အခန်း (၃၂) ဧည့်လမ်းညွှန်လေး
ဗီဒီယိုထဲရှိ လူများက စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အသံငါးသံက တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“ကျွန်တော် သွားမယ်” ကျိုးရှင်းဖူက ပထမဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။
“ကျွန်မကိုလည်း ထည့်စာရင်းသွင်းလိုက်ပါ” လင်ရူက အလျင်အမြန် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ချေသည်။
ကျန်းရိကျွင်းက သူ၏မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ “ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးကို ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်မှာလဲ...”
ကျောက်ဟုန်ကလည်း မာဂျောက်တုံးများကို ဘေးသို့ဖယ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။ “ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်...”
လီချင်းယီက အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်၏။ “အဘိုးကြီးကျန်း... မိနစ်နှစ်ဆယ်နေရင် ရောက်မယ်”
တစ်နာရီမပြည့်မီမှာပင် ဇိမ်ခံကားငါးစီးက အမှတ် ၇ အိမ်ရာထဲသို့ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျန်းဟွိုင်မင်သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် စာချုပ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်၏။ လူတိုင်း ရောက်လာပြီးနောက် သူက စာရွက်စာတမ်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “စည်းကမ်းချက်တွေကို သေချာဖတ်... အထူးသဖြင့် တာဝန်ကင်းလွတ်ခွင့်တွေကို သေချာကြည့်ကြ...”
တစ်ချက်မျှ အမြန်ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် လူငါးယောက်သား တုံဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူတို့၏ နာမည်များကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်ကြ၏။
လင်ရူက ငွေချေရန် ကုဒ်ကို စကင်ဖတ်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။ “ဒီခရီးစဉ်စရိတ်က တကယ်ကို ဈေးသက်သာတာပဲ... ယွမ်လေးထောင်တည်း”
“ဟုတ်တယ်... မယုံနိုင်လောက်အောင် ဈေးသက်သာတာ” ကျန်းဟွိုင်မင်က စာချုပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ “ငါတို့ တော်တော်လေး တန်တဲ့ ဈေးနဲ့ ရလိုက်တာပဲ...”
“တကယ်ပါပဲ... တခြားသူတွေသာ ဒီအကြောင်း သိသွားရင် ဈေးက ဘယ်လောက်အထိ ထိုးတက်သွားမလဲတောင် မသိနိုင်ဘူး”
“ငါတော့ အမြတ်ထွက်ပြီပဲ...” ကျောက်ဟုန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“ငါတို့ ဘယ်တော့ ထွက်ကြမှာလဲ” ကျိုးရှင်းဖူက စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်လေသည်။
“မနက်ဖြန်မနက် ကိုးနာရီမှာ အိမ်ရာရဲ့ ပင်မဂိတ်ပေါက်ကနေ ခရီးသည်တင်ကားက လာကြိုလိမ့်မယ်” ကျန်းဟွိုင်မင်က သူ၏ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါရိုက်တာကျန်းက ဆယ်မိနစ်လောက် စောလာဖို့ အတည်ပြုမက်ဆေ့ချ် အခုလေးတင် ပို့ထားတယ်...”
ကျောက်ဟုန်က လက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောလိုက်၏။ “ကဲ... ဒီညတော့ ငါ အိပ်ပျော်တော့မယ် မထင်ဘူးဟေ့”
လီချင်းယီက မတ်တပ်ရပ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်၏။ “ငါ အရင်ပြန်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ် ပြင်လိုက်ဦးမယ်... မနက်ဖြန် အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့မယ်”
အားလုံး၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းဟွိုင်မင်က သူတို့ကို သတိပေးလိုက်ချေသည်။ “ဒါရိုက်တာကျန်းက ငါတို့ ချင်ရှီဟွမ်နဲ့ တွေ့ရဖို့ အခွင့်အရေးရှိနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် လက်ဆောင်တချို့ ပြင်ဆင်ထားလို့ရတယ်။ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ကြပေါ့။ ချင်မင်းဆက်က အစားအသောက်တွေက ရိုးရှင်းပြီး ရှားပါးတယ်... ဒါကြောင့် ကိုယ့်အတွက် စားစရာတချို့ကိုလည်း ပြင်ဆင်သွားလို့ရတယ်”
အရေးကြီးသောအချက်အချို့ကို ရှင်းပြပြီးနောက် လူတိုင်းက သူတို့ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ရမည်ကို သိရှိလျက် လူစုခွဲသွားလိုက်ကြသည်။
နံနက် ၈:၃၀ အချိန်... ယွင်ရှန်ရှယ်အိမ်ရာ၏ ပင်မဂိတ်ပေါက်တွင်။
ကျန်းဟွိုင်မင်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ခြေရင်းတွင် အမည်းရောင် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးချထားကာ ကင်းတဲဘေးတွင် ရပ်လျက် နာရီကို အချိန်ရတိုင်း ကြည့်နေချေသည်။
တတိယအကြိမ်မြောက်တွင် လုံခြုံရေးအစောင့် အဘိုးကြီးလျိုက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ “မစ္စတာကျန်း... ခရီးဝေး သွားမလို့လား။ ကျွန်တော် အငှားကား ခေါ်ပေးရမလား...”
