အခန်း (၇၁) ကုသပေးခြင်း
ယန်ဖန်သည် ဒဏ်ရာရစစ်သည် သုံးဦး၏ ဒဏ်ရာများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဂရုတစိုက် ကုသပေးလိုက်၏။
သူမက ပထမဆုံး အိုင်အိုဒင်းအရည်ဖြင့် ဒဏ်ရာကို သေချာစွာ ပိုးသတ်လိုက်ပြီးနောက် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများကို ချုပ်ပေးကာ နောက်ဆုံးတွင် ပဋိဇီဝဆေးများကို ညီညာစွာ လိမ်းကျံပေးပြီး ပိုးသတ်ထားသော ပတ်တီးဖြင့် ဂရုတစိုက် ပတ်ပေးလိုက်လေသည်။
လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမက အဆင့်တစ်ဆင့်ချင်းစီ၏ အဓိကအချက်များကို သမားတော်ဝမ်အား မကြာခဏ ရှင်းပြနေခဲ့သည်။ “ဒဏ်ရာကို သေချာပြောင်စင်အောင် ဆေးကြောရမယ်... ချုပ်တဲ့အခါမှာ အရေပြားအောက်က တစ်ရှူးတွေ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ဖို့ ဂရုစိုက်ရမယ်... ပတ်တီးကိုလည်း နေ့တိုင်း လဲပေးရမယ်...”
နောက်ဆုံး ဒဏ်ရာရစစ်သည်ကို ကုသပေးပြီးနောက် ယန်ဖန်က ခါးဆန့်လိုက်ပြီး နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏။ “မှတ်ထားနော်... ဒဏ်ရာကို ရေမထိစေနဲ့.။ နေ့တိုင်း ပတ်တီးမလဲခင်မှာ ကျိုချက်ထားတဲ့ ဆားရည်နဲ့ အရင်ဆေးကြောပါ။ တကယ်လို့ နီရဲလာတာ၊ ရောင်ရမ်းလာတာ ဒါမှမဟုတ် ပူလာတာကို သတိထားမိရင် ကျွန်မ အရင်က ပြောပြခဲ့တဲ့ ဆေးနဲ့ ကုသပေးပါ...”
စကားပြောနေရင်း သူမက ပဋိဇီဝဆေးကတ် အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ “ဒီဆေးပြားတွေကို တစ်နေ့ သုံးကြိမ်၊ တစ်ကြိမ်ကို နှစ်ပြားစီ ရေနွေးလေးနဲ့ သောက်ရမယ်...”
ဒဏ်ရာရစစ်သည်များက သူတို့တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ဆေးပြားများကို ကိုင်ထားရင်း အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာနေခဲ့ကြသည်။
သမားတော်ဝမ်က ဆေးကို ကိုင်ကာ အံ့သြချီးကျူးနေပြီး မနေနိုင်ဘဲ အတည်ပြုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “သခင်မလေးယန်... ဒီဆေးက ဒဏ်ရာကို ပိုမဆိုးသွားအောင် တကယ်ပဲ တားဆီးပေးနိုင်တာလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဆေးကုသခဲ့တဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဒဏ်ရာတွေ ပုပ်ပြီး သေဆုံးသွားရတဲ့ စစ်သည်တွေကို အများကြီး မြင်တွေ့ခဲ့ရလွန်းလို့ပါ...”
ယန်ဖန်က ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “ဆေးကို အချိန်မှန် သောက်နေသရွေ့တော့ ပိုးဝင်တာရဲ့ ရာခိုင်နှုန်း ၉၀ ကျော်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်”
သမားတော်ဝမ်က ယန်ဖန်အား လက်အုပ်ချီကာ လေးနက်စွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ချေသည်။ “ဒီအသိပညာတွေအားလုံးကို ကျွန်တော့်ကို မျှဝေပေးတဲ့အတွက် သခင်မလေးယန်ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
ဆေးဝါးများအကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဆေးရုံဆောင်ရှိ စစ်သည်များ အံ့အားသင့်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြဆဲအချိန်၌ ကျန်းယဲ့က သူသယ်ဆောင်လာသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းပုံထဲမှ အခြားပစ္စည်းအချို့ကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်လေသည်။
ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းရောင်အောက်တွင် ကြည်လင်နေသော ဖန်ပုလင်းက စူးရှသော အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး မီးခြစ်၏ သေသပ်လှပသော သတ္တုကိုယ်ထည်ကလည်း အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။
“ဒါက...” ကောရှင်း၏ အကြည့်များက ကျန်းယဲ့၏ လက်ထဲရှိ ဖန်ပုလင်းပေါ်တွင် စူးစိုက်နေလေသည်။
ကျန်းယဲ့က ဖန်ပုလင်းကို ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကောထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။
ကောရှင်းက ဖန်ပုလင်းကို ယူကာ မြှောက်ကြည့်ပြီး ဂရုတစိုက် လေ့လာကြည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက မနေနိုင်ဘဲ “ဒီလောက် သန့်စင်တဲ့ ဖန်ထည်မျိုးက ချန်အန်း နန်းတော်မှာတောင် မြင်ရခဲတဲ့ အရာပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။
ကျန်းယဲ့က ပြုံးကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီဖန်... အဲ... ဖန်ထည်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဒီမီးမွှေးတဲ့ ကိရိယာလေးတွေက ကျွန်တော်တို့ခေတ်မှာတော့ တန်ဖိုးကြီးတယ်လို့ မသတ်မှတ်ပေမယ့် အခုအချိန် အနောက်ဘက်ဒေသတွေမှာတော့ ဈေးကောင်းကောင်း ရနိုင်ပါတယ်...”
