အခန်း (၁) — ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော အခိုက်အတန့်
ဘယ်လောက်တောင် လှပတဲ့ညတစ်ညပါလိမ့်။
နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုဖို့အတွက် ဒီညဟာ အရင်ကထက် ပိုမိုခမ်းနားနေခဲ့တယ်။
ဆိုင်းဘုတ်တွေ၊ မီးရောင်တွေ၊ မီးရှူးမီးပန်းတွေ။
အရာအားလုံးဟာ နေရောင်ကို အရှုံးမပေးချင်သလို တောက်ပနေကြတယ်။
မနက်ခင်းရောက်လာတဲ့အခါတောင် မမှိန်ဖျော့သွားစေဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့အစွမ်းရှိသမျှ ထုတ်သုံးပြီး တောက်ပနေကြရမယ်။ ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပစ်ရသလို တောက်လောင်နေရမယ်။
"ဘာပြောလိုက်တာ? အနားယူတော့မယ်?! အခု အနားယူတော့မယ်လို့ ပြောတာလား?!"
ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့အော်သံကြောင့် ရော့ဒ်က ရှေ့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားဖို့ လက်ဟန်ပြရင်း နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ မကျေမနပ်နဲ့ ရှေ့ကို ပြန်လှည့်လိုက်ပေမယ့် နားကတော့ စကားသံတွေကို ဆက်ပြီး နားစွင့်နေတုန်းပဲ။
"ဒီလိုကောင်းတဲ့နေ့မှာ အနားယူမယ်?!"
မန်နေဂျာက မယုံနိုင်သေးသလို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေတယ်။
"မဟုတ်သေးဘူး။ ဆုပေးပွဲတက်ပြီးတာနဲ့ အနားယူတော့မယ်လို့ ပြောတဲ့ အရူးက ဘယ်ကပေါ်လာတာလဲ?"
သူ့တုံ့ပြန်ပုံကိုကြည့်ရင် အဆိုတော်နဲ့ မန်နေဂျာဆိုတဲ့ ဆက်ဆံရေးသာ မရှိခဲ့ရင် ဂေါ်ရီလာတစ်ကောင်လို အားကောင်းတဲ့လက်တွေနဲ့ ဟေးလိုရဲ့ လည်ပင်းကို ဆွဲထားလောက်တယ်။
"စီးကရက်ပဲ တစ်ငွေ့ပြီးတစ်ငွေ့ ရှိုက်မနေဘဲ တစ်ခုခု ပြောစမ်းပါ ဟေးလို! မင်းက ကိုယ်လုပ်ချင်တာကိုယ်လုပ်တတ်တာ သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အရင်က မင်းဒီလိုလူ မဟုတ်ဘူးလေ!"
ဟေးလိုက ဆေးလိပ်သောက်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်တယ်။
နှင်းဖြူရောင်ဆိုးထားတဲ့ ဆံပင်ထိပ်ဖျားတွေလိုပဲ ထောင့်ချိုးနေတဲ့ ရယ်သံမျိုး။
"ဒီလိုဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ?"
"အဲဒီလို မင်းရည်းစားဟောင်းတစ်ယောက်လို ဟန်မဆောင်နဲ့ကွာ။ ငါတောင် စိတ်ဒဏ်ရာရတော့မယ်။ အရေးကြီးတာက မင်းတကယ်ပြောတာလား? နောက်တာမဟုတ်ဘူးလား?"
"အင်း… ဘယ်သူသိမှာလဲ?"
