ခေါင်းမာတဲ့ကောင်လေးနှစ်ယောက်၊ ထမင်းဘူးတစ်လုံးနဲ့ တစ်သက်တာတည်မြဲမယ့် သူငယ်ချင်းဖြစ်မှုရဲ့အစ
ကွန်ပျူတာခန်းတံခါး ပွင့်သွားတာနဲ့ အပြေးပြိုင်ပွဲတစ်ခု စတင်သလို ဖြစ်သွားသည်။
အခန်းထောင့်ဆုံးမှာရှိတဲ့ ကွန်ပျူတာတစ်လုံးဆီကို ကောင်လေးနှစ်ယောက် ပြိုင်တူ ပြေးသွားကြသည်။
အဲဒီစက်က တခြားစက်တွေနဲ့ မတူဘူး။
မျက်နှာပြင်ကျယ်ကြီး၊ ကီးဘုတ်ပေါ်မှာ မီးရောင်စုံလင်းနေပြီး နောက်ဆုံးပေါ်ပုံစံနဲ့ တည်ရှိနေသည်။
အသက် ၈ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးနှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ တူညီတဲ့အရာတစ်ခုရှိနေသည်။
“ဒီစက်က ငါ့အတွက်ပဲ”
“ငါအရင်ရောက်တာ!”
လီယို အီဗန်က ခုံပေါ်ကို အရင်ထိုင်ချလိုက်ပြီး စက်ခလုတ်ကို လှမ်းနှိပ်လိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်! ငါအရင်မြင်တာလေ!”
ဂျက်စတင်ဇိန်း က မကျေနပ်တဲ့အသံနဲ့ ပြောရင်း ကီးဘုတ်ကို သူ့ဘက်ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် ငါအရင်ထိုင်လိုက်တာလေ!” လီယိုက ထိုင်ခုံအမှီကို မှီချလိုက်သည်။
ဂျက်စတင် က ခုံကို မလွှတ်ဘဲ ပြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။
“မင်းထိုင်တာပဲ အရင်ဖြစ်တာ။ ငါ့ခြေထောက်က ဒီစက်နားကို အရင်ရောက်ပြီးသား!”
လီယို ကလည်း မောက်စ်ကို တင်းတင်းကိုင်ထားလိုက်သည်။
လီယိုက ခုံပေါ်မှာ ငူငူကြီးထိုင်နေပြီး ခုံအစွန်းကို တင်းတင်းကိုင်ထားသည်။
ဂျက်စတင်ကလည်း အရှုံးမပေးဘဲ ခုံကို သူ့ဘက်ဆွဲနေသဖြင့် လီယိုတောင် ခုံပေါ်ကနေ လဲကျတော့မလို ဖြစ်နေသည်။
နှစ်ယောက်လုံးကတော့ ကွန်ပျူတာတစ်လုံးကို လက်မလွှတ်ကြပေ။ ကွန်ပျူတာခန်းထဲတွင် အကဲစမ်းပွဲကြီး ဖြစ်လို့နေသည်။ အတန်းထဲက တခြားသူတွေကတော့ ကျန်တဲ့စက်တွေမှာ နေရာယူကုန်ကြပြီ။
"မင်း တခြားစက်သွားသုံးပါလား၊ အများကြီးကျန်သေးတာကို" လီယို က မျက်နှာတည်ကြီးနဲ့ ပြောတယ်။
"မင်းရော သွားပါလား၊ ငါ့ကိုမှ လာပြောနေတယ်" ဂျက်စတင် ကလည်း မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြန်ပြောတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကွန်ပျူတာဆရာမက အခန်းရှေ့ကနေ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ကြေညာလိုက်တယ် -
"ကဲ... ကလေးတို့၊ ဒီနေ့ သင်ခန်းစာက နှစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့ ပရောဂျက်လုပ်ရမှာနော်။ စက်တစ်ခုတည်းမှာ ဘေးချင်းကပ်ပြီး နှစ်ယောက်တစ်တွဲ ထိုင်ကြပါ။"
လီယို နဲ့ ဂျက်စတင် နှစ်ယောက်လုံး ခဏမျှ ငြိမ်ကျသွားတယ်။
လီယို က စက်ရဲ့ မောက်စ်ကို ကိုင်ထားတုန်း၊ ဂျက်စတင် က ကီးဘုတ်ပေါ် လက်တင်ထားတုန်း။ တခြားစက်တွေမှာ နှစ်ယောက်တစ်တွဲစီ နေရာရပြီးကုန်ကြပြီမို့ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။
လီယို က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ဘေးက ခုံလွတ်တစ်လုံးကို ဆွဲယူလိုက်တယ်။
