အခန်း (၂၄) ဘိုက်နင်ဘင်း
ဘိုက်ရွှယ် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ပါးပြင်ထက်မှ နီမြန်းမှုများမှာ ဖြူဝင်းလှသော လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးအထိ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့ရသည်။
အမှန်တကယ်တော့ မူလအစီအစဉ်က ဤကဲ့သို့ မဟုတ်ပါချေ။
သူမ၏ စွမ်းအားများမှာ ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ အစက ဝေချင်း ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့ကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်းတစ်ခု ပေးရန် ဖြစ်သည်။
သူမ သူ့ကို မသတ်ပါဟု ကျိန်ဆိုထားခဲ့သော်လည်း
မရိုက်ရဟုတော့ မပြောခဲ့ပါချေ။
သို့သော် ဘာကြောင့်လဲမသိ
ဝေချင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည့် မြင်ကွင်းများကိုသာ တမ်းတမိနေခဲ့သည်။
ငါ ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။
ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ...
တော်ပြီ... တော်ပြီ...
မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် ငါ စူမိသားစုကနေ ထွက်ခွာရတော့မယ်။
နောက်ဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ သူ့ကို နှိမ်နင်းလိုက်ရုံပေါ့။
ပြင်ပမှ တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းသံများမှာ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ ပြီးပြည့်စုံသော တေးသွားတစ်ခုကို ဖန်တီးနေခဲ့သည်။
ဝေချင်း အလျင်အမြန်ပင် အရေးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။
ကောင်းကင်စစ်သည်တော်အဆင့် ၏ စွမ်းအားက မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလွန်းလှသည်။
ဘိုက်ရွှယ် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံကို ပုတ်ခတ်လိုက်သည်။
ယခင်က သူမသည်သာ အမြဲတမ်း အရှုံးပေးကာ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ ဝေချင်း ဤမျှအထိ အရှက်ရဖွယ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို သူမ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ နဖူးပြင်ထက်မှ ချွေးစက်များကို သုတ်လိုက်ပြီး
ကြီးစွာသော ကျေနပ်မှုတို့ဖြင့် ပြုံးလိုက်တော့သည်။
“မနက်ဖြန် မိုးလင်းရင် ငါ ဘိုက်မိသားစုဆီ ပြန်တော့မယ်။”
သူမ လက်လှမ်း၍ ဝေချင်း၏ သန့်စင်ပြီး ခန့်ညားလှသော မျက်နှာလေးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
ရင်ထဲတွင်မူ ထူးဆန်းသော တွယ်တာမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။
“ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။”
ဝေချင်း အားတင်း၍ ထထိုင်လိုက်သည်။
သူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော မြို့စားမင်းကြီးနှင့် မဆုံတွေ့ရသေးပါချေ။
“မင်းလား။”
“ဟုတ်တယ်... မရဘူးလား။”
“တော်စမ်းပါ... မင်းက အားနည်းလွန်းသေးတယ်။”
ဘိုက်ရွှယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ဝေချင်း တစ်ခုခုကို ထပ်မံ ပြောဆိုချင်သေးသော်လည်း
ဘိုက်ရွှယ်၏ အမူအရာက ပြတ်သားလွန်းလှသည်။
ထို့ကြောင့် သူ လက်လျှော့လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
“ရွှယ်အာ... ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် ကို ချိုးဖျက်တက်လှမ်းဖို့အတွက် ချီစ ဘယ်နှစ်ခုလောက် စုဆောင်းဖို့ လိုအပ်တာလဲ။”
ဝေချင်း ဝေဝါးစွာ ခံစားနေရသည်မှာ ဘိုက်ရွှယ်သည် သေချာပေါက် ချီစ တစ်ရာမက အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
“လေးရာ။”
ဘိုက်ရွှယ် သူမ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလှသော လည်တိုင်လေးကို မော့လိုက်သည်။
“ဟင်... ချီစ တစ်ရာပဲ လိုအပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဟဲ... အဲဒါက အနိမ့်ဆုံးအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေအတွက်လေ။ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီ ရှိတဲ့သူတွေ...”
“ဒါမှမဟုတ် အထူး ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ ရှိတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေက ချီစ တစ်ရာတည်းနဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ပြီးမြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ကြဘူး။”
“ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့်မှာ ချီစ ပေါင်းစပ်မှု များလေလေ... မင်းရဲ့ အခြေခံက ပိုမို ခိုင်မာလာလေလေ ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး ဝေးဝေးသွားနိုင်လိမ့်မယ်။”
“ရွှယ်အာ... မင်း တျန်ဝု နယ်မြေပျက်အကြောင်း သိလား...”
