးဆောင်နေကြသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးမှ ယိုစိမ့်ကျလာသော မိုးရေများကိုလည်း ရေကန်ငယ်များဖြင့် ခံထားကြသည်။ ဤသို့ မုန်တိုင်းကျသည့် အချိန်တိုင်းတွင် အိပ်ရာခင်းနှင့် စောင်များမှာလည်း စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသွားတတ်ပြီး ကိုင်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် စိုထိုင်းဆကို သိသိသာသာ ခံစားရတတ်သည်။

ထိုသို့သော မုန်တိုင်းထန်နေသည့် အခြေအနေအောက်တွင် စီချောင်မြို့၏ အနောက်ဘက်ရှိ စုတ်ပြတ်နေသော တဲအိမ်အိုလေးတစ်ခုအတွင်း၌ မီးပုံတစ်ခု တောက်လောင်နေသည်။ တဲအိမ်ထဲတွင် လွှင့်ပစ်ထားသော ရော်ဘာတာယာအဟောင်းများ ရှုပ်ပွနေပြီး (ဆင်းရဲသားများသည် ဤတာယာများကို သုံး၍ ဈေးသက်သာပြီး အသုံးတည့်သည့် ရော်ဘာလှေငယ်များ ပြုလုပ်ကြသည်) မီးပုံဘေးတွင်တော့ အသားညိုညိုနှင့် တံငါသည် လူငယ် ၁၀ ဦးခန့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အသက် ၂၀ ကျော် ၃၀ အရွယ် လူငယ်များဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့အလယ်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်တစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ ထင်ကျန်နေကာ မုတ်ဆိတ်မွေးများပင် ဖြူစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းရိပ်အချို့ ကိန်းအောင်းနေပြီး ကြည့်လိုက်ရုံရုံဖြင့်ပင် ဘဝကို အရှုံးပေးထားသူတစ်ဦးမှန်း သိသာလှသည်။

ဒီနေ့ဖြစ်သွားတဲ့ အပြင်အဆင်မှာ ဆန်းဇီ ရဲ့ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း လှုပ်ရှားမှုကလည်း တော်တော်လေး အချက်ကျတယ်ဆိုပေမဲ့ ရှီယန်ရဲ့ လက်ချက်ကတော့ တကယ့်ကို အပြတ်သားဆုံးပဲဟေ့။

လက်ဟန်ခြေဟန် အကြမ်းပတမ်းဖြင့် တံတွေးတဖြန်းဖြန်းထွက်အောင် ပြောဆိုနေသူမှာ မျက်နှာတွင် ဓားဒဏ်ရာအမာရွတ်နှင့် ဂေါင်ချီဆိုသည့် လူငယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏စကားသည် ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ လူများ၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိပုံရပြီး အားလုံးက ထိုလူငယ်ကို လေးစားအားကျစွာ ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

အခြားလူငယ်တစ်ဦးမှာမူ ထူထဲသော မျက်ခုံးမွှေး အစုံရှိပြီး ကျစ်လျစ်တောင့်တင်းသည့် ကြွက်သားများနှင့် သန်မာထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် တစ်ခါတစ်ရံ မာနထောင်လွှားသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားတတ်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များကမူ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်နေသည်။ သူသည် ပွန်းပဲ့နေသော သစ်သားခုံတန်းလျားရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စုတ်ပြတ်နေသော ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် အငွေ့တထောင်ထောင် ထွက်နေသော ရေနွေးပူပူများ ရှိနေသဖြင့် မသောက်သုံးမီ ခပ်ဖွဖွ မှုတ်နေရသည်။ ထိုလူငယ်မှာ ရှီယန် ဖြစ်ပြီး မိမိနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ နှိမ့်ချစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ရေနွေးကို ဆက်လက်သောက်သုံးနေတော့သည်။

