အခန်း (၁၂) “အစ်ကိုကြီး... ဒါက မတရားဘူးလေ”
စူချင်းယွဲ့နှင့် စူဝမ်ရိုတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်က ဝေချင်းကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
ဤညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အားနွဲ့ပုံပေါ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကြံ့ခိုင်သော စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။
သူတို့သည် ထိုကျင့်ကြံသူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အတင်းအဓမ္မ ကြိုးစားပိတ်ဆို့ထားကြသည်။
အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်လက်အချိန်ဆွဲနေပါက ထိုကျင့်ကြံသူကို သတ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင်...
ညီအစ်မနှစ်ဦးစလုံး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားနိုင်ပြီး အသက်အန္တရာယ်ပင် စိုးရိမ်ရနိုင်သည်။
ယင်းမှာ ဝေချင်း မြင်တွေ့လိုသော အရာမဟုတ်ပေ။
“အစ်ကိုကြီး... ညီမလေးတို့ မှားသွားပါတယ်...”
စူဝမ်ရိုသည် ဝေချင်းကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
စူချင်းယွဲ့လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။
ဝေချင်း အဘယ်ကြောင့် ချက်ချင်းဝင်မကူညီသည်ကို သူတို့ သဘောပေါက်ကြသည်။
ဤသည်မှာ တကယ်ပင် သူတို့ဘက်က မှားယွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ထိုကျင့်ကြံသူကို အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြခြင်းမှာ ဝေချင်းအနေဖြင့် သူတို့ကို အသေခံမည်မဟုတ်ဟု လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ကြခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
“အင်း... အမှားကို သိတယ်ဆိုရင်ပဲ တော်သေးတာပေါ့”
ဝူး
ဝေချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
စူဝမ်ရို၏ မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးများကို သူ မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ချေ ထို့ပြင် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် လွန်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ကျင့်ကြံသူ၏ ကျောပြင်ကို လှမ်း၍ ကန်လိုက်သည်။
သိပ်သည်းလှသော ဖြစ်တည်မှုချီများသည် သူ၏ ခြေထောက်တွင် ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ဒုန်း
ထိုကျင့်ကြံသူသည် လေပြင်းတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ မီတာအနည်းငယ်မျှ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။
သူသည် အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ တံတိုင်းတစ်ခုကို ရိုက်ခတ်မိကာ ပြိုကျသွားစေခဲ့သည်။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။
ဟူး
အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်သား လဲကျသွားကြသည်။
သူတို့၏ ရင်ဘတ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။
သူတို့ထံတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မြင့်မြတ်သော အမူအရာများ လုံးဝမရှိတော့ချေ။
“မင်းတို့မှာ ပြောစရာ ဒါမှမဟုတ် ရှင်းပြစရာ ဘာရှိသေးလဲ”
ဝေချင်း သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ညီအစ်မနှစ်ဦးကို ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
စူဝမ်ရိုသည် ဝေချင်းကို သနားကရုဏာသက်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ညီမလေးတို့ မှားပါပြီ...”
“အစ်ကိုကြီး... ညီမလေးတို့ကို အပြစ်ပေးပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား”
ဝေချင်း ခဏတာ ကြောင်အသွားသည်။
စူဝမ်ရိုက သူ့ကို “အစ်ကိုကြီး” ဟု အမှန်တကယ် ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်းကြောင့် ကျွန်တစ်ယောက်အဖြစ် နေသားကျနေသော သူ့အတွက် အနည်းငယ် နေရခက်စေသည်။
ဤလောကသည် သန်ရာစားသော လောကဖြစ်သည် မင်းတွင် လုံလောက်သော အစွမ်းရှိနေသရွေ့...
ထိုသို့ဆိုလျှင် မင်း၏ ကျွန်ဘဝ အဆင့်အတန်းမှ ရုန်းထွက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဝေချင်း သူမ၏ အနားသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးနေသော ဆံစမွှားလေးများကို သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းက တကယ် လိမ္မာပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ အမှားလုပ်ရင် အပြစ်ပေးခံရရမယ် ခုနက ကိစ္စက အကျုံးမဝင်ဘူး”
“မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်စမ်း”
“ဒါ... ဒါက... အစ်ကိုကြီးရယ်...”
သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်
စူဝမ်ရိုသည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။
ဝေချင်းသည် စူချင်းယွဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်မကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကော ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူးလား”
စူချင်းယွဲ့သည် တစ်ချိန်လုံး သူမ၏ မျက်နှာကို ဘေးသို့ လွှဲထားခဲ့သည်။
“မင်း ဒီလောက်အထိ အလျင်အမြန် သန်မာလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး...”
“အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ”
“ဝေချင်း... ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
စူချင်းယွဲ့သည် မျက်နှာလွှဲရာမှ ပြန်လှည့်လာပြီး ဝေချင်းကို သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် အပြင်ပန်းတွင် နူးညံ့ပုံရသော်လည်း အတွင်းစိတ် ဓါတ်ပြင်းထန်သော မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်သည်။
ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူမ၏ ပါးပြင်ထက်၌ ဆံစအချို့ ကပ်ငြိနေသည်။
သူမ၏ ပုံစံမှာ တကယ်ပင် သနားစရာကောင်းလှသည်။
သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် ဝေချင်း အလွန်နေရခက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ညီအစ်မနှစ်ဦး ပူးပေါင်း၍ သူ့ကို အမှန်တရားအား ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော ပူးပေါင်းကြံစည်မှု ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
“ထားလိုက်ပါတော့ ထားလိုက်ပါတော့”
“မင်းတို့နဲ့ ငါ ဖက်လဲတကင်း ငြင်းခုံမနေချင်တော့ဘူး”
ဝေချင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို မြေပြင်မှ တွဲထူပေးလိုက်သည်။
သူတို့သည် ခွန်အားများ ကုန်ခမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဖြစ်တည်မှုချီကို ထိန်းချုပ်ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အင်အားကို များစွာ ကုန်ခမ်းစေကြောင်း သိထားရန် လိုအပ်သည် ဖြစ်တည်မှုချီကို ပိုမိုထိန်းချုပ်နိုင်လေလေ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို ပိုမိုစစ်ဆေးနိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။
သွေးချီဆေးလုံး၏ အကူအညီကြောင့် ဝေချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်လူများထက် ဆယ်ဆမျှ ရှိနေသဖြင့် သူသည် ၎င်းကို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အစ်ကိုကြီး... ဒါက မတရားဘူးလေ”
စူဝမ်ရိုသည် နှုတ်ခမ်းကို ဆူလိုက်ပြီး ဝေချင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလဲ”
ဝေချင်းနှင့် စူချင်းယွဲ့ နှစ်ဦးစလုံး ကြောင်အသွားကြသည်။
“ပြောစမ်းပါဦး... ဘယ်နေရာက မတရားတာလဲ”
“ငါက အမြဲတမ်း အမျှတဆုံးလူပါ”
ဝေချင်းသည် စူဝမ်ရိုကို ပို၍ပို၍ သဘောကျလာသည်။
သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ညီမလေးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အပြစ်ပေးပြီး အစ်မကိုကျတော့ မပေးတာလဲ”
“အစ်ကိုကြီး... ရှင်က တကယ်ပဲ မတရားဘူး ညီမလေးတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ရှင့်ရဲ့ အဖိုးတန် ရတနာလေးတွေလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား”
“ဒါက...”
