အခန်း (၂၃) တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ
ရင်းကျန့်သည် ကြည့်ရှုသည့် စင်မြင့်ပေါ်မှ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းလာခဲ့ရာ သူ၏ အနက်ရောင် နဂါးပုံစံ ဖိနပ်များသည် မြေဝါများပေါ်သို့ နင်းချလိုက်ချိန်တွင် တုံးတိတိ အသံများကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
ကျောက်ကောင်းသည် ဧကရာဇ်၏ ခြေလှမ်းများနောက်သို့ ကမန်းကတန်း လိုက်ပါသွားပြီး မုန့်ရီကမူ သူ၏ လက်ကို ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်ထားဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိထားမှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။
ဧကရာဇ်၏ လက်ဝါးက ဂျင်းဝါရောင်ကားကိုယ်ထည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ထိတွေ့လိုက်ချိန်၌ လူတိုင်း အသက်အောင့်ထားမိလိုက်ကြသည်။
တက်ကြွလှပသော အရောင်အသွေးများက နေရောင်အောက်တွင် စီးဆင်းနေသော ရွှေရည်များကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သူတို့ကို ဝန်းရံထားသော မှိုင်းညို့ညို့ အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ် အစောင့်များနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားခြားနားမှုကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။
ရင်းကျန့်၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက ကားကိုယ်ထည်၏ အကွေးအကောက်များအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်သွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်တွင် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
‘ဒါက မနေ့က ဗီဒီယိုထဲမှာ မြင်ခဲ့ရသလိုမျိုး တစ်ရက်ကို မိုင်တစ်ထောင် သွားနိုင်တဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အရာပဲ..’
“ဒီအရာက...” ဧကရာဇ်၏ အသံက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေချေသည်။ “နွားတွေ မြင်းတွေ တကယ်ပဲ မလိုဘူးလား..”
နေရောင်ခြည်က ဂျင်းဝါရောင် ယာဉ်ရထားပေါ်တွင် ကခုန်နေပြီး ရင်းကျန့်၏ အနက်ရောင် အင်္ကျီလက်များပေါ်သို့ နွေးထွေးသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ကျရောက်နေစေသည်။
သူသည် ကားတာယာပန်းများကို စစ်ဆေးရန် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ကားပြတင်းပေါက်ကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်ကြည့်လိုက်၏။ အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းက ဗီဒီယိုထဲတွင် သူမြင်ခဲ့ရသည်များကို အတည်ပြုပေးနေချေသည်။
ဤသည်မှာ မည်သည့် မှော်ဝင်ပစ္စည်းထက်မဆို ပို၍ လက်တွေ့ကျပြီး မည်သည့် ဒဏ္ဍာရီထက်မဆို ပို၍ အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။
နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်စာ အချိန်ကာလက ဤရွှေရောင်လွှမ်းနေသော သံမဏိအခွံထဲတွင် အေးခဲနေချေသည်။
ကားကိုယ်ထည်ကို ပွတ်သပ်နေသော အရှင်မင်းကြီး၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်ကို မုန့်ရီ ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်၏။
ဂျင်းဝါရောင် ဆေးသားသည် ဧကရာဇ်၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် အချိန်နှင့် နေရာဟင်းလင်းပြင်တို့ ထပ်တူကျသွားသည့်အလားပင်။
“အရှင်မင်းကြီး ယာဉ်ပေါ်တက်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ချင်ပါသလား... မြင်းမလိုဘဲ အလိုအလျောက် သွားနိုင်တဲ့ ဒီယာဉ်ရဲ့ အံ့ဖွယ်တွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားကြည့်ချင်ပါသလား” ကျန်းယဲ့က ရှေ့သို့တက်ကာ ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။
ထို့အချိန်၌ မုန့်ရီက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး အရင် စီးနင်းစမ်းသပ်ခွင့် ပြုပါ”
သူဟာ ထိုသံမဏိသတ္တဝါကြီးကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
‘ဒီလိုအရာမျိုးကို အရှင်မင်းကြီးကို အရင်စမ်းသပ်ခွင့် လုံးဝ မပြုနိုင်ဘူး။ အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် မဟာချင်အင်ပါယာကြီး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...’
ကျောက်ကောင်းသည်လည်း အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး ကောင်း အရှင်မင်းကြီးအတွက် အန္တရာယ်ခံပါရစေ”
ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများက မုန့်ရီနှင့် ကျောက်ကောင်းတို့၏ သတိထားမှုအတွက် လုံးဝ အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ချေ။
‘ဒါက ပုံမှန် အလုပ်လုပ်ပုံပဲ..’