“ဒါကို ဘာလို့ မေးတာလဲ။”
ဝေချင်း ထိုနေ့က ဝမ်ကျန်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့သမျှကို ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။
“မင်း သူ့ကို သဘောတူလိုက်တာလား။”
“အဲလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့။”
“အင်း... သူ မင်းကို တကယ် မလိမ်ခဲ့ပါဘူး။”
“အဲဒီထဲမှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိသလို အန္တရာယ်တွေလည်း ကြီးမားလှတယ်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အမည်မသိ သက်ရှိတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်...”
“အထူးသဖြင့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ လျူယွမ်မြို့က တစ်နေရာပဲ ရရှိထားတာလေ။”
“အချို့မြို့တွေက နေရာအများကြီး ရရှိထားကြပြီး သူတို့တွေ ပူးပေါင်းပြီးတော့ အဖော်မရှိတဲ့သူတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ကြလိမ့်မယ်။”
“လူတစ်ယောက် လျော့နည်းသွားတာက အခွင့်အရေးတစ်ခု လျော့နည်းသွားတာနဲ့ အတူတူပဲ။”
ဘိုက်ရွှယ်၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
[တုန် မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်... တျန်ဝု နယ်မြေပျက်သို့ ဝင်ရောက်ပါ]
စနစ်သည် ဝေချင်း အနောက်ဆုတ်ချင်နေသည့် စိတ်ကူးကို အာရုံခံမိသွားပုံရသည်။
“ငါ မသွားလို့ မရဘူးလား။”
ဝေချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အသိဖြင့် စနစ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
တုန် ဤတာဝန်မှာ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာ ဖြစ်ပြီး... ပြီးမြောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပါက နယ်ပယ်အသစ်သို့ ချိုးဖျက်တက်လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ
ဤအရာကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ
ဝေချင်း ချက်ချင်းပင် စနစ်၏ မိဘများကို စိတ်ထဲမှနေ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။
သို့သော် စနစ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။
ဤအရာအားလုံးက ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။
…………
“ကောင်းပြီလေ... ငါ သွားမယ်။”
ဝေချင်း အလျှော့ပေးလိုက်ရသည်။
“ငါ မင်းရဲ့ အကူအညီတစ်ခု လိုအပ်တယ်။”
“ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့အတွက် စူမိသားစုကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ။”
ဘိုက်ရွှယ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
ဤအရာက သူမကို ဝေချင်းအပေါ် ပိုမို အထင်ကြီးသွားစေသည်။
ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင်
သေရေးရှင်ရေး အတွေ့အကြုံများကို မဖြတ်သန်းရဘဲနှင့်
စစ်မှန်သော စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။
သူမသည်လည်း ချင်းယွန်းဂိုဏ်းတွင် ထို့အတူပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဆရာသည် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို အလွန် တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။
သူမသည် သားရဲများ၏ ရုပ်အလောင်းများကို နင်းဖြတ်ပြီးမှသာ ကောင်းကင်စစ်သည်တော်အဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာမို့... ငါ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်။”
မိုးလင်းလာချိန်တွင်
ဘိုက်ရွှယ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စူဝမ်ရို အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေခဲ့ပြီး ပျံသန်းနိုင်တော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆယ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နေ့ခင်းဘက်တွင်
ဝေချင်းသည် ရံဖန်ရံခါ မီးတောက်နီတပ်မဟာနှင့်အတူ မြို့ပြင်သို့ ထွက်၍ သားရဲများကို သတ်ဖြတ်တတ်သည်။
တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံက မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှသည်။
အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့်သာ အတွေ့အကြုံများကို စုဆောင်းနိုင်ပေမည်။
ညဘက်တွင်မူ
သူတို့ သုံးဦးစလုံး အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မခွဲခွာချင်ကြပါချေ။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဝေချင်း၏ နည်းလမ်းများကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ဖူးကြသူများ ဖြစ်သည်။
စူချင်းယွဲ့နှင့် စူဝမ်ရိုတို့မှာ အံ့အားသင့်ခဲ့ကြရသည်။
သူတို့အားလုံး အလျျော့ပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့ကြရသည်။
သူ မနက်ဖြန်တွင် ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ရောက်မှသာ
သူ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်တော့သည်။
ဝေချင်းအနေဖြင့် ထိုအန္တရာယ်များအကြောင်းကို မပြောပြခဲ့သော်လည်း...