ရှီယန်ရဲ့ လက်ချက်ကတော့ ငြင်းပယ်စရာမလိုအောင် တော်တာပေါ့ကွာ။ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း အဲဒီကောင်ကို ၉ ချက်တောင် အသေသတ် ထိုးလိုက်ရတာကွ၊ အပြည့်အဝ ၉ ချက်တိတိပဲ။ အခြား နှာခေါင်းကြီးကြီးနှင့် သန်သန်မာမာ လူငယ်တစ်ဦးက လက်မောင်းကို ယမ်းခါရင်း အားရပါးရ ထအော်တော့သည်။

တောက်... အဲဒီကောင်က နာကျင်လွန်းလို့ မီတာ ၃၀ လောက်အထိ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားတာ။ နောက်ထပ် မီတာ ၁၀ လောက်သာ ထပ်ဆွဲသွားရင် ငါတို့အားလုံး မုန်တိုင်းထဲမှာ ပင်လယ်စာ ကျွေးတာ ခံလိုက်ရတော့မှာ။

ထိုစဉ် ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ပိန်ပိန်ညိုညို လူငယ်လေးတစ်ဦးက ရယ်မောရင်း ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

အစ်ကို ဒါစီ ရေ... ဒီတစ်ခေါက်ရတဲ့ ‘နံ့သာခဲ’ (ဝေလငါးအူမကြီးအတွင်းမှ ထွက်သော ဖယောင်းကဲ့သို့ အဆီခဲ) က အနည်းဆုံး ကီလိုဂရမ် ၂၀ ထက်မနည်းဘူးဗျ။ အားလုံးကို အပြည့်အဝ မထုတ်ယူနိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံး ၁၀ ကီလိုဂရမ်တော့ ရမှာ အသေအချာပဲ။ ဒါက ရတနာပုံကြီး ရလိုက်သလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အစ်ကို အမြဲတမ်း ပြန်ပြင်ချင်နေတဲ့ ‘ဖူယွမ်’လှေအိုကြီးကို ဒီတစ်ခေါက်ရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ဆို ဆယ်ခါလောက် ပြန်ပြင်ရင်တောင် လက်ကျန်ငွေ အများကြီး သုံးလို့ရသေးတယ်ဗျ။

ဒါစီ ဆိုသည်မှာ စောစောက အားရပါးရ ပြောဆိုနေသည့် လူငယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် ပျော်ရွှင်မှုများ အတိုင်းထက်အလွန် ပြည့်လျှံနေသည့် ရိုးသားဖြူစင်သော ရယ်သံကြီးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်နိုင်ရှာသည်။ မွေးဖွားကတည်းက ပင်လယ်ပြင်ကြီးနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသူမို့ ပင်လယ်ရေသည် သူ၏ အသွေးအသားထဲ၌ စီးဆင်းနေပြီဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးတွင် လှေအိုကြီးသည်သာ သူ၏ အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယခင်က မိဘမဲ့ကလေးငယ် ၂ ဦးကို မွေးစားခဲ့ရသဖြင့် အိမ်ထောင်ပြုရန် အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း မိန်းမမလိုတော့ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူတစ်ပါး၏ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိဘဝတစ်ခုလုံး စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးအားလုံးကို သုံးကာ ဤလှေအိုကြီးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဝယ်ပြီးသည်နှင့် လှေကို ချက်ချင်း ပြန်လည်မွမ်းမံခဲ့သဖြင့် ယနေ့တိုင်အောင် အကြွေးများ မဆပ်နိုင်သေးဘဲ ရှိနေရရှာသည်။

အကယ်၍ လူတစ်ယောက်၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို သူ၏ ကြင်နာမှုနှင့် ရိုးသားမှုဖြင့်သာ တိုင်းတာကြေးဆိုလျှင် ဒါစီသည် ယခုအချိန်တွင် ကုဋေသူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ သို့သော်လည်း လောကဓံက ရက်စက်လှသဖြင့် ဒါစီသည် မည်မျှပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ လုပ်ကိုင်ပါစေ၊ ကျပ်တည်းလွန်းသော ဆင်းရဲမွဲတေမှုဘဝမှ မရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံသည် မည်မျှပင် ရက်စက်သည်ဆိုစေ တစ်နေ့တွင်တော့ အမှောင်အောက်က အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့ရစမြဲပင်။ ပြီးခဲ့သည့်ရက်က ဖူယွမ်လှေကြီး ပင်လယ်ပြင်သို့ ရွက်လွှင့်သွားစဉ်အတွင်း သူတို့သည် ထူးဆန်းလှသော ခေါင်းကြီးငါးအိုကြီး တစ်ကောင်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ တိုးခဲ့ကြသည်။

