အခန်း (၉၁) နိုင်ငံတော်အပေါ် အစွမ်းကုန် သစ္စာစောင့်သိခြင်း
ကျန်းယဲ့က တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်၏။ "အားလုံးကို တကယ်ပဲ အားနာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ မဖြစ်မနေ ပြီးမြောက်ရမယ့် အဖွဲ့လိုက် လည်ပတ်ရေးအစီအစဉ် တစ်ခု ရှိနေလို့ပါ..."
ထို့နောက် သူက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ပြင်ဆင်ထားသော ကုလားအုတ် ဆယ့်နှစ်ကောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။ "အားလုံးက ရှေးဟောင်း ခူချာမြို့တော်ကို ကုလားအုတ် အတူတူစီးပြီး လည်ပတ်ရမှာပါ။ အချိန် တစ်နာရီလောက် ကြာပါမယ်..."
၎င်းကိုကြားသောအခါ လီလီချန်က သူ၏ဘေးရှိ အန်းရှီးစစ်တပ်မှ စာရေးထံသို့ စာအုပ်ကို သေချာသိမ်းဆည်းထားရန် ဂရုတစိုက် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒါက ခရီးစဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဆိုမှတော့ ငါတို့ ပူးပေါင်းပါဝင်ရမှာပေါ့..."
သူ၏ လေသံတွင် နှမြောတသဖြစ်နေမှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း သူက ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။
"အခုချက်ချင်းလား" လျိုဟောက်က သူ၏ အိတ်ဆောင်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က ရှေးဟောင်းစေတီကို သွားချင်နေတာ..."
"နားလည်ပါတယ်" ချောင်ရန်ကျိက လျိုဟောက်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။ "အဖွဲ့လိုက် လှုပ်ရှားမှုတွေက အရေးကြီးတယ်... ရှေးဟောင်းစေတီကို နောက်မှ သွားလို့ရပါတယ်"
"ရှေးဟောင်းမြို့တော်ကို ကုလားအုတ်စီးပြီး လည်ရမှာလား..." ချီခယ်ခယ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်ချေသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်..." ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"တကယ် ကောင်းမယ့်ပုံပဲ"
"တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."
အားလုံး၏ ပူးပေါင်းပါဝင်မှုအတွက် ကျန်းယဲ့ အလွန် ကျေးဇူးတင်သွားရသည်။ "အားလုံးရဲ့ နားလည်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တစ်နာရီနေရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်တွေအတိုင်း ဆက်လုပ်လို့ ရပါပြီ..."
သူက ကောရှင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီးကော... ကျွန်တော်တို့ကို ရှေးဟောင်း ခူချာမြို့တော်ထဲ လိုက်လည်ပြဖို့ တစ်နာရီလောက် ဒုက္ခပေးရလိမ့်မယ်.."
ထိုစကားကို ကြားသော် ကောရှင်းက ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူးကွ... "
မကြာမီမှာပင် ဘက်ထရီယန် ကုလားအုတ်ဆယ့်နှစ်ကောင် ပါဝင်သော လည်ပတ်ရေးအဖွဲ့က ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ရှေ့ဆောင် ကုလားအုတ်က လည်ပင်းတွင် ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းကို ဆွဲချိတ်ထားပြီး နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေချေသည်။
သာယာငြိမ့်ညောင်းသော ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းသံများနှင့်အတူ အလောတကြီး ဖွဲ့စည်းလိုက်ရသော ဤခရီးသွားယာဉ်တန်းလေးက ရှေးဟောင်းမြို့တော်၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။