"ကဲ... ဒါဆိုလည်း ဒီစက်မှာပဲ နှစ်ယောက်တူတူ ထိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မောက်စ်က ငါ့လက်ထဲမှာရှိတာမို့ ငါ အရင်နှိပ်မယ်"
ဂျက်စတင် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပေမဲ့ ခင်းပေးထားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို လက်ခံလိုက်တဲ့ပုံနဲ့ -
"အေးပါ... မင်း မောက်စ်ကို ကိုင်၊ ငါ ကီးဘုတ်ကနေ စာရိုက်မယ်။ မင်း မှားရိုက်ရင်တော့ ငါ့ကို လာမအော်နဲ့"
"ငါ့လက်က မင်းထက် မြန်ပါတယ်ကွာ" လီယို က မေးစေ့တွန့်ပြရင်း ပြုံးလိုက်တယ်။
ကွန်ပျူတာတစ်လုံးအတွက် စစ်ပွဲသေးသေးလေးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာပဲ…
လီယို ရဲ့မျက်လုံးက မော်နီတာ ပေါ်ကို ရောက်သွားသည်။
မှန်သားပြင် ပေါ်မှာ ဖိုလ်ဒါ အသစ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
“လွယ်ကူလေ့လာ အိုင်တီနည်းပညာ”
လီယို ရဲ့လက်ထဲက မောက်စ် က ဖိုလ်ဒါ ပေါ်မှာ ရပ်သွားသည်။
ကလစ်နှိပ် လုပ်ဖို့ တစ်ချက်ပဲလိုတော့သည်။
ဒါပေမယ့် သူ မနှိပ်သေးဘူး။
ဘေးမှာရှိတဲ့ ဂျက်စတင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျက်စတင်လည်း အဲဒီ ဖိုလ်ဒါ ကိုပဲ ကြည့်နေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ဘာမှမပြောကြပေမယ့်…
တစ်ခုခု ပြောနေသလို ဖြစ်နေသည်။
“မင်း… ကြည့်ချင်လား?”
လီယို က မေးလိုက်သည်။
ဂျက်စတင် က ခဏငြိမ်သွားသည်။
ပြီးတော့ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“မင်းသဘောပဲ”
လီယို က တစ်ချက်ပြုံးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဖိုလ်ဒါ ကို နှိပ် လုပ်လိုက်သည်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ စကားဝှက်ဖြည့်ရန်အကွက် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
စကားဝှက် ထည့်ပါ
အောက်မှာ သဲလွန်စ တစ်ကြောင်း ရှိနေသည်။
သဲလွန်စ: မနက်ဖြန်
လီယို နဲ့ ဂျက်စတင် နှစ်ယောက်လုံး အဲဒီစကားလုံးကို ကြည့်နေကြသည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဂျက်စတင် က လီယို ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
လီယို ကလည်း ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်…
ဂျက်စတင် က သူ့ဘာသာသူ ပြုံးလိုက်သည်။
သူ စကားဝှက်ဖြည့်ရန်အကွက်ထဲကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။
မနက်ဖြန်
ထည့်သွင်းပြီးပြီ ဟု နှိပ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပဲ ဖိုလ်ဒါ ပွင့်သွားသည်။
အတွင်းမှာ ရှိနေတာက ကွန်ပျူတာအခြေခံ သင်ခန်းစာတွေ၊ ကုဒ် လေ့လာမှုတွေ၊ နည်းပညာဆိုင်ရာ မှတ်စုတွေ ဖြစ်နေသည်။
နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်လိုက်ကြသည်။
“ဟုတ်ပြီကွ!”
အသံကြောင့် ကွန်ပျူတာဆရာမက အနားကို လျှောက်လာသည်။
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဂိမ်း ကစားနေတာလား?”