ရင်းကျန့်သည် အခြေအနေကို စမ်းသပ်ရန် ကျောက်ကောင်း သို့မဟုတ် မုန့်ရီကို အရင်လွှတ်မည်ဟု ကျန်းယဲ့နှင့် အခြားသူများက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သမိုင်းမှတ်တမ်းများအရ နိုင်ငံအသီးသီးမှ ကျန်ရစ်သူများက ရင်းကျန့်အား လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသဖြင့် သူသည် အလွန်အမင်း သတိထားတတ်သူ ဖြစ်ချေသည်။
သို့သော်လည်း...
“မလိုဘူး...” ရင်းကျန့်က တားဆီးရန် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ အနက်ရောင် အင်္ကျီလက်များက လေထဲတွင် လွင့်ဝဲသွားခဲ့သည်။
သူက ယာဉ်တွင်းသို့ စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ငါကိုယ်တော်တိုင် စမ်းသပ်မယ်”
ဤရိုးရှင်းသော စကားလုံးများကြောင့် မုန့်ရီနှင့် ကျောက်ကောင်း နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်နှာပျက်သွားကြရသည်။
သို့သော် သူတို့ကို ပို၍ တုန်လှုပ်သွားစေသည်မှာ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းပင်။
“မင်းတို့က နောင်လာမယ့် ခေတ်က မျိုးဆက်တွေ ဖြစ်နေတဲ့အတွက်...” ရင်းကျန့်က ကားပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရာ သူ၏ သရဖူပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့များက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြည်ဟည်းသွားခဲ့သည်။ “ငါ မင်းတို့ကို ယုံကြည်တယ်...”
ဤစကားများက မုန့်ရီနှင့် ကျောက်ကောင်းတို့ကိုသာမက ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများကိုပါ တုန်လှုပ်သွားစေပေသည်။
ကနဦး တုန်လှုပ်ပြီးနောက်တွင် ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် ထူးဆန်းသော ဂုဏ်ယူမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။
ရင်းကျန့်ကို ကြည့်နေသော လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေခဲ့ကြသည်။
မုန့်ရီသည် သူ၏ မှင်သက်မှုထဲမှ ရုန်းထွက်လာပြီး အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ပါပါရစေ”
“ကျွန်တော်မျိုးလည်း အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ လိုက်ပါပါရစေ” ကျောက်ကောင်းကလည်း နောက်ကျမကျန်ရစ်စေရန် ပြောလိုက်၏။
ကားပေါ်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးဟာ ယာဉ်မောင်းခုံတွင် ရှိနေသော ယာဉ်မောင်းကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားကြလေသည်။
မုန့်ရီသည် မသိစိတ်အရ ယာဉ်မောင်းအား တိုက်ခိုက်ရန် သူ၏ ကြေးဝါဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထက်မြက်သော ဓားသွားက ယာဉ်မောင်းခုံဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်ထားလိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေချေသည်။
“အထင်လွဲနေတာ... အထင်လွဲနေတာပါ” ကျန်းယဲ့သည် ကားထဲသို့ အပြေးဝင်လာပြီး ဓားကိုင်ထားသော မုန့်ရီ၏ လက်ကို အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ “ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ယာဉ်မောင်း ဦးလေးဝမ်ပါ... သူက ကားမောင်းရတဲ့သူပါ”
ဤသည်မှာ စနစ်မှ ပံ့ပိုးပေးထားသော NPC ဇာတ်ကောင်တစ်ခုပင်။
(NT- တစ်ချို့ စာလုံးတွေက ဘာသာပြန်ရင် ထောက်နေမှာဆိုလို့ Eng အတိုင်းရေးပါမယ် ... )
NPC ယာဉ်မောင်းဝမ်သည် ခေါင်းလှည့်လာပြီး စက်ရုပ်ဆန်ဆန် ရိုးသားသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်၏။
သူသည် ရင်ဘတ်တွင် တောက်ပသော သတ္တုတံဆိပ်တစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည့် အပြာရင့်ရောင် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချင်လူမျိုးများ၏ ပုံစံနှင့် အတော်လေး ကွဲပြားနေချေသည်။
ရင်းကျန့်က မုန့်ရီအား ဓားကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်ရန် အချက်ပြရန် လက်မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက ယာဉ်မောင်းပေါ်တွင် စူးစိုက်နေဆဲပင်။ “ဒီ ယာဉ်မောင်းကလည်း နောင်လာမယ့် ခေတ်ကပဲလား...”
