အခန်း (၆၆) နောင်လာမည့်ခေတ်မှ ပစ္စည်းများကို ပြသခြင်း
ကျန်းယဲ့သည် စက္ကူဖာတစ်ဖာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အပြာရောင်စာလုံးများ ရိုက်နှိပ်ထားသော သန့်စင်ထားသည့် ဆားထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။
သူက အထုပ်ကို ဖောက်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဆားပွင့်များကို သူ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ လောင်းချလိုက်လေသည်။ သေးငယ်သော ဆားပွင့်လေးများက နေဝင်ဆည်းဆာအလင်းရောင်အောက်တွင် စိန်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့သည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကော... ဒါက နောင်လာမယ့်ခေတ်က ကျွန်တော်တို့ပြည်သူတွေ စားသုံးတဲ့ဆားပါ...”
ကျန်းယဲ့က အန္တရာယ်ကင်းကြောင်း ပြသရန် သူ၏လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ဆားအနည်းငယ်ကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပြလိုက်၏။
ကောရှင်းက သူ၏လက်ဖဝါးထဲရှိ ဆားကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်စိသူငယ်အိမ်က ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားချေသည်။
သူတစ်သက်လုံး မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံးဆိုသည့် ဆားပင်လျှင် မီးခိုးရောင်သန်းနေသေးသော်လည်း ဤဆားတစ်ဆုပ်ကမူ ဆောင်းရာသီ၏ ပထမဆုံးကျဆင်းသော နှင်းများထက်ပင် ပို၍ ဖြူဖွေးနေပေသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကော... လူကြီးမင်း ဘာလို့ မမြည်းကြည့်တာလဲ။ နောင်လာမယ့်ခေတ်က ကျွန်တော်တို့ စားလေ့ရှိတဲ့ ဒီဆားက ဘယ်လိုကွာခြားလဲဆိုတာကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါ”ကျန်းယဲ့က ဆားထုပ်ကို ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျန်းချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ့ကို တားဆီးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကောရှင်းက ကိစ္စမရှိကြောင်း ပြသရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။
ထို့နောက် စစ်သူကြီးအိုက အသားမာတက်နေသော သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် ဆားပွင့်များကို ခပ်ဖွဖွတို့လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထည့်လိုက်၏။
ချက်ချင်းပင် သူ၏ ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော မျက်နှာက တုန်ခါသွားရသည်။
သူထင်ထားသကဲ့သို့ ခါးသက်သက်အရသာ သို့မဟုတ် ညှီနံ့မျိုး လုံးဝမရှိဘဲ အသန့်စင်ဆုံးသော ဆား၏ ငန်ကျိကျိအရသာကသာ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကြားတွင် စွဲကျန်ရစ်နေပေသည်။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ ဆားပဲ...” ကောရှင်းက အသံသြသြဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။
စစ်သူကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းချန်သည်လည်း ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ဆားကို ခပ်ဖွဖွ ထိတွေ့လိုက်လေသည်။
ထိုသန့်စင်သော အဖြူရောင်က သူ၏ လျှာဖျားတွင် အရည်ပျော်သွားသည့် အခိုက်အတန့်၌ သံမဏိသွေးရှိသော ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်သည်လည်း ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားခဲ့ရသည်။
သူသည် အနောက်ဘက်ဒေသများတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး တိဗက်များ အခွန်ဆက်သသော ကျောက်ဆားကို မြည်းစမ်းဖူးသလို အာရပ်ကုန်သည်များထံမှ ရရှိသော ပင်လယ်ဆားကိုလည်း စားသုံးဖူး၏။
သို့သော် နှင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး အညစ်အကြေး တစ်စက်မျှမရှိသော ဤမျှတန်ဖိုးကြီးသည့် ပစ္စည်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။
“ဒါက...” ကျန်းချန်၏ အသံက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တင်းမာနေခဲ့သည်။ “ဒီလောကမှာ ဒီလောက် သန့်စင်တဲ့ ဆားမျိုး ရှိတယ်ပေါ့လေ..”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အန်းရှီးဝါရင့်စစ်သည်များဟာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဆားပွင့်တစ်ဆုပ်ဆီသို့ သူတို့၏ အကြည့်များကို လှည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ဝါရင့်စစ်သည်များက စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း စစ်စည်းကမ်းကို လိုက်နာကြဆဲဖြစ်ပြီး ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မည်သူမျှ ရှေ့သို့ မထွက်လာကြပေ။
