အခန်း (၃) "လိမ်နေတာ မင်းကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးရမလဲ ကြည့်ထား"
"ဝမ်ရို ငါ ငါ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်တယ်လို့ ထင်တယ်"
စူချင်းယွဲ့သည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်ရုံစွန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲပါသွားကာ သူမ၏ ခါးသွယ်သွယ်လေးကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ရဲတက်နေပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်ထားသည့် လက်ချောင်းများမှာလည်း တင်းကျပ်နေသည်။ ဝေချင်းကို ကြည့်လိုက်သည့် သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုတို့ ရောထွေးနေသည်။
"မင်းရင်ထဲကနေ သမင်ငယ်လေးတစ်ကောင် ခုန်ထွက်တော့မလို မခံစားရဘူးလား"
"မ မဟုတ်ဘူး ဝမ်ရို မင်း ကိုယ့်အစ်မကို ဒီလို စနောက်လို့ မရဘူး"
"ဘာဖြစ်လဲ တကယ်ပြောရရင် ငါကိုယ်တိုင်တောင် နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ်။"
"ဝမ်ရို ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက် ဒါကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောနဲ့"
"ကောင်းပါပြီ ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို အစ်မပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့"
"မဖြစ်ဘူး မင်း ဒီဓားကို ကိုင်ပြီး ဟိုဘက်မှာ ရပ်နေ။ သူ လှုပ်ရှားရဲရင် သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်"
စူချင်းယွဲ့သည် သူမ၏ ညီမလေးကို လက်ဆွဲကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဓားကို ပေးလိုက်သည်။
"ဝင်ခဲ့ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေလိုက်"
"ကောင်းပါပြီ။"
ဝေချင်းမှာ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်တော့မည်ကို လုံးဝ မသိချေ။ စူဝမ်ရိုက သူ့အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်သည့်တိုင်အောင် ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ သူ့ကို ကျောပေးလျက် ပြောဆိုနေကြသည်။
"အစ်မ အစ်မ လုပ်တာ နည်းနည်း ကြမ်းလွန်းနေပြီလား"
စူဝမ်ရိုသည် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက ဝေချင်း၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ထူထဲသော လျှော်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ စူချင်းယွဲ့က သူမ၏ ညီမကို ပြန်မဖြေဘဲ ဝေချင်းထံသို့သာ အကြည့်ရောက်နေသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာပြီး ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်က သူမ၏ ရဲတွတ်နေသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် မရေမရာသည့် အရိပ်အယောင်များကို ဖန်တီးပေးနေသည်။ ဖယောင်းတိုင် မီးလျှံကြောင့် နံရံပေါ်တွင် လူသုံးယောက်၏ အရိပ်များ ရှည်လျားစွာ ထင်ဟပ်နေပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လေတိုက်ခတ်သံကြောင့် သစ်သားတံခါးမှာ ညည်းတွားသံထွက်ပေါ်နေသည်။
…………
တိမ်များ ကွဲသွားပြီး မိုးတိတ်သွားသည်။
ဝေချင်းမှာ စူချင်းယွဲ့၏ ကန်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အခန်းပြင်သို့ ရောက်သွားသည်။
"အဘွားဝမ် သူ့ကို အိမ်တော်နောက်ဘက်ကို ခေါ်သွားပြီး အနားယူခိုင်းလိုက်ပါ။"
"ဟုတ်ကဲ့"
အဘွားဝမ်က ဝေချင်းကို စူအိမ်တော်နောက်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ကျွန်များကို စူအိမ်တော်ထဲတွင် နေထိုင်ခွင့် မပေးထားဘဲ အိမ်တော်၏ တစ်ဖက်တွင် ဆောက်လုပ်ထားသည့် သစ်သားတဲအိမ်လေးတွင်သာ နေရသည်။
"ဝင်ခဲ့ ဒီကနေစပြီး ဒီမှာပဲ နေရမယ်"
အဘွားဝမ်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာရှိ ကောက်ရိုးဖျာကို ညွှန်ပြသည်။
"သူတို့ စားနေကြပြီ မင်းလည်း သွားစားလိုက်တော့"
ပြောပြီးသည်နှင့် အဘွားဝမ်က သူမ၏ နှာခေါင်းကို ပိတ်ကာ နောက်လှည့်၍ ထွက်သွားသည်။ သူမမှာ စူညီအစ်မတို့အတွက် တာဝန်ယူရသူဖြစ်သဖြင့် စူအိမ်တော်ထဲတွင် နေခွင့်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ဝေချင်းက အခန်းထဲရှိ လူများကို ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ လူခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်မှာ အိုးကြီးတစ်လုံးပတ်လည်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ထိုအထဲတွင် အမျိုးသား အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်နှစ်ဦးလည်း ပါဝင်သည်။ သူနှင့်အတူ စူအိမ်တော်ထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည့် အမျိုးသားနှစ်ယောက်လည်း ထိုအထဲတွင် ရှိနေသည်။
