အခန်း (၂၈) “အဲဒါကတော့ အပိုဆောင်းပေးရလိမ့်မယ်...”
“ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်လည်း တျန်ဝု နယ်မြေပျက်ထဲကို သွားမှာပါပဲ။”
“ဒါဟာ ကံကြမ္မာပဲ။”
“ကျွန်တော့်နာမည်က ဝေချင်းပါ... လင်းနုနု သခင်မလေး။”
“ဟင်... ရှင် ကျွန်မနာမည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
“ကောင်းကင်ဘုံလျှို့ဝှက်ချက်ကိုတော့ ဖွင့်ဟလို့မရပါဘူး။”
သူတို့နှစ်ဦး အတန်ကြာအောင် ဆက်လက်စကားပြောဆိုခဲ့ကြသည်။
အချင်းချင်း ရိုးသားစွာ ရင်ဖွင့်ပြီးနောက်တွင်မူ
သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ လေထုမှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အနည်းငယ် ရစ်မူးဖွယ်ရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မကြာမီပင်
လင်းနုနု ဝေချင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။
သူမ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါက တကယ့်ကို လူမဆန်လှပါချေ။
ဝေချင်း စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ
ဆုလာဘ်တောင်းခံရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော စာမျက်နှာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
[တုန် ကျေးဇူးပြု၍ သင်၏ ဆုလာဘ်ကို တောင်းခံပါ]
“ကောင်းပြီ။”
ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက်—
“ဟင်...”
ဘာကြောင့် ဘာအသံမျှ ထွက်မလာရတာလဲ။
ဝေချင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဆုလာဘ်များ ဖြန့်ဝေချိန်တွင် ရှင်းလင်းချက်များ ပေးအပ်လေ့ ရှိသည်။
“စနစ်... ငါ့ရဲ့ ဆုလာဘ်က ဘယ်မှာလဲ။”
ပိုင်ရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ပါ
ဝေချင်း သံသယစိတ်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟင်...”
အမေလေး။
သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ မိမိ၏ ခြေထောက်များ မဟုတ်ပါချေ။
သူ့အောက်ရှိ ဝတ်ရုံမှာ မြင့်မားစွာ မတ်မတ်ထောင်နေခဲ့ရာ
မြင်ကွင်းကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။
သေစမ်း... သေစမ်း။
ဝေချင်း လုံးဝကို ထိတ်လန့်အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။
သူ ဝန်ခံရပေမည်။
စနစ်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှသည်။
ဤဆုလာဘ်က ဝတ္ထုထဲက အဆုံးသတ်သတ်ကွက်ထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်လှသေးသည်။
ဒါကပဲ သူ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုလုပ်ရမည့် အရာ မဟုတ်ပါလား။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာသော အစွမ်းထက်မှုများ ရှိမနေပါက
လောကကြီးထဲရှိ မရေမတွက်နိုင်သော မိန်းကလေးများနှင့် အမျိုးသမီးများ၏ လှပသော ပေါင်တံများကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... အို။
ဖက်တွယ်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။
“စနစ်... ငါ့မှာ ချီစ ငါးရာနီးပါး ရှိနေပြီ... ဒါပေမဲ့ ချိုးဖျက်တက်လှမ်းဖို့အတွက် အတိအကျ ဘယ်လောက် လိုအပ်တာလဲ။ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် ကို ရောက်ဖို့ ဘာအရည်အချင်းတွေ လိုအပ်လဲ။”
မိမိ၏ ချီစကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်၏ အနှစ်သာရနှင့် သွေးသားများကို ချီသွေး ဖြစ်လာအောင် ကျင့်ကြံရခြင်း ဖြစ်သည်
ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် သိုင်းပညာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ချိန်တွင် ဒန်တျန်ကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်တော့ပါချေ။ ချီစများကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်
အင်း... ဒါပေမဲ့ စနစ်ကိုယ်တိုင်လည်း အတိအကျတော့ မသိပါဘူး
ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်ရှိ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်အောက်က ဘယ်ကျင့်ကြံသူကိုမဆို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်ပါတယ်... ဘာလို့ လောနေရတာလဲ
“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။”
ဝေချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထိုစကားက အကျိုးအကြောင်း ရှိလှသည်။
သူ့ရဲ့ အစွမ်းတွေ တိုးတက်နေသရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါသည်။
ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နယ်ပယ်ကိုတော့ မေ့ထားလိုက်တော့။
သူ အိပ်ပျော်နေသော လင်းနုနုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ နဖူးပြင်ထက်မှ ဆံစများတွင် ချွေးစက်ကလေးများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမ အိပ်ပျော်နေချိန်မှာတောင် လှပနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဘဝမှာဆိုရင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်အိပ်ဖို့ နေနေသာသာ
လမ်းပေါ်မှာ ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် မိန်းကလေးများနှင့် တွေ့ဆုံရလျှင် မျက်လုံးချင်းပင် ဆုံအောင် မကြည့်ဝံ့ခဲ့ပါချေ။
သူ ခေါင်းမာလှသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဤအခြေအနေအထိ ပြုပြင်ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရရှိလာသော အောင်မြင်မှု ခံစားချက်က ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တောင့်တမှုထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားလှသည်။
စနစ်မှ ထုတ်ကုန်များသည် အရည်အသွေးမြင့်မားရန် အာမခံပါသည်
ကျေးဇူးပြု၍ ယခုအကြိမ် စနစ်၏ ဝန်ဆောင်မှုကို အမှတ်ပေးပါဦး...