မစ္စတာကျန်းက သူ၏ ယာဉ်မောင်းကို လိုက်ပို့ခိုင်းခြင်းမရှိသည်မှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း ဤအိမ်ရာမှ လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူက အကဲခတ်တတ်ရန် လိုအပ်သည်မဟုတ်လော။
“မလိုပါဘူး... လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာပါ” ကျန်းဟွိုင်မင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး အိမ်ရာအတွင်းရှိ လမ်းများဘက်သို့ တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။
မကြာမီတွင် ဘန်တလေ ကားတစ်စီးက ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။
လီချင်းယီက လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သူ၏နောက်တွင် လက်ဆွဲသေတ္တာကိုင်ထားသော သူ၏ အတွင်းရေးမှူးက လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“အဘိုးကြီးကျန်း... ခင်ဗျား နောက်မကျသေးဘူး မဟုတ်လား” သူက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အတွင်းရေးမှူးဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ “မင်း ပြန်လို့ရပြီ... ဒီကိစ္စကို ဆက်လိုက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး”
သူ့နောက်သို့ အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည်မှာ ကျိုးရှင်းဖူ၏ မေဘတ်ခ်၊ လင်ရူ၏ ပေါ်ရှေးနှင့် ကျန်းရိကျွင်း၏ ရိုးလ်ရွိုက်စ်တို့ ဖြစ်ပြီး တစ်စီးပြီးတစ်စီး ရောက်ရှိလာကြသည်။
ချမ်းသာကြွယ်ဝသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးများက သာမန်ခရီးသွားများကဲ့သို့ အိမ်ရာဝင်ပေါက်တွင် ရပ်လျက် ခရီးဆောင်အိတ်အသီးသီးကို သယ်ဆောင်ထားကြသဖြင့် တာဝန်ကျနေသော လုံခြုံရေးအစောင့်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိကြချေသည်။
“ကျောက်ဟုန် ဘယ်ရောက်နေလဲ... ” လင်ရူက အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်၏။
ထိုစဉ် အဝေးမှ အင်ဂျင်သံ ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။
ကျောက်ဟုန်က သူ၏ တောက်ပနေသော အနီရောင် ဖာရာရီကားဖြင့် လူတိုင်းရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တောက်ပသောအပြုံးကို ပြသရန် ကားမှန်ကို ချလိုက်သည်။ “နောက်မကျသေးဘူး မဟုတ်လား။ မနေ့ညက ကျွန်တော် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ အိပ်ရာထနောက်ကျမလို့တောင် ဖြစ်သွားတယ်”
ထိုအချိန်မှာပင် အိမ်ရာဝင်ပေါက်၌ အငှားကားတစ်စီး ချောမွေ့စွာ ရပ်တန့်သွားချေသည်။
ကားတံခါး ပွင့်သွားပြီး ကျန်းယဲ့က အလျင်အမြန် ဆင်းလာခဲ့သည်။ ခရီးသွားများက သူ့ထက်စောပြီး ရောက်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အရည်အချင်းပြည့်ဝသော ဧည့်လမ်းညွှန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းယဲ့က တောင်းပန်စကားဆိုတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျန်းဟွိုင်မင်က သူ့ကို နွေးထွေးစွာ ဆီးကြိုလိုက်၏။ “ဧည့်လမ်းညွှန်ကျန်း... အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲဗျ”
ထို့နောက် သူက လူစုဘက်သို့ လှည့်ကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။ “ဒါက ကျွန်တော် ပြောပြဖူးတဲ့ ဧည့်လမ်းညွှန် ကျန်းယဲ့ပါ... ဒီခရီးစဉ်ကို တာဝန်ယူရမယ့်သူပေါ့”
စီအီးအိုများက ချက်ချင်းပင် သူတို့ကို ဝိုင်းရံသွားကြချေသည်။
ကျန်းရိကျွင်းက လက်ကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါရိုက်တာကျန်းရဲ့ နာမည်ကို လေးစားလာတာ ကြာပါပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခင်ဗျားကို အလုပ်ရှုပ်ခံခိုင်းရတော့မယ်..”
လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရာတွင် အားအသင့်အတင့်ဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သိက္ခာမကျစေဘဲ လေးစားမှုကို ပြသနိုင်ခဲ့သည်။
“ဒါရိုက်တာကျန်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အလားအလာ ကောင်းတဲ့သူပဲ...” ကျိုးရှင်းဖူက သူ၏ လိပ်ကတ်ကို ကမ်းပေးရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ “အခွင့်အရေးရရင် အကြံဉာဏ်တွေ ဖလှယ်ကြတာပေါ့...”
ပုံမှန်အားဖြင့် ကြွားလုံးထုတ်တတ်သော ကျောက်ဟုန်ပင်လျှင် ဘေးတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေပြီး အခြားသူများ နှုတ်ဆက်ပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ ရှေ့သို့ တိုးလာလေသည်။ “ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော်က နည်းနည်း ကြမ်းတမ်းတတ်တယ်... လမ်းခရီးမှာ သည်းခံပေးပါဦး”
ကင်းတဲမှ လုံခြုံရေးအစောင့်များမှာ သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည့် အရာကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေမိခဲ့ကြသည်။
ဒီဘီလီယံနာတွေ... တချို့ဆို ဘီလီယံနဲ့ချီ ချမ်းသာတဲ့သူတွေက ဧည့်လမ်းညွှန်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပုံရတဲ့ လူငယ်လေးကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ယဉ်ကျေးပျူငှာနေကြချေသည်။
ကျန်းယဲ့က သူ၏နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အားလုံးပဲ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါဦး။ အဖွဲ့ထဲက လေးယောက် မရောက်သေးလို့ပါ”
ယင်းကို ကြားသောအခါ ကျိုးရှင်းဖူက သူ၏ဖုန်းကို ချက်ချင်း ထုတ်လိုက်လေသည်။ “ဘယ်သူတွေလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းဆက်ပြီး အမြန်လာဖို့ ပြောလိုက်မယ်...”
ကျန်းယဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ “မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ဆက်သွယ်ပြီးပါပြီ။ မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး”
ကျန်းယဲ့ ဤသို့ ပြောသည်ကို မြင်သောအခါ စီအီးအိုများက နားလည်သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် လူငယ်လေးယောက်က အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များကို ဆွဲကာ နောက်ကျလျက် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ဝူကျဲက ဖောင်းကားနေသော တောင်တက်ကျောပိုးအိတ်နှစ်လုံးကို လွယ်ကာ ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာပြီး သူ၏နောက်တွင် နှစ်ရက်တာ ခရီးစဉ်အတွက် မသင့်လျော်သော ခရီးဆောင်အိတ်များကို ကိုယ်စီသယ်ဆောင်လာသည့် ချောင်ဝမ်ပေါ်၊ ကန်ချန်းနှင့် ဖုန်းယီမင်တို့ လိုက်ပါလာကြချေသည်။
၎င်းတို့မှာ ပြင်ဆင်ထားရန် ကျန်းခိုင်က အထပ်ထပ် မှာကြားထားသည့် လက်ဆောင်များဖြစ်ပြီး သူတို့က တိတ်တဆိတ် လျှော့ချပစ်ခဲ့သေးသည်ပင်။
ထိုလေးယောက် အနီးသို့ ရောက်လာပြီး စောင့်ဆိုင်းနေသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ဟာ နေရာမှာတင် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားကြရသည်။
ချောင်ဝမ်ပေါ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျစ်... အဲဒါ ရှင်းဖူအိမ်ခြံမြေက မန်နေဂျာချုပ်ကျိုး မဟုတ်လား”
ကန်ချန်းက တံတွေးကို ခပ်ပြင်းပြင်း မျိုချလိုက်လေသည်။ “အဲဒီဘေးက လူက ဟုန်ယွမ်ဂရုက မန်နေဂျာချုပ်ကျောက်နဲ့ တူတယ်...”