ဟောင်းနွမ်းနေသော မြေသားတံတိုင်းများ၊ ရှေးဟောင်းစေတီများနှင့် အနောက်တိုင်းဒေသဟန် အပြည့်လွှမ်းခြုံနေသော ထူးခြားသည့် စျေးတန်းများက လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မပြီးပြတ်သေးသော ကိစ္စများ ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးက ဤထူးခြားသော ခရီးသွားအတွေ့အကြုံထဲတွင် နစ်မြောသွားကြလေသည်။
လည်ပတ်မှုအပြီးတွင် လူဆယ်ယောက်ပါဝင်သော အဖွဲ့မှာ လူစုကွဲသွားကြပြီး ကျန်းယဲ့ဟာလည်း အားလပ်ချိန်အချို့ ရရှိသွားသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက အရိပ်ရသော နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ အနားယူအပန်းဖြေခြင်းကို ခံစားလိုက်ချေသည်။
နေဝင်သွားပြီး ခရီးသွားဆယ်ဦး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက သူတို့ကို ခြေလှမ်းတန့်ကာ စိုက်ကြည့်သွားစေခဲ့သည်။
ခြံဝင်း၏ အလယ်တွင် ဧရာမ မီးပုံကြီးတစ်ခုကို ဖိုထားပြီး ကခုန်နေသော မီးတောက်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထွန်းလင်းတောက်ပနေစေခဲ့သည်။
အန်းရှီးစစ်သည် ဆယ်ဂဏန်းခန့်က မီးဖိုပတ်လည်တွင် သိုးတစ်ကောင်လုံး ကင်ထားသည့် သိုးကင်သုံးကောင်ကို လှည့်နေကြပြီး ရွှေဝါရောင်အဆီများက မီးခဲများပေါ်သို့ ကျကာ ချိချိမြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။
လေထုထဲတွင် ဇီရာနှင့် စမုန်စပါးတို့၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ပြည့်နှံ့နေချေသည်။
"သိုးတစ်ကောင်လုံးကင်ပါလား" ချန်မော့၏ ဗိုက်က အလိုအလျောက် မြည်ဟည်းသွားလေသည်။
စစ်သူကြီး ကောရှင်းက ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေ့ အားလုံးပဲ ပင်ပန်းသွားကြပြီ။ အန်းရှီးတပ်မတော်က ရိုးရှင်းတဲ့ အစားအသောက်တချို့ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ပါဝင်ပေးကြပါ"
မီးပုံဘေးတွင် စားပွဲပုလေးတစ်ခုကို ခင်းကျင်းထားပြီး အနောက်တိုင်းဒေသ၏ ထူးခြားသော ဟင်းလျာများကို ခင်းကျင်းပြသထားခဲ့သည်။
ရွှေအိုရောင်သန်းကာ ကြွပ်ရွနေသော နှမ်းကပ်မုန့်ချပ်များ၊ ကြည်လင်နေသော စပျစ်ဝိုင်များ၊ မြေအိုးထဲတွင် ဆူပွက်နေသော သိုးသားစွပ်ပြုတ်...
"ဒါက အရမ်း စားကောင်းမယ့်ပုံပဲ..." ချီခယ်ခယ်က ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။
လီလီချန်က စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို နှလုံးသားလည်း နာကျင်နေရလေသည်။ အစားအစာများအတွက် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိ၏။ သူတို့ကို ဒီလိုတွေ မကျွေးသင့်ချေ။ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင် သူတို့က ဤကဲ့သို့သော အစားအစာများကို နေရာတိုင်းတွင် စားနိုင်သည်။
သို့သော် ဤအရာများက အန်းရှီးတပ်မတော်အတွက် ပို၍ပင် လိုအပ်သော အရာများဖြစ်နေပေသည်။
"စစ်သူကြီး... ဒါက အရမ်းကို ဖြုန်းတီးလွန်းရာ ကျနေပါပြီ..."
"ပရော်ဖက်ဆာလီ... ခင်ဗျား အရမ်း တွေးလွန်းနေပါပြီ" ကောရှင်းက ရယ်မောလိုက်၏။ "ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ပေးခဲ့တာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါတွေက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."
ရွှင်လန်းတက်ကြွသော ဗုံသံများနှင့်အတူ အန်းရှီးစစ်တပ်မှ တေးဂီတပညာရှင် ဆယ်ဦးခန့်က ရှေးဟောင်း ခူချာတေးဂီတကို စတင်တီးခတ်လိုက်ကြသည်။
အာဟု တယော၏ သာယာသော တေးသွား၊ ပီလီ ပလွေ၏ ကြည်လင်သာယာသော အသံနှင့် တက်ကြွသော ဗုံသံများက လူတိုင်းကို ခြေဆောင့်ကာ လိုက်ပါစီးမျောချင်စိတ် ဖြစ်နေစေပေသည်။
"လာကြ လာကြ... အားလုံးပဲ နေရာယူကြပါဦး... " ဒုစစ်သူကြီး ကျန်းချန်က သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
လူတိုင်း ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တောင်တင်းတဲ့ အချိုးအစားရှိသော ခူချာမိန်းကလေးတစ်စုက အရောင်အသွေးစုံလင်သော စကတ်များကို ဝတ်ဆင်ကာ လှပကျော့ရှင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ငွေခေါင်းလောင်းလေးများက သူတို့၏ အကအခုန် ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ ချွင်ချွင်မြည်နေပြီး သူတို့၏ စကတ်များက ပွင့်အာနေသော ပန်းပွင့်များကဲ့သို့ လည်ပတ်နေချေသည်။
"ဒါက ခူချာရဲ့ ရိုးရာ ကြိုဆိုရေးအကပါ..." ကောရှင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှာ ဒီအကကို မကပြဖြစ်တာ အတော်ကြာပြီ... "
ချောင်ရန်ကျိက အစေခံကမ်းပေးသော စပျစ်ဝိုင်ကို ယူ၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ "ဒီအရသာက တော်တော်ကောင်းတာပဲဗျ... "
"ဒါကို ခရမ်းရောင် စပျစ်သီးတွေနဲ့ လုပ်ထားတာပါ" ကောရှင်းက ပြုံး၍ ပြောလေသည်။ "မြေအောက်မှာ မြှုပ်ထားတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ..."
ကျန်းချန်က အပြုံးဖြင့် ထပ်ပြောသည်။ "စစ်သူကြီးက မြို့ထဲက ဝိုင်ဆိုင်ဟောင်းကို သီးသန့်သွားယူခဲ့တာလေ။ အဲဒီအရက်သမား ဝိုင်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကတော့ တော်တော်လေး စိတ်တိုသွားတယ်ဗျာ... "
ယင်းကိုကြားသောအခါ ချောင်ရန်ကျိက ချက်ချင်းပင် ကောရှင်းကို ခွက်အပြည့် ငဲ့ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "စစ်သူကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလောက် စစ်မှန်တဲ့ အနောက်တိုင်းဒေသ ဝိုင်ကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
သောက်ကြစားကြဖြင့် အချီအတော်ကြာပြီးနောက် လေထုမှာ ပို၍ တက်ကြွလာချေသည်။
လူအုပ်ကြီး၏ အော်ဟစ်အားပေးမှုများကြားတွင် ကျောက်ရှောင်ဟူသည် မျက်နှာရဲလာပြီး စစ်တပ်သုံး လက်ဝှေ့သိုင်းကွက်တစ်စုံကို ကပြရာ မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။
"ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ပုဒ်လောက် ဆိုပြပါဦး..." ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေမှုများကြားတွင် ချန်မော့၏ အော်သံက အထူးကျယ်လောင်နေချေသည်။
ကျန်းယဲ့က ဝိုင်ခွက်ကိုချကာ မီးပုံ၏ အလယ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မီးရောင်က သူ၏ ချောမောသော ဘေးစောင်းမျက်နှာကို ထွန်းလင်းနေပြီး သူ့ကို လေးနက်သော အသွင်အပြင်တစ်ခု ဖြစ်နေစေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က လည်ချောင်းရှင်းလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို နိုင်ငံတော်အပေါ် အစွမ်းကုန် သစ္စာစောင့်သိခြင်းဆိုတဲ့ သီချင်းလေးတစ်ပုဒ် ဆိုပြပါရစေ..."
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကောရွှိုက်က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ဘေးရှိ ကျူပလွေ တစ်လက်ကို ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် တီးပေးမယ်..."
အနောက်တိုင်းဒေသ၏ ထူးခြားသော လွမ်းဆွေးဖွယ်ခံစားချက်ကို သယ်ဆောင်လာသည့် အဝေးမှလာသော သာယာငြိမ့်ညောင်းသည့် တေးဂီတသံက အရင်စတင်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ကျန်းယဲ့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ဩရှရှအသံက ညယံတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။
"စစ်မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်ပေါ်လာချိန် မြောက်အရပ်ဆီကို မျှော်ကြည့်လိုက်တယ်..."
သီချင်းစာသား၏ ပထမဆုံး စာကြောင်းကို သီဆိုလိုက်သည်နှင့် စစ်သူကြီး ကောရှင်း၏ ဝိုင်ခွက်မှာ တုန်ယင်သွားရသည်။
စစ်သူကြီးအို၏ မီးခိုးရောင် မုတ်ဆိတ်မွေးများက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး မီးပုံကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေချေသည်။
"နဂါးအလံတွေ လွင့်ပျံ... မြင်းတွေ ဟီသံမြည်.... ဓားအရှိန်အဝါက နှင်းခဲတွေလို အေးစက်..."
လီကျန့်ကော် နှင့် ကျောက်ရှောင်ဟူတို့သည်လည်း အလိုအလျောက် ခါးမတ်သွားကြချေသည်။
ခေတ်သစ်လူသားများအနေဖြင့် သီချင်းစာသားက ယွဲ့ဖေးအကြောင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် စကားလုံးတိုင်းက အန်းရှီးတပ်မတော်၏ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြနေကြောင်းကို သူတို့က မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိပေသည်။
"အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ငါ့ကို ဘယ်သူယှဉ်နိုင်မလဲ..." ဟူသော စာသားသို့ ရောက်သောအခါ ဒုစစ်သူကြီးကျန်းချန်က ရုတ်တရက် မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲသွားလိုက်သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ဝါရင့်စစ်သည်ကြီးသည် ပခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပေသည်။
"ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ သစ္စာစောင့်သိတဲ့ ဝိညာဉ်ဘယ်လောက်တောင် တိုင်းတစ်ပါးမှာ မြှုပ်နှံခံခဲ့ရပြီလဲ..."
မီးပုံဘေးတွင် ညာဘက်လက်မောင်း ပြတ်နေသော စစ်သည်အိုတစ်ဦးက သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် အဝတ်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အရေးအကြောင်းများနေသော သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ မှုန်ဝါးနေသော မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့ရသည်။
စုရှောင်ရှောင်က ဆံပင်ဖြူနေသော စစ်သည်များကို ငေးကြောင်စွာ ကြည့်နေပြီး သူမလက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်တွင် သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။
ချီခယ်ခယ်မှာ မျက်ရည်များကျနေပြီဖြစ်ပြီး သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ သုတ်လိုက်ပေသည်။
"ငါတို့ မြေကို ကာကွယ်ပြီး နယ်မြေချဲ့ထွင်ဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ထွန်းလင်းတောက်ပတဲ့ တရုတ်ပြည်ကြီးက ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ကနေ ဂုဏ်ပြုခံရဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်..."