ကြယ်ငါးပွင့်။
“စနစ်... ဒါကို မှတ်ထားလိုက်... မင်းကို ကြယ်ငါးပွင့် ပေးတာက အမြင့်ဆုံး အမှတ် ဖြစ်နေလို့ပဲ။”
အမှတ်ပေးခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ။ ပိုင်ရှင်၏ ထောက်ခံချက်က စနစ်တိုးတက်မှုအတွက် မောင်းနှင်အား ဖြစ်ပါတယ်
“မိသားစုခေါင်းဆောင်... အဲဒီ တည်းခိုခန်းထဲမှာပဲ သခင်လေးက လူယုတ်မာတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာလို့ ကြားသိရပါတယ် ခင်ဗျာ။”
“သူ အဲဒီမှာပဲ ရှိနေသေးပုံရပါတယ် ”
“တောက်။ အထဲကို ဝင်ကြစမ်း... ငါ သူ့ရဲ့ အရေခွံကို အရှင်လတ်လတ် နွှာပစ်မယ်။”
“တောက်... လူယုတ်မာကောင်... ဒီတည်းခိုခန်းထဲမှာ ဘာလို့ အစောင့်အရှောက် မန္တန်စနစ် ရှိနေရတာလဲ။”
အောက်ထပ်မှ ဆူညံသံများက ဝေချင်းကို အသိဝင်လာစေခဲ့သည်။
သူ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး
အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့ဆုံးမှ အလတ်တန်းစား အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဖျော့တော့သော ကာကွယ်ရေး အလင်းတန်းကို အကြိမ်ကြိမ် လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်နေခဲ့သည်။
သူက ကျန်းမိသားစုရဲ့ သခင်လေးနှင့် ရုပ်ချင်း ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဆင်တူလှပြီး အသက်ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့် ရှိကာ နက်ရှိုင်းလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူ့အနောက်ရှိ အစောင့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
“သိုင်းပညာ - တောင်ဖြိုလက်သီး။”
“ဒိုင်း။”
လူတိုင်း အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။
ထိုအလတ်တန်းစား အမျိုးသားသည် မန္တန်အကာအကွယ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝေချင်း စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သော မန္တန်စမုတ်ပြားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
“ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် အဆင့်မြင့်ပိုင်း။”
ဝေချင်း၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့ လက်ရှိ အစွမ်းနှင့်ဆိုလျှင်
အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက
လုံးဝ ကြောက်ရွံ့နေရန် မလိုအပ်ပါချေ။
ကြည့်ရတာ မန္တန်စနစ်က အကန့်အသတ်ကို ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဝေချင်း စိတ်ကူးတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။
မန္တန်စနစ်မှာ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ဤအရာမှာ သူ တမင်တကာ ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါက ကျန်းမိသားစုဝင်များ အတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်လာခြင်းကို တားဆီးရန် ဖြစ်သည်။
သူ အဝတ်အစား မပါဘဲနှင့်တော့ သူတို့ကို မတိုက်ခိုက်ချင်ပါချေ။
ဝေချင်း အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်သည်။
သူ ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်တော့သည်။
“မိသားစုခေါင်းဆောင်... သူ... သူပါပဲ။”
အစောင့်တစ်ဦး မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး
ဝေချင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အားလုံး ဖယ်ကြစမ်း။”
“ငါ့သားအတွက် ငါကိုယ်တိုင် ကတုံးပေါ် ထိပ်ကွက်မယ်။”
ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်သည် ဝေချင်း၏ အထင်သေးသော အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း
မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေခဲ့သည်။
“မိသားစုခေါင်းဆောင် ကျန်း... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။”
“ငါ ဘာမှ နားမလည်ဘူး။”
ဝေချင်း တကယ့်ကို ဖြူစင်ရိုးသားသူတစ်ဦးအလား ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
စင်ကြယ်သောရန် ဖြစ်တည်မှုကျမ်းက အလျင်အမြန် လည်ပတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ခေတ္တမျှ အချိန်ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်လှသည်။
ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပြိုင်ဘက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်
သူ အစကတည်းက အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်ရပေမည်။
“ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဟန်ဆောင်မနေနဲ့... မင်း ငါ့သားကို သတ်ခဲ့တယ်... ဒီနေ့တော့ မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်။”
“မင်း ပြောတာ အဲဒီ လူအ ကိုလား။”
“သတ်လိုက်ပြီ... ဒါပဲလေ။”