"ဟေ့ကောင်လေး ဒီကို လာခဲ့"
အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေသူမှာ ကြွက်သားများ အဖုအထစ်ထစ်နှင့် လူသန်ကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဝေချင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်သွားသော်လည်း သူ မလှုပ်ဘဲ ရပ်နေမိသည်။
"တောင်ဇီ သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်"
"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကွန်"
အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသူတစ်ယောက်က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝေချင်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ဝေချင်း မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် နှစ်မီတာခန့် လွင့်စဉ်သွားသည်။
"ဒါက ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ကျောက်ကွန်။ ဒီကနေစပြီး သူ့ကို အစ်ကိုကွန်လို့ ခေါ်ရမယ် မှတ်ထား"
တောင်ဇီက အလယ်တွင် ထိုင်နေသော ကြွက်သားတောင့်တောင့်နှင့် ကျောက်ကွန်ကို ညွှန်ပြကာ မိတ်ဆက်ပေးသည်။
"ကျွန် ကျွန်တော် မှတ်မိပါပြီ။"
တစ်ဖက်လူများက အရေအတွက် များလွန်းသဖြင့် ဝေချင်းမှာ အလျှော့ပေးလိုက်ရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဗိုက်ဆာလာခဲ့ရပြီး စူညီအစ်မတို့၏ ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ လမ်းပင် မနည်းလျှောက်နေရသည်။
"ထောင့်မှာ သွားစား"
ကျောက်ကွန်မှာ ဝေချင်း၏ အပြုအမူကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အိုးထဲမှ ကပ်စေးစေး အရာတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ဝေချင်း၏ ကောက်ရိုးဖျာပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ဝေချင်းက မြေပြင်မှနေ၍ ထလိုက်ပြီး ကောက်ရိုးဖျာပေါ်ရှိ အစားအစာကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
စားမလား ဗိုက်ဆာမလား။ အသက်ရှင်ရန် ရုန်းကန်နေရသည့် အသိစိတ်က သူ့ကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထည့်စားစေသည်။ ၎င်းမှာ အစေ့အဆန်ကြမ်းများကဲ့သို့ အရသာရှိပြီး ခါးသက်သက်ဖြင့် မျိုချရ ခက်ခဲလှသည်။
"ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဒီမိန်းမကို မထိရဘူး"
ကျောက်ကွန်က သတိပေးသည့်အနေဖြင့် ကပ်စေးစေး အစားအစာတစ်ခုကို ဝေချင်း၏ ခြေထောက်နားသို့ ထပ်ပစ်လိုက်သည်။ ဝေချင်းက ကျောက်ကွန်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အရွယ်အစားမှာ သူ့မိခင်အရွယ်လောက် ရှိမည်ဖြစ်သည်။
"ဟေ့ကောင် ငါပြောတာ ကြားလား"
တောင်ဇီက ဝေချင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထရပ်ပြီး နောက်တစ်ခါ သင်ခန်းစာ ပေးဖို့ ပြင်သည်။
"ကြား ကြားပါတယ်"
"ကောင်းပြီ တောင်ဇီ မနက်ဖြန် အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ရဦးမယ်။ ဒီကောင်လေး အလုပ်ရှောင်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မပေးစေနဲ့။"
ဝေချင်း၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်နေပြီး ပါးစပ်ထဲရှိ အစားအစာကို မျိုချရန် ကြိုးစားနေသည်။
"ဟားဟားဟား အဖေ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပါဦး"
"ဟားဟားဟားဟား"
ကျန်သူအားလုံးက ဝေချင်း၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကြသည်။
"အိမ်အပြင်ဘက်မှာ ရေရှိတယ်။"
အသက်အရွယ်ကြီးသော အမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေး သတိပေးသည်။
"အို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ဝေချင်းက အပြင်သို့ အမြန်ပြေးထွက်သွားသည်။
"ဖြန်း"
"ဝမ်ဇွေ့ မင်း ဒီမိန်းမ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ ပြောစမ်း အဲဒီကောင်လေးကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား"
ကျောက်ကွန်က ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို လက်နှင့် ရိုက်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ ကျွန်မ မဟုတ်ပါဘူး"
"လိမ်နေတာ မင်းကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးရမလဲ ကြည့်ထား"
