အခန်း (၂၃) “အဲဒီအကြွေးတွေအကုန်လုံး ငါ အပြည့်အဝ ပြန်ဆပ်မယ်။”
ဆွန်းချန်နှင့် အာဟုတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုက လွဲချော်သွားခဲ့ရသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
သူတို့၏ အစွမ်းအရဆိုလျှင်
ထိုသားရဲကြီးကို သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။
သို့သော် ၎င်းက အလွန် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး လုံးဝ အမီမလိုက်နိုင်ပါချေ။
အကယ်၍ ဤသို့သာ ဆက်ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက...
လူသုံးရာသည် ဤကဲ့သို့သော ဆုံးရှုံးမှုကို တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။
သားရဲကြီးသည် လက်ရှိတွင် ဝေချင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။
တိုက်ပွဲသွေးများ ဆူပွက်နေခဲ့သော ဝေချင်း
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ဤကြီးမားလှသော အကောင်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“သေစမ်း။”
ဝေချင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။
အစွမ်းထက်လှသော ချီစများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး
၎င်း၏ အသက်သွေးကြောနေရာဆီသို့ လှံဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။
သားရဲကြီးသည် အလွန် ဖျတ်လတ်စွာဖြင့် ထပ်မံ ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့ပြန်သည်။
မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။
ထို့နောက်တွင်မူ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်အချို့က ထိုသားရဲကြီးကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း
၎င်းက လွယ်ကူစွာပင် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။
ဤသားရဲကြီးက အလွန် ကောက်ကျစ်လှသည်။
၎င်းက အစွမ်းထက်သူများနှင့် လုံးဝ ရင်မဆိုင်ပါချေ။
အဆင့်အနိမ့်ဆုံး သိုင်းပညာရှင်များကိုသာ ရွေးချယ်၍ သတ်ဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဝေချင်း... ငါတို့ ၎င်းကို သတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရမယ်။”
ဆွန်းချန် သူ၏ မြင်းကို ဇက်ဆွဲကာ ဟောက်လိုက်သည်။
ဝေချင်း မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးစင်းသွားခဲ့သည်။
ထိုအကောင်ကြီး၏ အရှိန်က မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။
မိတ်တာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုန်ကူးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
မိမိ၏ စစ်မြင်းကမူ လုံးဝ အမီမလိုက်နိုင်ပါချေ။
အကယ်၍ အချိန်ရပ်တန့်ခြင်း ကို အသုံးပြုမည်ဆိုပါက
သဘာဝအတိုင်း ၎င်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ၎င်းက အလွန်အမင်း ဆုံးရှုံးမှုကြီးမားလွန်းရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်...
၎င်းက လက်ရှိအချိန်တွင် ဝေချင်း၏ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် အစွမ်းထက်ဆုံး ဖဲချပ် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အရှိန်……”
ဘယ်အရာက မြန်ဆန်သလဲ။
“လျှပ်စီး။”
ထိုညက သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ထိန်းချုပ်မရသော လျှပ်စီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို
သူ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဤသားရဲကြီးသည် လျှပ်စီးထက် ပိုမို မြန်ဆန်နိုင်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပါချေ။
“သိုင်းပညာ - ကိုးမိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရား လျှပ်စီးကျမ်း။”
ဝေချင်း ညည်းတွားလိုက်ရာ
သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ချက်ချင်းပင် တဖြောက်ဖြောက် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ချီစများသည် သူ၏ လက်ဖဝါးထက်သို့ လျှပ်စီးစွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် စုစည်းပေးနေခဲ့သည်။
စုစည်းမှု များပြားလာလေလေ ၎င်းက ပိုမို ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်သည်။
အရောင်သည်ပင် ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“ဖယ်ကြစမ်း။”
ဝေချင်း အရှေ့ဘက်သို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုခဏ၌
“သေစမ်း။”
သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ ကြီးမားလှသော လက်ဖဝါးပုံရိပ်အသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
၎င်းက လေဆာတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် သားရဲကြီးကို သွားရောက် ထိမှန်သွားခဲ့တော့သည်။
“ဝေါ့ ဝေါ့ ဝေါ့”
သားရဲကြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ၎င်း လေထဲသို့ ခုန်တက်တော့မည့်အချိန်၌
ထိုခရမ်းရောင် လက်ဖဝါးပုံရိပ်က မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။
၎င်း သတိပြုမိလိုက်ချိန်တွင်မူ
၎င်းက ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဝေါ့။”
သားရဲကြီး၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အနောက်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။
၎င်းက လေထဲတွင် လှပသော အကွေးအဆန့်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး
မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်တိုင်အောင်
အရေပြားထက်တွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ထူထဲလှသော အကြေးခွံများမှာ သွေးချင်းချင်းနီကာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
လေထုထဲတွင်မူ အသားကျွမ်းသည့် အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။
ဆွန်းချန် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။
အခြားသူများ သတိမဝင်လာနိုင်ခင်မှာပင်...
