အခန်း (၆၂) အန်းရှီးတပ်မတော်အား နားချခြင်း
ဤထူးဆန်းသော အပြုအမူက မြို့ရိုးကို စောင့်ကြပ်နေသည့် အန်းရှီးစစ်သည်များကို အံ့အားသင့်သွားစေလေသည်။
ကောရှင်းက ရေပြင်ညီဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဓားအိမ်ပေါ်ရှိ နဂါးပုံစံက နေရောင်အောက်တွင် အနည်းငယ် တောက်ပနေခဲ့သည်။
“သတိထားကြ...” ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဒူးလေးတပ်သားများက ချက်ချင်းပင် လေးကို ဆွဲတင်ကာ မြားများကို တပ်ဆင်လိုက်ကြသည်။
သံမဏိမြားခေါင်းများသည် နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေချေသည်။
လေနှင့် သဲမှုန်များကြားတွင် စုတ်ပြဲနေသော ထန်မင်းဆက်၏ အလံက မြို့ရိုးထက်၌ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။
စစ်သည်များက အသက်ရှူအောင့်ထားပြီး မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်စုကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။
အန်းရှီးတပ်မတော်က အသင့်အနေအထားရှိနေချိန်တွင် ကျန်းယဲ့သည်လည်း နောက်ပြန်ရေတွက်နေသော အချိန်ကို အခါအားလျော်စွာ စစ်ဆေးနေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့ရိုးတစ်ဖက်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းကို ကားပေါ်မှ ပစ်ချလိုက်သောအခါ လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။
သူတို့ အသက်ရှူဝအောင် ရှူနေချိန်တွင် အချိန်ပြည့်သွားပြီဖြစ်၏။
နောက်ဆုံးစက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် ကောစတာ၏ ကိုယ်ထည်က ရေပြင်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လှိုင်းထသွားချေသည်။ ထို့နောက် သတ္တုအခွံက ထူးဆန်းစွာ လှိုင်းထသွားပြီး နေဝင်ဆည်းဆာအလင်းရောင်တွင် အလင်းစက်ဝိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ရောင်ပြန်ဟပ်သွားချေသည်။
ချန်ရွှဲလင်းနှင့် အခြားသူများက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ကားဝေဝါးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မယုံနိုင်စရာဖြစ်နေဆဲပင်။
ခေတ်သစ်လူသားငါးဦးစလုံးတွင် ဤသို့သော တုံ့ပြန်မှုမျိုးရှိနေရာ မလှမ်းမကမ်းရှိ မြို့ရိုးပေါ်မှ လူများဆိုပါက ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။
မြို့ရိုးပေါ်တွင် အနည်းငယ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
ကျောက်ချီ၏ လက်ဆစ်များက လေးကို ကိုင်ထားရင်း ဖြူဆော့သွားသော်လည်း မြားခေါင်းမှာမူ မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့သည်။ မျက်လုံးတစ်ဖက်သာရှိသော ဝါရင့်စစ်သည်၏ ပခုံးသံချပ်ကာက သူ၏အဖော်နှင့် ထိခိုက်မိသွားပြီး ရှင်းလင်းသော ‘ချွင်’ ဟူသည့် အသံထွက်ပေါ်လာလေသည်။
အငယ်ဆုံး တပ်စောင့်စစ်သည်၏ လည်စေ့က နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်သွားပြီး သဲများနှင့်ရောနှောနေသော အံ့ဖွယ်ဟူသည့် စကားလုံးကို မျိုချလိုက်၏။
ကောရှင်းနှင့် ကျန်းချန်ကဲ့သို့သော တည်ငြိမ်ဆုံး စစ်သူကြီးများပင် သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။
“ပျောက်... ပျောက်သွားပြီ...” ကျန်းချန်၏ အသံက သံမဏိကဲ့သို့ လေးနက်နေပြီး အဆုံးတွင် အနည်းငယ်မျှသာ တုန်ခါသွားလေသည်။
ကောရှင်းက သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ လူအုပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူသည် အနောက်ဘက်ဒေသများတွင် နှစ်ဆယ်ကျော်ကြာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး တိဗက်မြင်းစီးသူရဲများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရကာ အာရပ်တို့၏ မှော်အတတ်များနှင့်လည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသော်လည်း ဤမျှထူးဆန်းသောအရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။
အန်းရှီးတပ်မတော်က တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အရေးပေါ် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေချိန်၌ ကျန်းယဲ့က ချန်ရွှဲလင်း၊ ယန်ဖန်၊ ထုံယီနှင့် ဟယ်ရွှိတို့ကို “မင်းတို့လေးယောက် ရှိတဲ့နေရာမှာပဲ နေပြီး မလှုပ်ကြနဲ့။ ငါ သူတို့နဲ့ အရင်သွားစကားပြောလိုက်မယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။
ဤတစ်ကြိမ် ထန်မင်းဆက်နှင့် အန်းရှီးအစောင့်ရှောက်နယ်မြေသို့ အလည်အပတ်လာရောက်စဉ်တွင် စနစ်အရောင်းဆိုင်၌ ထန်မင်းဆက်၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဆံပင်ပုံစံများကဲ့သို့သော ဆက်စပ်ပစ္စည်းများကို သော့ဖွင့်ပေးထားပြီးဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းယဲ့က မလိုအပ်သောကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းမရှိချေ။