ဝေချင်း ထပ်မံ၍ ဆွံ့အသွားရပြန်သည် သူမလည်း နားနေရန် လိုအပ်သည်မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ယောကျာ်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိ၏ အမှားဟု မည်သို့ ဝန်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။
စူချင်းယွဲ့ မျက်လုံးအစုံ ပြူးသွားရသည်။
ဒါက ငါ့ရဲ့ ညီမအရင်းခေါက်ခေါက် ဟုတ်ရဲ့လား။
“အစ်မ... ငါ့ကို အဲဒီလို လာမကြည့်နဲ့”
“ငါ အစတည်းက ပြောသားပဲ ဝေချင်းကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူးဆိုတာ အခုတော့ ကြည့်စမ်း... ငါပဲ အပြစ်ပေးခံရတယ်”
စူဝမ်ရိုသည် စိတ်ဆိုးချင်ယောင်ဆောင်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ မင်းပဲ ဟုတ်ပြီလား”
ဝေချင်းသည် အာဏာဆန်စွာဖြင့် စူချင်းယွဲ့ကို သူ၏ လက်မောင်းထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်သည်။
စူချင်းယွဲ့ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝေချင်း၏ သန်မာသော လက်ကြီးများထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ခဲ့ချေ။
သူမသည်လည်း ဝေချင်းအပေါ် သံယောဇဉ် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝေချင်းအနေဖြင့် ထိန်းချုပ်သူဖြစ်ရသည်မှာ အနည်းငယ်တော့ နေရခက်ဆဲ ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ဝေချင်းက သူတို့ကို ဂရုစိုက်နေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။
ဒန်း
တံခါးကို အုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။
စူဝမ်ရိုသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း မာနတထောင်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
သူမသည် လိမ္မာပါးနပ်လှသည် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ သူတို့၏ လူမှုအတန်းအစား ကွာခြားမှုကို စိတ်ထဲထားနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိသည်။
ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပေ။
သူမအနေဖြင့် ကူညီပေးရန်သာ တတ်နိုင်ပေသည်။
ဝေချင်းသည် သူမ၏ အစ်မကို သိမ်းပိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။
စူဝမ်ရိုသည် အိမ်တော်မှ ကျွန်အချို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ အလောင်းများကို ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုံထားလိုက်ကြသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့်
အဘွားဝမ်၏ လည်ပင်းတွင်မူ ညိုမည်းနေသော လက်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဒါက ထိုကျင့်ကြံသူအချို့၏ လက်ချက် ဖြစ်ရပေမည်။
“ငါ မှားသွားပါတယ်... ဝေချင်း...”
“အစ်ကိုကြီး... နောက်ဆိုရင်... ညီမ အရာအားလုံးကို ရှင့်စကားအတိုင်း နားထောင်ပါ့မယ်”
စူချင်းယွဲ့သည် တိုးညှင်းစွာ ရှိုက်ငိုလိုက်မိသည် သူမ တကယ်ပင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ရသည်။
လူတစ်ယောက်က အခြားသူတစ်ယောက်ကို ယခုကဲ့သို့ မည်သို့ ပြုမူနိုင်ရပါမည်နည်း။
သူမသည် ကျင့်ကြံသူများ အကြောင်းကို သူ့ကို မပြောပြခဲ့မိချေ။
သူတို့သည် သူ့အပေါ် မတရား မဆက်ဆံခဲ့ကြသလို ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
ဝေချင်း စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ ခြေထောက်များကို ချည်နှောင်ထားခြင်း မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ အစွမ်းအစများကို အမှန်တကယ် ပြသနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် စူချင်းယွဲ့၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို သူ၏ လက်မောင်းထဲတွင် ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူမ၏ ထူထဲပြီး နူးညံ့ချောမွေ့သော ဆံနွယ်များကြားတွင် သူ၏ ဦးခေါင်းကို မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။
အလွန်ပင် မွှေးပျံ့လှသည်။
“ဝေချင်း... နောက်တစ်ဆင့်အတွက် မင်းမှာ ဘာအစီအစဉ် ရှိလဲ”
စူချင်းယွဲ့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အနေအထားကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ဝေချင်း၏ သန်မာသော ရင်ခွင်ကို မှီတွဲလိုက်ရာ
အလွန်ပင် လုံခြုံမှုကို ခံစားရစေသည်။
“မင်း ပြောတာက လျူမိသားစုကိုလား”
“ဒါမှမဟုတ် လျူအန်း ပြောခဲ့တဲ့ ဒုတိယမြို့စားကြီးကိုလား”
“နှစ်ယောက်လုံးပေါ့”
“သူ ပြောခဲ့တဲ့ ဒုတိယမြို့စားကြီးက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ် ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့်... ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အသန်မာဆုံးလူပဲ...”