စကားပြောနေရင်း သူက မီးခြစ်ကို ‘ချောက်’ ခနဲ ခြစ်လိုက်ရာ တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်သွားသော မီးတောက်ကြောင့် လူအုပ်ကြီးထံမှ အံ့အားသင့်သံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာချေသည်။
ဗိုလ်ချုပ်အချို့မှာ မနေနိုင်ဘဲ အနီးသို့ စုရုံးလာကြပြီး မီးခတ်ကျောက်နှင့် သံမဏိမလိုဘဲ မီးမွှေးနိုင်သော ဤမှော်ဆန်သည့် အရာဝတ္ထုကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
“ခင်ဗျားတို့အားလုံးက အနောက်ဘက်ဒေသက ကုန်သည်တွေနဲ့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဆက်ဆံနေကြတာဆိုတော့ ဒီပစ္စည်းတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို သိမှာပါ” ကျန်းယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
“အထူးသဖြင့် ဒီဖန်ပုလင်းပေါ့။ အနောက်ဘက်ဒေသက ကုန်သည်တွေကို ရောင်းလိုက်ရင် စစ်ရေးရိက္ခာတွေ ဝယ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ငွေကြေးကို ရနိုင်ပါတယ်”
ကျန်းချန်က ပုလင်း၏ ချောမွေ့သော မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။ “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... မနှစ်က ဆော့ဒီးယန်း ကုန်သည်တစ်ယောက်က ဒါရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် အရည်အသွေးမမီတဲ့ ဖန်ခွက်တစ်ခွက် ယူလာပြီး ပိုးသားစစ်စစ် အလိပ်ငါးဆယ်နဲ့ လဲလှယ်သွားခဲ့တာဗျ...”
တပ်မှူးတစ်ဦးက ကပျာကယာ မေးလိုက်လေသည်။ “သခင်လေးကျန်းဆီမှာ ဒီပစ္စည်းနှစ်မျိုး ဘယ်လောက်များများ ရှိလဲ...”
ကျန်းယဲ့က ဖန်ထည်ပစ္စည်း အခုနှစ်ဆယ်ကျော် ပါဝင်သော သေတ္တာတစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းဘေးရှိ မီးခြစ် အခုငါးဆယ်စီ ပါဝင်သော သေတ္တာဆယ်လုံးပါသည့် စက္ကူဖာတစ်ဖာကို ဖွင့်ပြလိုက်၏။
ဤပစ္စည်းနှစ်မျိုးက ခေတ်သစ်ကာလတွင် ဈေးပေါသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ရှားပါးသော ပစ္စည်းများပင်။
ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ရှားပါးမှုကြောင့် ပစ္စည်းများက တန်ဖိုးတက်လာခြင်းဖြစ်၏။
မီးခြစ်ဖြစ်စေ၊ ဖန်ထည်ပစ္စည်းဖြစ်စေ ဤပမာဏက အန်းရှီးတပ်မတော်ကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရပ်တည်နိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။
ကောရှင်းသည် ခြံဝင်းအတွင်း ပြည့်နှက်နေသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များက ဆေးသေတ္တာများမှသည် ဖန်ထည်ပစ္စည်းများဆီသို့ ထိုမှတစ်ဆင့် မီးခြစ်များနှင့် မဖွင့်ရသေးသော စက္ကူဖာများဆီသို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။
ဤအရာများက နှစ်တစ်ထောင်အကြာမှ လက်ဆောင်များဖြစ်ကြသည်။
အသက်ကယ်ဆေးဝါးများ၊ ကာကွယ်ရန် လက်နက်များနှင့် ငွေရှာရန် ရတနာများ... အရာအားလုံးကို အလွန်သေချာစွာ စဉ်းစားပေးထားခဲ့သည်။
စစ်သူကြီးအိုသည် ကျန်းယဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မြေကြီးနှင့် ထိမတတ် နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြန်သည်။
“သခင်လေးကျန်း... မင်းတို့က... မင်းတို့က...” ကောရှင်း၏ အသံမှာ တုန်ရီနေချေသည်။ “အန်းရှီးတပ်မတော်က ဘယ်လိုကျေးဇူးတရားမျိုး... ဘယ်လိုစွမ်းဆောင်ရည်မျိုးတွေများ ရှိခဲ့လို့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးပြုမှုကို ခံယူရတာလဲ...”
