အခန်း (၁) မင်းကို အခွင့်အရေးပေးလိုက်တာ
တလျန်နိုင်ငံ… ယန်နန်စီရင်စု… ချင်းရှန်းရွာ အလောင်းမြှုပ်ရာနေရာ….
“ဟေး ရှန်အန်း ဒီမှာ မိန်းမလှလှတစ်ယောက်ရှိတယ် မင်းအတွက် အခွင့်အရေးပေးလိုက်တာ”
အဘိုးကြီးကျိုးက မြေပေါ်က အမျိုးသမီးအလောင်းကို ခြေထောက်နဲ့ တို့လိုက်ပြီး ရှန်အန်းကို မျက်စပစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“နွေးနေတုန်းလေး မင်းလုပ်မလား...”
ရှန်အန်းက ထိုင်ချလိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးအလောင်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ ရွှံ့တွေပေကျံနေပြီး ဆံပင်တွေကလည်း ရှုပ်ပွနေသည်။ ဝတ်ထားသည့် ပိုးထည်အင်္ကျီမှာလည်း သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။
သို့သော် ရွှံ့အညစ်အကြေးတွေအောက်က မျက်နှာလေးမှာတော့ အဝေးတောင်တန်းလို မျက်ခုံးများ၊ မြင့်မားသော နှာတံတို့ဖြင့် လှပနေပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ပိတ်ထားသော်လည်း အခြားသူများ ချဉ်းကပ်မလာရဲအောင် အေးစက်လွန်းသည့် အလှတစ်မျိုးကို ထုတ်ဖော်နေသည်။
ကိုယ်ခန္ဓာကလည်း အကွေးအကောက်ပြည့်စုံပြီး ပြီးပြည့်စုံသော S ပုံသဏ္ဌာန်ရှိနေသည်။
ရှန်အန်းသည် အပြာရောင်ဂြိုဟ်မှ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်အဖြစ် တလျန်နိုင်ငံသို့ ဖြတ်ကျော်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အလောင်းထမ်းသမားအဖြစ် ခြောက်လကြာနေထိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒီလောက်အထိ လှပသည့် အမျိုးသမီးမျိုးကို မတွေ့ဖူးသေးပေ။ သူ့အရင်ဘဝမှာတောင် ဒီလောက်အလှမျိုးကို တွေ့ရခဲခဲ့သည်။
“မြန်မြန်လုပ်လေ ခဏနေ နွေးတဲ့အငွေ့တောင် မရှိတော့ဘူး”
အဘိုးကြီးကျိုးက အညစ်အကြေးပြည့်နေသည့်အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အခုလည်း မှောင်တော့မယ် ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ဘူး”
“ဦးကျိုး မလုပ်တော့ပါဘူး ကျွန်တော်မှာ ဒီလိုဝါသနာမရှိဘူး”
ရှန်အန်းက လက်ခါပြလိုက်သည်။
“လူကြီးစကားနားမထောင်ရင် နောက်မှ ဒုက္ခရောက်မယ်”
အဘိုးကြီးကျိုးက နှုတ်ခမ်းကို စုပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒီလို စစ်ပွဲတွေနဲ့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ခေတ်မှာ လူ့အသက်ဆိုတာ ကြက်အသက်လောက်တောင် မတန်ဘူး… ငါတို့ အလောင်းထမ်းသမားတွေရဲ့အသက်ဆို ပိုတောင် တန်ဖိုးမရှိဘူး… သေရုံပဲ စောင့်နေရတာ”
“မင်း လှုပ်ရှားနိုင်သေးတုန်း မိန်းမအရသာကို မြန်မြန်ခံစားကြည့်လိုက်”
“မဟုတ်ရင် တစ်နေ့သေသွားတဲ့အခါ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုတောင် မထိဖူးဘဲ ဒီဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ အလကားမဖြစ်ဘူးလား”
ရှန်အန်းက ဘယ်လိုမသိဘဲ နေပါ့မလဲ။
သူတို့ကို အစိုးရက အတင်းအကျပ် အလောင်းထမ်းသမားလုပ်ခိုင်းထားပြီး အချိန်မရွေး ကူးစက်ရောဂါခံစားရကာ သေဆုံးနိုင်သည်။ ဘယ်သူမှ တစ်နှစ်ထက်ပိုပြီး အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူ ဒီကိုရောက်လာတာ သေဖို့စောင့်နေဖို့ မဟုတ်ပေ။
မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မိဘများကို စစ်ဘုရင် လီဟွိုင်ယီက သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး သူတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးကို ကျွန်စာရင်းထဲ ထည့်သွင်းခံခဲ့ရသည်။ သူတို့၏အသက်များက သူတစ်ပါးလက်ထဲမှာ ရှိနေသည်။
