အခန်း (၅၉) ထွက်ခွာခြင်း
ကျန်းယဲ့သည် ရီယဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောပိုးအိတ်အမည်းကို ချလိုက်ပြီး အံဆွဲထဲမှ စက္ကူနှင့် ဖောင်တိန်ကိုထုတ်ကာ စာရင်းတစ်ခု ရေးမှတ်လိုက်၏။
ထိုအချိန်တွင် ယန်ဖန်ထံမှ ဝီချက်မက်ဆေ့ချ် ဝင်လာခဲ့သည်။ စာရင်းကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူသည် လင်ရူထံသို့ ပြန်လည်ပေးပို့လိုက်၏။ သူ ဖုန်းကို ပြန်ချလိုက်ရုံရှိသေး ခရီးသွားအေဂျင်စီ၏ မှန်တံခါး ပွင့်သွားပြီး လေချိန်းသံ စူးစူးရှရှလေးမှာ အခန်းထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားလေသည်။
ကျန်းယဲ့သည် အသံလာရာသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အလင်းရောင်ကို နောက်ခံပြုလျက် ရပ်နေသော အသက် နှစ်ဆယ်အစောပိုင်း လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ဂျုံကောက်ရိုးရောင် အသားအရေရှိပြီး သပ်ရပ်သော ကတုံးရှိတ်ဆံပင်စိပ်စိပ်ကြောင့် သူ၏ရုပ်ရည်မှာ ပိုမိုခန့်ညားထင်ရှားနေခဲ့သည်။
ထိုနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရုံမျှဖြင့် စစ်တပ်တွင် လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ထားသည့် စစ်သည်တစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ် ခန့်ညားမှုမျိုး ပေါ်လွင်နေလေသည်။
“မင်္ဂလာပါ” ကျန်းယဲ့က လက်ထဲမှ စာရင်းကို ချလိုက်ရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
ဝမ်ကျန့်ချင်သည် ခရီးသွားအေဂျင်စီထဲသို့ လှမ်းဝင်လာပြီး သူ၏အကြည့်များဖြင့် အခန်းအနှံ့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ ရှေ့ရှိလူငယ်ထံ၌ ရပ်တန့်သွားချေသည်။
ထိုလူငယ်မှာ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ကာ မျက်မှန်ဘောင်အပါးကို တပ်ဆင်ထားပြီး အင်္ကျီလက်စကို တံတောင်ဆစ်အထိ လိပ်တင်ထားရာ ပညာတတ်ဆန်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
“မင်းက ညွှန်မှူးကျန်း… ကျန်းယဲ့လား” ဝမ်ကျန့်ချင်က တန်းမေးလိုက်၏။
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ကျန်းယဲ့ပါ။ ဘာကူညီပေးရမလဲခင်ဗျာ”
“ကျွန်တော့်နာမည် ဝမ်ကျန့်ချင်ပါ။ လျိုကျန့်တုံး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တာ။ အရင်က ထန်မင်းဆက် ခရီးသွားအဖွဲ့မှာ စာရင်းသွင်းဖို့ ဆက်သွယ်ထားဖူးပါတယ်” ဝမ်ကျန့်ချင်က သူလာရင်းကိစ္စကို ပြောပြလိုက်လေသည်။
ထန်မင်းဆက်ဆိုသည့် စကားလုံးကို ပြောလိုက်သောအခါ ဝမ်ကျန့်ချင်သည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။
လာရောက်သူမှာ အဖွဲ့ဝင်ငါးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းယဲ့က သူ့ကို ထိုင်ရန် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။
“ထန်မင်းဆက်ရဲ့ အန်းရှိးအစောင့်ရှောက်နယ်မြေကို သွားမယ့်ကိစ္စကို သူ အစ်ကို့ကို ရှင်းပြထားပြီးပြီလား။ သိချင်တာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို မေးလို့ရပါတယ်” ကျန်းယဲ့က ပြောရင်း သူ၏ ကျောပိုးအိတ်အမည်းထဲမှ စာချုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်ချင်က ခေါင်းညိတ်ပြမည့်ဆဲဆဲတွင် မမေးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားလေသည်။ “တကယ်ပဲ အချိန်ခရီးသွားလို့ ရတာလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၂၀၀ ကျော်ဆီကို တကယ်ပဲ ပြန်သွားလို့ရမှာလား”
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဖြေလိုက်၏။
ဝမ်ကျန့်ချင်သည် ကျန်းယဲ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ “ဘယ်နားမှာ လက်မှတ်ထိုးရမလဲ”
ကျန်းယဲ့က လက်မှတ်ထိုးရမည့် နေရာကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ “ဒီနေရာနဲ့ ဒီနေရာမှာ နာမည်ရေးပြီး လက်ဗွေနှိပ်ပေးပါ...”