“မင်းက ဤကဲ့သို့သော အဆုံးအမမျိုးနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မွေးမြူခဲ့တာဆိုတော့ မင်းကလည်း ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာမှ ထူးခြားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“အား... မင်း ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတာပဲ။”
“သိုင်းပညာ - တောင်ဖြိုလက်သီး။”
ထိုအလတ်တန်းစား အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
လက်သီးလေလှိုင်းက အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ဝေချင်း အနောက်သို့ ခြေလှမ်းဝက်ခန့် ဆုတ်လိုက်ပြီး
“စင်ကြယ်သောယန် ခန္ဓာကိုယ်... ငါ့ကို ကူညီစမ်း။”
နွေးထွေးသော စွမ်းအင်လှိုင်းများက သူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများထဲသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့ရာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှသော ခံစားချက်ကို ရရှိစေသည်။
အစွမ်းထက်လှပြီး စင်ကြယ်လှသော ယန်စွမ်းအင်က ဝေချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ချီစများကို ချက်ချင်းပင် တောက်လောင်သွားစေခဲ့သည်။
အစွမ်းထက်လှသော ဧကရာဇ်အဆင့် ကျင့်စဉ်ကျမ်းက သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဆယ်ဆခန့် တိုးတက်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများ ရက်စက်သွားခဲ့သည်။
သူ သူ့ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်ထံသို့ ဓားကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။
“သေစမ်း။”
ဝေချင်း နက်မှောင်သော ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆွဲထားသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ဖြူလွသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။
မ... မဖြစ်နိုင်တာ။
“ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ။”
သို့သော် အားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထုထဲတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။
ပြန်လည် ဆုတ်ခွာရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပါချေ။
ထို ချီစ ဓားလှိုင်းက သူ၏ လက်သီးကို ချက်ချင်းပင် ချေမှုန်းသွားခဲ့သည်။
သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။
သို့သော် ဓားချီ၏ စွမ်းအားကတော့ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပါချေ။
လူတိုင်း၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်မူ
ဓားအလင်းတန်းက တည့်တည့်မတ်မတ် တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက်သွားခဲ့တော့သည်။
“မင်း…”
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လေထုထဲမှနေ၍ လဲကျသွားခဲ့သည်။
“ဝုန်း။”
မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
အစွမ်းထက်လှသော စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ကျဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
“မိ... မိသားစုခေါင်းဆောင် သေပြီ... ပြေးကြစမ်း။”
သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ
ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကမူးရှူးထိုး ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။
သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ဝေချင်း သူ၏ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သူ၏ ပုံရိပ်က တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လူတစ်ဦး၏ အနောက်သို့ ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ဓားအောက်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင်မူ
ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
သူ ဤလူများထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ လွှတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိပါချေ။
“ကျင့်ကြံဖော်... အခုတင် ရပ်လိုက်ပါတော့။”
ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အသံတစ်ခု အဝေးမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဝေချင်း ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ လက်ကို မမြင်ရသော ဖိအားတစ်ခုက ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပါချေ။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။”
“ငါက ဟေရွှန်းမြို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန်ပါ။”
ထိုလူ၏ ပုံရိပ်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဝေချင်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာ ဖြူဖွေးနေခဲ့သည်။
နက်နဲစစ်သည်တော်အဆင့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ စနစ်၏ သတိပေးချက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် အသိဝင်လာခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်နှင့်ဆိုလျှင် မိမိဘာသာ အချိန်ရပ်တန့်ခြင်း ကို အသုံးပြုရပေလိမ့်မည်။
မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းနှင့်တော့ သူတို့ကို အနိုင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။
“သူငယ်ချင်းလေး... ငါ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်လိုက်ပါတော့လား။”
“ဒီ ဟေရွှန်းမြို့က သိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့ အကာအကွယ်ကို လိုအပ်နေသေးတာမို့ပါ။”
အကယ်၍ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်လိုက်မည်ဆိုပါက—
“နောက်တစ်ကြိမ် သားရဲဒီရေလှိုင်းတွေ ရောက်လာရင် ငါကိုယ်တိုင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ်ပြီး ရှေ့ဆုံးကနေ တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်။”
သူ ဝေချင်းကို အပြုံးတစ်ခုဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“စီနီယာ... အစကတည်းက ကျန်းမိသားစုက အရင် မှားယွင်းခဲ့တာပါ ရော။”
“ဟုတ်တယ်... ငါ သိပါတယ်။”
“ဒါကြောင့်မို့လည်း မင်း ကျန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်ကို သတ်တာကို ငါ မတားဆီးခဲ့တာပေါ့။”
စီနီယာက ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုမှတော့ ဂျူနီယာအနေဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် မရှိပါချေ။
ဝေချင်း မိမိ၏ လက်များကို ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား... ကောင်လေး ကောင်းတယ်ဟ။”
“ထောင်လွှားခြင်းလည်း မရှိဘူး... မင်းရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ အရည်အချင်းအရဆိုရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုတွေက အကန့်အသတ် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။”
အဘိုးအိုသည် ခါးမှ အဝတ်အိတ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
၎င်းကို ဝေချင်းထံသို့ လှမ်း၍ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
အထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံး ရှိနေခဲ့သည်။
“ကျန်းမိသားစုအပြင်... မင်းက ငါ့ကို ဒီမြို့ထဲက အင်အားကြီး မိသားစုတွေကို နှိမ်နင်းရာမှာလည်း ကူညီပေးခဲ့တာပဲ... သူတို့ ကြည့်ရတာ အတန်ကြာအောင် ငြိမ်သက်သွားကြလိမ့်မယ်။”
“စီနီယာ... ကျွန်တော် ဒါကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး... ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်းမိသားစုကြားက ရန်ငြိုးက စီနီယာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။”
ဝေချင်း ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
သို့သော် ပစ္စည်းကိုတော့ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
အဘိုးအိုက ၎င်းကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။”
“ငါ့စကားကို အဆုံးအထိ နားထောင်ဦး။”
“ဟေရွှန်းမြို့က လူတစ်ယောက်လည်း တျန်ဝု နယ်မြေပျက်ထဲကို သွားမှာပါ။”
“သူ့နာမည်က ကျန်းချန် လို့ ခေါ်တယ်။”
“အကယ်၍ မင်း နယ်မြေပျက်ထဲမှာ သူနဲ့ ဆုံတွေ့လို့ အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခ မရှိဘူးဆိုရင်... မင်း သူ့ကို အကူအညီ အချို့ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
“သူက စီနီယာနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိလို့လား”
ဝေချင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
သူ အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ကို မရေမရာ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဟားဟားဟား... မင်း ရိပ်မိသွားတာပဲ။”
“ကျန်းချန်က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မြေးအရင်းလေးပဲ။”
အဘိုးအိုက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။
သို့သော် အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်လာမှတော့—
ဖုံးကွယ်ထားရန် အရာတစ်ခုမျှ ကျန်ရှိမနေတော့ပါချေ။
“သူ့ရဲ့ မြေးအရင်းလား။”
“အတိအကျပဲ။”
“အဲဒါကတော့ အပိုဆောင်းပေးရလိမ့်မယ်...”
ဝေချင်း မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“သူငယ်ချင်းလေး... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”