စူချင်းယွဲ့ မျက်နှာရဲသွားသည်။
သူမသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ဝေချင်း၏ ချောမောသော ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“လျူအန်းက လူတစ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မိဘမဲ့ သမီးတွေရဲ့ နေအိမ်ကို တရားမဝင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့တာ”
“သူ သေသွားတာက သေထိုက်လို့ပဲ”
ဘာရှင်းပြချက်မှ လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။
ဝေချင်း၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွားသည်။
ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့်ကို ထားလိုက်ဦး ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် ဖြစ်ပါစေဦးတော့
အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ရပ်တန့်သွားသောအခါ လူတိုင်းက တန်းတူပဲ ဖြစ်သည်။
မှန်ပေသည် သူမ၏ အဖေသည် မြို့ပြင်တွင် တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရသည် သူမသည် သမီးဖြစ်သူ အနေဖြင့်...
သူတို့၏ အိမ်ထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်ကာ ခြိမ်းခြောက်ခံခဲ့ရသည် ဤအရာများသာ အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက ဒုတိယမြို့စားကြီးအနေဖြင့် သူတို့ကို ထပ်မံ အရေးယူဝံ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်ချေ။
မဟုတ်ပါက မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့တွင် မည်သူက အသက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်လိုတော့မည်နည်း။ စိတ်ဓါတ်များ ကျဆင်းသွားပါက လျူယွမ်မြို့သည် နောက်တစ်ကြိမ် သားရဲဒီရေလှိုင်းကို အသေအချာ ခုခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
စူချင်းယွဲ့သည် ဝေချင်းကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤယောကျာ်းက တကယ်ကို လိမ္မာပါးနပ်လှသည်။
မင်းက ဘယ်နေရာက လာတာလဲ။
စူချင်းယွဲ့ ဝေချင်းကို အနီးကပ် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည် သူမ၏ အသိစိတ်က ဝေချင်းသည် ဤကမ္ဘာမှ လူမဟုတ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။
“အလွန်... အလွန်ကို ဝေးလံတဲ့ နေရာကပါ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး ငါ ပြန်သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ငါ့ကို လျူယွမ်မြို့အကြောင်း ပြောပြပါဦး”
“ရတာပေါ့ မင်း ဘာအကြောင်း ကြားချင်လဲ”
“မင်း သိတာမှန်သမျှ အကုန်ပြောပြပါ”
စူချင်းယွဲ့၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ဝေချင်းသည် လျူယွမ်မြို့အကြောင်းကို ပိုမိုနားလည်လာခဲ့သည်။
လျူယွမ်မြို့တွင် ကြီးမားသော မိသားစုကြီး ငါးခု ရှိသည်။
၎င်းတို့မှာ စူမိသားစု ဝမ်မိသားစု ဆွန်းမိသားစု လျူမိသားစု စသည်ဖြင့် ဖြစ်ကြသည်။
မိသားစုတိုင်းတွင် အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်အဆင့် ရှိသူ တစ်ဦးစီ ရှိကြသည်။
လျူမိသားစုကတော့ အနည်းငယ် ထူးခြားသည် လျူယွမ်မြို့ရှိ အခွဲမှာ မိသားစု၏ အခွဲတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အစစ်အမှန် အစွမ်းထက်ဆုံးလူများမှာ လျူယွမ်မြို့တွင် ရှိမနေကြချေ။
စူမိသားစုမှာမူ အလွန်ကြီးမားသော မိသားစုကြီး မဟုတ်ပေ။
စူချင်းယွဲ့၏ အဖေက သူ၏ သမီးနှစ်ဦးကို လျူမိသားစုနှင့် ဆွန်းမိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ပေးစားရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ...
ထိုမိသားစု နှစ်ခုနှင့် ဆက်နွယ်မှု ထူထောင်လိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့အနက် စူမိသားစု၏ အင်အားမှာ အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်။
မိသားစုအကြီးအကဲမှာ ထိပ်တန်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် လျူယွမ်မြို့၏ မြို့စားကြီးလည်း ဖြစ်သည်။
“လျူယွမ်မြို့ရဲ့ မြို့စားက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လား”
“ဟုတ်တယ် ဒါပေမဲ့ သူမက အမြဲတမ်း မျက်နှာဖုံးဝတ်ထားတတ်တယ် စူမိသားစုဝင် အချို့တောင် သူမ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ မသိကြဘူး...”
“အော်... ဒါနဲ့ သူမမှာ သမီးတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ် သူမ သမီးလေးက အရမ်းငယ်စဉ်ကတည်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံခဲ့ရတာတဲ့...”