ထို ‘ခေါင်းကြီးငါးအိုကြီး’ ဆိုသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တံငါသည်များ အားလုံး သိကြသည့် ‘ဖယောင်းဝေလငါး’ကို ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တိုတောင်းထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်တုန့်နှေးကာ ခန္ဓာကိုယ်ထက် ခေါင်းက ပိုကြီးနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။ ပုံဖော်ကြည့်ရလျှင် ဖားလောင်းကလေးတစ်ကောင်ကို အဆပေါင်း သန်းချီ၍ ချဲ့ထားသည့်အလားပင်။ သူ၏ ဦးခေါင်းကြီးမှာ သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး၏ လေးပုံတစ်ပုံ သို့မဟုတ် သုံးပုံတစ်ပုံခန့်အထိ ကြီးမားသည်။ သူ၏ နှာခေါင်းကမူ အလွန်ထူးခြားပြီး ဘယ်ဘက်နှာခေါင်းပေါက်တစ်ခုသာ ပွင့်နေကာ ညာဘက်နှာခေါင်းပေါက်မှာ ပိတ်နေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရေပေါ်တက်၍ အသက်ရှူကာ ရေမှုန်ရေမွှားများ မှုတ်ထုတ်သည့်အခါ ရှေ့ဘယ်ဘက် ၄၅ ဒီဂရီထောင့်သို့ စောင်း၍ ထွက်ပေါ်တတ်သည်။ ဝါရင့်တံငါသည်ကြီးများမှာမူ ထိုရေမှုန်ရေမွှားများ ထွက်ပေါ်လာပုံကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဖယောင်းဝေလငါး ရှိနေကြောင်း အလွယ်တကူ သိရှိနိုင်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အလွန်အကျွံ ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် တောင်တရုတ်ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ယခုအခါ ဖယောင်းဝေလငါး ကောင်ရေ ရာဂဏန်းမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ၅ နှစ်တာကာလအတွင်း၌လည်း ဤခေါင်းကြီးငါး ၃ ကောင်သာ ဖမ်းဆီးရမိကြောင်း သတင်းများ ကြားခဲ့ရသဖြင့် ယခုခေတ်တွင် ယင်းငါးမျိုးမှာ မည်မျှအထိ ရှားပါးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထိုရှားပါးလှသော ကောင်ရေတစ်ရာဂဏန်းမျှသာရှိသည့် ခေါင်းကြီးငါးကြီးကို တွေ့ရှိခဲ့သူများမှာမူ ဒါစီနှင့် သူ၏ အသားညိုညို တံငါသည် ညီအစ်ကိုတစ်စုပင် ဖြစ်သည်။ လူငယ်များက ဒါစီကို “ဦးလေးဒါစီ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူတို့၏ ဖူယွမ်လှေအိုကြီး၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် ဖွဲ့စည်းပုံအရဆိုလျှင် ဤမျှကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ရန်မှာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ကံကောင်းချင်တော့၊ စတုတ္ထဦးလေးကြီး မွေးစားထားသော ထက် မြတ်သည့် အရည်အချင်းရှိပြီး ထက်မြက်လှသော မိဘမဲ့လူငယ် ၃ ဦးသည် ယခင်က ဆိပ်ကမ်းရှိ အမှိုက်ပုံမှ လွှင့်ပစ်ထားသော လှံစွပ်သေနတ်အဟောင်း တစ်ခုကို ကောက်ရခဲ့ပြီး ပြန်လည်မွမ်းမံပြင်ဆင်ခဲ့ကြရာ တကယ်ပင် အသုံးပြု၍ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ငါးမန်းများ ကျက်စားရာ တောင်တရုတ်ပင်လယ်ပြင်၌ ၎င်းတို့၏ လက်စွမ်းကို စမ်းသပ်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ခေါင်းကြီးငါးကြီးနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးထင်ထားပါမည်နည်း။