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ကြဆဲ ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် မိမိ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုအားလုံးကို သိုင်းပညာ —ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရား လျှပ်စီးလက်ဖဝါး ထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ ပြုစုထားခဲ့သည်။
မထွက်ခွာမီ သူ ၎င်းကို စူချင်းယွဲ့နှင့် စူဝမ်ရို ညီအစ်မနှစ်ဦးထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင်
ဝမ်ကျန်း ကိုယ်တိုင် မီးတောက်နီတပ်မဟာကို ဦးဆောင်ကာ ဝေချင်းကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် မြို့စောင့်တပ်မှ အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော စစ်သင်္ဘောကြီးများစွာလည်း ရှိနေခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်
ဝမ်ကျန်း၏ ဘေးနားတွင် နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည်။
၎င်းက အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
အသက်အရွယ်ကို ခန့်မှန်း၍ မရပါချေ။
သူမသည် မျက်နှာထက်တွင် နက်မှောင်သော မျက်နှာဖုံးပုဝါကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။
“သူမက ဘိုက်ရွှယ်ရဲ့ မိခင်... ပြီးတော့ လျူယွမ်မြို့ရဲ့ မြို့စားမင်းကြီးပဲ။”
ဝေချင်း ပထမဦးဆုံး တွေးမိလိုက်သည်မှာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော မြို့စားမင်းကြီး ဖြစ်သည်။
[တုန် ဘိုက်နင်ဘင်း... စစ်သည်တော်ဗေဒင်အဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်]
ဝေချင်း စနစ်၏ အကြောင်းကြားစာသံကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။
လျူယွမ်မြို့၏ မြို့စားမင်းကြီးသည် နက်နဲစစ်သည်တော်အဆင့် ကဲ့သို့သော စွမ်းအားရှင်မျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပါချေ။
၎င်းက စစ်သည်တော်ဗေဒင်အဆင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
စူချင်းယွဲ့ ပြောခဲ့သည်မှာ လျူယွမ်မြို့က မြို့ကြီးတစ်မြို့ မဟုတ်ပါဟု ဆိုခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ဘာကြောင့် စစ်သည်တော်ဗေဒင်အဆင့် တစ်ယောက်က ဤနေရာတွင် အခြေစိုက်နေရတာလဲ။
သူမသည် နက်မှောင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး
မျက်ခုံးနုနုနှင့် ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းအစုံ ရှိကာ
ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကလည်း အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။
ရင်သားများ မို့မောက်နေပြီး ခါးလေးက သွယ်လျကာ တင်ပါးများကလည်း ပြည့်တင်းနေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်
ဘိုက်ရွှယ်နှင့် တူညီသော အချက်အလက်များစွာ ရှိနေပုံမရပါချေ။
သူမ ဝေချင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဘာမျှ ပြောဆိုခြင်း မရှိပါချေ။
“မြို့စားမင်းကြီး... ဒါက ကျွန်တော် ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ပါရမီရှင်လေး ဖြစ်ပါတယ် ခင်ဗျာ။”
“ဘယ်လိုလဲ ခင်ဗျာ။”
ဝမ်ကျန်း အရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ဝေချင်းကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင်
သင်းပျံ့ပြီး မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။
“သခင်ကြီး ဝမ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားတာဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်”
“ကောင်လေး... မင်းက လျူယွမ်မြို့ကို ကိုယ်စားပြုပြီး နယ်မြေပျက်ထဲကို ဝင်ရောက်ရမှာ။”
“သဘာဝအတိုင်းပဲ သာမန်ကာလျှံကာတော့ ဖြစ်လို့မရဘူးပေါ့။”
နက်မှောင်သော ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး ပြောကြားပြီးနောက်
လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ
လက်စွပ်တစ်ကွင်း ဝေချင်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“ဒါက ဘာလဲ ခင်ဗျာ။”
သူ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထိုငွေရောင်လက်စွပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းက ဖြူလွသော အလင်းရောင်များ လင်းလက်နေခဲ့သည်။
“သိုလှောင်လက်စွပ်။”
“၎င်းရဲ့ အတွင်းထဲမှာ ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိတယ်။”
“မင်းရဲ့ ချီစကို ထည့်သွင်းလိုက်ရင် မင်း ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။”
“တျန်ဝု နယ်မြေပျက်ရဲ့ ပထမဆုံး စမ်းသပ်ချက်က အဲဒီ နယ်မြေပျက်ရဲ့ ဝင်ပေါက်ဆီကို အသက်ရှင်လျက် ရောက်ရှိဖို့ပဲ။”
“ငါတို့ မင်းကို ဆက်ပြီး လိုက်မပို့ပေးနိုင်တော့ဘူး... အထဲမှာ မင်းအတွက် ငါ ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ အရာတွေ ရှိပါတယ်။”
ဝေချင်း နက်မှောင်သော ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။
သူ လက်စွပ်ကို လက်ညှိုးတွင် ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး
ချီစ တစ်စွန်းတစ်စကို ဒန်တျန် မှတစ်ဆင့် အကြောများအတိုင်း စီးဆင်းစေကာ
လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင်
သူ လက်စွပ်နှင့် ထူးဆန်းသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ လက်စွပ်အတွင်းရှိ နေရာလွတ်ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် စိတ်အသိက လွယ်ကူစွာဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
အထဲတွင် စတုရန်းမီတာ တစ်ရာခန့် ရှိသည်။
မှန်အသေးလေးတစ်ခုနှင့် မြေပုံတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
ဆေးပုလင်းတစ်ပုလင်း တိုကင်ပြားတစ်ခု
ပြီးတော့ လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိတဲ့ ကျောက်တုံး ဒါဇင်ကျော်ခန့် ရှိသည်။
၎င်းတို့က စိမ်းဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်များ လင်းလက်နေခဲ့သည်။
“ဒီတိုကင်ပြား ရှိတဲ့သူမှသာ တျန်ဝု နယ်မြေပျက်ထဲကို ဝင်ရောက်ခွင့် ရှိတာ။ ထို့အပြင် ဒီတိုကင်ပြားထဲမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ စိတ်အသိ တစ်စွန်းတစ်စ ပါဝင်နေပြီး မင်းအနေနဲ့ နယ်မြေပျက် ဝင်ပေါက်ဆီကို တစ်ယောက်တည်း ရောက်ရှိလာခြင်း ရှိမရှိကို စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးလိမ့်မယ်။”
ဝေချင်း ထိုသစ်သားတိုကင်ပြားကို ထုတ်ယူကြည့်လိုက်သည်။
ထူးခြားသော အရာတစ်ခုမျှ မမြင်တွေ့ရပါချေ။
နယ်မြေပျက်၏ တည်နေရာကို မြေပုံထက်တွင် မှတ်သားထားသည်။
“ဆေးလုံးတွေကို ဒဏ်ရာတွေ ကုသဖို့ အသုံးပြုနိုင်တယ်။”
“ဒီကြေးမှန်က ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့် တိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်ပြီး... ပြီးရင်တော့ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”
ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် အောက်က တိုက်ခိုက်မှုတွေကိုတော့ လျစ်လျူရှုထားလို့ ရသည်။
“ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကိုတော့... မင်း ကျင့်ကြံဖို့အတွက်ဖြစ်ဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက ချီစတွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့အတွက်ဖြစ်ဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ မင်းကို ချိုးဖျက်တက်လှမ်းချိန်မှာ အသုံးပြုဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်... ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် ကို တက်လှမ်းတဲ့ အချိန်ကျမှ သုံးစမ်း။”
နက်မှောင်သော ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက အသေးစိတ် ရှင်းလင်းပြသခဲ့သည်။
ညင်သာလှသော လေသံ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူမထံမှ ပျံ့လွင့်နေသော အစွမ်းထက် အရှိန်အဝါကြီး ရှိမနေပါက
ဒါက မြို့တစ်မြို့၏ မြို့စားမင်းကြီး ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ကူးမိရန် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မြို့စားမင်းကြီး။”
ဝေချင်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့ရပြီး အလျင်အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
သူ လက်ရှိအချိန်တွင် အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းများ ဖြစ်သည်။
ဤကြေးမှန်က အလွန် အဖိုးတန်လှသည်။
ဒီတစ်ကြိမ် တျန်ဝု နယ်မြေပျက်ထဲကို ဝင်ရောက်မယ့်သူအားလုံးက ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေချည်းပဲ။
“ဝေချင်း... အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့စမ်း။”
“ညီအစ်ကို ဝေ... မီးတောက်နီတပ်မဟာက ညီအစ်ကိုတွေ မင်းကို စောင့်နေကြမယ်နော်။”