ဒီအရပ်ဆိုးကြီးထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာပြီး အဲဒီခွေးကောင်ကို လက်စားချေရမည်။
မိန်းမရှာရင်လည်း အသက်ရှင်နေတဲ့မိန်းမကိုပဲ ရှာမည်။ အလောင်းကို အဓမ္မပြုကျင့်ပြီး အပျော်ရှာမည်မဟုတ်ပေ။
သူက ထပ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
အဘိုးကြီးကျိုးလည်း ထပ်မတားတော့ပေ။
“မလုပ်ချင်ရင် စောစောပြန်ပြီး အနားယူလိုက် မနက်ဖြန် အစိုးရဘက်က သတ်မှတ်တဲ့တာဝန် ပိုများမယ်လို့ ကြားတယ် တာဝန်မပြီးရင် ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်မှာမဟုတ်ဘူး”
စကားဆုံးသည်နှင့် အဘိုးကြီးကျိုးက လှည့်ထွက်သွားသည်။
အစိုးရက သူတို့ကို လူတွေလို့တောင် မသတ်မှတ်ပေ။ တာဝန်မပြီးလျှင် တကယ်ပဲ လူသတ်ပစ်သည်။
ရှန်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး အမျိုးသမီးကို မြှုပ်ဖို့ မြေကျင်းတစ်ကျင်းတူးကာ ချက်ချင်းအိမ်ပြန်ပြီး အနားယူရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် အဲဒီအလွန်လှပသော အမျိုးသမီးအလောင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည့်အချိန်မှာပင် သူမ၏မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။
အားအင်ကုန်ခမ်းလောက်အောင် အားနည်းနေသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အထက်စီးမှ အခြားသူကို စစ်ဆေးကြည့်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ”
ရှန်အန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမလက်ထဲက ဓားတိုတစ်ချောင်းက သူ့လည်ချောင်းကို ထောက်လာသည်။
“မင်း ငါဧကရာဇ်ကို မတရားပြုမူဖို့ ကြံရင် ငါ မင်းကို သတ်မယ်”
သူမ၏အသံက ခြောက်ကပ်အက်ကွဲနေသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းတွင် မငြင်းဆန်နိုင်သည့် အာဏာအရှိန်အဝါ ပါဝင်နေသည်။
ငါ...
ရှန်အန်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။
ဒီမိန်းမ ရူးနေပြီလား။
ဒီတလျန်နိုင်ငံမှာ ဧကရာဇ်မတစ်ယောက် ဘယ်ကရောက်လာမှာလဲ။
သေခါနီးမှာ စိတ်ကူးယဉ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်...
“မိန်းကလေး ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မတရားပြုမူဖို့ မစဉ်းစားပါဘူး”
“ခုနက မင်းက နွေးနေတုန်းလုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်လား...”
ရှန်အန်း စကားမဲ့သွားသည်။
အဲဒါ အဘိုးကြီးကျိုးပြောတာလေ။
သူက ခေါင်းမော့ပြီး အဘိုးကြီးကျိုးကို ရှာကြည့်လိုက်သော်လည်း လူက အစောကြီးကတည်းက ပျောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
“မရဘူး အခုချက်ချင်း မင်းကို သတ်မယ်”
အမျိုးသမီးက ဓားကို ထပ်မံခုတ်ချရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လက်က အားမရှိတော့ဘဲ အောက်သို့ ကျသွားသည်။
ဓားတိုကလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ချွင်ခနဲ ကျသွားသည်။
သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ပုပ်သိုးနံစော်နေသော ရွှံ့မြေထဲသို့ ပျော့ခွေကျသွားပြီး မျက်လုံးများသာ ပွင့်နေကာ ရှန်အန်းကို မလွှတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ထွက်သွား...”