ဘယ်အချိန်မဆို လက်သီးနဲ့ ထိုးတော့မယ့်ပုံစံဖြစ်နေတဲ့ မန်နေဂျာကို ဟေးလိုက လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူး။ ထိုင်ခုံပေါ် တင်ထားတဲ့ သူ့ခြေတံရှည်တွေက စည်းချက်နဲ့အညီ ယိမ်းနွဲ့နေတယ်။ စကားဆက်မပြောချင်တော့တဲ့အခါ သူ့ဆီမှာ အလိုလိုထွက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ အမူအရာပဲ။
မန်နေဂျာကတော့ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းလွှတ်ထားလို့ မရဘူးလို့ တွေးတယ်။
သူ့အမြင်မှာ ဟေးလိုဟာ သူတွေ့ဖူးသမျှလူတွေထဲ အရူးအမူးဆုံးလူပဲ။ ဆုပေးပွဲစင်မြင့်ပေါ်မှာ တကယ်ပဲ အနားယူတော့မယ်လို့ ကြေညာနိုင်တဲ့ အရူးမျိုး။
မန်နေဂျာက ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့ပြောသလို အသံကို နူးညံ့လိုက်တယ်။
"ဟေးလို၊ ဆုပေးပွဲမှာ အဲဒီလိုမလုပ်နဲ့။ ပြီးတော့ ဒါက သာမန်ဆုပေးပွဲမှ မဟုတ်တာ။ ဂရမ်မီဆုပေးပွဲကွ! အရင်က မင်းကို အထင်သေးပြီး မာန်တက်နေကြတဲ့ကောင်တွေက နောက်ဆုံးတော့ မင်းရှေ့မှာ ဒူးထောက်လာကြပြီ! အောင်ပွဲရဲ့အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားရမယ့်ညပဲ… ကဲ၊ တစ်ခါတော့ ငါ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပေးမယ်။ မင်းလုပ်ချင်တာ ဘာအရူးအမူးကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတာဝန်ယူမယ်။ ဒိုင်တွေကို ဆဲချင်လား၊ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး ရူးချင်လား၊ ချစ်သူသတင်း အတင်းအဖျင်းတွေ ထွက်အောင်လုပ်ချင်လား၊ အားလုံး ငါဖုံးပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် ရာဇဝတ်မှုတော့ မလုပ်နဲ့။ ပြီးတော့ အနားယူမယ်ဆိုတဲ့ စကားကိုတောင် မပြောနဲ့။"
ဟေးလိုက မန်နေဂျာရဲ့ အသည်းအသန်တောင်းပန်နေမှုကို ကြည့်ပြီး တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်တယ်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီး အရေးထားနေတာလဲ? ဂရမ်မီဆုပေးပွဲက ထူးခြားတာမှ မဟုတ်တာ။"
"ဂရမ်မီဆုပေးပွဲက… ထူးခြားတာမဟုတ်ဘူး?"
"အမေရိကန်က ရွှေဖရုံသီးမုန့်လိုပဲလေ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် 'မင်းကောင်းတယ်' ဆိုပြီး ပခုံးပုတ်ပေးကြ၊ ပြီးတော့ လူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ထိုင်စောင့်ကြတယ်။ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ လက်ဖက်ရည်ဖိုးလောက် ပေးထားကြသေးလား?"
"လက်ဖက်ရည်ဖိုး?"
မန်နေဂျာရဲ့မျက်နှာ တင်းမာသွားတယ်။
တကယ်ဒေါသထွက်နေတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာမျိုး။
အပြင်ပန်းပုံစံနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မန်နေဂျာက ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဲဒီလောကထဲမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားအကောင်းဆုံးလူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ အဲဒီလောကနဲ့ လုံးဝမလိုက်ဖက်တဲ့သူ။
ဟေးလိုက အလျင်အမြန် လက်နှစ်ဖက်မြှောက်လိုက်တယ်။
"တောင်းပန်ပါတယ်။ မနေ့က သောက်ထားတဲ့ဆေး အရှိန်မပြေသေးတာဖြစ်မယ်။ အရက်နည်းနည်းကျန်သေးလား?"
"ခုနက မင်းပြောတာကြောင့်တော့ ပေးလို့မရတော့ဘူး။"
"ဒီတစ်ခါလေးပဲ ပေးပါ။"
"လုံးဝမရဘူး။ စကားလမ်းမလွှဲနဲ့။ ငါ့ကို ကတိပေး။ မင်းအနားယူတော့မယ်ဆိုတဲ့ စကားတောင် မပြောဘူးလို့။"
"…"
တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
မန်နေဂျာက နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။
အဲဒီအရူးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သူလုံးဝနားမလည်နိုင်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် ခေါင်းကိုဖွင့်ပြီး ဘယ်လိုတွေးနေလဲ ကြည့်ချင်မိတယ်။
"တစ်ခုပဲ မေးမယ်။ မင်းအရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်ချင်တာလား? ရုတ်တရက် အထွတ်အထိပ်ဘဝနဲ့ အပျော်အပါးတွေကို ငြီးငွေ့သွားတာလား?"