ကျန်ရှိနေသော သားရဲ နှစ်ရာကျော်ခန့်မှာ ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြတော့သည်။
မျက်ဝန်းအားလုံးမှာ ဝေချင်းရှိရာဘက်သို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
သူတို့ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော သားရဲကောင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။
စစ်မြင်းများ၏ ဟီတွန်သံများကိုသာ ကြားရတော့သည်။
“ဝေချင်း။”
အာဟု ဝေချင်းကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
ထိုခဏ၌
တောရိုင်းမြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော အောင်ပွဲခံ ကြွေးကြော်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တော့သည်။
သူတို့အားလုံး ဝေချင်း၏ နာမည်ကို အော်ဟစ်နေကြသည်။
ဤဒုတိယတပ်မှူးအသစ်ကသာ
သူတို့အားလုံးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ ဝေချင်းကို ဝိုင်းအုံထားလိုက်ကြသည်။
ဝူး
သေဆုံး သို့မဟုတ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော အဖွဲ့ဝင် ဒါဇင်ကျော်ခန့်မှလွဲ၍
ကျန်ရှိသူအားလုံး မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။
“မီးတောက်နီတပ်မဟာ... ”
“ဒုတိယတပ်မှူးကြီးကို ဂုဏ်ပြုကြစို့။”
ဆွန်းချန်၏ အသံက လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
သူတို့ တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး
ချက်ချင်းပင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်ကြသည်။
စနစ်တကျနှင့် ညီညာလွန်းလှသည်။
ဒါက စစ်တပ်တစ်ခုအနေဖြင့် သူတို့၏ စစ်သေနာပတိချုပ်အပေါ် ပြသနိုင်သော အမြင့်မားဆုံး ရိုသေမှု ဖြစ်သည်။
မျက်စိရှေ့မှ ဤမြင်ကွင်းကြောင့်
ဝေချင်း ကြီးစွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။
သူ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို အိပ်မက်ထဲတွင်သာ မြင်ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဆင့် ၁ နှင့် အဆင့် ၂ သားရဲများသည် ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ညီမျှပြီး အဆင့် ၃ သားရဲသည် ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် အစောပိုင်း သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ညီမျှကာ အဆင့် ၄ သားရဲသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ညီမျှသည်။
အဆင့် ၅ သားရဲသည် နက်နဲစစ်သည်တော်အဆင့် အစောပိုင်း သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ညီမျှပြီး အဆင့် ၆ သားရဲသည် နက်နဲစစ်သည်တော်အဆင့် အထွတ်အထိပ်နှင့် ညီမျှကာ အဆင့် ၇ သားရဲသည် ကောင်းကင်စစ်သည်တော်အဆင့် နှင့် ညီမျှပြီး အဆင့် ၈ သားရဲသည် စစ်သည်တော်ဗေဒင်အဆင့် နှင့် ညီမျှသည်။
အဆင့် ၉ သားရဲသည် ဧကရာဇ်စစ်သည်တော်အဆင့် နှင့် ညီမျှပြီး အဆင့် ၁၀ သားရဲသည် နယ်ပယ်အဆင့် နှင့် ညီမျှကာ အဆင့် ၁၁ သားရဲသည် သူတော်စင်အဆင့် နှင့် ညီမျှပြီး အဆင့် ၁၂ သားရဲသည် ဧကရာဇ်အဆင့် နှင့် ညီမျှသည်။
ဤတိုက်ပွဲတွင်
မီးတောက်နီတပ်မဟာသည် စစ်သည်တော် တစ်ဆယ့်နှစ်ဦး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ထိုအဆင့် ၃ သားရဲ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“တန်းစီစမ်း။”
ဆွန်းချန် အရှေ့ဆုံးတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
သူ လှံရှည်ကို မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ထူလိုက်သည်။
အခြားသူများလည်း ထို့အတူပင် ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။
လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ သွေးချင်းချင်းနီနေခဲ့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
သေဆုံးသွားခဲ့သူတိုင်းမှာ သူတို့နှင့်အတူ အသက်စွန့်ခဲ့ကြသော ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသည်။
ဝေချင်းသည်လည်း ဤလေးလံလှသော အခြေအနေကြောင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသွားခဲ့သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အနည်းခြေ နီမြန်းလာခဲ့သည်။