အသံက ကြားရခက်လောက်အောင် တိုးနေပြီဖြစ်သည်။
“ငါ့ကို မထိနဲ့...”
ထို့နောက် အလွန်အမင်း အားနည်းနေသော သူမက မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး သတိလစ်သွားသည်။
ရှန်အန်းက သူမ၏သွေးခုန်နှုန်းကို ထပ်စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အသက်ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း ကံကောင်းလို့ သတိလစ်သွားတာပဲ မဟုတ်ရင် ခုနက မင်းလုပ်လိုက်တာကြောင့် ငါ မင်းကို သတ်လိုက်မှာ”
“ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်ရဲ့အသက်ကို ကယ်တာက ကုသိုလ်ခုနစ်ဆင့် တည်ဆောက်တာနဲ့တူတယ် တွေ့ဆုံရတာလည်း ကံကြမ္မာပဲဆိုတော့ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို ကယ်လိုက်မယ်”
ရှန်အန်းက ထိုအမျိုးသမီးကို ပခုံးပေါ်ထမ်းတင်ပြီး ချင်းရှန်းရွာဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဒီလို စစ်ပွဲတွေနဲ့ မိုးခေါင်ရေရှားဖြစ်နေတဲ့နှစ်မှာ စားလို့ရတဲ့အရာမှန်သမျှကို စားကုန်ကြပြီဖြစ်သည်။ နွေရာသီအလယ်မှာတောင် အစိမ်းရောင်အရွက်တစ်ရွက်ကို တွေ့ဖို့ ခက်ခဲနေသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ မြေပြင်က ခြောက်သွေ့နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် အလောင်းများ၏ ပုပ်သိုးနံစော်သည့်အနံ့များသာ ရှိနေသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်က မှောင်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကျောပေါ်ထမ်းပြီး ပြန်လာသည့် ရှန်အန်းကိုလည်း ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ကြပေ။
ရှန်အန်းက အမျိုးသမီးကို အိပ်ရာပေါ်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ပခုံးပေါ်မှာ အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။
သွေးမတိတ်ပေးလျှင် အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။
သူက နံရံထောင့်မှ အလောင်းချုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် အပ်၊ ပိုးချည်နှင့် ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏အဝတ်အစားကို ဆွဲဖြဲကာ အပ်ချုပ်စတင်လိုက်သည်။
သူမ သတိလစ်နေသောကြောင့် ချုပ်ရတာ အတော်လေးအဆင်ပြေသည်။
သွေးတိတ်ဆေး လိမ်းပြီးသည့်နောက်မှာတော့ အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး နာကျင်သံတစ်ချက် ထွက်လာသည်။
“မလှုပ်နဲ့”
ရှန်အန်းက သူမကို ဖိထားလိုက်သည်။
“ဒဏ်ရာပွင့်သွားရင် မင်းသေမယ်”
တုကုမုန့်က သူပြောတာကို နားမဝင်ပေ။
သူမ၏အကြည့်က ဆွဲဖြဲထားသည့် အဝတ်အစားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
သူမအပေါ် ဒီလိုပြုမူရဲတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။
သူ့ကို သတ်ချင်သော်လည်း ကိုယ်ထဲတွင် အားမရှိတော့ပေ။
“ငါဧကရာဇ်က မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်ကိုးဆက်ကို သတ်မယ်” ဆိုသည့်စကားက နှုတ်ဖျားအထိ ရောက်လာသော်လည်း ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။
ရှန်အန်းက သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငါဧကရာဇ် ဟုသုံးနေခြင်းသည် စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ထင်နေသည်။
တကယ်တော့ သူမသည် တလျန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်အသစ်ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ယောကျ်ားဝတ်စုံဖြင့်သာ လူအများရှေ့တွင် နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