ညနက်ပိုင်းတွင် ဝေချင်းက ကောက်ရိုးဖျာပေါ်တွင် အိပ်မပျော်ဘဲ လူးလိမ့်နေသည်။ နေရာမှာ မသက်မသာ ဖြစ်သည့်အပြင် အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ထိုအမျိုးသမီး၏ အော်ဟစ်သံများကြောင့် ဖြစ်သည်။ တိတ်ဆိတ်သည့် ညဉ့်အခါတွင် ထိုအသံများမှာ အလွန်ပင် ကျယ်လောင်နေသည်။ အခြားသူများမှာမူ ကျောက်ကွန်က ညတိုင်း ဤသို့ ပြုလုပ်နေကျဖြစ်၍ အိပ်ပျော်နေကြသည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် အရုဏ်တက်သည်နှင့် အဘွားဝမ် ရောက်ရှိလာသည်။ သူမက ဝေချင်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်ကို အိမ်တော်ရှိ မြေကွက်လပ်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။
"မှတ်ထား မင်းတို့ရဲ့ အလုပ်က ဒီမှာ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးပင်တွေကို ရိတ်သိမ်းဖို့ပဲ"
"ဒီအရာတွေက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးတယ်။ ပျက်စီးသွားရင် အလကားပဲ။ အလွန် ဂရုစိုက်ရမယ်"
အဘွားဝမ်က ခြောက်သွေ့၍ အက်ကွဲနေသော လယ်ကွင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးပင်များ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိမှန်း မသိရပေ။ အဘွားဝမ်က သူတို့၏ နားမလည်သည့်အကြည့်ကို သတိထားမိသည်။ သူမက မနက်စာ စားနေသော ကျောက်ကွန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
"ဝိညာဉ်ဆေးဝါးပင် တစ်ပင်လောက် တူးပြလိုက်"
"ဟုတ်ကဲ့"
ကျောက်ကွန်က အဘွားဝမ်ရှေ့တွင် ယမန်နေ့ညကဲ့သို့ မာန်ပါနေသော ပုံစံမျိုး မရှိတော့ပေ။ သူသည် မြေကြီးပေါ်မှ ပေါက်တူးနှင့် ပေါက်ပြားကို ကောက်ယူကာ စတင်တူးဖော်သည်။ မြေကြီးမှာ မာကျောလွန်းသဖြင့် တူးရ ခက်ခဲလှသည်။ ၁၀ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ကျောက်ကွန်မှာ ချွေးပြန်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ မြေအောက် တစ်ဝက်ခန့်တွင် ရှိသော အမြစ်နှင့် တူသည့် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးပင်ကို ဂရုတစိုက် တူးထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
"မြင်လား"
အဘွားဝမ်က ဝိညာဉ်ဆေးဝါးပင်ကို ယူကာ ဝေချင်းတို့ ရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြသည်။
"ဒီအရာက ပျက်စီးလွယ်တယ် ဒါကြောင့် တူးတဲ့အခါ အရမ်း ဂရုစိုက်ရမယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့"
"ကျောက်ကွန် မင်း တူးနေလိုက်။ မင်းတို့ သုံးယောက် အရင် သွားစားကြ"
အဘွားဝမ် ပြောပြီးနောက်တွင် စူချင်းယွဲ့နှင့် စူဝမ်ရိုတို့ထံသို့ သွားရန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျောက်ကွန် မရှိတော့သဖြင့် ကျန်သူများမှာလည်း စားသောက်ပြီးသွားကြသည်။ ဝေချင်းအတွက်မူ အစားအစာမှာ အနည်းငယ် အရသာ မရှိသော်လည်း စားရသည်မှာ အဆင်ပြေသည်။ ဝေချင်းမှာ ကျန်းမာရေး မကောင်းသည့်အပြင် ညကလည်း အိပ်မပျော်ခဲ့သဖြင့် ခေါင်းမူးနေသည်။ သူ ခဏခဏ အနားယူနေရသဖြင့် တစ်မနက်လုံးတွင် နှစ်ပင်သာ တူးနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ပင်ကိုမူ ပေါက်ပြားဖြင့် တူးမိရာမှ အမြစ်အချို့ ပြတ်သွားသည်။
"အသုံးမကျတဲ့ကောင် အသုံးမကျလိုက်တာ"
"သတ်မှတ်ချက် မပြည့်မီရင် အစာ မစားရဘူး"
ကျောက်ကွန်က ဝေချင်းကို လှောင်ပြောင်သည်။ ဝေချင်းက ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ အလွန် ခါးသက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် အဘွားဝမ်က လက်ကို နောက်ပစ်လျက် ဝေချင်းဆီသို့ လျှောက်လာသည်။
"ဝေချင်း သွား သန့်စင်လိုက်။ ငါ မင်းကို အိမ်တော်သူလေးဆီ ခေါ်သွားမယ်။"
အနီးအနားတွင် ရှိနေသော ကျောက်ကွန် ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဝေချင်း မင်း အိမ်တော်သူလေးဆီ ဘာသွားလုပ်မှာလဲ"
ကျောက်ကွန်က ရူးသွပ်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝေချင်း၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အသုံးမကျသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် အိမ်တော်သူလေး၏ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်နိုင်မည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။
"ဖယ်စမ်း ကျောက်ကွန် ဒီနေရာမှာ မင်း မေးခွင့်မရှိဘူး"
အဘွားဝမ်က ချက်ချင်း စူပူလိုက်သည်။ ကျောက်ကွန်က သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ထွက်မသွားခင် သတိပေးသည်။
"ကောင်လေး အိမ်တော်သူလေးက မင်းနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး မှတ်ထား"
ဝေချင်းက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သားကောင်ဖြစ်နေမှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိလိုက်ရသည်။