“ဟုတ်ပါတယ်..” ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
မုန့်ရီ ရှိနေသဖြင့် ရင်းကျန့်သည် ထိုသူ အန္တရာယ်ရှိမရှိ ဆိုသည်ကို စိုးရိမ်မနေတော့ချေ။ သူသည် ယာဉ်မောင်းထံမှ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကားအတွင်းပိုင်း မြင်ကွင်းဆီသို့ ချက်ချင်း အာရုံစိုက်သွားခဲ့သည်။
သားရေထိုင်ခုံများ၏ နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကြောင့် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားရသည်။ ဤသည်မှာ မည်သည့် တိရစ္ဆာန်သားရေနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍မရချေ။
မုန့်ရီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေပြီး အထူးသဖြင့် သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ယာဉ်မောင်းကို ကြည့်နေကာ နောက်ပိုင်းတွင်မှ သူ၏ အကြည့်များက ယာဉ်မောင်းခုံ ရှေ့ရှိ ရှုပ်ထွေးသော ဒက်ရှ်ဘုတ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွား၏။
ထိုခုန်ပေါက်နေသော ညွှန်တံများနှင့် လင်းလက်နေသော အချက်ပြမီးများက သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြယ်များကဲ့သို့ နက်နဲပြီး ခန့်မှန်းရခက်ပုံပေါ်နေချေသည်။
“ဒါက ဘာလဲ..” ရင်းကျန့်က သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အဲယားကွန်းလေထွက်ပေါက်ကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီး.. ဒါက အပူချိန်ကို ညှိပေးတဲ့ စက်ကိရိယာပါ...” ကျန်းယဲ့က အဲယားကွန်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ အေးမြသော လေပြေတစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျောက်ကောင်းမှာ လန့်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားချေသည်။ “ဒီလေပြေလေးက အရမ်း လန်းဆန်းတာပဲ...”
ရင်းကျန့်ကမူ လေစီးကြောင်းကို စမ်းသပ်ရန် တွေးတောစွာဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ကားပြတင်းပေါက်ကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်၏။ “ဖန်ထည်တွေထက်တောင် ပိုကြည်လင်သေးတယ်...”
ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များက ထိုင်ခုံခါးပတ်များ၊ နေရောင်ကာပြားများနှင့် အခြားအရာများပေါ်သို့ ဖြတ်ဝဲသွားပြီး တစ်ခုချင်းစီ၏ အသုံးပြုပုံကို မေးမြန်းလေတော့သည်။
‘နှစ်မိနစ်တောင် ကုန်သွားပြီ။ ဒီထက်ပိုပြီး အချိန်ဆွဲလို့ မဖြစ်တော့ဘူး..’
“အရှင်မင်းကြီးနဲ့ အမတ်ကြီးတို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပေးကြပါ။ ကားထွက်တော့မှာပါ” ကျန်းယဲ့က သတိပေးလိုက်၏။
ကျန်းယဲ့သည် လူကြီးမင်းဟု ခေါ်ရသည်ကို ပိုနှစ်သက်ဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့၏ တရားဝင် ရာထူးဘွဲ့များကို အသုံးပြုရသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာ မရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့သုံးဦး ထိုင်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က ယာဉ်မောင်းအား ကားစက်နှိုးရန် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။
နောက်ခဏ၌ အင်ဂျင်၏ တိုးညှင်းသော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ Coaster ကားလေးက ချောမွေ့စွာ စတင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ဘီးများက သိပ်သည်းကျစ်လစ်နေသော မြေဝါများပေါ်တွင် လိမ့်သွားပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ဖြတ်ကာ ချောမွေ့သော စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံများ ရေးဆွဲသွားလေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... ကားက အခု တစ်နာရီကို ၄၅ ကီလိုမီတာနှုန်းနဲ့ သွားနေပါတယ်” ကျန်းယဲ့က ဒက်ရှ်ဘုတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ရှုခင်းများက ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့် နောက်သို့ စတင် ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။
ရင်းကျန့်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ ဤအမြန်နှုန်းက နန်းတော်အတွင်းရှိ အကောင်းဆုံး စစ်ရထားများ အမြန်ဆုံး မောင်းနှင်သည့်နှုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ခုန်ပေါက်မှု မခံစားရချေ။
“ဒီအမြန်နှုန်းက အနှေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျယ်ဝန်းတဲ့ လမ်းပေါ်မှာဆိုရင် တစ်နာရီကို မိုင် ၁၂၀ အထိ သွားနိုင်ပါတယ်” ကျန်းယဲ့က ရှင်းပြလိုက်ပြန်သည်။
“အမြန်နှုန်းကို နှစ်ဆနီးပါးလောက် မြှင့်နိုင်သေးတယ်လား...” မုန့်ရီက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသော ရှုခင်းများကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်”
‘ဒါဆိုရင် ရှန်းယန်ကနေ ဟန်တန်းကို သွားဖို့ လေးနာရီကျော်ပဲ ကြာမှာပေါ့...’