ဤစစ်တပ်က ထိုပျင်းရိလှသော မြို့စောင့်တပ်များနှင့် ကွဲပြားလှသည်။
သူတို့တွင် ယုံကြည်ချက် ရှိကြသည်။
သူတို့တွင် ကိုယ်ပိုင် စစ်သည်တော်စိတ်ဓာတ် ရှိကြသည်။
သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို လျူယွမ်မြို့သို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ကျန်း သတင်းရရှိပြီးနောက်
သူ ကိုယ်တိုင် မြို့တံခါးဝတွင် လာရောက်ကြိုဆိုခဲ့သည်။
သူ့မျက်နှာတွင် အပြစ်မကင်းစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
စစ်မြေပြင်ဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားတတ်ပြီး
ဘယ်သူမှ ဘယ်ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက် ရန်သူမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ကြိုတင်၍ မခန့်မှန်းနိုင်ပါချေ။
သာမန် အဆင့် ၃ သားရဲဆိုလျှင်
ဝေချင်းအနေဖြင့် လှုပ်ရှားရန်ပင် မလိုအပ်ပါချေ။
ဆွန်းချန်နှင့် အာဟုတို့ ပူးပေါင်းလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းကို သတ်ဖြတ်ရန် လုံလောက်လှသည်။
သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်က ကွဲပြားလှသည်။
ဤကဲ့သို့သော အရှိန်မျိုးနှင့် အလွန်အမင်း ကောက်ကျစ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
လူသားမျိုးနွယ်၏ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် မှ အစွမ်းထက်ဆုံး စစ်သည်တော်များကို စေလွှတ်ရပေမည်။
ထိုအခါမှသာ ဆုံးရှုံးမှုများကို လျှော့ချနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ကျန်း ဝေချင်းကို အလွန် ကျေးဇူးတင်မိသွားသည်။
သူ၏ သာမန် အမိန့်ပေးမှုတစ်ခုက ဤမျှအထိ ထိရောက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါချေ။
သူတို့ မီးတောက်နီတပ်မဟာကို အမှန်တကယ်ပင် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။
“ကျဆုံးသွားခဲ့တဲ့ မီးတောက်နီတပ်မဟာ အဖွဲ့ဝင်အားလုံးရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို အခွန်အခအားလုံး ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးမှာဖြစ်ပြီး လစဉ် ငွေပြား သုံးဆယ် ထောက်ပံ့ပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။”
သူ သူ၏ ကတိကို တည်ခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန်း ဝေချင်း၏ ပခုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ယခင်က ဝေချင်းအပေါ် ဆက်ဆံမှုက သူ့ကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းချင်ရုံသက်သက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ သေချာပေါက် ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင်
ညနေစောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ သွေး စွန်းပေနေသော ဝတ်ရုံကြောင့် မိသားစုဝင်များ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြရသည်။
ဘိုက်ရွှယ်ပင်လျှင် စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာကို ပြသခဲ့သည်။
ဝေချင်းကို ညီအစ်မနှစ်ဦးက ပြုစုပေးခဲ့ကြသည်။
အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပေးပြီး
ရေချိုးပေးခဲ့ကြသည်။
“ဝေချင်း... ခင်ဗျား အမှန်တကယ်ပဲ သားရဲတွေကို သွားသတ်ခဲ့တာလား။”
စူဝမ်ရို၏ မျက်နှာထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ဒါက သဘာဝအတိုင်းပဲပေါ့။
“ဝါး... အဲဒီ သားရဲကြီးက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ထူထဲတဲ့ အကြေးခွံတွေ ရှိနေတာလား။”
သူတို့က ရုပ်ဆိုးလား။
စူဝမ်ရို ဝေချင်း၏ ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။
စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြနေသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်အလား
အဆုံးမဲ့သော မေးခွန်းများ ရှိနေခဲ့သည်။
ဝေချင်း အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ပြုစုမှုများကို သက်တောင့်သက်သာဖြင့် ခံယူနေခဲ့သည်။