ကျန်းယဲ့က စစ်သူကြီးအိုကို ထူရန် ကပျာကယာ ရှေ့တိုးသွားလိုက်၏။ “ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကလည်း မြှောက်ပြောလွန်းပါပြီ။ ဒါတွေက အနာဂတ်မျိုးဆက်တွေ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေပါ။ တကယ်တော့ ဒီပစ္စည်းတွေက ကျွန်တော်တို့ခေတ်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
ကောရှင်းက ခါးဆန့်လိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။ “ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျုပ်က မင်းတို့အားလုံးကို သေချာပေါက် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရမှာပေါ့။ မနက်ဖြန်ကျရင် ညစာစားပွဲတစ်ခု ကျင်းပပြီး စစ်သည်တွေအားလုံးကို လာရောက်ပြီး မင်းတို့ကို ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းပေးခိုင်းမယ်...”
“ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က မနက်ဖြန် မနက် ၇ နာရီခွဲ ကျော်တာနဲ့ ထွက်ခွာရပါတော့မယ်..”
ဤစကားက ခြံဝင်းအတွင်း၌ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားချေသည်။
“မင်းတို့က ပြန်တော့မလို့လား” ကျန်းချန်က ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လာပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ ကျန်းယဲ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ “ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်ရမှာလဲ။ မင်းတို့ ရောက်တာမှ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတာကို...”
“ကျေးဇူးရှင်တို့... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် ထပ်နေပါဦး” ခုနလေးတင် ကုသမှု ခံယူထားသော ဒဏ်ရာရစစ်သည်က တောင်းပန်လိုက်လေသည်။
သမားတော်ဝမ်ကလည်း သူမကို နေစေရန် တိုက်တွန်းဖို့ ကပျာကယာ ရှေ့တိုးလာပြီး “ဒီအဘိုးကြီးမှာ သခင်မလေးယန်ကို ဆေးပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြံဉာဏ်တောင်းစရာတွေ အများကြီး ကျန်နေပါသေးတယ်” ဟု ပြောလိုက်ပြန်သည်။
ခြံဝင်းအတွင်း၌ သူတို့ကို ဆက်နေရန် တောင်းပန်သည့် အသံများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားချေသည်။
အန်းရှီးတပ်မတော်က သူ့ကို ဆက်နေရန် တိုက်တွန်းနေမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျန်းယဲ့က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ “အားလုံးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သဘောထားကို ကျွန်တော်တို့ လေးစားပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က ဒီအချိန်၊ ဒီနေရာက လူတွေ မဟုတ်တဲ့အတွက် ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ဆိုတာ မသင့်တော်ပါဘူး။ အချိန်တန်ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာရမှာပါ...”
“ဒါပေမဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုရောက်ရင် ကျွန်တော် နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် စစ်သည်တော်ကြီးတို့က ကျွန်တော်တို့ကို အနောက်ဘက်ဒေသရဲ့ ရှုခင်းတွေ ခံစားနိုင်အောင် လိုက်လံပြသပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်...”
ကျန်းချန်က သူ၏ လက်ကြီးများကို ကျန်းယဲ့၏ ပခုံးပေါ်တင်ကာ ရင်ထဲမှလှိုက်၍ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ “ရတာပေါ့... ရတာပေါ့။ နောက်တစ်ခေါက် မင်းလာရင် ငါ မင်းကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံပေးမယ်...”
တပ်မှူးတစ်ဦးက ဝမ်ကျန့်ချင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရဲရင့်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီညတော့ ငါတို့ မိုးလင်းတဲ့အထိ သောက်ကြရအောင်ဟေ့...”
ဟယ်ရွှိသည် သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော စစ်သည်များဘက်လှည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ဘယ်နားရောက်သွားပြီလဲ...”