လီယို နဲ့ ဂျက်စတင် နှစ်ယောက်လုံး ခဏငြိမ်သွားကြသည်။
ဆရာမက မှန်သားပြင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဂိမ်း မဟုတ်ဘဲ အိုင်တီသင်ခန်းစာတွေ ဖွင့်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဆရာမက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“အော်… ဒီဟာလား?”
ခဏကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ ဆက်လေ့လာကြ”
လို့ ပြောပြီး သူ့နေရာကို ပြန်သွားလိုက်သည်။
လီယို နဲ့ ဂျက်စတင် နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အစောပိုင်းက စက်တစ်လုံးအတွက် လုနေခဲ့တဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်…
အခုတော့ အဲဒီစက်တစ်လုံးရှေ့မှာပဲ အတူတူထိုင်နေကြသည်။
တစ်ယောက်က အတွေးအသစ်တွေ ယူလာမယ်။
တစ်ယောက်က အဲဒီအတွေးတွေကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးမယ်။
အဲဒီနေ့က…
ကွန်ပျူတာတစ်လုံးကို လုခဲ့တဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်ဟာ
တစ်နေ့မှာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲမယ့် အိပ်မက်တစ်ခုကို အတူတူ စတင်ခဲ့ကြသည်။
ချွန်ထက်တဲ့ တုတ်ချောင်းလေးတစ်ချောင်းက ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မြေသားပေါ်ကို ပွတ်ဆွဲသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း စာလုံးတွေ ပေါ်လာခဲ့သည်—
"ဂျက်စ်တင်? ဒါ မင်းနာမည်လား?"
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အချိန်ကို အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ဂျက်စ်တင် အနည်းငယ်လန့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ဘေးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အော်..." ဂျက်စ်တင် က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဖုန်ပေနေတဲ့ လက်တွေကို သုတ်လိုက်သည်။ "မင်း ဒီမှာ အကြာကြီးရှိနေတာလား။ ငါ မသိလိုက်ဘူး။"
"သိပ်မကြာသေးဘူး," ကောင်လေးက ခေါင်းစောင်းပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "မင်း တစ်ယောက်တည်းလား? တခြားကလေးတွေနဲ့ မကစားဘူးလား?"
"ငါ့မှာ သူငယ်ချင်းမရှိဘူး။"
"ဒါဆို ဂျက်စ်တင်... ငါ မင်းရဲ့သူငယ်ချင်း ဖြစ်လို့ရမလား? ငါ လီယို ပါ။"
ဂျက်စ်တင် ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ်ပြူးသွားသည်။
"လီယို! မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ကောင်လေးလေ! ဆရာတိုင်းက မင်းအကြောင်းပြောနေကြတာပဲ။"
လီယို က ရှက်သလို ခေါင်းနောက်ကို လက်နဲ့ကုတ်လိုက်သည်။
"ဟားဟား! အဲ့လောက်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ ဒါပေမယ့် သင်္ချာမှာတော့ ငါ တော်တော်ထူးချွန်တယ်။"
ထို့နောက် သူက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"လီယို၊ မင်း နေ့လယ်စာ စားပြီးပြီလား?" ဂျက်စ်တင် က မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ စားပြီးပြီ။ မင်းရော စားပြီးပြီလား?"
သူ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် သူ့ဗိုက်က သူ့အစား ဖြေလိုက်သည်။
ဂွီ...
ကျယ်လောင်ပြီး ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
လီယို က ရယ်လိုက်သည်။
"ဂျက်စ်တင်၊ မင်းဗိုက်ဆာနေတာပဲ။ ဘာလို့ မစားတာလဲ?"
"ငါ အစောက မတော်တဆ လဲသွားလို့..." ဂျက်စ်တင် က တိုးတိုးပြောပြီး ဒူးပွန်းနေတဲ့နေရာကို ပြလိုက်သည်။
အရေပြားပေါ်မှာ သွေးနီရောင်အနည်းငယ် ခြောက်နေခဲ့သည်။
"သွေးတွေ!" Leo က မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "ဆရာကို သွားပြောရမှာပေါ့။ လာ၊ သွားရအောင်!"
"မသွားနဲ့ လီယို။ ဒီတိုင်းထားလိုက်ပါ။" ဂျက်စတင် က ဘောင်းဘီအောက်ကို ဆွဲချရင်း တားလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ ဂျက်စ်တင်? သူတို့က မင်းကို ကူညီပေးမှာပဲလေ။"
"အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ မသွားချင်တာ!"