စူချင်းယွဲ့ကမူ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့ကို စပျစ်သီးတစ်လုံး ကျွေးတတ်သည်။
ရေချိုးပြီးနောက်
အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ညနက်သည့်တိုင်အောင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။
ချွေးများ ရွှဲနစ်နေခဲ့ပြီး
ဝေချင်း ဤကာလအတွင်း သူတို့အပေါ် အကြွေးတင်နေခဲ့သမျှကို
အတိုးနှင့်တကွ ပြန်လည်ရယူလိုက်တော့သည်။
ဝေချင်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
သူ ဘိုက်ရွှယ် အိပ်ပျော်နေပြီလား မသိပါချေ။
ခုနစ်ရက်က ကုန်လွန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဘိုက်ရွှယ် သူမ၏ အစွမ်းများ ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက်
သဘာဝအတိုင်း ဘိုက်မိသားစုဆီသို့ ပြန်သွားရပေလိမ့်မည်။
အခန်းတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးမှာ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဝေချင်း တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်
တံခါးက ဝုန်းကနဲ ပွင့်သွားခဲ့သည်။
မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်တစ်ခု အထဲမှနေ၍ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။
သူ ခန္ဓာကိုယ် တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
အကယ်၍ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဘိုက်ရွှယ်ကို မမြင်ရပါက
သူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး အချိန်ရပ်တန့်ခြင်း ကိုပင် အသုံးပြုမိတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဘိုက်ရွှယ် သူမ၏ လက်ညှိုးလေးကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ထိုမမြင်နိုင်သော စွမ်းအားက ဝေချင်းကို ဘိုက်ရွှယ်၏ အရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပြန်ကောင်းလာပြီပဲ။”
ဝေချင်း အလွန် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ...”
“သဘာဝအတိုင်း မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရမှာပေါ့။”
ဘိုက်ရွှယ် လက်လှမ်း၍ ဝေချင်း၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးက နွေးထွေးနေခဲ့ပြီး
အားစိုက်ထုတ်ထားခြင်း မရှိပါချေ။
ဝေချင်း စွမ်းအင်တစ်ခု ဆူပွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ ကိုယ်ပိုင်အသိဖြင့် ခုခံနေခဲ့မိသည်။
သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
ကြည့်ရတာ ဘိုက်ရွှယ် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့အကြား ရှိခဲ့ဖူးသော ခံစားချက်များကို တန်ဖိုးထားနေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။
ဖြောင်း
ဘိုက်ရွှယ် ဝေချင်း၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့ကို အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။
နုညံ့လှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့်
ဝေချင်း အသက်ရှူရ အနည်းငယ် ခက်ခဲသွားခဲ့ရသည်။
သူ ယခုအချိန်တွင် အချိန်ရပ်တန့်ခြင်း ကို အသုံးမပြုပါက
တုံ့ပြန်နိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိပါချေ။
“မင်း မျက်လုံးကို ဖွင့်ပြီး ငါ့ကို ကြည့်စမ်း။”
ဝေချင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။
ဤမြင်ကွင်းက သူ့အတွက် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်မှာ မဆန်းပါချေ။
အစပိုင်းတုန်းက သူ ဘိုက်ရွှယ်အပေါ် ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မြင်မိသည်။
“မင်း... မင်းက ကျေးဇူးကို ကန်ကျောက်တာပဲ။”
ဘိုက်ရွှယ်၏ အလွန်အမင်း လှပသော မျက်နှာလေးက အနီးကပ်ဆုံးနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
သူ တကယ့်ကို သူမအပေါ်သို့ ပြေးအုပ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့ရသည်။
“မင်းလို ကောင်က ငါ့အပေါ် အမြဲတမ်း ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့လဲ။”
“ဒီနေ့ညမှာတော့ ငါ အဲဒီအကြွေးတွေအကုန်လုံးကို မင်းဆီကနေ အပြည့်အဝ ပြန်သိမ်းမယ်။”