ထို့နောက်တွင်တော့ မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လဖြင့် ပြင်းထန်လှသော လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကြီး စတင်တော့သည်။

ဖူယွမ်လှေကြီးသည်ပင်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားသော ဤရှားပါးလှသည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။ ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်း သတိပေးချက်များ ရှိနေသော်လည်းအလျား ၁၀ မီတာခန့်ရှိသော ထိုဖယောင်းဝေလငါးကြီးကို အသည်းအသန် လိုက်လံလုံးထွေးတော့သည်။ လှေပေါ်တွင် စတုတ္ထဦးလေးကြီးမှလွဲ၍ ကျန်သည့်လူများမှာ ဝေလငါးအမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံ မရှိကြချေ။ ထို့အပြင် ကောက်ရထားသည့် လှံစွပ်သေနတ်မှာလည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ကောင်းမွန်သေးသည်။ ထို့ကြောင့် ပြင်းထန်လှသော မုန်တိုင်းနှင့် လှိုင်းတံပိုးများကြားတွင် ၄ ကြိမ်တိုင်တိုင် ပစ်ခတ်သော်လည်း မထိမှန်ခဲ့ဘဲ ငါးကြီးကို လန့်ဖျန်းသွားစေကာ ရေနက်ပိုင်းသို့ ငုပ်လျှိုးသွားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ထိုအခါ ဒါစီ၏ မွေးစားသားဖြစ်သူ ရှီယန် က ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေသော လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် သစ်ရွက်ကလေးတစ်ခုကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည့် လှေပတ်လက်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် လှံစွပ်သေနတ်ကို လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပစ်မှတ်ကို ၁၀ စက္ကန့်တိတိ တည်ငြိမ်စွာ ချိန်ရွယ်ကာ အကြပ်အတည်းဆုံး အချိန်တွင် တစ်ချက်တည်း ဒုန်းခနဲ ပစ်ခတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုလှံစွပ်တစ်ချက်သည် ဖယောင်းဝေလငါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ငါးကြီးသည် သေလုမြောပါး အခြေအနေတွင် အလွန်အမင်း နာကျင်လှသဖြင့် မီတာ ၃၀ အထိ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ရာ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံး သွေးရဲရဲနီသွားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိုငါးကြီးသည် လူသားတို့အတွက် တန်ဖိုးဖြတ်မရသော ရတနာတစ်ခုအဖြစ် အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး ဖူယွမ်လှေအိုကြီးသည်လည်း ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းကြီး မကျရောက်မီ စီချောင်ဆိပ်ကမ်းသို့ အံ့ဩဖွယ်ရာ ပြန်လည်ဆိုက်ရောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ဖယောင်းဝေလငါးများ၏ အသား၊ အရိုးနှင့် ဆီများသည် ဈေးကြီးလှသော်လည်း အဖိုးတန်ဆုံးအရာမှာမူ ၎င်းတို့၏ အူမကြီးထဲမှ ထွက်ရှိလာသော ‘နံ့သာခဲ’ ပင် ဖြစ်သည်။ ဒေသခံတံငါသည်များအကြား လူသိများသော ဤအရာကို အခြောက်ခံလိုက်လျှင် ကမ္ဘာကျော် လူသုံးများသည့် ‘အန်ဘာဂရစ်’ (ရေမွှေးပြုလုပ်ရာတွင် သုံးသော ပယင်းဖယောင်းကဲ့သို့ အဆီခဲ) ဖြစ်လာသည်။

