အခန်း (၂၄) လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သံမည်းတံဆိပ်ပြား
ယာဉ်ရထားသည် ချောမွေ့စွာ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် ကျန်းယဲ့က ရင်းကျန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဦးညွတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး... အချိန်ကျရောက်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပါပြီ”
“ခဏစောင့်ဦး...” ရင်းကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “ငါ့မှာ မေးစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်..”
“အရှင်မင်းကြီး... စိတ်ချတော်မူပါ” ကျန်းယဲ့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ “နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ထပ်လာခဲ့ပါ့မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မေးခွန်းတွေအားလုံးကို အသေးစိတ် ဖြေကြားပေးပါ့မယ်...”
မုန့်ရီက အလျင်စလို ပြောလိုက်လေသည်။ “အကယ်၍ မင်းတို့အားလုံး သွားပြီး ပြန်မလာခဲ့ရင်...”
ရင်းကျန့်သည် သူ၏ ခါးမှ သံမည်းတံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဖြုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းပေါ်ရှိ ခွေလိပ်နေသော နဂါးပုံစံက နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေချေသည်။
“ဒီအမိန့်တော်နဲ့ဆိုရင် မင်းတို့ ရှန်းယန်နန်းတော်ဆီ တိုက်ရိုက် လာနိုင်ပြီ...” ဧကရာဇ်၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး ဩဇာပါလှသည်။ “ငါ သတင်းကောင်းကို စောင့်နေမယ်...”
ကျန်းယဲ့သည် တံဆိပ်ပြားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခံယူလိုက်ရာ အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်ထားရသကဲ့သို့ ၎င်း၏ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူက ပေးသနားမှုကို ဂရုတစိုက် လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို လုံးဝ အလဟဿ မဖြစ်စေရပါဘူး...”
ကားရပ်သွားပြီးနောက် ရင်းကျန့်နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ဦးတို့သည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ဧကရာဇ်မင်း အထိအခိုက် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစောင့်များဟာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကြချေသည်။
ကျန်းယဲ့က နောက်သို့လှည့်ကာ ဖန်ကောင်းချန်နှင့် အခြားသူများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ “ကားပေါ် မြန်မြန်တက်ကြ... ငါတို့ သွားရတော့မယ်”
လူရှစ်ယောက်က သူတို့၏ မှင်သက်မှုထဲမှ ရုန်းထွက်လာပြီး ကားထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားလိုက်ကြသည်။
ကျန်းခိုင်က ကားပေါ်သို့ နောက်ဆုံးမှ တက်သူဖြစ်ပြီး သူက နောက်သို့ ဆက်တိုက် လှည့်ကြည့်နေချေသည်။
လူတိုင်း နေရာယူပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က အပြန်ခရီးစတင်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။
ထိုအချိန်၌ ဖန်ကောင်းချန်သည် ကားပြတင်းပေါက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ကာ သူ၏ လက်မောင်းများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်လိုက်လေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”
“အမတ်ကြီးမုန့်...” ကျန်းခိုင်သည်လည်း ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တိုးထွက်လာပြီး အသံကုန် အော်လိုက်၏။ “နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ဒီထက်ပိုကောင်းပြီး ပိုအသစ်ဖြစ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့မယ်ဗျာ...”
ရှီရှောင်ယွီက ပထမဧကရာဇ်အား တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် နှုတ်ဆက်လက်ပြလိုက်သည်။ “ဂရုစိုက်ပါ အရှင်မင်းကြီး...”
ထို့နောက် Coaster ကားလေးသည် ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ထွက်ခွာသွားပြီး ပြတင်းပေါက်များရှေ့တွင် ခေါင်းရှစ်လုံး စုပြုံနေကာ သူတို့၏ လက်မောင်းများက လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော ကျူပင်များကဲ့သို့ ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့ကြသည်။
ရင်းကျန့်သည် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် သတိထားမိရန် ခက်ခဲသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေချေသည်။
မုန့်ရီက တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် နှုတ်ဆက်သည့်အနေနှင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
‘ဒီမျိုးဆက်တွေက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ...’