ဂျက်စ်တင် ရဲ့ အသံက တင်းမာလာသည်။
"သူတို့က ငါ့နာမည်တောင် မခေါ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သနားပြီး အရမ်းဂရုစိုက်ကြတယ်။ ငါ အဲ့ဒါကို မခံနိုင်ဘူး။ ငါ သူတို့ရှေ့ကနေ ပုန်းချင်တာပဲ..."
ထိုအချိန်မှာ သူ့ဗိုက်က ထပ်ပြီး အသံထွက်လာသည်။
လီယို က ပြုံးလိုက်သည်။
"လာပါကွာ။ ကန်တင်းမှာ တစ်ခုခု သွားဝယ်စားရအောင်။"
"မလုပ်နဲ့ လီယို။ အဖေ သိသွားလိမ့်မယ်။"
"မင်းအဖေက အဲ့လောက်တောင် တင်းကျပ်တာလား?"
"ငါ့အသက်အရွယ်မှာ ကိုယ်တိုင်ဝယ်စားတာကို မကြိုက်ဘူး။ အဖေက ငါ့အတွက် အရာအားလုံး ပေးချင်တာပဲ။"
"မင်းက တကယ်ခေါင်းမာတာပဲ..."
လီယို က သက်ပြင်းချလိုက်ပေမယ့် မျက်လုံးထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ကောင်းပြီ။ ငါ မင်းအတွက် ဝယ်ပေးမယ်။ ဒီမှာပဲ စောင့်နော်။"
ဂျက်စ်တင် ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီယို..."
လီယို က ကန်တင်းဘက်ကို ထွက်သွားခဲ့သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူက အစားအသောက်ဘူးလေးတစ်ဘူးကို ကိုင်ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကျောင်းအုပ်ဖိလစ် က သူတို့ဘက်ကို လျှောက်လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီယို က ဘာမှမဖြစ်သလို နေဖို့ကြိုးစားပြီး ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"နေ့လယ်ခင်းပါ ဆရာကြီး!"
ကျောင်းအုပ်ဖိလစ် က ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့စူးရှတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ လီယို ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"လီယို၊ မင်းကို အစောက စာသင်ခန်းထဲမှာ ကိုယ့်ထမင်းဘူးနဲ့ စားနေတာ တွေ့ခဲ့တယ်မဟုတ်လား?"
"ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ," လီယို က ဝန်ခံလိုက်ပြီး လက်ထဲက ဘူးအသစ်ကို ပြလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ဒီဟာက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းအတွက်ပါ။ သူ မစားရသေးလို့ပါ။"
"ဘယ်သူလဲ? ပြီးတော့ ဘာလို့ သူကိုယ်တိုင် မဝယ်တာလဲ?"
"ဂျက်စ်တင် က အစားအသောက်ဝယ်တာကို သဘောမတူခဲ့ပါဘူး ဆရာ။ ကျွန်တော်ပဲ သူ့အတွက် ဝယ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။"
"ဂျက်စ်တင် က သဘောမတူဘူး?"
ကျောင်းအုပ်ဖိလစ် ရဲ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဘာတွေးနေမှန်း မသိနိုင်တော့ပေ။
လီယို က သူ့ကိုကျော်ပြီး ခုံတန်းဘက်ကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ဂျက်စ်တင် ရဲ့မျက်နှာကတော့ အဖြူရောင်ဖြစ်သွားပြီးသား။
"ဒီမှာ ဂျက်စ်တင်၊ စားလိုက်..."
လီယို က အစားအသောက်ဘူးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ဒါပေမယ့် ဂျက်စ်တင် က အစားအသောက်ကိုတောင် မကြည့်ခဲ့။
သူ့မျက်လုံးတွေက ကျောင်းအုပ်ဖိလစ် ဆီမှာပဲ ရှိနေခဲ့သည်။
ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်နဲ့။
"ဘာလို့ ငါ့ဆီ မလာတာလဲ?"
ကျောင်းအုပ်ဖိလစ်ရဲ့အသံက လေထုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ တင်းမာပြီး အမိန့်ပေးသလို ဖြစ်နေသည်။
"ပိုက်ဆံသုံးစွဲမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စည်းမျဉ်းကို မှတ်မိသေးလား? နှစ်ယောက်လုံး ငါနဲ့လိုက်ခဲ့!"