စစ်ဘုရင်များ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် ပြည်သူများ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေကြသည်ကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းရှာဖွေရန် သူမက အရပ်သားအသွင်ယူပြီး တိတ်တဆိတ် လှည့်လည်စုံစမ်းခဲ့သည်။
သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်က သူမ၏အကြောင်းကို သတင်းပေါက်ကြားသွားပြီး သူပုန်များ၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် သူမနှင့် သူမ၏လက်အောက်ငယ်သားများက လမ်းခွဲထွက်ပြေးခဲ့ကြပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် တောင်ပေါ်ရွာတစ်ရွာ၌ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရန် ချိန်းဆိုထားကြသည်။
သို့သော် မနေ့ညက မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် မရင်းနှီးသောကြောင့် တောင်ကမ်းပါးမှ ပြုတ်ကျပြီး အလောင်းမြှုပ်ရာနေရာထဲသို့ ကျကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏လက်အောက်ငယ်သားများ မရောက်လာသေးသရွေ့ မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို သူမ၏အမှန်တကယ်အထောက်အထား ကို ဖော်ထုတ်လို့မရပေ။
သူမက အံကိုကြိတ်ကာ စကားအနည်းငယ်ကို အားတင်းပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန်ပတ်ပေး မင်း မျက်စိကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ရဘူး”
ရှန်အန်းက သူမစကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒဏ်ရာကို သေသေချာချာ ပတ်တီးစည်းပေးပြီး သူမ၏အဝတ်အစားကို ပြန်ဆွဲတင်ကာ ပခုံးကို ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် အခုနောက်ပိုင်း ကောင်းကောင်းအနားယူရန် ပြောတော့မည့်အချိန်မှာပင် တံခါးက ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။
အသက် ဆယ့်ငါးနှစ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်က ကိုယ်တစ်ဝက်လောက် အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ ရွှံ့တွေပေကျံနေပြီး မျောက်တစ်ကောင်လို ပိန်လှီနေသည်။
“အစ်ကို ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ”
“ဟော အလှလေးပါလား”
ရှန်ရှောင်ချီ၏အကြည့်က တုကုမုန့်ပေါ် ကျရောက်သွားပြီး မျက်လုံးများက ချက်ချင်းဝိုင်းစက်သွားသည်။
သူက ပါးစပ်ကို ဖြဲပြီး အပြောင်အပြက်အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကို ဘယ်ကရလာတာလဲ ဒီပုံစံ ဒီကိုယ်လုံးကတော့ အစ်ကို မိန်းမအရသာခံတော့မလို့လား….”
တုကုမုန့်၏မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။
“လျှောက်မပြောနဲ့ ဒါက လူနာ”
ရှန်အန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ငါ သူ့ဒဏ်ရာကို ကုနေတာ ဘယ်က မိန်းမအရသာခံရမှာလဲ”
“ဒဏ်ရာကုတာ”
ရှန်ရှောင်ချီက လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒဏ်ရာကုတာဆို လူကို အိမ်အထိ ခေါ်လာရသေးလား… အစ်ကို သူ့ကို ကိုယ့်အိပ်ရာပေါ်တင်ထားသေးတယ်… ကျွန်တော့်ကို သုံးနှစ်သားလေးများ ထင်နေလား”
ရှန်အန်းက ဒီညီလေးကို အတော်လေး အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့နာမည်က ရှန်ရှောင်ချီဖြစ်ပြီး မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ အရင်းနှီးဆုံးညီဖြစ်သည်။ သူတို့မိဘများကို လီဟွိုင်ယီက သတ်ပစ်ပြီးနောက် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အချင်းချင်းမှီခိုကာ အသက်ရှင်လာခဲ့ကြသည်။
သူက တစ်ခါတစ်ရံ စကားပြောရာတွင် ဦးနှောက်ကို မသုံးတတ်သော်လည်း ဒီလိုလေးလံမှောင်မိုက်နေသော ဖရိုဖရဲခေတ်ထဲမှာတော့ တောက်ပသောအရောင်တစ်စက်လို ဖြစ်နေသည်။
ရှန်အန်းက ဆူလိုက်သည်။