ဖယောင်းဝေလငါးများ၏ အဓိက အစားအစာမှာ ပြည်ကြီးငါးနှင့် ရေဘဝဲများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို စားသုံးပြီးနောက် ချွန်ထက်သော အခွံများနှင့် အတွင်းဘက်ရှိ မာကျောသော အရိုးများကို မချေဖျက်နိုင်ကြချေ။ ထို့ကြောင့် ဝေလငါး၏ အူမကြီး သို့မဟုတ် စအိုလမ်းကြောင်းတွင် ရောဂါကူးစက်မှု ဖြစ်ပွားကာ အူသိမ်ထဲတွင် မီးခိုးရောင် သို့မဟုတ် အမည်းရောင် အကျိအချွဲများ ထွက်လာတတ်သည်။ ထို့နောက် ထိုအကျိအချွဲများသည် အူမကြီးထဲတွင် စုစည်းကာ ပိတ်ဆို့နေပြီး ကာလကြာမြင့်လာသောအခါ အနံ့ဆိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သဘာဝအတိုင်း အနံ့မွှေးလာကာ အန်ဘာဂရစ် ဟု ခေါ်ဆိုသည့် အဖိုးတန်ပစ္စည်း ဖြစ်လာတော့သည်။

ထိုအန်ဘာဂရစ် ထဲတွင် ဓာတုဒြပ်စင် ၂၅ မျိုး ပါဝင်ပြီး ရေမွှေးများ၏ အနံ့ကို ရေရှည်တည်တံ့အောင် ထိန်းသိမ်းပေးရာတွင် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းကို အဖိုးတန် တိုင်းရင်းဆေးဝါးအဖြစ်လည်း အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။ ဒါစီတို့ ဖမ်းမိသော ဖယောင်းဝေလငါးကြီးမှာ အလျား ၁၀ မီတာရှိပြီး သာမန်အရွယ်အစားထက် အနည်းငယ် သေးငယ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှရရှိသော အန်ဘာဂရစ်ကိုမူ ငွေအမြောက်အမြားဖြင့် ပြန်လည်ရောင်းချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လူစုမှာ ညနက်မှန်းမသိအောင် ဝိုင်းဖွဲ့အောင်ပွဲခံနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပင်လယ်ပြင်တွင် လဝက်နီးပါးခန့် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြရပြီး ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်း မတိုက်ခတ်မီလေးတွင်မှ စီချောင်ဆိပ်ကမ်းသို့ ကံကောင်းစွာ ပြန်ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ အမဲလိုက်အဖွဲ့သားများသည် ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်ပြီးနောက်တွင်တော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဒဏ်ကို စတင်ခံစားလာရသည်။ မုန်တိုင်း၏ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုသည် မနက်ဖြန် မွန်းလွဲပိုင်းလောက်မှသာ စဲသွားမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ ဒါစီသည် သူ၏ တဲအိမ်လေးထဲရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ရာခင်းနေသည်။ ဤတံငါသည်များသည် ပင်လယ်ပြင်တွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ကျင်လည်ခဲ့ရသဖြင့် ဤမျှလောက် ရာသီဥတုကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ထိုစဉ် ဆန်းဇီနှင့် ရှီယန်တို့သည် အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ စီချောင်မြို့၏ မြောက်ဘက်ရှိ ‘မာကျူ’နတ်ကွန်းတွင် ၎င်းတို့သည် သစ်သားတဲအိုလေးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ မုန်တိုင်းက မည်မျှပင် ပြင်းထန်နေပါစေ၊ မြို့နှင့် နတ်ကွန်းမှာလည်း မနီးမဝေးလှသဖြင့် ၎င်းသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ သီးသန့်ဝါသနာတစ်ခုဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး သစ်သားပြားများဖြင့် သံရိုက်ထားသော တံခါးချပ်ကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ပြင်းထန်အေးစက်လှသော လေပြင်းနှင့်အတူ မိုးသက်မုန်တိုင်းကြီးက အိမ်ထဲသို့ ဒုန်းခနဲ တိုးဝင်လာသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချမ်းတုန်သွားပြီး စစ်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသို့သော ရာသီဥတုမျိုးတွင် မီးပုံဘေး၌ ဝိုင်းထိုင်နေသော လူများပင်လျှင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ညည်းတွားမြည်တမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရှီယန်နှင့် ဆန်းဇီတို့သည် နဖူးပေါ်တွင် အဝတ်စများကို စည်းထားပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်ရန် အသည်းအသန် လုံးထွေးနေကြရသည်။ ထိုအချိန်တွင် စတုတ္ထဦးလေးကြီးသည် ထီးများကို အပြေးအလွှား လာရောက်ပေးပို့ပြီး သူတို့ကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ရန် ရောက်ရှိလာတော့သည်။