နောက်ခဏ၌ သီချင်းဆိုသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။
ကျန်းယဲ့သည် သူ့လည်ချောင်းများ ဆို့နင့်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
မီးပုံကြီး၏ တစ်ဖက်တွင် စစ်သူကြီး ကောရှင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ သံချပ်ကာဝတ်စုံက လရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေချေသည်။
ထို့နောက် စစ်သူကြီးအိုက ဘာမှမပြောဘဲ တပ်မတော်၏ စံသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း လေးနက်စွာ အလေးပြုလိုက်၏။
နောက်တစ်ခဏတွင် အန်းရှီးတပ်မတော်မှ စစ်သည်အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြလေသည်။
သံချပ်ကာဝတ်စုံများ ချွင်ချွင်မြည်သံများကြားတွင် အနောက်တိုင်းဒေသကို ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် ခိုင်မာစွာ စောင့်ရှောက်လာခဲ့ကြသည့် ဤဝါရင့်စစ်သည်ကြီးများသည် သီချင်းကို၊ သီဆိုသူကို၊ ထောင်စုနှစ်များစွာတိုင်အောင် တည်တံ့နေခဲ့သည့် မယိမ်းယိုင်သော သစ္စာတရားကို သူတို့၏ အမြင့်မားဆုံး လေးစားမှုဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။
ညလေညင်းက ခြံဝင်းအတွင်း ဖြတ်တိုက်သွားပြီး အနောက်တိုင်းဒေသ၏ ထူးခြားသော ခြောက်သွေ့သည့် ရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာချေသည်။
မီးပုံကြီးက တဖျစ်ဖျစ်မြည်ကာ မီးပွားများ ထထွက်လာပြီး ညကောင်းကင်ယံတွင် တဒင်္ဂအတွင်း အတောက်ပဆုံး ပွင့်လန်းသွားကြသည့် မရေမတွက်နိုင်သော ကွယ်လွန်သူ သူရဲကောင်းများကဲ့သို့ပင်။
လီလီချန်က သူ၏ မျက်မှန်ကို ချွတ်ကာ အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်လိုက်၏။
ချောင်ရန်ကျိက တုန်ယင်နေသော ချန်မော့၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။
မည်သူမျှ စကားမပြောကြသော်လည်း အားလုံး နားလည်ကြသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် နှစ်တစ်ထောင် ကြာမြင့်သော အချိန်ကာလကို သီချင်းတစ်ပုဒ်၊ တူညီသော စိတ်အားထက်သန်မှု၊ တူညီသော သစ္စာတရားတို့ဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ဤအထီးကျန်မြို့တော်တွင် ထာဝရ မသေဆုံးနိုင်ဘဲ တည်ရှိနေပေသည်။
ကောရှင်းက သူ၏ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အက်ကွဲကာ လေးလံနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒီခွက်က အနောက်တိုင်းဒေသရဲ့ လေပြင်းတွေနဲ့ သဲတန္တာရတွေကြားထဲမှာ ထာဝရ ကျန်ရစ်နေမယ့် ညီအစ်ကိုတွေအတွက်ပါ။ သူတို့က ဒီမြေကို သူတို့ရဲ့ သွေးတွေနဲ့ ကာကွယ်ခဲ့ပြီး သေတဲ့အထိ ခြေတစ်လှမ်းတောင် နောက်ဆုတ်မသွားခဲ့ဘူး..."
ဝိုင်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်ကျသွားပြီး မြေသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ နှစ်တစ်ထောင်အကြာက သူရဲကောင်းများ၏ ဝိညာဉ်များထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသကဲ့သို့ပင်...
"ဒီ ဒုတိယခွက်ကတော့" စစ်သူကြီးအိုက ပြောရင်း ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ထံသို့ လှည့်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပနေသော မီးတောက်များ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ "ခင်ဗျားတို့ အားလုံးအတွက်ပါ..."
လူတိုင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး မီးရောင်အောက်တွင် ဝိုင်ခွက်များ အချင်းချင်း တိုက်လိုက်ကြရာ ဝိုင်များက ကြယ်လေးများလို လွင့်စင်သွားချေသည်။
ထိုအချိန်၌ ရုတ်တရက် အရေးပေါ် ခရာမှုတ်သံက မြို့ရိုးပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးရှူးတိုင်စင်မြင့်မှ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်တက်လာသော အနီရောင် မီးခိုးလုံးကြီးများကို မြင်လိုက်ရပြီး ညကောင်းကင်ယံ၏ အပြာရင့်ရောင်ကို အရုပ်ဆိုးသော ဒဏ်ရာတစ်ခုအဖြစ် ဆွဲဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး တစ်ခုလုံး၏ လေထုက ရုတ်တရက် အေးခဲသွားရသည်။
စစ်သူကြီး ကောရှင်း၏ ဝိုင်ခွက်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဝိုင်များကလည်း သဲများပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားခဲ့သည်။
စစ်သူကြီးအို၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများက ဓားများကဲ့သို့ စူးရှသွားချေသည်။ "တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး စုဝေးကြ...."