သူတို့နှစ်ယောက် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေစဉ် ခရီးသွားအေဂျင်စီ၏ မှန်တံခါးမှာ ထပ်မံပွင့်သွားခဲ့ပြန်သည်။ လေချိန်းသံလေးမှာ လေပြေထဲတွင် သာယာစွာ မြည်ဟည်းလျက် လှုပ်ခါသွားချေသည်။
ကျန်းယဲ့က အသံကြားရာသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော လူငယ်သုံးယောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသော လူငယ်မှာ အထူးပင် လူစုလူဝေးထဲတွင် ထင်ရှားလှသည်။ စမတ်ကျကျ ချုပ်လုပ်ထားသော တံဆိပ်ပါ လူငယ်ဝတ်စုံက သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေနေခဲ့သည်။
သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ထည့်ကာ ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာပြီး သူ၏အညိုရောင် ဆံပင်တိုလေးမှာ နေရောင်အောက်တွင် ကျန်းမာစိုပြည်စွာ တောက်ပနေကာ ဘယ်ဘက်နားရွက်ရှိ စိန်နားကပ်လေးမှာလည်း လှမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တစ်ချက်တစ်ချက် ဝင်းခနဲ လက်ခနဲ ပေါ်လာသွားတတ်သည်။
သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်မှာလည်း စမတ်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တက်ကြွလန်းဆန်းနေကြသည်။ သူတို့သုံးယောက် အတူတူရပ်နေသည်မှာ ခရီးသွားအေဂျင်စီ တစ်ခုလုံးကို လူငယ်ဆန်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေချေသည်။
ကျန်းယဲ့က ပြုံးလျက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကြိုဆိုလိုက်၏။ “မင်းတို့သုံးယောက်က ချန်ရွှဲလင်း၊ ထုံယီနဲ့ ဟယ်ရွှိတို့ ထင်တယ်”
ချန်ရွှဲလင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏အကြည့်များကမူ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဧည့်ကြိုကောင်တာ၊ ဆေးကွာနေသည့် သစ်သားခုံတန်း၊ အနည်းငယ် ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်နေသော ကမ္ဘာ့မြေပုံနှင့် တဝူးဝူးမြည်နေသည့် ရှေးဟောင်းပုံစံ သရီးဒီလေအေးပေးစက်တို့အပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။
သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိပြီး နောက်မှ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နှင့် ဝေခွဲမရဖြစ်စွာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။
ဤကဲ့သို့သော ခရီးသွားအေဂျင်စီမျိုးမှာ အရှုံးပေါ်ပြီး ရုန်းကန်နေရသည့် ဆိုင်အသေးစားလေးတစ်ခုနှင့်သာ တူလှသည်။
သူ့အဖေက ဘာဖြစ်လို့ ထန်မင်းဆက် ခရီးသွားအဖွဲ့မှာ စာရင်းသွင်းဖို့ ဒီလောက်တောင် အတင်းအကျပ် လုပ်နေရသလဲဆိုတာကို သူ လုံးဝနားမလည်နိုင် ဖြစ်နေလေသည်။
အကယ်၍ သူသာ ခရီးသွားအဖွဲ့ထဲ မဝင်ပါက ဘဏ်ကတ်အားလုံးကို ပိတ်ပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခံထားရလေသည်။
ဤအရာက သူ၏ လည်ပင်းကို အမိဖမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသဖြင့် မတတ်သာဘဲ နာခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။
ဟယ်ရွှိနှင့် ထုံယီတို့မှာလည်း သူတို့၏ ဖခင်များက ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့က ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ကြီးပြင်းလာသောအခါတွင်မူ ဆုံတွေ့ခဲလှပေသည်။
ယခုအကြိမ်တွင် သူတို့သုံးယောက်လုံး အတူတူလာရခြင်းမှာ သူ့ကိုသာမက ကျန်နှစ်ယောက်ကိုလည်း လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့က သူတို့သုံးယောက်ကို ထိုင်ရန် အမူအရာပြလိုက်၏။ “မင်းတို့ မိသားစုတွေက မင်းတို့ကို အကုန်ရှင်းပြပြီးပြီမလား။ ငါတို့ အခုသွားမယ့်နေရာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၂၀၀ ကျော်က ထန်မင်းဆက်ဆီကိုပဲ။ ဘာပြဿနာမှ မရှိရင် ဒါလေးကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါ...”
သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် သူတို့သုံးယောက်လုံး ဆွံ့အသွားကြရသည်။ ‘မင်း ပြောနေတဲ့ စကားကို မင်းကော ပြန်နားထောင်ရဲ့လား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၂၀၀ ကျော်က ထန်မင်းဆက်ဆီ သွားတာကို ဘာပြဿနာမှမရှိဘူးလို့ ပြောရတယ်လို့။ အဲဒါက အကြီးမားဆုံး ပြဿနာပဲဟာကို’
ကျန်းယဲ့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်ကျန့်ချင်က သူတို့သုံးယောက်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့၏ စကားဝိုင်းအရ ဤလူငယ်သုံးယောက်မှာ မိသားစုများ၏ စေလွှတ်မှုကြောင့် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှချေသည်။
သူ၏အကြည့်မှာ ချန်ရွှဲလင်းထံတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် ရုပ်ရည်အရ ဤလူမှာ ပိုက်ဆံချမ်းသာသည့်အပြင် အရာရှိကြီးများနှင့် သူဌေးကြီးများ၏ သားသမီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
ဝမ်ကျန့်ချင်၏ စိတ်ထဲမှ အသံတစ်ခုက သူတို့သည် ထန်မင်းဆက်ဆီသို့ တကယ်ပဲ အချိန်ခရီးသွားကြရတော့မည် ထင်သည်ဟု ပြောနေချေသည်။
ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက် မပြတ်သားသော ထုံယီက “သခင်လေးချန်... ကျွန်တော်တို့ လက်မှတ်ထိုးကြမလား” ဟု မေးလိုက်၏။
ချန်ရွှဲလင်းသည် အံကိုကြိတ်ကာ ဘေးမှဖောင်တိန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် “ထိုးမယ်။ မင်းကော မထိုးဘဲ နေရဲလို့လား။ ဟွန်း… ငါ ဘယ်လောက်ပဲ အသုံးမကျပါစေဦး... ငါက ငါ့အဖေရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားပဲ။ သူက ငါ့ကို ငရဲတွင်းကို ပို့လောက်တဲ့အထိတော့ ရက်စက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူ့ဖခင်ကို ယုံကြည်သောကြောင့် ချန်ရွှဲလင်းက သူ၏နာမည်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။
ချန်ရွှဲလင်း လက်မှတ်ထိုးပြီးသည်ကို မြင်သောအခါ ထုံယီနှင့် ဟယ်ရွှိတို့မှာလည်း တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် သူတို့၏နာမည်များကို လိုက်လံလက်မှတ်ထိုးကြ၏။
ဟယ်ရွှိက လက်ဗွေနှိပ်ပြီးနောက် ချန်ရွှဲလင်းက ကျသင့်သော ခရီးစရိတ်များကို သုံးယောက်စာအတွက် ကျူအာကုဒ် စကင်ဖတ်ကာ ပေးချေလိုက်သောအခါ စနစ်၏ အသံထွက်ပေါ်လာချေသည်။
“ငါတို့ ဘယ်တော့ ထွက်မှာလဲ” ချန်ရွှဲလင်းက မေးလိုက်၏။
ညနေ ၇ နာရီဖြစ်သည်။ ဤအချိန်က စနစ်က အုပ်စုလိုက်ခရီးစဉ်ကို နောက်ဆုံး စတင်နိုင်မည့် အချိန်ဖြစ်လေသည်။
ဤအချိန်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျန့်ချင်သည် ကျန်းယဲ့ကို မော့မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။
ချန်ရွှဲလင်း၊ ထုံယီနှင့် ဟယ်ရွှိတို့မှာမူ မယုံကြည်နိုင်စရာ အမူအရာများဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ ‘ဒါက ဘယ်လိုမျိုး သရဲကမ္ဘာသွားမယ့် ထွက်ခွာချိန်ကြီးလဲဟ..’