စီချောင်သည် ကမ္ဘာ့မြေပုံပေါ်တွင်ပင် ရှာမတွေ့နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်လွန်းလှသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ တိကျသော တည်နေရာမှာ ကွမ်ရှီး ပြည်နယ်ရှိ နယ်စပ်မြို့ဖြစ်သော ဖန်ချန်း ဆိပ်ကမ်းမြို့၏ တောင်ဘက် ပင်လယ်ကွေ့ငယ်လေးတွင် တည်ရှိပြီး ဗီယက်နမ်နိုင်ငံ အနောက်ဘက်မှနေ၍ သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် လှမ်းမြင်နိုင်သည်။ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းအရ ဤနေရာသည် အလွန်ဝေးလံခေါင်ဖျားပြီး သီးခြားဖြစ်နေသဖြင့် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးဝအဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်နေသည်ဟု ဆိုရမည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ အထီးကျန် သီးခြားဖြစ်နေမှုသည် မှောင်ခိုကူးခြင်း၊ တရားမဝင် ကုန်သွယ်ခြင်းနှင့် ခိုးဆိုးလုနှိုက်ခြင်း လုပ်ငန်းများအတွက် လမ်းစပွင့်စေခဲ့သည်။ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ ဥပဒေမျက်စိတွင်တော့ တရားမဝင်သော မီးခိုးရောင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း နယ်ပယ်ထဲက လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ရိုးသားဖြူစင်သော ဒါစီသည် ဤနေရာတွင် အခြေချရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့၏ ဖူယွမ်လှေကြီးမှာ တရားမဝင်ပစ္စည်း ဖြစ်နေပြီး ကြီးလေးသော အခွန်အခများကို ပေးဆောင်ရန် အင်အားမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှီယန်သည် ယခင်က အခွန်ဘေလ်များ မည်မျှအထိ များပြားလှကြောင်း မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် ဘဏ္ဍာရေးအခွန်၊ စီးပွားရေးအခွန်၊ နယ်စပ်လုံခြုံရေးအခွန်၊ ကျန်းမာရေးအခွန်၊ အစိုးရအခွန်၊ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်း စီမံခန့်ခွဲမှုကုမ္ပဏီအခွန်၊ ကျေးရွာနေထိုင်မှုအခွန် စသည်ဖြင့် စုံလင်လှသည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ လူမိုက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကြီး ‘ဟွာရှန်းဖေး’ ကို အကာအကွယ်ပေးခ (လိုင်းကြေး) မျှသာ ပေးဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။

အထက်လူကြီးများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ဖိအားများကြောင့် စီချောင်မြို့ရှိ အဆောက်အအုံများကို ဆောက်လုပ်ရာတွင် အရည်အသွေးနိမ့်ပြီး ဈေးပေါသော ပစ္စည်းများကိုသာ အသုံးပြုကြသဖြင့် ဤနေရာတွင် တရားမဝင် ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသူများအတွက် အဆောက်အအုံ ပြိုကျမည့် အန္တရာယ်က အမြဲတမ်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်စေသည်။ ရှီယန်မှာ ယခုအခါ အသက် ၁၉ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဆန်းဇီထက် လအနည်းငယ်မျှ ပိုကြီးကာ အသက် ၁၄ နှစ်ကတည်းက စတုတ္ထဦးလေးကြီး၏ မိတ်ဆွေများထံတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်ပြီး စနစ်ကျသော အလုပ်လုပ်ပုံကြောင့် သူတစ်ပါး၏ ယုံကြည်မှုနှင့် ချီးမွမ်းမှုများကို အမြဲတမ်း ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့်ပင် သူ၏ အသိပညာဗဟုသုတနှင့် စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဆင့်အတန်းမှာ ဆိပ်ကမ်းမြို့တစ်ခုလုံးတွင် အနှိုင်းမဲ့တစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားကာလူသိများနေပြီ ဖြစ်သည်။