အချိန်နှင့် နေရာ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ကားဟာ မျက်စိကျိန်းမတတ် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။
ထို့နောက် အလင်းရောင်က နေမင်းကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဂျင်းဝါရောင် ကားကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။
ရင်းကျန့်သည် မသိစိတ်အရ သူ၏ မျက်လုံးများကို ကာကွယ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ အနက်ရောင် အင်္ကျီလက်များက ပြင်းထန်သော လေပြင်းထဲတွင် လွင့်ဝဲသွားရသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... သတိထားတော်မူပါ” မုန့်ရီက ဧကရာဇ်၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်ရန် ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။ မျက်စိကျိန်းမတတ် အလင်းရောင်ကြောင့် သူသည် မသိစိတ်အရ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားမိသော်လည်း ဧကရာဇ်၏ ရှေ့တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်နေခဲ့ချေသည်။
အဖြူရောင် အလင်းတန်းထဲတွင် ကားထဲရှိ လူများ လက်ဝှေ့ယမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို ဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သူတို့၏ ပုံရိပ်များက ရေထဲရှိ အရိပ်များကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးကာ ဝေဝါးနေ၏။
ရင်းကျန့်က သေချာစွာ မြင်ရရန် မျက်လုံးကို မှေးကြည့်လိုက်ချိန်မှာပင် ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်သည် ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီးနောက် ပို၍ မျက်စိကျိန်းမတတ် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြန်သည်။
ထို့နောက် ယာဉ်တစ်စီးလုံးက မမြင်ရသော ဧရာမ ပါးစပ်ပေါက်ကြီးတစ်ခု၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ချက်ချင်းပင် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် တိမ်သော တာယာရာ နှစ်ကြောင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
“နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင် အကြာ...” ဧကရာဇ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက အင်္ကျီလက်ထဲတွင် နမူနာအဖြစ် သိမ်းဆည်းထားသော မိုဘိုင်းဖုန်းကို ခပ်ဖွဖွ လှည့်ကစားနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်နဲသော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားချေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျက်စိကျိန်းမတတ် အဖြူရောင် အလင်းတန်းက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကားထဲရှိ လူများဟာ မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် အနေအထားတွင်သာ ရှိနေကြဆဲဖြစ်၏။
ကျန်းခိုင် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရင်းနှီးနေသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း နံရံများကို မြင်လိုက်ရပြီး Coaster ကားလေးဟာ အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ မောင်းနှင်နေချေသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း...” သူက သူ၏ ပေါင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲဆိတ်လိုက်၏။ “ငါတို့ ပြန်ရောက်ပြီလား..”
ဖန်ကောင်းချန်က သူ၏ နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ စက္ကန့်လက်တံက တစ်ပတ်သာ လည်ရသေးပေသည်။ “တစ်မိနစ်ပဲ ကြာသေးတာလား...”
ကားထဲတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလေသည်။
လီကျွင်းက သူ၏ မျက်လုံးများကို အသည်းအသန် ပွတ်သပ်လိုက်၏။ “ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား.. ခုနက ချင်ရှီဟွမ်ကို တကယ်ပဲ မြင်ခဲ့ရတာလား”
ကျိန်းချန်က ချက်ချင်းပင် သူ၏ လုပ်ရပ်ကို ပိုမို ပြင်းထန်စေလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ကျယ်လောင်သော ဖြန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုပြတ်သားသော အသံကြောင့် လူတိုင်း တစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားကြရသည်။
“ဖုန်းကို စစ်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အစစ်လား အတုလား သိရမှာပဲဟာကို.. ” ရှီရှောင်ယွီက ပထမဆုံး သတိပြန်ဝင်လာပြီး လူတိုင်းကို သတိပေးလိုက်၏။
သူမက ဖုန်းထဲရှိ ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ကို အရင်ဆုံး ဖွင့်လိုက်ပြီး မုန့်ရီ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာနှင့် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ချင်မင်းဆက်ပုံစံ ဝင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အရာအားလုံးက အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
“အစစ်တွေ.. အားလုံး အစစ်တွေပဲ” ကျန်းခိုင်သည် သူ ခိုးရိုက်ထားသော ချင်ရှီဟွမ်၏ ဘေးတိုက်ပုံများကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဟိုသရဖူကို ကြည့်စမ်း... အဲဒီ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ နီရဲတဲ့ အောက်ပိုင်းဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်စမ်း...”
လူရှစ်ယောက်သည် ဖုန်းများမှတစ်ဆင့် ဓာတ်ပုံများနှင့် ဗီဒီယိုများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ဆင့်ကမ်း ကြည့်ရှုနေကြချေသည်။
ဖန်ကောင်းချန်က မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခိုးရိုက်ထားသော ရင်းကျန့်၏ ဘေးတိုက်ပုံကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ “ငါတို့ တကယ်ပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်က အချိန်ကို ပြန်သွားခဲ့ကြတာပဲ...”
ကားထဲတွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက သူတို့၏ ဖုန်းများကို ငုံ့ကြည့်နေကြပြီး ပုံရိပ်များက ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း မီးရောင်အောက်တွင် အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်နေသော အလင်းရောင်တစ်ခုဖြင့် တောက်ပနေချေသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လူတိုင်း သတိပြန်လည်လာခဲ့ကြသည်။
“ဒါရိုက်တာကျန်း.. နောက်တစ်ခေါက်က ဘယ်တော့လဲ” ကျန်းခိုင်က ကျန်းယဲ့ကို တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “ငါ ပထမဆုံး စာရင်းပေးမယ်”
“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်...ဟုတ်တယ်” ဖန်ကောင်းချန်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်ပြောလေသည်။ “နောက်တစ်ခေါက်ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးဆီ ဓာတ်မီးတစ်လက် ယူသွားပေးချင်တယ်...”
ရှီရှောင်ယွီက သူမ၏ ဖုန်းကို မြှောက်ကာ အော်လိုက်၏။ “ငါက ဒရုန်းလိုချင်တယ်... နဂါးဘိုးဘေးကြီးကို ပြပြီး ကြွားရမယ်”
“နောက်တစ်ခါ သွားရင် နဂါးဘိုးဘေးကြီးနဲ့ ဓာတ်ပုံ တွဲရိုက်ရမယ်။ ဒီတစ်ခါ ဓာတ်ပုံမရခဲ့တာ တော်တော် နှမြောစရာကောင်းတယ်ကွာ...” လီလင်က နှလုံးကွဲမတတ် မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်ချေသည်။
လူရှစ်ယောက်က လက်လွတ်စပယ် အကြံပြုချက်များ ပေးလာကြသဖြင့် ကားထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလေသည်။
လီကျွင်းက ချင်မင်းဆက် အဝတ်အထည် ပစ္စည်းများအကြောင်းကိုပင် စတင်ရှာဖွေနေပြီး သူက သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ချင်မင်းဆက် ခရီးသွား အဝတ်အစားတစ်စုံကို မှာယူချင်သည်ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းယဲ့မှာ ဆူညံသံများကြောင့် ခေါင်းကိုက်လာရလေသည်။ “ရပ်.. ရပ်... ရပ်ကြပါဦး။ ငါ နောက်ခရီးစဉ်အတွက် အစီအစဉ် မဆွဲရသေးဘူး... ”
“ဒါဆိုလည်း မြန်မြန် အစီအစဉ် ဆွဲကြတာပေါ့” ကျန်းခိုင်က ထိုင်ခုံကို လက်ဖြင့် ရိုက်ကာ အော်လိုက်၏။ “မနက်ဖြန် သွားရင် ဘယ်လိုလဲ...”
“မင်းတို့က ဒါကို ကုန်စုံဈေးလို့ ထင်နေတာလား” ကျန်းယဲ့က ရယ်ချင်စိတ်၊ ဒေါသထွက်စိတ် နှစ်မျိုးစလုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒါက အချိန်ခရီးသွားတာလေ။ ငါတို့... အဲ... ရာသီဥတုကို စစ်ကြည့်ရဦးမယ်လေ။ ဟုတ်တယ်... ရာသီဥတုကို စစ်ကြည့်ရမယ်”
လူရှစ်ယောက်စလုံး ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်တွင် တိမ်တစ်အုပ်မျှ မရှိချေ။
“ဒါရိုက်တာကျန်း... ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို နောက်နေတာပဲ” အားလုံးက တစ်သံတည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ရယ်မောသံများက ကားအမိုးကိုပင် ပင့်ချီမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။
နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင် ကျန်းယဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများက မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းသွားရသည်။
‘ဒီငတုံးတွေက ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး...’
ကျန်းခိုင် အိမ်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ထုတ်ကာ သူ၏ သူငယ်ချင်းကောင်း ချောင်ဝမ်ပေါကို ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်လိုက်၏။
ဖန်သားပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ခေတ်မီဆန်းပြားသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက် အမွေဆက်ခံသူ တစ်ယောက်ဟာ ရေကူးကန်ဘေးတွင် လှဲလျောင်းကာ သစ်သီးဖျော်ရည် သောက်နေလေသည်။
“အဘိုးကြီးချောင်... မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်... အရမ်း အရမ်းကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ”
ကျန်းခိုင်၏ လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ချောင်ဝမ်ပေါက စပ်စုချင်စိတ်ဖြစ်လာပြီး မေးလိုက်၏။ “ဘာ အရေးကြီးကိစ္စလဲ”
“ငါ ချင်မင်းဆက်ကို အချိန်ခရီးသွားခဲ့တယ်ကွ...” ကျန်းခိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကင်မရာရှေ့တွင် လက်များကို ရမ်းခါပြလိုက်ချေသည်။ “ချင်ရှီဟွမ်နဲ့တောင် တွေ့ခဲ့သေးတယ်”
ချောင်ဝမ်ပေါ၏ နေကာမျက်မှန်က သူ၏ နှာခေါင်းဖျားအထိ လျှောကျသွားပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများ ပေါ်လာလေသည်။
ဤကောင်လေးက သူ့ကို အရေးကြီးသည့် ကိစ္စတစ်ခုခု ပြောပြလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် ထင်ထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းကျတော့ ဒါလေးပဲ ဖြစ်နေသည်ပေါ့....
“မင်း အရက်တွေ အများကြီး သောက်ထားပြန်ပြီ မဟုတ်လား” ချောင်ဝမ်ပေါက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ငါ မင်းကို လိမ်ရင် ခွေးဖြစ်ပါစေကွာ...” ကျန်းခိုင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည်။ “ဖန်ကောင်းချန်နဲ့ တခြားသူတွေလည်း ပါတယ်ကွ...”
ထို့နောက် သူက သူ၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင် အချိန်ခရီးသွားခြင်း မျှဝေပွဲ လုပ်နေကြသော လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ကင်မရာကို တိုက်ရိုက် လှည့်ပြလိုက်၏။
ဖန်ကောင်းချန်က ချက်ချင်း ရှေ့ကို တိုးလာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျန်းခိုင် မင်းကို မလိမ်ဘူးဆိုတာ ငါ သက်သေခံနိုင်တယ်။ ငါတို့ တကယ်ပဲ ချင်မင်းဆက်ဆီ အချိန်ခရီးသွားပြီး ချင်ရှီဟွမ်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရတာ...”
ချောင်ဝမ်ပေါ စကားမပြောနိုင်မီတွင် သူက ဖုန်းထဲမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို မြှောက်ပြလိုက်၏။ “ကြည့်စမ်း.... ဒါ မုန့်ရီလေ.... ချင်မင်းဆက်က မုန့်မိသားစုဝင် အစစ်အမှန်ကြီးကွ..”
ချောင်ဝမ်ပေါက ထိုပုံကို ခဏကြာအောင် မျက်လုံးမှေးကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အော်ရယ်လိုက်ချေသည်။ “မင်းရဲ့ ဖိုတိုရှော့ပ် ကျွမ်းကျင်မှုက တော်တော် ကောင်းတာပဲဟ...”
ရှီရှောင်ယွီက ကင်မရာဘောင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။ “အစ်ကိုချောင်... တကယ် မလိမ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ရှစ်ယောက်စလုံး သွားခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ သက်သေပြဖို့ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ ဗီဒီယိုတွေလည်း ရှိပါတယ်”