နေ့ခင်းဘက်သွားရမည့် ခရီးစဉ်ကို ညဘက်မှ ထွက်ခွာမည်ဆိုခြင်းမှာ အကြောင်းစုံ မသိသူတစ်ဦးအဖို့ ငရဲပြည်သို့ ခရီးသွားနေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်မှားစရာ ဖြစ်နေပေသည်။
ကျန်းယဲ့သည် ယန်ဖန်ထံသို့ မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင် ပို့လိုက်၏။ ထွက်ခွာမည့်အချိန်နှင့် နေရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ဖန်သည် သူမကိုယ်သူမ အလိမ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ဝမ်းကွဲမောင်လေး ဝူရှောင်ရှီထံသို့ ဖုန်းထပ်မံခေါ်ဆိုရန် မအောင့်နိုင်ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးပြီးသွားသောအခါ ကျန်းယဲ့က ရှေ့ရှိ လူလေးယောက်ကို ကြည့်လိုက်၏။
“အချိန်လိုသေးတယ်... မင်းတို့ လေးယောက် အပြင်သွားပြီး လျှောက်လည်လို့ရပါတယ်။ ညနေ ၆ နာရီခွဲကျရင် ခရီးသွားအေဂျင်စီတံခါးဝမှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့”
ဝမ်ကျန့်ချင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူသည် အိမ်သို့အရင်ပြန်ကာ မိဘများကို နှုတ်ဆက်ပြီးမှ ညနေပိုင်းတွင် ပြန်လာရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ ချန်ရွှဲလင်း၊ ထုံယီနှင့် ဟယ်ရွှိတို့မှာမူ အနီးနားရှိ အင်တာနက်ကဖေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး အတူတူ ဂိမ်းဆော့နေခဲ့ကြလေသည်။
ကျန်းယဲ့ကမူ ခရီးသွားအေဂျင်စီထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို စုဆောင်းနေလေသည်။ နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ပစ္စည်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာလေသည်။
ကျန်းယဲ့က စနစ်၏ အိတ်စွပ် ၁၈ ယောက်စီး လုပ်ငန်းသုံးကားကို အချိန်မတိုင်မီ ကြိုတင်ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ဖြစ်၏။
ယခုအကြိမ်တွင် လူနည်းသောကြောင့် လူတိုင်း ရှေ့တန်းတွင်သာ အတူတူ ထိုင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်းယဲ့က အလယ်တန်းနှင့် နောက်တန်းများကိုမူ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ သိုလှောင်ရန် အသုံးပြုထားခဲ့သည်။
အန်းရှီးအစောင့်ရှောက်နယ်မြေသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် သွားရောက်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းယဲ့က တိကျသော တည်နေရာ သို့မဟုတ် အန်းရှီးတပ်မတော်တွင် အလိုအပ်ဆုံးအရာများကို သေချာမသိသေးချေ။
ထို့ကြောင့် သူက ပုံမှန်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ ဆီ၊ လက်နက်များနှင့် ဆေးဝါးများကဲ့သို့သော မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကိုသာ အမြောက်အမြား ယူဆောင်ခဲ့ပြီး အခြားနေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကိုမူ အနည်းငယ်သာ ယူခဲ့လေသည်။
ကား၏ နေရာလွတ်မှာ အကန့်သတ်ရှိပေသည်။ စနစ်၏ သိုလှောင်ခန်းမှာလည်း တစ်စတုရန်းမီတာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသဖြင့် ပစ္စည်းအသေးစားများကိုသာ ဆန့်ပေလိမ့်မည်။
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝမ်ကျန့်ချင်က ဝင်လုဆဲဆဲ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ခရီးသွားအေဂျင်စီသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မကြာမီမှာပင် ယန်ဖန်သည်လည်း ရိုးရှင်းသော အထည်အိတ်လေးတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာလေသည်။
နာရီလက်တံက ၇ နာရီသို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး အချိန်တွင်မူ ချန်ရွှဲလင်းနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်မှာ နောက်ဆုံး စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင် ခရီးသွားအေဂျင်စီသို့ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
“လူစုံပြီဆိုတော့ ငါတို့ အခုပဲ ထွက်ကြစို့” ကျန်းယဲ့က လူတိုင်းကို ပုံမှန်ကော်စတာဗန်ကားလေးတစ်စီးဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့လိုက်သည်။
ကားတံခါး ပွင့်သွားသောအခါ စနစ်က ပံ့ပိုးပေးထားသည့် အန်ပီစီ ယာဉ်မောင်း ဦးလေးဝမ်မှာ မောင်းနှင်သူနေရာတွင် အချိန်ကိုက် ပေါ်လာလေသည်။