“လူတွေကို ကောင်းကင်ပေါ် ခေါ်သွားနိုင်တဲ့ အဲဒီသံငှက်အကြောင်းလေ” လူငယ်စစ်သည်အချို့က တညီတညွတ်တည်း ဖြေလိုက်ကြလေသည်။
ဟယ်ရွှိက အားလုံးကို ယခင်အကြောင်းအရာဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။
ချန်ရွှဲလင်းကလည်း အခွင့်အရေးယူကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်သာရှိသော ဝါရင့်စစ်သည်၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်၏။ “အဘိုးကြီး... ကျွန်တော့်ကို မြန်မြန်ပြောပြပါဦး... အဘိုးက တိဗက်ဓားပြတွေကို ဘယ်လို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်ခဲ့တာလဲဆိုတာ...”
ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မီးပုံက တဖျစ်ဖျစ် မြည်နေပြီး မောပန်းခြင်းကင်းမဲ့နေသော လူများ၏ မျက်နှာများကို လင်းထိန်ပေးနေခဲ့သည်။
ထုံယီက သူ့ထံ ကမ်းပေးလာသော ဝိုင်ဘူးကို ယူလိုက်၏။ ယန်ဖန်ကမူ သမားတော်ဝမ်နှင့် ခေတ်သစ် ဆေးပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးနေလေသည်။ သူမက ဝမ်းဗိုက်ခွဲစိတ်ခြင်းအကြောင်း ပြောပြတိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဗိုလ်ချုပ်များထံမှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာရသည်။
ဝမ်ကျန့်ချင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ဝင် ငါးဦးတို့က ဤနှစ်တစ်ထောင်ကို ဖြတ်ကျော်လာသော ပြန်လည်ဆုံဆည်းမှုက သူတို့၏ ဘဝတစ်သက်တာတွင် တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ကြောင်း အလွန်ကောင်းစွာ သိရှိထားကြပေသည်။
ထို့ကြောင့် အိပ်စက်ခြင်းဖြင့် အချိန်ဖြုန်းမည့်အစား မိုးလင်းသည်အထိ ကောင်းကောင်း စကားစမြည် ပြောကြတာပေါ့။
အရုဏ်တက်လာပြီး အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်တွင် အဖြူရောင် အရိပ်အယောင်လေးများ စတင်လင်းလက်လာသည်နှင့်အမျှ နေ့သစ်၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့က သူ၏ နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လက်တံများက ရှစ်နာရီဆီသို့ ညွှန်ပြတော့မည်ဖြစ်သည်။
မြူများဆိုင်းနေသော နံနက်ခင်းတွင် အန်းရှီးမြို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရပြီး မြို့ရိုးပေါ်ရှိ မီးရှူးတိုင်စင်မြင့်များတွင်လည်း မီးတောက်များ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေဆဲဖြစ်၏။
ကောရှင်းက တဖြည်းဖြည်း လင်းထိန်လာသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ နံနက်ခင်းအလင်းရောင်က အရေတွန့်နေသော သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အနိမ့်အမြင့် အရိပ်များကို ကျရောက်စေခဲ့သည်။
ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူများက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြပြီး မျှော်လင့်ချက်ကို ယူဆောင်လာပေးသော ဤမျိုးဆက်များက မကြာမီ ထွက်ခွာသွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းက ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဖယ်ရှားမရနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး နံနက်ခင်း လေညင်းကပင် လေးလံလာသကဲ့သို့ ခံစားရနေခဲ့ကြသည်။
ထိုစဉ် အဝေးဆီမှ အလျင်စလို ခြေသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ညက အမျိုးသမီးက သူမ၏ ကလေးကို ချီကာ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး သူမ၏ နောက်တွင် အိမ်နီးချင်း အချို့လည်း လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။
ကလေး၏ မျက်နှာအရောင်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လူတိုင်းကို လိုက်ကြည့်နေလေသည်။
“ကျေးဇူးရှင်တို့... ကလေးက သန်းခေါင်ယံမှာ အဖျားကျသွားပြီး ဒီမနက်မှာ ဗိုက်တောင်ဆာနေသေးတယ်လေ။ အိမ်မှာ ဘာမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မရှိလို့ ညတွင်းချင်း နံပြားနည်းနည်း ဖုတ်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျေးဇူးရှင်တို့... မကောင်းဘူးလို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့နော်” အမျိုးသမီးက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်ထုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ရွှေအိုရောင်သန်းပြီး မွှေးကြိုင်နေသော နံပြားအချို့ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
ကလေးငယ်ကလည်း ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် စွန်ပလွံသီးခြောက် တစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ “အစ်မကြီး စားဖို့ပါ...”