"အဲဒါတော့ မဟုတ်ဘူး။"
"ဒါဆို ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အနားယူမယ်လို့ ပြောနေတာလဲ? အပျိုဖော်ဝင်ခါစ ဆယ်ကျော်သက်ကလေးလို မလုပ်နဲ့။ အဖြောင့်အတိုင်း ဖြေစမ်းပါ။"
"အပျိုဖော်ဝင်တာနဲ့ နောက်စရာ အသက်အရွယ် မရောက်သေးဘူး။"
"လူကြီးဖြစ်ပြီဆိုရင် ကိုယ့်စကားကိုယ် တာဝန်ယူစမ်းပါ။"
"ငါ့နှလုံးသားကတော့ ထာဝရနုပျိုနေမှာပဲ။"
"တစ်ချစ်!"
နောက်ဆုံးတော့ မန်နေဂျာရဲ့ ပါးစပ်ထဲက ဆဲသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
ဟေးလိုက တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း ခေါင်းလှည့်လိုက်တယ်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်မှာ လမ်းမီးတွေတောင် မမြင်ရဘူး။
မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးက မျက်စိရှေ့မှာ အကန့်အသတ်မဲ့ အမှောင်ထုကြီးဖြစ်နေတယ်။
သူလျှောက်လာခဲ့တဲ့လမ်းဟာ အခုတော့ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့သလို ခံစားရတယ်။
မန်နေဂျာပြောသလို အရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်ချင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ရုတ်တရက် သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ့်ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်လာတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို ဘာလို့ အရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်ရမှာလဲ?
သူက ချွေတာတာထက် သုံးစွဲရတာကို ပိုကြိုက်တယ်။ ခမ်းနားထည်ဝါမှုနဲ့ လူတွေရဲ့အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း နှစ်သက်တယ်။
လုံ့လဝီရိယ၊ ချုပ်တည်းမှု၊ အတင့်အသင့်နေထိုင်မှုဆိုတာတွေက သူ့အဘိဓာန်ထဲမှာတောင် မရှိဘူး။
ဒါ့အပြင်—
သူက အရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်နိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ ရှိရဲ့လား?
ပြန်လည်ပြင်ဆင်လို့မရတော့တဲ့ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ တမင်တကာ မတော်တဆဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့တော့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး။
(ဘယ်လိုပြောရမလဲ…)
ကြယ်တွေလို တောက်ပနေတဲ့ အဲဒီမီးရောင်တွေဟာ တကယ်တော့ လျှပ်စစ်နဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အလင်းတုံးတွေမျှသာဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက အချည်းနှီးဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဂီတနဲ့ သီချင်းဆိုခြင်းအပေါ် သူ့ရဲ့စိတ်အားထက်သန်မှု ပျောက်ကွယ်သွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
သူ့ဂီတကိုလည်း ချစ်နေဆဲ။ သူ့ရဲ့စိတ်အားထက်သန်မှုနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ကိုလည်း ချစ်နေဆဲ။
ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် တွေးမိတယ်။
(ငါ အားလုံးကို လုပ်ပြီးသွားပြီပဲ။)
ကလေးဘဝကတည်းက သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ။ တစ်သက်လုံးနဲ့တောင် မပြီးမြောက်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေ။
အသက်သုံးဆယ့်နှစ်နှစ်မှာ အားလုံးကို အောင်မြင်ပြီးသွားခဲ့ပြီ။
(အခုတော့ ငါလုပ်နိုင်တာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။)
သူက နောက်ကိုမကြည့်၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း မကြည့်ဘဲ ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ ပြေးလာခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။
အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
သူ့ဘဝသာ ရုပ်ရှင်တစ်ကားဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီအချိန်လောက်ဆို အဆုံးသတ်စာတန်းတွေ စတင်တက်လာနေမှာပဲ။
သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အခမ်းနားဆုံးသီချင်းက နောက်ခံတေးသံအဖြစ် ထွက်ပေါ်နေပြီး သူ့ကိုကူညီပေးခဲ့ကြတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေ၊ ဒါရိုက်တာတွေ၊ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သားတွေအထိ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ နာမည်တွေ ထွက်ပေါ်လာမယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီလိုစာတန်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာလိမ့်မယ်။
(ဒီရုပ်ရှင်သည် ဖြစ်ရပ်မှန်ကို အခြေခံထားသည်။)
ဘယ်လောက်တောင် ပြည့်စုံတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပါလိမ့်။
မန်နေဂျာက အလွန်အမင်း လေးနက်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ထိုင်နေတယ်။
သူဖုံးကွယ်လို့မရတဲ့ မတော်တဆမှုတစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့သလားဆိုပြီး တွေးနေတဲ့ပုံက သိသာလွန်းတယ်။
အကြီးအကျယ် ခန္ဓာကိုယ်ရှိတဲ့သူနဲ့ လုံးဝမလိုက်ဖက်တဲ့ လေးနက်တဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ မန်နေဂျာက ရယ်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ရင်း တုံ့ဆိုင်းနေတယ်။
ဒါကို နောက်ကျမှ သတိထားမိတဲ့ ဟေးလိုလည်း ပြုံးချင်စိတ်ကို ဖိထားလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီ။"
"ဘာ?"
မရတော့ဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ သူမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရယ်လိုက်တယ်။ မန်နေဂျာရဲ့မျက်နှာက အရင်ကတည်းက ရုပ်ဆိုးနေလို့ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မကြည့်သည်ဖြစ်စေ ရယ်ချင်စိတ်က မရပ်နိုင်တော့တာပဲ။
"ဟေးလို၊ ကောင်းပြီဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ?"
"ဟားဟားဟား!"
"ကောင်းပြီဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ!"
မန်နေဂျာက အလွန်အမင်း လေးနက်စွာနဲ့ မေးနေတယ်။
မကြာသေးခင်က သွေးတိုးမှာကို စိတ်ပူနေတဲ့ မန်နေဂျာကို တွေးမိပြီး ဟာလိုက ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
"အနားယူမယ်ဆိုတာ နောက်တာပါ။"
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောလိုက်တာပဲ။
အမြဲတမ်းလိုပဲ ရုတ်တရက်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ကူးတစ်ခုမျှသာ။
ဘဝဆိုတာ ရုပ်ရှင်တစ်ကားလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား?
ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက် သင့်တော်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပဲ။
အနားယူမယ်?
လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။
ဂရမ်မီဆုပေးပွဲကနေ အနားယူလိုက်ရင် အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် အရင်က သူ့ကို ဝေဖန်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေက မကြာခင် ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးကြတော့မှာပဲ။
အဲဒါကို သူမခံနိုင်ဘူး။
သူတို့ လက်ခုပ်တီးနေချိန်မှာ ထွက်သွားမယ်?
လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။
သူတို့က နံရံတွေပေါ် အညစ်အကြေးတွေ လာပေကျံတဲ့အထိ ဆက်နေသင့်တယ်။
"ဒါဆို နောက်တာပဲပေါ့?"
မန်နေဂျာက ယုံကြည်သွားသလို တွေးလိုက်တယ်။
"ဟေ့! ဟားဟား! တော်တော်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ နောက်ပြောင်မှုပါပဲ! ဆယ်နှစ်လောက်တောင် မှတ်မိနေမယ့် နောက်ပြောင်မှုမျိုး!"
မန်နေဂျာက အဲဒီစကားကို သဘောကျနေတာလား၊ လှောင်ပြောင်နေတာလား မသေချာတဲ့အတွက် ဟေးလိုရဲ့စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်မှုလေး ဝင်လာတယ်။
"အယ်လ်ဘမ်အသစ် ထုတ်ရဦးမယ်။ စကားပြောအစီအစဉ်တွေလည်း သွားရဦးမယ်။ အနားယူတာ? မဖြစ်နိုင်ဘူး။"
အင်း။ အယ်လ်ဘမ်။
လေးနှစ်တစ်ကြိမ် ရောက်လာတတ်တဲ့ ထူးခြားတဲ့နေ့အတွက် အယ်လ်ဘမ်တစ်ချပ် ထုတ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်။
အဲဒါကို တွေးရင်း ဟေးလိုက ကားထဲမှာ လိုက်ရှာလိုက်တယ်။
"ငါ့ မာရီယန် ဘယ်မှာလဲ?"
"ဒီမှာ။"
မန်နေဂျာက ဟေးလိုအတွက် ဂစ်ဆန်က အထူးဖန်တီးပေးထားတဲ့ ထူးခြားသော ဂစ်တာတစ်လက်ကို ပေးလိုက်တယ်။
အိတ်ချ်ပုံစံ ဒီဇိုင်းပါတဲ့ လှပတဲ့ အသံပိုင်းဂစ်တာ။
မာရီယန်။
အင်း—
ကြိုးတွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တီးခတ်ရင်း မာရီယန်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ထားကာ တိုးတိုးလေး သီချင်းညည်းလိုက်တယ်။
[မိုးသောက်ချိန် ရောက်လာတဲ့အထိ…]
အခု သူ့မှာ အရင်ဂီတတွေနဲ့ မတူဘဲ ငြိမ်သက်တဲ့ အသံပိုင်းဆိုင်ရာကို အဓိကထားထားတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ် ရှိနေပြီ။
ဒီညနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ကဗျာဆန်တဲ့ စာသားတွေနဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်။
ဝေဖန်ရေးသမားတွေက ဒီလိုငြိမ်သက်တဲ့ သီချင်းမျိုးကို လက်ခံနိုင်ပေမယ့် ဟေးလိုရဲ့ အရင်လို ထက်မြက်တဲ့ဟန် ပျောက်သွားပြီလို့လည်း ဝေဖန်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် သူက ဝေဖန်ရေးသမားတွေကို တကယ်တမ်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။
သူတို့အချင်းချင်းတောင် အမြဲတမ်း သဘောထားကွဲနေကြတာပဲ။
စာသားကို ဆက်လက်ညည်းဆိုရင်း ဟေးလိုက ခေါင်းလှည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သီချင်းထဲက စာသားတွေနဲ့တူတဲ့ တောက်ပလွန်းတဲ့အလင်းတစ်ခုက သူ့ဆီကို အရှိန်နဲ့ ပြေးဝင်လာနေတယ်။
မနက်ရောက်ပြီလား?
နေထွက်ဖို့တော့ စောလွန်းသေးတယ်။
ထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက်တစ်ခုကို ခဏတာ ခံစားလိုက်ရပြီး သူက အဲဒီအချိန်ကို ဆက်ပြီး မခံစားနိုင်တော့ဘူး။
—ဝုန်း! ချွမ်း!!
ကားကြီးတစ်စီးရဲ့ တိုက်မိသံ။
တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အော်သံက ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ခဏအတွင်းမှာပဲ သူ့ရှေ့က အရာအားလုံး အဖြူရောင်ဖြစ်သွားတယ်။
အဲဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးမှတ်ဉာဏ်ပဲ။
ဟေးလိုရဲ့ဘဝက ရုပ်ရှင်တစ်ကားလိုပဲ။
ငယ်စဉ်ကတည်းက ဂီတအပေါ် အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်။
မိဘတွေရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။
လှည့်စားမှုတွေ၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေ၊ လျစ်လျူရှုခံရမှုတွေနဲ့ မတရားမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အိမ်ပြေးလူငယ်တစ်ယောက်။
နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုထဲ သူ့ကိုယ်သူ ပစ်ချခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကမ္ဘာ့ထိပ်ဆုံးကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။
ဟေးလို။
သူ့နာမည်ရင်းထက်တောင် ပိုကျော်ကြားတဲ့ ဒီနာမည်ကိုတော့ အလျင်စလို ဆုတ်ဖြဲထားတဲ့ သိပ္ပံစာအုပ်တစ်အုပ်ထဲကနေ ရွေးခဲ့တာလို့ ဆိုကြပေမယ့် သူနဲ့ ဒီထက်ပိုလိုက်ဖက်တဲ့ နာမည် မရှိခဲ့ဘူး။
အရာအားလုံးကို စုပ်ယူပစ်နိုင်တဲ့ ဂလက်ဆီ။
နေမင်းနဲ့ လမင်းကို ဝန်းရံထားတဲ့ အလင်းဝန်း။
ပြီးတော့—
ဂုဏ်ကျက်သရေ။
သူ့ဘဝက သူ့နာမည်အတိုင်း စီးဆင်းခဲ့တယ်။
ထူးခြားတဲ့ရုပ်ရည်နဲ့ အသံစွမ်းရည်ကြောင့် အပိုလိုနတ်ဘုရားရဲ့ လူဝင်စားလို့တောင် ခေါ်ခံခဲ့ရတယ်။
အလျှော့မပေးတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခံယူချက်တွေ။
အိမ်ပြေးလူငယ်တစ်ယောက်က ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး အဆိုတော်ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ ထူးခြားတဲ့ဘဝဇာတ်ကြောင်း။
အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူ့ဂီတက လူအများကြီးရဲ့ နှလုံးသားကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့တယ်။
သူ အမြင့်မြတ်ဆုံးဆုကို ရရှိတော့မယ့် အဲဒီ "ဂုဏ်ကျက်သရေအရှိဆုံး" အချိန်ကတောင် သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးမဟုတ်ခဲ့ဘူး။
(ရုပ်ရှင်လိုပဲလို့ ငါပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုအဆုံးသတ်မျိုးတော့ ငါဆန္ဒမရှိခဲ့ဘူး။)
သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သလို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
တကယ်ကို ဒီလိုအရာမျိုး မလိုချင်ခဲ့ဘူး။
ခဏတာပေါ်လာတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
သူက ငယ်ရွယ်နေသေးပြီး လုပ်ချင်တာတွေလည်း အများကြီး ကျန်သေးတယ်။
အခုအချိန် မရောက်သေးဘူး။
မကျေနပ်စွာ ငိုကြွေးလိုက်တယ်။
အဖြေမရခဲ့ဘူး။
သူ့အသံကို နားထောင်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မကျန်တော့ဘူး။
…သူ တကယ်သေသွားခဲ့ပြီ။
အဲဒါကို သဘောပေါက်လိုက်တဲ့အချိန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက အင်အားတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။
လက်ထဲက စီးကရက်က မြေပြင်ပေါ်ကို ဖွပ်ခနဲ ကျသွားတယ်။
အဲဒါ စီးကရက်လားတောင် သူမသိတော့ဘူး။
ဘာမှ မမြင်ရဘူး။
ဘာမှ မမြင်ရတဲ့ ဒီနေရာမှာ သူဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။
တကယ်လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူမှ သူ့စကားကို နားမထောင်ခဲ့ကြဘဲ ဒီလိုနဲ့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်ဆိုတာက ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတယ်။
သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
အာကာသအလွတ်ကြီးကို မျက်စိလွှဲမရ ငေးကြည့်ရင်း မေးစေ့ကို လက်ပေါ်တင်ထားလိုက်တယ်။
ဘာမှ မမြင်ရ။ ဘာမှ မကြားရ။ ဘာမှ မခံစားရ။
ဒါဟာ တကယ်ဖြစ်နေတာလားဆိုတာ မသိရတဲ့ မွန်းကျပ်မှုတောင် လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ဒေါက်။
အဲဒီအချိန်မှာ—
"!"
တစ်နေရာရာကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံကြောင့် သူ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အကြားအာရုံက တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဘာမှ မမြင်ရသေးဘူး။
(ငါ ထင်ယောင်ထင်မှား ကြားတာလား?)
ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့ချလိုက်တော့မယ့်အချိန်—
ဒေါက် ၊ ဒေါက်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဆက်တိုက်ကြားလိုက်ရတယ်။
အထင်မှားတာ မဟုတ်ဘူး။
မနေနိုင်တော့ဘဲ ထိုင်ရာကနေ ရုတ်တရက် ထလိုက်တယ်။
(ဘယ်မှာလဲ? မင်းဘယ်သူလဲ?)
အသံက သူ့ကို ခေါ်နေသလို ထပ်ခါထပ်ခါ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
တွေးကြည့်လိုက်တော့ နာရီတစ်လုံးရဲ့ တစ်ချက်ချင်း မြည်သံနဲ့ ဆင်တူတယ်။
ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာ ပြုတ်ကျလာတဲ့အသံမျိုး။
ဒေါက်၊ ဒေါက်။
အသံက ပုံမှန်အချိန်အကွာအဝေးနဲ့ ထွက်ပေါ်နေတယ်။
သူ ဒီအတိုင်း ထိုင်မနေတော့နိုင်ဘူး။
ဒီနေရာကနေ ထွက်နိုင်ဖို့ အသံကို အားကိုးရင်း လမ်းလျှောက်လာတယ်။
ဒေါက် ။ဒေါက် ။ဒေါက် ။ဒေါက် ။
အခုတော့ ဒီအသံက ဘာလဲဆိုတာ သူ ခန့်မှန်းနိုင်ပြီ။
ပလတ်စတစ်ပါးပါးလေးကို ပုံမှန်စည်းချက်နဲ့ ထိခတ်နေတဲ့ ဒီအသံက—
"တေးစည်းချက်တိုင်းကိရိယာ?"
အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်သွားတယ်။