ဤသည်က အမြန်နှုန်း နှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ နားလည်ထားမှု တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ချေသည်။
ရင်းကျန့်က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ လက်လှမ်းကာ သူ၏ရှေ့ရှိ ထိုင်ခုံကို ဖိချလိုက်၏။ “ပိုမြန်မြန်...”
ဤသံမဏိအရာဝတ္ထုက မည်မျှအထိ မြန်မြန်သွားနိုင်သည်ကို သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ချင်နေပေသည်။
သို့သော် ကျန်းယဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး... နေရာက ကန့်သတ်ချက်ရှိတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ သရုပ်မပြနိုင်ပါဘူး။ ပြန့်ပြူးပြီး ကျယ်ဝန်းတဲ့ လမ်းရှိမယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ခါမှ သရုပ်ပြပါမယ်...”
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသည် ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ကား၏ အမြန်နှုန်းကို အပြည့်အဝ သရုပ်ပြနိုင်ရန် အလျားမလုံလောက်ချေ။
ရင်းကျန့်သည် အနည်းငယ် နှမြောမိသော်လည်း အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ပေ။ မြင်းကောင်ရေအား၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ပြသနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းကပင် လုံလောက်အောင် အံ့မခန်းဖြစ်နေချေပြီ။
ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ရှုခင်းများက ဝေဝါးသော အရောင်အကွက်များအဖြစ် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရင်းကျန့်၏ လက်ချောင်းများက မသိစိတ်အရ သူ၏ ဒူးများကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်နေမိ၏။
‘အကယ်၍ ဒီသံမဏိမြင်းတွေကို စာပို့ဆက်သားအနေနဲ့ အသုံးပြုနိုင်မယ်ဆိုရင် နယ်စပ်က အရေးပေါ်သတင်းတွေဟာ တစ်ရက်တည်းနဲ့ ရှန်းယန်ကို ရောက်နိုင်ပြီး ပြည်နယ်ခြောက်ခုရဲ့ နယ်မြေဟောင်းတွေမှာ ဘယ်လို အုံကြွမှုမျိုးမဆို ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး’
ဧကရာဇ်၏ အကြည့်များက ပို၍နက်ရှိုင်းလာပြီး သံမဏိစစ်ရထားများနှင့် မြင်းများဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော အင်ပါယာ ထိန်းချုပ်ရေးကွန်ရက်တစ်ခုကို ကြိုတင်မြင်တွေ့နေရသည့်အလားပင်။
မုန့်ရီ၏ အတွေးများကလည်း မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ စစ်မြေပြင်ဆီသို့ လွင့်မျောသွားချေသည်။
‘အကယ်၍ ဒီအရာကို တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့ အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် စစ်သည်သုံးသိန်းပါတဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုကို နယ်စပ်မှာ ဆယ်ရက်အတွင်း စုစည်းနိုင်လိမ့်မယ်။ ရိက္ခာတွေ သယ်ယူဖို့ အသုံးပြုမယ်ဆိုရင်လည်း ခရီးစဉ်အတွင်း လေလွင့်ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး’
သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ဝါးများက သားရေထိုင်ခုံကို ပွတ်သပ်နေပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် ရှုံးနူမြင်းသည်တော်များအား အဝေးကြီးနောက်ကောက်ချထားနိုင်သည့် မြင်ကွင်းက သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာ၏။
‘ငါ့အစ်ကိုမှာသာ ဒီလို နတ်ဘုရားဖန်ဆင်းထားတဲ့ အရာမျိုး အကူအညီအနေနဲ့ ရှိခဲ့ရင် ရှုံးနူတွေကို သေချာပေါက် ချေမှုန်းနိုင်မှာပဲ’
ကျောက်ကောင်းသည်လည်း ထိုင်ခုံတွင် ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးသေးသေးလေးများက အလျင်အမြန် ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားနေချေသည်။
‘ဒီအရာက လူတွေနဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို သယ်ယူနိုင်ရုံသာမက ပိုပြီး အရေးကြီးတာက အရှင်မင်းကြီးသာ ဒီလို နတ်ဘုရားအသုံးအဆောင်မျိုးကို ရရှိခဲ့ရင် မဟာချင်မင်းဆက်က အမြင့်မားဆုံး အခြေအနေသစ်တစ်ခုကို ရောက်ရှိသွားမှာပဲ...’
‘ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းသားဟူဟိုင်းကို ဒီမျိုးဆက်တွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေဖို့နဲ့ သူတို့နဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ဖို့ သေချာအောင် လုပ်ရမယ်...’
သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အတွေးများ အသီးသီး ရှိနေသော်လည်း သံမဏိယာဉ်ရထားထဲရှိ လူသုံးယောက်သည် ထူးဆန်းသော သဘောတူညီမှု တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ ‘ဒီအရာက ချင်မင်းဆက် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာပဲ...’