ဖုန်းယီမင်၏ ခြေထောက်များမှာ အနည်းငယ် ပျော့ခွေသွားချေသည်။ “ဦးလေးကျန်းပါ ပါလာတာလား... ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
ဝူကျဲက ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို ပထမဆုံး သတိပြုမိသွားပြီး လစ်ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်၏။ “ငါတို့... နောက်တစ်နေ့မှ သွားကြရင် ဘယ်လိုလဲ”
ကျန်းဟွိုင်မင်က စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ကို မြင်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်လေသည်။ “မင်းတို့ ဘာတွေ နှောင့်နှေးနေတာလဲ... ငါတို့ မင်းတို့လေးယောက်ကို စောင့်နေကြတာ”
လူငယ်လေးယောက်သည် အမှားလုပ်ထားသော ကျောင်းသားများကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ မချိတင်ကဲ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ကြသည်။
ဝူကျဲက တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။ “မင်္ဂလာပါ ဦးလေးကျန်း... မင်္ဂလာပါ အားလုံးပဲ။ ကျွန်တော့် ခရီးဆောင်အိတ်က နည်းနည်းလေးနေလို့ နည်းနည်း နှေးသွားတာပါ”
ကျန်းရိကျွင်းက သူတို့၏ ဖောင်းကားနေသော ခရီးဆောင်အိတ်များကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ချေသည်။ “လူငယ်တွေက တော်တော်လေးကို သေချာ ပြင်ဆင်လာကြတာပဲ”
လင်ရူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ငါတို့အားလုံး အတူတူပါပဲ”
သို့သော်လည်း လူငယ်လေးယောက်မှာ အလွန် နေရခက်နေဆဲပင်။
ဖုန်းယီမင်က ဝူကျဲ၏ အင်္ကျီလက်စကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ လစ်ထွက်သွားဖို့ ဆင်ခြေတစ်ခု ရှာကြရင် ဘယ်လိုလဲ။ ဒီလူကြီးတွေနဲ့ ခရီးသွားရတာ အရမ်း ဖိအားများတယ်”
နားမျက်စိလျင်သော ကျန်းယဲ့က ဖုန်းယီမင် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သော စကားများကို ကြားလိုက်ရ၏။
သူက ဤကလေးများကို ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ပေးမည်မဟုတ်ချေ။ လူစုံသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက “စတင်ရန်” ကို နှိပ်လိုက်ချေသည်။
မကြာမီတွင် ဂျင်းဝါရောင် ၁၈ ယောက်စီး ကော့စတာ မီနီဘတ်စ်ကားတစ်စီး ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာပြီး လူတိုင်းရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ တံခါး ပွင့်လာပြီး ကျန်းယဲ့က ခရီးသွားများကို ကားပေါ်တက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။
ချောင်ဝမ်ပေါ်နှင့် သူ၏ အဖော်သုံးဦးက လူကြီးများနှင့် မပြိုင်ဝံ့သဖြင့် အနောက်ဆုံးတွင် သတိထားကာ တန်းစီလိုက်ကြသည်။
သူတို့လေးယောက် အချိန်ဆွဲကာ ကားပေါ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က နောက်ဆုံးမှ တက်လာခဲ့လေသည်။ တံခါး ပိတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကားက ယွင်ရှန်ရှယ်အိမ်ရာမှ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့သည် မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်လျက် ကားရှေ့တွင် ရပ်ကာ အဓိကအကြောင်းအရာသို့ မရောက်မီ လူစုအား မိမိကိုယ်ကို အကျဉ်းချုံး မိတ်ဆက်လိုက်၏။
“ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော်တို့ သွားမယ့်နေရာက ဘီစီ ၂၁၈ ခုနှစ်က ချင်မင်းဆက်ဆီကို ဖြစ်ပါတယ်။ မရောက်ခင်မှာ ခင်ဗျားတို့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်တဲ့အတွက် အားလုံး မှတ်ထားရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ အချက်တချို့ ရှိပါတယ်... ခရီးစဉ်ရဲ့ နောက်ဆုံးတစ်နာရီအတွင်းမှာ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေရပါမယ်... မဟုတ်ရင် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
ကျန်းဟွိုင်မင်နှင့် အခြား အရေးပါသူခြောက်ဦးတို့က ဂရုတစိုက် နားထောင်နေကြသော်လည်း ချောင်ဝမ်ပေါ်နှင့် အခြား လူငယ်လေးဦးမှာမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်သော ပုံပေါက်နေချေသည်။
ချောင်ဝမ်ပေါ်က ကျန်းဟွိုင်မင်နှင့် အခြားသူများကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်ပြီး အံ့သြသွားရသည်။ သူက လေးယောက်ပါသော ဂရုထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ညည်းညူလိုက်၏။
ချောင်ဝမ်ပေါ်။ [ကျစ်... မင်းတို့ အဲဒါကို မြင်လိုက်လား။ ဦးလေးကျန်းနဲ့ တခြားသူတွေက တကယ်ကြီးကို အသေအချာ နားထောင်နေကြတာပဲ...]
ဝူကျဲ။ [ငါ သတိထားမိတယ်...]
ကန်ချန်း။ [သူတို့က ချင်မင်းဆက်ဆီကို အချိန်ခရီးသွားမယ်ဆိုတာကို တကယ်ကြီး ယုံနေကြတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...]