မလာရောက်မီကတည်းက ကျန်းယဲ့သည် အကျိုးအပြစ်များကို ချိန်ဆခဲ့ပြီးဖြစ်၏။ အန်းရှီးတပ်မတော်က ထူးခြားပြီး ချင်မင်းဆက်နှင့်မတူဘဲ သူတို့တွင် ဖြုန်းတီးရန် အချိန်သိပ်မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် သူပထမဆုံးလုပ်ရမည့်အရာမှာ အန်းရှီးတပ်မတော်၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူရန်ပင်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စနစ်က ကြင်နာတတ်ပြီး သူတို့ကို ခူချာမြို့ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရာ သူ၏အလုပ်ကို များစွာသက်သာစေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့က ဝမ်ကျန့်ချင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “အစ်ကိုဝမ်... ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ”
ဝမ်ကျန့်ချင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ယန်ဖန်က မလှမ်းမကမ်းရှိ မြို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... သူတို့ရဲ့ မြားတွေက ကျွန်မတို့ဆီကို ချိန်ထားတယ်နော်။ သတိထားပါ” ဟု သတိပေးလေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့” ကျန်းယဲ့က သူ၏ကျောပိုးအိတ်အမည်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး ခေါက်လို့ရသည့် အသံချဲ့စက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ “ကျွန်တော် တစ်ခုပြင်ဆင်ထားပါတယ်...”
ဝမ်ကျန့်ချင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာပြီး သူ၏စစ်သားအသိစိတ်က ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းစီတိုင်းတွင် အကွာအဝေးကို တိကျစွာ တွက်ချက်စေကာ ထန်လေး၏ ထိရောက်သော အကွာအဝေးအစွန်းတွင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။
သူက မြို့ရိုးအကာအကွယ်နောက်မှ တောက်ပနေသော မြားခေါင်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး အနည်းဆုံး လေးအလက်နှစ်ဆယ်ခန့်က သူတို့ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ချိန်ရွယ်ထားခဲ့သည်။
“ငါတို့ ထပ်ရှေ့တိုးလို့ မရတော့ဘူး” ဝမ်ကျန့်ချင်က သတိပေးလိုက်၏။
ဝမ်ကျန့်ချင်၏ သတိမပေးရင်တောင် ကျန်းယဲ့ ရပ်တန့်လိုက်မည်ဖြစ်၏။ သူ၏ ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာမှ မြားပစ်ခတ်မှု ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် ဒူးလေး၏ ပစ်ခတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးကို သူက သဘာဝကျကျ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။
သူတို့၏ လက်ရှိတည်နေရာက ထန်လေးများ၏ အကွာအဝေးပြင်ပတွင်ရှိပြီး အတော်လေး ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးဖြစ်သည်။
သူတို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က အသံချဲ့စက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။
မထင်မှတ်ဘဲ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် သတိပေးသည့်အနေဖြင့် မြားအချို့က လေကိုခွင်းလျက် သူတို့ရှေ့ရှိ သဲထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားလေသည်။
“စစ်သည်ရဲဘော်တို့...” ကျန်းယဲ့၏အသံက အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် သဲကန္တာရတစ်ခွင်သို့ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်တို့အားလုံးက မဟာထန်ပြည်သူတွေပါ... ”
မြို့ရိုးပေါ်တွင် မျက်လုံးတစ်ဖက်သာရှိသော စစ်သည်အိုက သူ၏ကျန်ရှိနေသော မျက်လုံးကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး သူ၏ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများက လေးကြိုးပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေချေသည်။
သူ၏ဘေးရှိ စစ်သည်ငယ်က စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စစ်သည်အိုက အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် သူ့ကို တိတ်သွားစေလိုက်သည်။ မြို့ရိုးတစ်လျှောက်လုံးတွင် တိုက်ပွဲဝင်စစ်သည်များက အဓိပ္ပါယ်ပါပါ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လက်နက်များက မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့ကြသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကော... လူကြီးမင်းက ပညာရှိပါတယ်” ကျန်းယဲ့က အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ဆက်လက်အော်ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့က အစားအစာ၊ ဆေးဝါး၊ သံချပ်ကာ၊ လက်နက်တွေနဲ့ တခြား ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ယူဆောင်လာခဲ့ပါတယ်..”