ဝမ်ကျန့်ချင်က အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သန့်စင်ထားသော ဆားထုပ်တစ်ထုပ်ကို ချက်ချင်းဖောက်ကာ အနီးဆုံးရှိ ဝါရင့်စစ်သည်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။
“ကျေးဇူးပြုပြီး မြည်းကြည့်ပါ”
စစ်သည်အိုများက သူတို့ရှေ့ရှိ နှင်းခဲများနှင့်တူသော ဆားပွင့်များကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လှုပ်ရှားရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ကျန့်ချင်က နားလည်သွားပြီး ဆားပွင့်အနည်းငယ်ကို အရင်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပြလိုက်လေသည်။
ဝါရင့်စစ်သည်သည် ဆားအနည်းငယ်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏လျှာဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ကြည်လင်သွားလေသည်။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ ဆား... ကောင်းလိုက်တဲ့ ဆားပဲ...” သူ၏ အသံက တုန်ခါနေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက ကျန်ရှိနေသော ဆားပွင့်များပေါ်တွင် တဝဲလည်လည် ရှိနေဆဲပင်။
ယင်းကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝါရင့်စစ်သည်များအားလုံးက မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လာကြ၏။
ဝမ်ကျန့်ချင်က နားလည်စွာဖြင့် ဆားထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ကာ တစ်ယောက်ချင်းစီထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။
သူ ဖြတ်သွားသည့် လူတိုင်း၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများက ဆားပွင့်အနည်းငယ်စီကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်ကြပြီးနောက် အံ့သြသံများ တညီတညွတ်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့က ပစ္စည်းများကို ပြသရန် အလုပ်များနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရွှဲလင်းကလည်း အလျှော့မပေးချေ။
သူကလည်း သကြားဖြူဟု ရိုက်နှိပ်ထားသော စက္ကူဖာတစ်ဖာဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံဆိပ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်၏။
ထို့နောက် သူက သူ့ဘေးရှိ ထုံယီကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။ “လာ... ဒါကို ကိုင်ဖို့ ငါ့ကို ကူညီဦး...”
ထုံယီက စက္ကူဖာကို ယူလိုက်လေသည်။ အထဲတွင် အကြည်ရောင် ပလတ်စတစ်အိတ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားပြီး တစ်ထုပ်စီတွင် နေရောင်အောက်၌ တောက်ပနေသော နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် ပုံဆောင်ခဲများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
ချန်ရွှဲလင်းက အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထုံယီကို ကောရှင်းထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကော... ဒါကိုလည်း မြည်းကြည့်ပါဦး...”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ရွှဲလင်းသည် အရင်တစ်ခေါက်ကဲ့သို့ ပစ္စည်းများ ထပ်မံလေလွင့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အိတ်ကို ဂရုတစိုက် ဖောက်လိုက်လေသည်။
ကျန်းချန်က သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ “ဒီအောက်ခြေအဆင့် ဗိုလ်ချုပ်ကို အရင် မြည်းစမ်းခွင့်ပြုပါ...”
ထို့နောက် သူက အိတ်ထဲမှ အဖြူရောင် ပုံဆောင်ခဲအနည်းငယ်ကို ယူလိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျန်းချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရလေသည်။ “ချိုလိုက်တာ... ချိုတယ်... ဒါက သကြားလုံးလား...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကောရှင်းကလည်း လက်လှမ်းကာ အနည်းငယ် ယူလိုက်၏။
သန့်စင်သော အချိုဓာတ်က သူ၏လျှာပေါ်တွင် အရည်ပျော်သွားသောအခါ စစ်သူကြီးအို၏ ဖြူဖွေးနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားချေသည်။ “ဒီလောက် ဖြူဖွေးပြီး ဒီလောက် ချိုတာပဲ။ ငါငယ်ငယ်တုန်းက ချန်အန်းမှာ အကောင်းဆုံး ကျောက်ပျားရည်ကို မြင်ဖူးပေမယ့် ဒါရဲ့ တစ်ဝက်လောက်တောင် မကောင်းဘူး..”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနီးအနားရှိ အန်းရှီးဝါရင့်စစ်သည်အချို့က အနီးကပ်ကြည့်ရှုရန် မနေနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ကြသည်။
သကြားဖြူက အညစ်အကြေး တစ်စက်မျှမပါဘဲ အလွန်သန့်စင်နေပေသည်။ အစေ့များက သဲနုများကဲ့သို့ ညီညာနေပြီး နေရောင်အောက်တွင် ကြည်လင်နေခဲ့သည်။
“ဒါက သကြားလုံးလား...”
“ဒီလောကမှာ နှင်းပွင့်လောက် ဖြူဖွေးပြီး ဒီလောက်သန့်စင်တဲ့ သကြားမျိုး တကယ်ရှိတာလား”
သူတို့ဟာ ကြမ်းတမ်းပြီး အဝါဖျော့ရောင်ရှိသော အနောက်ဘက်ဒေသများမှ သကြားကို မြင်ဖူးကြသော်လည်း ဤမျှ သေးငယ်ပြီး နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သကြားမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြချေ။
ဟယ်ရွှိသည် နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော သကြားထုပ်ကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော မျက်နှာနှင့် စစ်သည်အိုအား “ဦးလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး နည်းနည်းလောက် စားကြည့်ပါဦး” ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။
ဝါရင့်စစ်သည်က ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် အက်ကွဲနေသော သူ၏လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ သကြားထုပ်၏ အစွန်းကို ခပ်ဖွဖွ ထိလိုက်သည်။
တောက်ပနေသော သကြားဖြူက သူ၏လျှာဖျားကို ထိလိုက်သောအခါ အချိန်ကာလ၏ အမှတ်အသားများ စွဲထင်နေသော သူ၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားရသည်။
သူအရင်က တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးသော အချိုဓာတ်တစ်ခုက ပါးစပ်ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ အရည်ပျော်သွားပြီး နွေဦးပေါက် စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏နှလုံးသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွား၏။
အရစ်အကြောင်းများ ထင်နေသော သူ၏မျက်လုံးထောင့်များက အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းများက ဤစိမ်းသက်နေသော အချိုဓာတ်ကို ထာဝရ သိမ်းဆည်းထားချင်သည့်အလား မသိလိုက်မသိဘာသာ အကြိမ်ကြိမ် စုတ်သပ်မိသွားခဲ့သည်။
သူသည် တစ်ချိန်က ပါရှားမှ ကျောက်သကြား အတုံးသေးသေးလေးကို မြည်းစမ်းခွင့်ရခဲ့ပြီး ၎င်းကို အကောင်းဆုံး အရသာအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့လေသည်။
သို့သော် သူ၏ရှေ့ရှိ ဤသကြားဖြူမှာမူ သူတော်စင်တစ်ပါးပင် တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးသည့် အရာမျိုးပင်။
ဟယ်ရွှိ၊ ထုံယီနှင့် ချန်ရွှဲလင်းတို့က အလွန်ပါးနပ်ကြပြီး ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အန်းရှီးစစ်သည်တိုင်းကို အစားအစာများ မြည်းစမ်းခွင့် ပြုခဲ့ကြသည်။
အန်းရှီးမှ ဝါရင့်စစ်သည်တိုင်းက တောက်ပနေသော သကြားဖြူကို ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ကြရာ သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေလေသည်။
အချိုဓာတ်က လျှာပေါ်တွင် ပြန့်နှံ့သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လေနှင့် သဲများကြောင့် ကြမ်းတမ်းနေသော ထိုမျက်နှာများပေါ်၌ ပျောက်ကွယ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။
ထိုသကြားဖြူစေ့များက နယ်စပ်ကို စောင့်ကြပ်ခဲ့ရသည့် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တာကာလ၏ ခါးသီးမှုများကို အရည်ပျော်သွားစေပြီး ဤခက်ထန်သော အမျိုးသားများ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ တွန့်လိမ်နေသော အရေးအကြောင်းများကို ပြေလျော့သွားစေသကဲ့သို့ပင်။
အချိုဓာတ်က ခြံဝင်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး အနောက်ဘက်ဒေသများမှ အကောင်းဆုံး ပျားရည်ထက်ပင် ပို၍ မူးယစ်စေ၏။
ထို့နောက် လူခြောက်ယောက်က အိတ်များနှင့် ထုပ်ပိုးမှုများကို တစ်လှည့်စီ ဖွင့်လိုက်ကြရာ ဤဒေသတွင် စိုက်ပျိုးရန် သင့်လျော်ပြီး သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ သစ်သီးများနှင့် အထွက်နှုန်းကောင်းသည့် မျိုးစေ့များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ပစ္စည်းတစ်ခုစီတိုင်းက ရှိနေသော အန်းရှီးဝါရင့်စစ်သည်များ၏ အာရုံစိုက်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုတို့ကို ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။
ယခင်က အန်းရှီးမှ ဝါရင့်စစ်သည်များဟာ အနာဂတ် နှစ်တစ်ထောင်မှ လာသည်ဟု ယူဆရသော ဤလူများ၏ ပြောဆိုချက်များကို အလွန်သံသယဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
ယခုမူ သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အစားအစာများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူတို့ပြောသည်များကို စတင်ယုံကြည်လာကြချေသည်။
ဤအချိန်တွင် ကျန်းယဲ့သည် သစ်သားသေတ္တာတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သော့ချိတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်ရာ အဖုံးကို ပင့်တင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အထဲ၌ သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသော အနက်ရောင် ဆလင်ဒါပုံစံ အရာဝတ္ထုများကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။
ဤအရာများက စစ်သုံး ညကြည့်မှန်ပြောင်းများဖြစ်ပြီး ဆည်းဆာအလင်းရောင်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေသော အလွှာတစ်ခု ပါရှိလေသည်။
ဤထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ကျန်းဟွိုင်မင်က အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် ရယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ အရည်အသွေးက ဈေးကွက်ထဲတွင် စစ်သုံးအဖြစ် တံဆိပ်တပ်ထားသော ညကြည့်မှန်ပြောင်းများစွာထက်ပင် ပို၍ကောင်းမွန်လေသည်။
အန်းရှီးတပ်မတော်က ကျန်းယဲ့ ထုတ်ယူလိုက်သောအရာကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘဲ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကော... ဒါကို စမ်းကြည့်ပါဦး” ကျန်းယဲ့က မှန်ပြောင်းတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကောရှင်းထံသို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်၏။
ဤအချိန်တွင် ခူချာအထက် ကောင်းကင်ယံ၌ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အလင်းရောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။ အနောက်ဘက်ဒေသများ၏ နေဝင်ချိန်က အမြဲတမ်း အချိန်ကြာမြင့်လေ့ရှိပေသည်။
အနီးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းချန်က စကားဆိုလာသည်။ “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို အရင် စမ်းကြည့်ခွင့်ပြုပါ...”
စစ်သူကြီးသည် သူတို့၏ ကျောရိုးဖြစ်ပြီး သူတို့အနေဖြင့် မည်သည့်အမှားအယွင်းကိုမျှ လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိချေ။
ကျန်းယဲ့က နားလည်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ လားရာကို လှည့်ကာ ကျန်းချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။
ကျန်းချန်က လေးလံသော သတ္တုအရာဝတ္ထုကို ယူလိုက်ပြီး အေးစက်နေသော မှန်ပြောင်းပြွန်ပေါ်တွင် သူ၏လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ကျန်း... ခင်ဗျားရဲ့ မျက်လုံးကို ဒီနေရာမှာ ထားကြည့်ပါလား” ကျန်းယဲ့က စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သရုပ်ပြလိုက်လေသည်။
ကျန်းယဲ့၏ ဥပမာကို လိုက်နာလျက် ကျန်းချန်က မျက်လုံးတပ်ရမည့်နေရာကို အဝေးရှိ မြို့ရိုးပေါ်က ကင်းစင်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။
သူ၏ ညာဘက်မျက်လုံးက မှန်ဘီလူးနားသို့ ကပ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
မူလက ဆည်းဆာအလင်းရောင်ထဲတွင် ရှိနေသော ကင်းစောင့်ကို ယခုအခါ အသေးစိတ်တိုင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီဖြစ်၏။
စစ်သည်၏ သံချပ်ကာပေါ်ရှိ သံချေးများ၊ လေနှင့် သဲများကြောင့် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သူ၏ နားသယ်စပ်မှ ဆံပင်များနှင့် သူ၏ခါးရှိ ဓားပေါ်မှ အရာများကိုပင် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရ၏။