ကျောင်းအုပ်ဖိလစ်က လှည့်ပြီး သူ့ရုံးခန်းဘက်ကို ခြေလှမ်းမြန်မြန်နဲ့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဂျက်စ်တင် က ချက်ချင်းနောက်က လိုက်သွားသည်။ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။
လီယို ကလည်း သူ့ဘေးမှာ အမြန်လိုက်လာခဲ့သည်။
"ဂျက်စ်တင်... ငါတောင်းပန်ပါတယ်," လီယို က စိုးရိမ်စွာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ပြဿနာထဲ ထည့်လိုက်မိပြီ။"
"မပူပါနဲ့ လီယို," ဂျက်စ်တင် က ခေါင်းမမော့ဘဲ ဖြေသည်။ "မင်းက ငါ့ကို ကူညီချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာပဲ။ ခေါင်းမာနေတာက ငါပါ။"
"မဟုတ်ဘူး ဂျက်စ်တင်။ ဒါ မင်းအမှားမဟုတ်ဘူး။"
သူတို့နှစ်ယောက် အလင်းနည်းနည်းမှိန်နေတဲ့ ရုံးခန်းထဲကို ဝင်လာကြသည်။
သစ်သားတံခါးကြီးက နောက်မှာ—
ခလစ်...
ဆိုပြီး ပိတ်သွားသည်။
လီယို က ချက်ချင်းရှေ့တိုးလိုက်သည်။
"ဆရာ၊ ပိုက်ဆံသုံးခဲ့တာ ကျွန်တော်ပါ။ ဂျက်စ်တင် က ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်ပဲ ကျောင်းစည်းမျဉ်းကို မသိခဲ့တာပါ။"
ကျောင်းအုပ်ဖိလစ် က လီယို ကို အောက်ကနေ ကြည့်လိုက်သည်။
အသက်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်။
ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ရပ်တည်ပုံက မကြောက်မရွံ့။
သူ့သား ဂျက်စ်တင် နဲ့ အသက်တူတယ်။
အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့ လီယို ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ရင်းနှီးတဲ့အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ခေါင်းမာမှု။
ဒါပေမယ့် ဂျက်စ်တင် ရဲ့ခေါင်းမာမှုနဲ့ မတူ။
လီယို က ကိုယ်ယုံကြည်တဲ့အရာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်တဲ့ ခေါင်းမာမှုမျိုး။
"ဒါက ကျောင်းစည်းမျဉ်း မဟုတ်ဘူး လီယို," ကျောင်းအုပ်ဖိလစ် က အသံလျှော့ပြီး ပြောသည်။ "ဒါက အဖေနဲ့သားကြားက စည်းကမ်းတစ်ခုပါ။"
လီယို ရဲ့မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားသည်။
သူ ဂျက်စ်တင် ကိုကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျောင်းအုပ်ဖိလစ် ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ။
လီယို အသက်ရှူနက်နက်ရှိုက်ပြီး ဂျက်စ်တင် ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။
"ဆရာ... ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော့်ကိုပဲ အပြစ်ပေးပါ..."
သူ့အသံက တည်ငြိမ်နေသည်။
"ဂျက်စ်တင် ရဲ့ရွေးချယ်မှုကို မလေးစားမိတာအတွက်... သူ့ကို ပြဿနာထဲ ထည့်လိုက်မိတာအတွက်... ပြီးတော့ အဖေနဲ့သားကြားက စည်းကမ်းကို မလေးစားမိတာအတွက် ကျွန်တော့်ကိုပဲ အပြစ်ပေးပါ။"
အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျောင်းအုပ်ဖိလစ် က လီယို ကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ လီယို။ ဒီတစ်ခါ မင်းကို အပြစ်ပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီဟာကို ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်စေချင်တယ်။ စည်းမျဉ်းချိုးဖောက်တာမျိုး နောက်ထပ် မကြားချင်တော့ဘူး။ ဘယ်စည်းမျဉ်းမဆို။"
"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ..."