“ငါသင်ပေးထားတဲ့ စစ်ရေးလက်သီးပညာ ပထမနှစ်ကွက်တောင် ကောင်းကောင်းမလေ့ကျင့်ရသေးဘူးမဟုတ်လား မြန်မြန်သွားလေ့ကျင့် မကောင်းရင် ဒီည ထမင်းမစားရဘူး”
“ဟုတ်ပြီ”
ရှန်ရှောင်ချီက ချက်ချင်းလှည့်ပြေးသွားပြီး တံခါးဝရောက်ခါနီးတွင် နောက်ပြန်လှည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းပစ်ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကို စိတ်ချ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး အစ်ကိုနဲ့ အစ်မရေ အေးအေးဆေးဆေးလုပ်ကြ အစ်ကို လုပ်စရာရှိတာလုပ်”
ထို့နောက် တံခါးပိတ်သွားတော့သည်။
သို့သော် တုကုမုန့်က ဒေါသကြောင့် ရင်ဘတ်က အပေါ်အောက်လှုပ်ရှားနေသည်။
ရှန်ရှောင်ချီက မဆင်မခြင် စကားပြောတာကို ထားလိုက်ဦး သူမကို အစ်မလို့တောင် ခေါ်သွားသေးသည်။
ရှန်အန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ညီက ပါးစပ်နဲ့ စကားပြောရင် အလေးမထားတတ်တာပါ လူတော့ မဆိုးပါဘူး”
စကားမဆုံးသေးခင် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ဝမ်တပ်မှူး ဘာလာလုပ်တာလဲ”
“စစ်ဘုရင်က အမိန့်ပေးထားတယ် လူရှာမယ်”
တုကုမုန့်၏မျက်နှာက ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။
ယန်နန်စီရင်စုထဲက အရာရှိအများအပြားမှာ သူပုန်များ၏ လာဘ်ထိုးဝယ်ယူခြင်းခံထားရသည်။
သူမကို ဖမ်းဖို့လာတာများလား။
ရှန်အန်းလည်း စစ်ဘုရင်ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများက အေးစက်သွားသည်။
သူက တုကုမုန့်ကို နောက်တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် အပြင်ထွက်ကာ အိမ်ဝင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။
ဝမ်တပ်မှူးက အလောင်းမြှုပ်ရာနေရာကို စီမံခန့်ခွဲနေသည့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရှန်အန်းတို့လို အလောင်းထမ်းသမားများကို အာဏာကိုးပြီး အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိသည်။
အခုအချိန်မှာ သူက မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရွံရှာနေသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာအနံ့ကြီးလဲ သေမတတ်နံတယ် မင်းတို့လို အလောင်းထမ်းသမားတွေနဲ့ ခဏလောက်နေလိုက်ရတာတောင် ကံဆိုးတော့မလိုပဲ”
ရှန်ရှောင်ချီက ဒေါသထွက်ပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သော်လည်း ရှန်အန်းက သူ့ရှေ့သို့ ဝင်ရပ်ကာ အပြုံးပြန်ဖော်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဝမ်တပ်မှူး စစ်ဘုရင်ကြီးက ဘယ်သူ့ကို ရှာခိုင်းတာလဲဆိုတာ သိခွင့်ရမလား”
“မိန်းမတစ်ယောက်ကို တွေ့ဖူးလား သူမက ပန်းလိုလှတယ် အဝတ်အစားကလည်း အဆင့်အတန်းမြင့်တယ် သတင်းပေးနိုင်ရင် ငွေစင်ငါးရာ ဆုချမယ်.. ဒါ့အပြင် အလောင်းထမ်းသမားကျွန်စာရင်းကနေ လွတ်မြောက်ခွင့်လည်း ပေးမယ်”
ဝမ်တပ်မှူးက နှာခေါင်းကို လက်နဲ့ပိတ်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ပြောနေသည့်စကားကို အိမ်ထဲမှ တုကုမုန့်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။
သူတို့က နာမည်ကို တိုက်ရိုက်မပြောကြသော်လည်း ပြောနေသည့်လူက သူမဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။
ငွေစင်ငါးရာဆိုတာ သာမန်အလောင်းထမ်းသမားတစ်ယောက် တစ်သက်လုံးရှာလို့တောင် မရနိုင်သည့် ငွေပမာဏဖြစ်သည်။
ကျွန်စာရင်းကနေ လွတ်မြောက်ခွင့်ဆိုတာကလည်း ကောင်းကင်က ချပေးသည့်အခွင့်အရေးလို ဆွဲဆောင်မှုကြီးမားလှသည်။
ရှန်အန်းနဲ့ ရှန်ရှောင်ချီတို့က ဒီလိုဆွဲဆောင်မှုကို ခုခံနိုင်မှာမဟုတ်ပေ။
သူတို့က သူမကို သေချာပေါက် အစိုးရလက်ထဲ အပ်လိုက်ကြလိမ့်မည်။
သူမ ဘာလုပ်ရမလဲ။