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူက နောက်ကျောရှိ သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင် ပုံထားသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ချန်ရွှဲလင်းအား “အိတ်တစ်အိတ်ကို ဖွင့်ပြီး သူတို့ကို ပြလိုက်” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်၏။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ရွှဲလင်းက အနီးဆုံးရှိ ဂျုံမှုန့်အိတ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားလေသည်။
ထို့နောက် သူက ကြိုးကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ဖြေလိုက်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုမရှိခြင်းနှင့် အားအလွန်အကျွံသုံးလိုက်ခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။
“ဖော...”
သူဟာ ဂျုံမှုန့်အိတ်တစ်ခုလုံးကို မှောက်ချလိုက်မိပြီး နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဂျုံမှုန့်အချို့ ဖိတ်ကျသွားကာ အဝါရောင်သဲပြင်တစ်လျှောက် ဖြူဖွေးသော ကော်ဇောတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ကြသည်။
သေးငယ်သော ဂျုံမှုန့်များက နေဝင်ဆည်းဆာအလင်းရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင်တောက်ပနေပြီး ပူပြင်းသောလေ တိုက်ခတ်လာသောအခါ မြူခိုးတိမ်တိုက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဘုရားရေ...” ချန်ရွှဲလင်းဟာ ဂျုံမှုန့်များကို ကပျာကယာ ကောက်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဂျုံမှုန့်များနှင့် ရောနှောနေသော အဝါရောင်သဲတစ်ဆုပ်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်၏။
ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ချန်ရွှဲလင်းအတွက် ဖိတ်ကျသွားသော ဂျုံမှုန့်ပမာဏမှာ ပြောပလောက်စရာ မဟုတ်ချေ။ ခေတ်သစ်ကာလတွင် ဂျုံမှုန့်ကားတစ်စီးလုံး မှောက်ကျသွားလျှင်ပင် သူက မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်မည် မဟုတ်သော်လည်း ဤနေရာက ထန်မင်းဆက်ဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ဂျုံမှုန့်များက ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ပြတ်လပ်နေသော အန်းရှီးတပ်မတော်အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။
ယင်းက ဘဝ၏ အခက်အခဲများကို သတိမထားမိသော လူငယ်လေးအား အပြစ်ရှိသလို ခံစားသွားရစေသည်။
သူ ဂျုံမှုန့်များ ဖြူးချလိုက်သည့် လုပ်ရပ်ကြောင့် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သည်များက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သည့် လက္ခဏာများ ပြသလာခဲ့ကြသည်။
ကောရှင်းသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏အကြည့်က သဲသောင်ပြင်ပေါ်ရှိ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းပုံများကို သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးစမ်းရှာဖွေနေလေသည်။
သူ၏ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများက အုတ်ခဲများကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်နေပြီး နယ်စပ်ကို အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ကာကွယ်လာခဲ့မှုက ပုံမှန်မဟုတ်သော မည်သည့်အရာကိုမဆို သတိပြုမိစေသည့် အလိုအလျောက် သတိထားမှုကို သူ၏အထဲတွင် သွတ်သွင်းပေးထားချေသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ဒါက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိတဲ့ ဂျုံမှုန့်တွေပါ...” ကျန်းချန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူ၏အသံတွင် ချုပ်တည်းထားရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရောယှက်နေချေသည်။
ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်က အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားသော်လည်း ဓားကို ကိုင်ထားသော လက်ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
သူတို့ ဂျုံမှုန့်ဖြင့် သင့်လျော်သော အစားအစာတစ်နပ်ကို စားရဖို့မပြောနှင့် ကောင်းမွန်သော အစားအစာတစ်နပ်ကို စားရသည်မှာပင် မည်မျှကြာခဲ့ပြီနည်း။
ကျန်းယဲ့သည် မြို့ရိုးဆီသို့ မျက်နှာမူကာ လက်အုပ်ချီ၍ လေးနက်စွာ အရိုအသေပေးလိုက်ရာ သဲပွင့်များက သူ၏မျက်နှာကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကော... လူကြီးမင်းက ပညာရှိပါတယ်။” သူ၏အသံက သဲမုန်တိုင်းကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်တို့က ရန်သူတွေလည်း မဟုတ်ဘူး.... ဓားပြတွေလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ နှစ်တစ်ထောင်အကြာမှာ ထန်မင်းဆက်ရဲ့ ကောင်းချီးကို ခံစားရတဲ့ တရုတ်ပြည်သူတွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေပါ”
နှစ်တစ်ထောင်အကြာဟူသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အန်းရှီးစစ်သည်များဟာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းကင်ကျမ်းစာတစ်စောင်ကို နားထောင်နေရသကဲ့သို့ အချင်းချင်း ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။
ကောရှင်းနှင့် ကျန်းချန်တို့သည်လည်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယများနှင့် မေးခွန်းထုတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ကျန်းယဲ့က ဆက်ပြော၏။ “ခုနက မင်းတို့တွေ့ခဲ့တဲ့ ဧရာမအရာကြီးက ခေတ်သစ်မော်တော်ကားတစ်စီးပါ။ ဒီအရာက တစ်နေ့ကို မိုင်သုံးထောင် ခရီးနှင်နိုင်ပြီး ချွေးတစ်ပေါက်မကျဘဲ ပေါင်တစ်သောင်းအလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က မင်းတို့အားလုံးဆီကို ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ပို့ပေးဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာပါ... ”
“အနာဂတ်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့က အန်းရှီးတပ်မတော်ရဲ့ စစ်သည်တိုင်းကို လေးစားပါတယ်။ ထန်မင်းဆက်ရဲ့ နယ်မြေကို ကာကွယ်ခဲ့တာ မင်းတို့ပါပဲ.... နိုင်ငံရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို သွေးနဲ့ရင်းပြီး ကာကွယ်ခဲ့တာ မင်းတို့ပါပဲ.... ပြီးတော့ မိုင်တစ်သောင်းအကွာက အထီးကျန်မြို့လေးမှာ ဆံပင်ဖြူနေတဲ့ စစ်သည်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို အနာဂတ်မျိုးဆက်တွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို သိစေခဲ့တာလည်း မင်းတို့ပါပဲ...”
အစပိုင်းတွင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သော ကျန်းယဲ့၏အသံသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှိုက်သံများ ရောယှက်လာချေသည်။
သူ၏လေသံမှ သဘာဝကျကျ စီးဆင်းလာသော စစ်မှန်သည့် ခံစားချက်များက မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အန်းရှီးစစ်သည်များကိုပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ကာ အလျင်စလိုမရှိသော အသံဖြင့် ထပ်မံပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော် ခုနကပြောခဲ့တာတွေက စစ်သူကြီးတို့အတွက် ထူးဆန်းတဲ့ ပုံပြင်တွေထက်တောင် ပိုပြီး ယုတ္တိမတန်သလို ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံး အဲဒီ ဧရာမသံချပ်ကာကြီးကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဘာမှမရှိတဲ့နေရာကနေ ပေါ်လာပြီး ဘာမှမရှိတဲ့နေရာကို ပြန်သွားတာကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပဲ”