အခန်း (၄၃) နိုင်ငံတော်ကို အုပ်ချုပ်ခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းခြင်း
ရင်းကျန့်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်၏။ “အိုး”
“စက္ကူလုပ်ငန်းကို အရှေ့ဟန်မင်းဆက်ကာလက ချိုက်လွင်လို့ခေါ်တဲ့ မိန်းမစိုးတစ်ဦးက စတင်အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ထန် နဲ့ စုန့် မင်းဆက်တွေက လက်မှုပညာရှင်တွေက ဆက်လက်အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့ကြလို့ ဒီနေ့ခေတ် အရည်အသွေးမျိုး ရရှိလာတာ ဖြစ်ပါတယ်...”
ထိုသို့ပြောရင်း သူက ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော စာလုံးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ “ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တဲ့ စာလုံးစီပုံနှိပ်စက်ကို မြောက်ပိုင်းစုန့်မင်းဆက်ကာလက ပေါ်ရှန့်လို့ခေါ်တဲ့ သာမန် လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးက စတင်ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ နောက်ပိုင်းမှာ ကိုရီးယားတွေက သတ္တုစာလုံးစီစနစ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး ဥရောပတိုက်သားတွေက ပုံနှိပ်စက်ကို တီထွင်ခဲ့ကြပါတယ်...”
ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းက စူးစိုက်စွာ နားထောင်နေကြလေသည်။
သူတို့သည် အရှေ့ဟန်၊ ထန် နှင့် စုန့် သို့မဟုတ် မြောက်ပိုင်းစုန့်ဟူသော ဝေါဟာရများကို မသိကြသော်လည်း ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူများက ထိုအရာများက ဘာကို ကိုယ်စားပြုကြောင်းကို ရိပ်မိကြ၏။
လီစစ်၊ မုန့်ရီ၊ ကျောက်ကောင်း၊ ဖုန်းကျဲ့ နှင့် အခြားသူများက မိမိတို့၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို မဖော်ပြဘဲ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်နေခဲ့ကြသည်။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ဟာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ကြချေသည်။
လီစစ်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။ “နောင်လာမယ့် ခေတ်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေ ဒီလောက်များပြားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး မထင်ထားခဲ့မိဘူး”
ဖုန်းကျဲ့က တွေးတောနေခဲ့သည်။ ‘သာမန် လက်မှုပညာရှင်တစ်ယောက်က တကယ်ပဲ သမိုင်းတွင်နိုင်လို့လား..’
ကျန်းဟွိုင်မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “နောင်လာမယ့် ခေတ်တွေမှာ လူမှုအဆင့်အတန်းကို မခွဲခြားဘဲ စစ်မှန်တဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ပညာရှိသူတိုင်းကို လေးစားကြပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တွေဘောင်ထဲက မဟုတ်ဘဲ အရည်အချင်းရှိသူတွေကို အသုံးပြုသလိုမျိုးပေါ့...”
ရင်းကျန့်၏ အကြည့်များက နက်ရှိုင်းနေပြီး သူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။ “ဒီလက်မှုပညာရှင်တွေအားလုံး အေးချမ်းစွာ သေဆုံးခဲ့ကြရသလား”
ကျန်းဟွိုင်မင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ရင်းကျန့်၏ နက်ရှိုင်းသော ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားကာ ပွင့်လင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ “ချိုက်လွင်ကတော့ နန်းတွင်း အာဏာလုပွဲတွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့လို့ သေဆုံးခဲ့ရပြီး ပေါ်ရှန့်ကတော့ လူသိမများဘဲ သေဆုံးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တီထွင်မှုတွေက မျိုးဆက်ပေါင်း ထောင်ချီပြီး အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်ထွန်းစေခဲ့ပါတယ်...”
“ကျန်းချင့်ရဲ့ ဒီနေ့စကားတွေက တွေးတောစရာပါပဲ။ ယနေ့မှစပြီး ငါတို့ လက်မှုပညာရှင်များဌာနကို တည်ထောင်မယ်။ တီထွင်ဖန်တီးမှု တစ်ခုခုလုပ်နိုင်သူတိုင်းကို သူတို့ရဲ့ နောက်ခံအဆင့်အတန်းကို မခွဲခြားဘဲ စာရင်းသွင်းပြီး ဆုချီးမြှင့်ရမယ်။ ဖုန်းကျဲ့... မင်းက ဒီကိစ္စကို တာဝန်ယူရမယ်”
ဖုန်းကျဲ့သည် ချက်ချင်းပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး ဉာဏ်တော် ကျယ်ဝန်းလှပါတယ်... ဒါက ရေရှည်တည်တံ့တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးခေတ်ကို ဦးဆောင်မယ့် အစီအစဉ်တစ်ခုပါပဲ...”
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းဟွိုင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားရသည်။
“ရှေးပညာရှိများ၏ အုတ်မြစ်ပေါ်တွင် ရပ်တည်ခြင်း” ဟူသော စကားပုံကို သူ သတိရသွားပြီး ယခုအခါ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ အသေအချာ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲစေသော တီထွင်မှုတိုင်းက မရေမတွက်နိုင်သော ဘိုးဘေးများ၏ ဉာဏ်ပညာများ ပေါင်းစုထားခြင်းပင်။
ချောင်ဝမ်ပေါ်၊ ကန်ချန်၊ ဖုန်းယီမင် နှင့် ဝူကျဲတို့သည် သူတို့၏ လူကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူပြသနေသည့် အရာများကို ကြည့်ရင်း သူတို့ ယူလာခဲ့သည့် အရာများမှာ လူကြီးများ ယူလာသည့် အရာများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြရသည်။
လူကြီးများက ကမ္ဘာကြီးကို အမြင်ကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့ကတော့...
သူတို့လေးယောက်လုံး ရှက်ရွံ့သွားကြပြီး အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူတို့၏ ချင်မင်းဆက်သို့ ခရီးစဉ်မှာ အချည်းနှီးဖြစ်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏။
ဝူကျဲက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဦးလေးလီနဲ့ ဦးလေးကျောက်တို့က ဧကရာဇ်ကြီးကို နောက်ထပ် ဘာတွေပေးမယ်လို့ ထင်လဲ”
ကန်ချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်၏။ “ငါလည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ နောင်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေအတွက် အကျိုးရှိမယ့် အရာတစ်ခုဆိုတာတော့ သေချာတယ်”
ဖုန်းယီမင်က ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ယူလာတဲ့ဟာတွေထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရမှာပဲ...”
ချောင်ဝမ်ပေါ်က သက်ပြင်းတိုးတိုးချလိုက်၏။ “မကြာခင် ငါတို့ သိရမှာပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး...”
လီချင်းယီသည် အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ရင်းကျန့်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွတ်လိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး လီချင်းယီမှာလည်း ဆက်သစရာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော်မျိုး တကယ်ကို ရှက်မိပါတယ်... အခြားသူတွေ ဆက်သတဲ့ အရာတွေနဲ့ ယှဉ်လို့မရနိုင်ဘူးလို့ ထင်မိလို့ပါ”
ထို့နောက် သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာခဲ့သော စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို သူ၏ လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်ချေသည်။ “ဒါတွေက နောင်လာမယ့် ခေတ်တွေမှာ ကလေးတွေကို ပညာသင်ကြားပေးတဲ့နေရာမှာ အသုံးပြုတဲ့ စာလုံးသုံးလုံးကျမ်း နဲ့ စာလုံးတစ်ထောင်ကျမ်းတို့ ဖြစ်ပါတယ်။ စာလုံးပုံစံ နှစ်မျိုးနဲ့ ကျွန်တော်မျိုး ပြင်ဆင်လာခဲ့ပါတယ်။ တစ်မျိုးက ကျွန်တော်တို့ခေတ်မှာ သုံးတဲ့ စာလုံးပုံစံဖြစ်ပြီး နောက်တစ်မျိုးကတော့ ချင်မင်းဆက်မှာ သုံးတဲ့ တံဆိပ်တုံးစာလုံးငယ် ပုံစံပါ။ အရှင်မင်းကြီး ယှဉ်တွဲပြီး လေ့လာကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်....”
လီချင်းယီသည် ဤစာအုပ်နှစ်အုပ်ကို မူကွဲနှစ်မျိုးဖြင့် အထူးပြင်ဆင်လာခဲ့၏။ တစ်မျိုးမှာ ခေတ်သစ် ရိုးရှင်းသော စာလုံးပုံစံဖြစ်ပြီး နောက်တစ်မျိုးမှာ ချင်မင်းဆက်တွင် အသုံးပြုသော တံဆိပ်တုံးစာလုံးငယ် ပုံစံဖြစ်သည်။
ဤတံဆိပ်တုံးစာလုံးငယ်ပုံစံ ဖန်တီးရန်အတွက် သူသည် သူ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုကာ လူတစ်ဦးကို ညတွင်းချင်း အလုပ်လုပ်ခိုင်းခဲ့ရပေသည်။
ယင်းအတွက် အဆက်အသွယ်များနှင့် ငွေကြေးများစွာ ကုန်ကျခဲ့ရသည်။
ကျောက်ကောင်းသည် စာအုပ်ကို ယူကာ ရင်းကျန့်ထံသို့ ဆက်သလိုက်၏။
ရင်းကျန့်သည် သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော တံဆိပ်တုံးစာလုံးငယ်ဖြင့် ရေးသားထားသည့် စာအုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး စာမျက်နှာများကို လှန်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သပ်ရပ်ညီညာစွာ ပုံနှိပ်ထားသော စာလုံးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“မွေးဖွားလာစ လူတွေရဲ့ ဗီဇက မူလကတည်းက ကောင်းမွန်ကြတယ်...” ဟူသော စာလုံးခြောက်လုံးပေါ်တွင် သူ၏ အကြည့်များ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်တန့်နေပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။
“အံ့သြစရာပဲ...” ရင်းကျန့် ရုတ်တရက် အားရပါးရ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ “စာလုံးသုံးလုံး စာစုလေးတွေက ရွတ်ဆိုရလွယ်ကူတဲ့အတွက် ကလေးတွေ သေချာပေါက် အမြန်ကျက်မှတ်နိုင်လိမ့်မယ်...”
ဖုန်းကျဲ့က စာလုံးတစ်ထောင်ကျမ်းကို ယူကာ “ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက မှောင်မိုက်ပြီး အဝါရောင်သန်းနေတယ်၊ စကြဝဠာကြီးက ကျယ်ပြောပြီး အဆုံးအစမရှိဘူး” ဟူသော စာကြောင်းအနည်းငယ်ကို ဖတ်ပြီးနောက် အံ့သြတကြီးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်၏။
“စာလုံးတစ်ထောင်လုံး တစ်လုံးမှ မထပ်ဘူးလား။ ဒီလို စာပေအရေးအသား အရည်အချင်းက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲ...”
အရေးကြီးသော မှူးမတ်များ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မြင်သောအခါ လီချင်းယီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားရသည်။
ထို့နောက် သူက မှတ်စုစာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ “နောင်လာမယ့် ခေတ်တွေက နိုင်ငံတော် စာမေးပွဲစနစ်ကိုလည်း ကျွန်တော်မျိုး ပြုစုလာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ နိုင်ငံတော်နဲ့ အရှင်မင်းကြီးအတွက် အသုံးချနိုင်ဖို့ စာမေးပွဲတွေကနေတစ်ဆင့် အရည်အချင်းရှိသူတွေကို ဘယ်လိုရွေးချယ်ရမယ်ဆိုတာကိုပါ အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်”
ထိုမှတ်စုစာအုပ်ကိုလည်း လီချင်းယီ၏ အဆက်အသွယ်များကျေးဇူးကြောင့် ရှေးဟောင်းစာပေ ပရော်ဖက်ဆာတစ်ဦးက အထူးရေးသားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“စာမေးပွဲ...” ရင်းကျန့်သည် အဓိကအချက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ “ထောက်ခံစာနဲ့ ရွေးချယ်တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့...”
“မှန်ပါတယ်” လီချင်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “လူမှုအဆင့်အတန်းကို မခွဲခြားဘဲ လူတိုင်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနိုင်ပါတယ်။ ထူးချွန်တဲ့သူတွေကို ရာထူးတွေ ခန့်အပ်မှာဖြစ်လို့ ဩဇာကြီးမားတဲ့ မိသားစုတွေက အရာရှိဖြစ်လာမယ့် လမ်းကြောင်းကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတာမျိုး မဖြစ်အောင် တားဆီးနိုင်ပါတယ်...”
ဤစကားများက ဖုန်းကျဲ့ နှင့် လီစစ်အပါအဝင် ပညာရှိအမတ်များအတွက် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ချူဒေသမှ အရာရှိငယ်တစ်ဦး၏ နောက်ခံဖြင့် လာခဲ့သော ဝန်ကြီးချုပ်လီစစ်သည် ဤစနစ်က လက်ရှိ အာဏာတည်ဆောက်ပုံကို မည်သို့ တုန်လှုပ်သွားစေမည်ကို မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ နားလည်ချေသည်။
ရင်းကျန့်သည် အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားကာ မှတ်စုစာအုပ်ကို ယူ၍ အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကို လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပို၍ တောက်ပလာသည်။ “ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲ၊ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ၊ မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲ၊ နန်းတွင်းအဆင့် စာမေးပွဲ... အဆင့်ဆင့် ရွေးချယ်တာ.... သိပ်ကောင်းတာပဲ”
သူက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ “ဒီစနစ်က နောင်လာမယ့် ခေတ်တွေမှာ ဘယ်လို အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သလဲဆိုတာ လီချင့်သိသလား”
လီချင်းယီက ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေ၏။ “အရှင်မင်းကြီး... ဒီစနစ်ကို နောင်လာမယ့် ခေတ်တွေမှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီပြီး အသုံးပြုခဲ့ကြကာ တရုတ်ပြည်အတွက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေကို ရွေးချယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့...”
သူက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး “စတင်အကောင်အထည်ဖော်တဲ့ အစောပိုင်းကာလတွေမှာတော့ ဩဇာကြီးမားတဲ့ မိသားစုတွေဆီကနေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါတယ်...”
“ဟ...” ရင်းကျန့်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ “ငါကိုယ်တော် မြေရှင်ပဒေသရာဇ်စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး ခရိုင်-မြို့နယ်စနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်တုန်းကရော ကန့်ကွက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိမနေခဲ့ဘူးလား...”
သူက လီစစ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။ “အမတ်ကြီး... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”
လီစစ်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ဦးညွတ်လိုက်၏။ “ဒီစနစ်ကိုသာ တဖြည်းဖြည်းချင်း အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဟာချင်ရဲ့ ထာဝရ သာယာဝပြောရေးအတွက် အုတ်မြစ်ချပေးနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်...”
ဖုန်းကျဲ့က ဝင်ပြောလေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ဒါကိုသာ တကယ် လုပ်ဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်က အရည်အချင်းရှိသူအားလုံး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်အောက်ကို ရောက်မလာမှာကို ဘာလို့ ပူပန်နေရဦးမှာလဲ...”
ရင်းကျန့်သည် စာအုပ်များကို သူ၏ လက်အိတ်ဝကျယ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လီချင်းယီအား နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွတ်လိုက်၏။ “ဒီနေ့ လီချင့် ဆက်သလိုက်တဲ့ အရာတွေက မျိုးစေ့တွေ၊ ကျောက်မီးသွေးတွေလောက် မြင်သာထင်သာ မရှိပေမဲ့ နိုင်ငံတော်ကို အုပ်ချုပ်ဖို့နဲ့ တည်ငြိမ်မှု သေချာစေဖို့အတွက် အခြေခံကျတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုပါပဲ... ငါကိုယ်တော် အလွန်ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မိပါတယ်”
ထိုအမူအရာကြောင့် လီချင်းယီမှာ လန့်သွားပြီး နောက်သို့ သုံးလှမ်းဆုတ်ကာ ကမန်းကတန်း ပြန်လည်ဦးညွတ်လိုက်ရလေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး လွန်ကဲလှပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးက တခြားသူတွေရဲ့ စကားတွေကို ပြန်ပြောပြရုံ သက်သက်ပါ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဒီလို အရိုအသေပေးမှုမျိုးကို ခံယူဖို့ ကျွန်တော်မျိုး မထိုက်တန်ပါဘူး...”
“ကောင်းတယ်..” ရင်းကျန့်က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ချေသည်။
ထိုနေရာတွင်ရှိသော အဆင့်မြင့် မှူးမတ်များက ချင်မင်းဆက်က ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ပညာရေး ထွန်းကားသည့် ခေတ်သစ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်ကာ သမိုင်းစာမျက်နှာသစ်တစ်ရပ် ဖွင့်လှစ်တော့မည်ကို ကြိုတင်မျှော်မှန်းမိနေကြပြီ ဖြစ်၏။
ချောင်ဝမ်ပေါ် နှင့် အခြားသုံးဦးတို့မှာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက တူညီသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေချေသည်။ ‘ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ...’
သူတို့ ယူလာတဲ့ အရာတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... တကယ်ပဲ...
ဟူး... သူတို့လေးယောက်လုံး အားကျစွာဖြင့် သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့ပေသည်။
လူကြီးတွေက လူကြီးတွေပါပဲ... အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူတွေက အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူတွေပါပဲ။ သူတို့က လောကအကြောင်းကို ပိုသိမြင်ဖူးပြီး သူတို့ရဲ့ အမြင်နဲ့ ရှုထောင့်တွေက သူတို့ထက် အများကြီး ပိုကျယ်ပြန့်ကြလေသည်။
သူတို့အနေဖြင့် သူ့ကို အားကျလေးစားရုံသာ ရှိတော့ချေသည်။
“ငါတို့ သွားရမယ့်ခရီးက အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်” ကန်ချန်က သက်ပြင်းတိုးတိုးချကာ ဆိုသည်။
ချောင်ဝမ်ပေါ် နှင့် အခြားနှစ်ဦးကလည်း ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။
ကျန်းယဲ့သည် ထိုလေးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းဟွိုင်မင် နှင့် သူ၏ လူခြောက်ယောက်အုပ်စုကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
‘လူကြီးတွေက တကယ်ကို ပျော်အောင် ဘယ်လိုနေရမလဲဆိုတာ သိကြတာပဲ’
ကျန်းယဲ့ ခေါ်လာသော လူဆယ်ယောက်အနက် ကိုးယောက်မှာ လက်ဆောင်များ ဆက်သပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ စီအီးအို ကျောက်ဟုန်တစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။
ထို့ကြောင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ အလိုအလျောက် ကျောက်ဟုန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။