လီယို က တိုးတိုးပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျောင်းအုပ်ဖိလစ် က လှည့်ပြီး ကြိမ်လုံးကို ယူဖို့ သွားသည်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဂျက်စ်တင် က လီယို ကို စိုးရိမ်တဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့သည်။
လီယို ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်ပျက်မှုတွေ၊ ဒေါသတွေ ရှိနေမယ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
လီယို က ဂျက်စ်တင် ကို ပြန်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
နွေးထွေးပြီး စိတ်ချမ်းသာစေတဲ့ အပြုံးတစ်ခု။
အကာအကွယ်ပေးတဲ့ ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုလို ခံစားရစေတဲ့ အပြုံးမျိုး။
အဲ့ဒီအပြုံးက ဂျက်စ်တင် ကို—
"ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး"
ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ပေးခဲ့သည်။
ကျောင်းအုပ်ဖိလစ် ပြန်လာပြီး ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။
သူက တုတ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး—
ဖျတ်!
လီယို ရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ်ကို တစ်ချက်တည်း ထိလိုက်သည်။
နာကျင်စေဖို့ မဟုတ်။
ဒါက သတိပေးချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ အဲ့ဒီအသံက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရသည်။
ဂျက်စ်တင် အတွက်တော့ အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တော့မယ့် အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ခဏအကြာမှာ တင်းမာနေတဲ့လေထုက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကျောင်းအုပ်ဖိလစ်က အစားအသောက်ဘူးကို လီယို ဆီ ပြန်ပေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ထပ်ပေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ လီယို..."
သူ့ရဲ့ တင်းကျပ်နေတဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နူးညံ့မှုအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။
"ဒါက မင်းရဲ့ အိတ်ဆောင်ပိုက်ဆံအတွက်။ ငါ့သားကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ယူထားပါ။"
ခဏအကြာမှာ ကောင်လေးနှစ်ယောက်ဟာ သူတို့ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့ မြေလမ်းလေးဆီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဂျက်စ်တင် က ခုံတန်းပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အစားအသောက်ဘူးထဲက အစားအစာအားလုံးကို တစ်စက်မကျန် စားလိုက်သည်။
ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ဂျက်စ်တင် က မြေကြီးကိုကြည့်ရင်း တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
"လီယို... မင်း ငါ့ကို ကယ်လိုက်တာပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
သူ ခဏတိတ်နေပြီး ဆက်ပြောသည်။
"မင်းက ငါ့ကို လေးစားမှုဆိုတာ ဘာလဲ သင်ပေးလိုက်တယ်။"
"အဖေက ငါ့ဘဝအတွက် ပြင်ဆင်ပေးနေတာကို ငါ လေးစားသင့်တယ်။"
"ငါက အမြဲတမ်း အဖေ့ရှေ့ကနေ ပုန်းနေခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် အဖေက ငါ့ကို ကြိုဆိုနေခဲ့တာပဲ။"
ဂျက်စ်တင် က လီယို ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါပေမယ့် မင်းကတော့... အပြစ်ပေးခံရမယ်ဆိုတာ သိနေရဲ့နဲ့တောင် သူ့ရှေ့မှာ ရပ်တည်ရဲခဲ့တယ်။"
လီယို က ကစားကွင်းဘက်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါက ငါ့ရဲ့ ခေါင်းမာမှုလေ ဂျက်စ်တင်။"
"ငါ တကယ်မှန်တယ်လို့ ယုံကြည်တဲ့အရာဆိုရင် ဘာကိုမှ မကြောက်ဘဲ ရင်ဆိုင်တယ်။"
"ဒါပေမယ့် လေးစားမှုနဲ့ ရင်ဆိုင်တယ်။"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါထင်တာမှန်တယ်ဆိုတိုင်း အမြဲမှန်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလို့ပဲ။"
"ဒါကြောင့်ပဲ မိဘတွေက ငါတို့ ဘာလုပ်နေလဲ သိနေကြတာ။"
ဂျက်စ်တင် က လီယို ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
လီယို ကလည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။
စကားမလိုတဲ့ ကတိတစ်ခုလို။
ဘယ်အရာကမှ မဖျက်ဆီးနိုင်မယ့် သူငယ်ချင်းမှုရဲ့ အစ။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ခင်မင်မှုက အဲ့ဒီနေ့က စတင်ခဲ့သည်။